॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 46

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

ஐந்து சேனாபதிகளின் வதம்

ராவணன் தன் உணர்வை மறைத்தல், ஐந்து சேனைத்தலைவர்களை அனுப்புதல், வானரனைப் பற்றி ராவணனின் ஐயமும் எச்சரிக்கைச் சொல்லும், துர்தரன் வதம், விரூபாக்ஷன் யூபாக்ஷன் வதம், பிரகசன் பாசகர்ணன் வதம், படையின் அழிவு

மகாத்மாவான வானரனால் அமைச்சர் மைந்தர்கள் கொல்லப்பட்டனர் என்று அறிந்து, ராவணன் தன் தோற்றத்தை மறைத்தபடி — உள்ளிருக்கும் அச்சத்தை வெளியே காட்டாமல் — சிறந்த ஒரு முடிவை எடுத்தான். விரூபாக்ஷன், யூபாக்ஷன், ராக்ஷசன் துர்தரன், பிரகசன், பாசகர்ணன் என்ற ஐந்து முன்னணிச் சேனைத்தலைவர்களுக்கு அவன் ஆணையிட்டான். அந்த வீரர்கள் நீதியில் வல்லவர்கள், அனுமனைப் பிடிப்பதில் பதற்றமில்லாதவர்கள், போரில் காற்றின் வேகத்துக்கு நிகரானவர்கள். ராவணன் சொன்னான்: சேனையின் முன்னணித் தலைவர்களே, பெரும்படையோடு கூடிய நீங்கள் அனைவரும் குதிரைகளோடும் தேர்களோடும் யானைகளோடும் செல்லுங்கள்; அந்த வானரன் தண்டிக்கப்படட்டும் என்று. ‘தோற்றத்தை மறைத்தவன்’ என்ற சொல் ராவணனின் மனநிலையைக் குறிக்கிறது — அவன் அரசன், ஆகவே அவையில் அச்சத்தைக் காட்ட முடியாது; இருந்தும் அவனுடைய இதயத்தில் கவலை பெருகுகிறது. இந்தி மொழிபெயர்ப்பும் ‘அஞ்சியிருந்தும் தன் முகத்தோற்றத்தை முயன்று மறைத்தான்’ என்று சொல்கிறது. கிங்கரர்கள், ஜம்புமாலி, அமைச்சர் மைந்தர்கள் — மூன்று முயற்சிகளும் தோல்வியுற்றன; இப்போது அவன் சேனாபதிகளையே அனுப்புகிறான்; இவ்வாறு வீரர்களின் பெருமை படிப்படியாக உயர்கிறது. ஐவரும் ஒன்றாக அனுப்பப்பட்டது அவனுடைய ஐயத்துக்குச் சான்று — ஒருவன் போதமாட்டான் என்று அவன் அறிவான்.

நீங்கள் கவனத்தோடு இருக்க வேண்டும் — காட்டில் வாழும் அவனை அணுகி, இடத்துக்கும் காலத்துக்கும் முரணில்லாத செயலைச் செய்ய வேண்டும். அவனுடைய செயலைக் கொண்டு ஊகிக்கும்போது நான் அவனை வானரன் என்று எண்ணவில்லை; எவ்வகையிலும் அது பெருவலிமையுடைய ஒரு மாபெரும் உயிர். ‘இவன் வானரன்’ என்று அறிந்தும் என் மனம் தெளிவடையவில்லை, நம்பவில்லை; இந்த நிகழ்வு எவ்வாறு அமைந்துள்ளதோ அதைக் கொண்டு அவனை வானரன் என்று நான் எண்ணவே இல்லை. நமக்காக — நம்மை அழிப்பதற்காக — இந்திரனால் தவவலிமையால் படைக்கப்பட்டதாக இருக்கலாம். நீங்கள் அனுப்பப்பட்டு, என்னோடு சேர்ந்து நாகர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், தேவர்கள், அசுரர்கள், மகரிஷிகள் அனைவரும் வெல்லப்பட்டனர்; ஆகவே அவர்களால் நமக்கு ஏதேனும் தீங்கும் வெறுப்புக்குரியதும் நிச்சயம் செய்யப்பட வேண்டியதே. இது அதுவே, இதில் ஐயமில்லை; வலிந்து அவனைப் பிடியுங்கள். சேனையின் முன்னணித் தலைவர்களே, பெரும்படையோடு கூடியவர்களே, குதிரைகளோடும் தேர்களோடும் யானைகளோடும் செல்லுங்கள்; அந்த வானரன் தண்டிக்கப்படட்டும். உறுதியான வீரமுடைய அந்த வானரனை நீங்கள் அலட்சியம் செய்யக்கூடாது. இங்கே ராவணனின் அறிவு வெளிப்படுகிறது — அவன் பகைவனின் இயல்பை வாதத்தால் ஆராய்கிறான், முந்தைய பகைமையை நினைவுகூர்ந்து காரணத்தை ஊகிக்கிறான். தேவர்களின் தோல்விக்கான பழிவாங்கல் என்பது அவனுடைய ஊகம். ஏழாம் சுலோகமும் எட்டாம் சுலோகத்தின் முற்பாதியும் பெரும்பாலும் வுல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன. பத்து, பதினொன்றாம் சுலோகங்களில் நான்காம் சுலோகத்தின் ஆணை மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது — இது ராவணனின் கவலைக் கலக்கத்தின் அடையாளம். ‘இடத்துக்கும் காலத்துக்கும் முரணில்லாத’ என்ற அறிவுரை — வலிமையால் மட்டும் அல்லாமல் இடத்தையும் காலத்தையும் ஆராய்ந்து செயல்பட வேண்டும்; இது அரசியல் நீதியின் அடிப்படைக் கொள்கை. ராவணன் தானே தன் முந்தைய செயல்களை நினைவுகூர்கிறான் — தேவர்களும் யக்ஷர்களும் கந்தர்வர்களும் என்னால் தோற்கடிக்கப்பட்டனர், ஆகவே அவர்கள் பழிவாங்குவார்கள் என்று. இவ்வாறு தீச்செயலின் நினைவே அவனுடைய அச்சத்தின் வேர். வியப்பு என்னவென்றால், அவன் உண்மைக்கு மிக அருகில் வந்து தொடுகிறான் — அனுமன் உண்மையில் தேவாம்சத்தில் பிறந்தவன் — ஆனால் ராமனின் பெயரை நினைவுகூரவில்லை. அவனுடைய சொற்களில் ‘வானரன்’ என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; ஆனால் ஒவ்வொருமுறையும் ‘வானரன் அல்லன்’ என்ற ஐயமும் கூடவே வருகிறது.

முன்பு பெரும் வீரமுடைய வானரர்களை நான் கண்டிருக்கிறேன் — வாலி, சுக்ரீவன், பெருவலிமையுடைய ஜாம்பவான், சேனாபதி நீலன், த்விவிதன் முதலிய பிறர். அவர்களுடைய செல்கை இத்தனை அஞ்சத்தக்கதல்ல; ஒளியும், வீரமும், அறிவும், வலிமையும் ஊக்கமும், உருவம் எடுக்கும் திறனும் இத்தகையவை அல்ல. ஆகவே இது வானர உருவில் நிலைகொண்ட ஒரு மாபெரும் உயிர் என்று அறிய வேண்டும்; பெருமுயற்சி மேற்கொண்டு இதை அடக்க வேண்டும். இந்திரனோடும், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்களோடும் கூடிய மூன்று உலகங்களும் போர்க்களத்தில் உங்கள் முன்னே நிற்கப் போதாது என்பது உண்மைதான்; இருந்தாலும் போரில் வெற்றியை விரும்பும் நீதியறிந்தவன் முயற்சியோடு தன்னைக் காத்துக்கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில் போரின் வெற்றி நிலையற்றது. தலைவனின் அந்தச் சொல்லை ஏற்றுக்கொண்டு, பேராற்றலுடைய அவர்கள் அனைவரும் புறப்பட ஆயத்தமாயினர். ராவணன் தன் சேனாபதிகளைப் புகழவும் செய்கிறான், எச்சரிக்கவும் செய்கிறான் — இதுவே நீதி. ‘போரின் வெற்றி நிலையற்றது’ என்ற சூக்தி புகழ்பெற்றது — வலிமையுடையவனும் கவனக்குறைவால் அழிவான். வாலி முதலியோரின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுவதால், ராவணன் வானரர்களின் வலிமையை முன்பே அறிவான் என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது; வாலியோடு அவன் போரிட்டது உத்தர காண்டத்தில் புகழ்பெற்றது. ஆனால் அவர்களிடமும் இத்தகைய செயல் காணப்படவில்லை என்பது அவனுடைய வியப்பு. ‘மூன்று உலகங்களும் போதாது என்பது உண்மைதான்’ என்ற சொல்லால் அவன் சேனாபதிகளின் பெருமிதத்தை வளர்க்கிறான்; ‘இருந்தாலும்’ என்ற சொல்லால் எச்சரிக்கையையும் தருகிறான்; இவ்வாறு புகழ்ச்சியும் அறிவுரையும் ஒன்றாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும்படியான அறிவுரையும், இந்தப் போரின் விளைவைப் பற்றி ராவணனுக்கு ஐயம் உள்ளது என்பதைக் குறிக்கிறது. அவர்களோ தலைவனின் சொல்லைக் கேட்டுக் கவனத்தோடு அல்லாமல் செருக்கோடு புறப்படுகின்றனர் — ஆகவே அவர்களுக்கு அழிவு.

நெருப்புக்கு நிகரான ஒளியும் பெருவேகமும் உடைய அவர்கள், மதங்கொண்ட யானைகளோடும், பெருவேகமுடைய குதிரைகளோடும், தேர்களோடும், பலவகைக் கூரிய படைக்கலன்களோடும், எல்லாப் படைகளோடும் கூடியவர்களாகப் பாய்ந்தெழுந்தனர். பிறகு அந்த வீரர்கள் ஒளிரும் பெரிய வானரனைக் கண்டனர் — தன் ஒளிக்கதிர்களை மாலையாக அணிந்து உதிக்கும் கதிரவனைப் போன்றவன்; தோரணத்தில் நின்றவன், பெருவேகமுடையவன், பெரும் மனவலிமையுடையவன், பெருவலிமையுடையவன், பேரறிவுடையவன், பேரூக்கமுடையவன், பேருடலுடையவன், பெரும் புயங்களுடையவன். அவனைக் கண்டவுடனேயே எல்லாத் திசைகளிலும் நின்றிருந்த அவர்கள் அனைவரும் அவரவருடைய அஞ்சத்தக்க ஆயுதங்களோடு அங்குமிங்குமிருந்து பாய்ந்தனர். துர்தரன் கூர்மையான, வெண்மையான, பொன்முனைகளுடைய, நீலோற்பல இதழ் போன்ற ஐந்து இரும்பு அம்புகளை அவனுடைய தலையில் எய்தான். இருபதாம் சுலோகத்தில் ‘மஹா’ (பெரிய) என்ற முன்னொட்டு எட்டுமுறை திரும்ப வருவது அனுமனின் எல்லாப் பக்கப் பெருமையையும் காட்டுகிறது — வேகம், மனவலிமை, வலிமை, அறிவு, ஊக்கம், உடல், புயங்கள். ‘பீதமுகா:’ (மஞ்சள் முனையுடைய) என்பது பொன்னால் மூடப்பட்ட முனைகளுடைய என்று பொருள் — இந்தி மொழிபெயர்ப்பு ‘முன்பகுதியில் பொன்முலாம்’ என்கிறது. இருபத்திரண்டாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது. உதிக்கும் சூரியனின் உவமை இங்கே சிறப்பாகப் பொருந்துகிறது — உதிக்கும் சூரியன் இருளை அழிப்பதுபோல இவன் ராக்ஷசர்களை அழிக்கிறான்; சூரியனை எவரும் நேரடியாகப் பார்க்க முடியாததுபோல ராக்ஷசர்களாலும் இவனைப் பார்க்க முடியவில்லை. அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் நின்றனர், ஆகவே அவன் சுற்றிலும் சூழப்பட்டான்; இருந்தும் அவன் முகத்தில் அச்சமில்லை. துர்தரன் முதலில் தாக்கியவன், ஆகவே முதலில் கொல்லப்பட்டவனும் அவனே.

தலையில் ஐந்து அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட வானரன், பத்துத் திசைகளையும் எதிரொலிக்கச் செய்தபடி முழங்கி வானில் பாய்ந்தான். பிறகு தேரில் அமர்ந்து, நாணேற்றிய வில்லோடு, வீரனும் பெருவலிமையுடையவனுமான துர்தரன் பல நூறு அம்புகளைப் பொழிந்தபடி அவனை நெருங்கினான். மழைக்காலத்தின் முடிவில் மழைபொழியும் மேகத்தைக் காற்று தடுப்பதுபோல, அந்த வானரன் வானில் அம்புமழை பொழிந்த அவனைத் தடுத்தான். துர்தரனால் துன்புறுத்தப்பட்ட காற்றின் மைந்தன் மீண்டும் முழங்கினான்; வீரமுடைய அவன் உருவில் பெருகினான். சட்டென வெகுதூரம் பாய்ந்தெழுந்து, பெருவேகமுடைய அந்த வானரன், மலையின்மேல் மின்னல் கூட்டம் விழுவதுபோலத் துர்தரனின் தேர்மேல் விழுந்தான். பிறகு எட்டுக் குதிரைகளும் நசுங்கி, அச்சாணியும் ஏர்க்காலும் உடைந்த தேரை விட்டு, உயிரிழந்த துர்தரன் தரையில் விழுந்தான். இங்கே அனுமன் ஆயுதம் எடுக்கவில்லை; தன் உடலின் எடையாலேயே தேரை நொறுக்குகிறான். எட்டுக் குதிரைகள், அச்சாணி, ஏர்க்கால் — அனைத்தும் நசுங்கின. ‘மின்னல் கூட்டம்’ என்ற உவமை அவனுடைய வேகத்தையும் ஒளியையும் காட்டுகிறது. காற்று மேகத்தைத் தடுக்கிறது என்ற உவமை அனுமனின் தந்தையின் செயலையே நினைவூட்டுகிறது. இந்தி மொழிபெயர்ப்பில் ‘ஹுங்காரம் மட்டுமே கொண்டு’ என்று விளக்கம் உள்ளது. தலையில் துளைக்கப்பட்டும் அவன் உருவில் பெருகினான் — அடி அவனுடைய ஊக்கத்தையே பெருக்குகிறது. ‘துர்தரன்’ என்ற பெயரின் பொருளே ‘அரிதில் தாங்கப்படுபவன்’, இருந்தும் அவன் அனுமனால் சட்டென அடக்கப்பட்டான் — பெயருக்கு மாறான விளைவு. தேரிலிருந்து விழுந்ததே அவனுடைய மரணம்; அனுமன் நேரடியாக அடிக்கக்கூட இல்லை. போர் வானுக்கும் தரைக்கும் இடையே மாறுகிறது — அனுமன் வானில் பாய்கிறான், ராக்ஷசன் தேரிலேயே நின்று மேல்நோக்கி அம்புகளை எய்கிறான்; இறுதியில் மேலிருந்து விழும் வானரனே வெல்கிறான். ஐவரில் முதல்வனே இவ்வாறு கொல்லப்பட்டது மற்றவர்களின் மனத்தில் அச்சத்தை உண்டாக்கியது.

தரையில் விழுந்த துர்தரனைக் கண்டு, வெல்ல அரியவர்களும் பகைவரை அடக்குபவர்களுமான விரூபாக்ஷனும் யூபாக்ஷனும் சினமுற்றுப் பாய்ந்தெழுந்தனர். தூய வானில் சட்டெனப் பாய்ந்து நின்ற நீண்ட கைகளுடைய வானரன் அவ்விருவரின் முத்கரங்களால் மார்பில் அடிக்கப்பட்டான். வேகமுடைய அவ்விருவரின் வேகத்தையும் முறியடித்து, பெருவலிமையுடைய அவன் கருடனைப் போல வேகமாக மீண்டும் தரையில் இறங்கினான். பிறகு அந்த வானரன் ஒரு சால மரத்தை அணுகிப் பிடுங்கி, வீரர்களான அந்த இரு ராக்ஷசர்களையும் கொன்றான். இருவரின் தாக்குதலும் ஒரே நேரத்தில் — ஒருவனின் வலிமை போதாது என்று அவர்கள் சேர்ந்து வந்தனர். அனுமன் முதலில் அவர்களுடைய வேகத்தைத் தடுக்கிறான், பிறகு தரையில் இறங்கி ஆயுதத்தைத் தேடுகிறான் — சால மரமே அவனுடைய ஆயுதம். கருட உவமை — பாம்புகளைக் கொல்லக் கருடன் இறங்குவதுபோல அவன் வானிலிருந்து இறங்குகிறான். முத்கரங்களின் அடி மார்பில், இருந்தும் அவன் அசையவில்லை — வஜ்ர உடலின் இலக்கணம். உடன்பிறந்தோரைப் போல அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து வந்தனர், சேர்ந்தே கொல்லப்பட்டனர்; ஒரே மரத்தால் இருவரும் வீழ்த்தப்பட்டனர். துர்தரனின் வதத்தைக் கண்டு அவர்கள் ‘சினமுற்றனர்’ — சினம் அவர்களுடைய அறிவைப் பறிக்கிறது.

வேகமுடைய வானரனால் மூவர் கொல்லப்பட்டனர் என்று அறிந்து, பெருவேகமுடைய வலிமைமிக்க பிரகசன் சிரித்தபடி நெருங்கினான்; கடுஞ்சினங்கொண்ட வீரமுடைய பாசகர்ணனும் சூலத்தை ஏந்தி வந்தான். அவ்விருவரும் புகழ்மிக்க வானரப் புலியின் ஒரு பக்கத்தில் நின்றனர். பிரகசன் கூர்முனையுடைய பட்டிசத்தாலும், ராக்ஷசன் பாசகர்ணன் சூலத்தாலும் வானர யானையைத் தாக்கினர். அவ்விருவரால் காயமுற்ற அங்கங்களோடும், குருதியில் தோய்ந்த உரோமங்களோடும், சினங்கொண்ட வானரன் இளஞ்சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடையவனானான். வீரனும் வானர யானையுமான அனுமன், விலங்குகளோடும் பாம்புகளோடும் மரங்களோடும் கூடிய ஒரு மலைச்சிகரத்தைப் பிடுங்கி அந்த இரு ராக்ஷசர்களையும் கொன்றான்; மலைச்சிகரத்தால் நன்கு நசுக்கப்பட்ட அவர்கள் எள்ளளவு துண்டுகளானார்கள். பிரகசனின் சிரிப்பு அவனுடைய செருக்கைக் குறிக்கிறது — இந்தி மொழிபெயர்ப்பில் ‘சிரித்துக்கொண்டே’. குருதியால் நனைந்த அனுமன் இளஞ்சூரியனைப் போலச் சிவந்தவன் — முந்தைய சர்க்கத்தில் போலவே, காயங்களும் அழகைக் கூட்டுகின்றன. விலங்குகளோடும் பாம்புகளோடும் மரங்களோடும் சேர்த்து மலைச்சிகரம் பிடுங்கப்பட்டது என்பது அவனுடைய வலிமையின் மிகுதி. முப்பத்தேழாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது — கடைசிப் பாதி ‘திலஶஸ்தௌ பபூவது:’ வுல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. ஆயுதங்களின் வரிசை இங்கேயும் வளர்கிறது — முதலில் தேர், பிறகு மரம், இப்போது மலைச்சிகரம்; பகைவர்கள் வலிமையாகும்தோறும் ஆயுதமும் பெரிதாகிறது. இருவரும் ஒரே பக்கத்தில் நின்றனர், ஆகவே ஒரே சிகரத்தால் இருவரும் கொல்லப்பட்டனர் — போரின் அறிவார்ந்த திட்டமிடல். ‘எள்ளளவு துண்டுகள்’ என்ற உவமை அவர்களுடைய முழு அழிவைக் குறிக்கிறது. பிரகசனின் பட்டிசமும் பாசகர்ணனின் சூலமும் — இரண்டுமே கூரிய ஆயுதங்கள், இருந்தும் அவை காயங்களை மட்டுமே உண்டாக்கின.

ஐந்து சேனாபதிகளும் வீழ்ந்தபின், வானரன் எஞ்சிய படையை அழித்தான். குதிரைகளால் குதிரைகளையும், யானைகளால் யானைகளையும், வீரர்களால் வீரர்களையும், தேர்களால் தேர்களையும் — ஆயிரங்கண்ணன் அசுரர்களை அழிப்பதுபோல — அந்த வானரன் அழித்தான். கொல்லப்பட்ட யானைகளாலும் குதிரைகளாலும், அச்சாணி உடைந்த பெரிய தேர்களாலும், கொல்லப்பட்ட ராக்ஷசர்களாலும் தரை எங்கும் வழியடைபட்டதாயிற்று. பிறகு அந்த வீர வானரன் போரில் படைகளோடும் வாகனங்களோடும் கூடிய அந்தச் சேனைத்தலைவர்களைக் கொன்று, அவ்வாறே தோரணத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, உயிர்களை அழிக்கும் தருணத்தை எதிர்நோக்கும் காலனைப் போல நின்றான். ‘குதிரைகளால் குதிரைகளை’ என்ற நடை — ஒரு பகைவனைத் தூக்கி மற்றொருவன்மேல் எறிகிறான்; ஆகவே பகைவர்களின் உடல்களே அவனுடைய ஆயுதங்களாகின்றன. சர்க்கத்தின் நிறைவில் காலனின் உவமை மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது — காத்திருக்கும் காலனைப் போல, அடுத்த பகைவனை விழுங்க ஆயத்தமாக. இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்தது. தரை ‘வழியடைபட்டது’ என்ற வருணனையால் போரின் பரப்பு வெளிப்படுகிறது — வருவதற்கும் போவதற்கும் வழியே எஞ்சவில்லை. ஆயிரங்கண்ணனின் உவமையால் அனுமனின் செயல் ஒரு தெய்வச்செயலாக நிறுவப்படுகிறது — இந்திரன் அசுரர்களை அழிப்பதுபோல இவன் ராக்ஷசர்களை அழிக்கிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे षट्चत्वारिंशः सर्गः॥ ४६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க