சர்க்கம்
அமைச்சர் மைந்தர்களின் வதம்
அமைச்சர்களின் ஏழு மைந்தர்கள் புறப்படுதல், தாய்மார்களின் துயரம், அம்புமழை, அனுமனின் விளையாட்டு, உள்ளங்கை, கால், முஷ்டி, நகம் ஆகியவற்றால் வதம், படை ஓடுதல்
ராக்ஷசேந்திரனால் தூண்டப்பட்டு அமைச்சர்களின் ஏழு மைந்தர்கள் அந்த அரசமாளிகையிலிருந்து புறப்பட்டனர். ஏழு சுடர்களுடைய நெருப்பின் ஒளிக்கு நிகரான ஒளியுடையவர்களாக அவர்கள் இருந்தனர். அவர்களைச் சூழ்ந்து பெரும்படை; அவர்கள் வில்லேந்தியவர்கள், பெருவலிமையுடையவர்கள், அஸ்திரப் பயிற்சி பெற்றவர்கள், அஸ்திரம் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவர்கள், ஒருவரோடொருவர் போட்டியிட்டு வெற்றியை விரும்பியவர்கள். அவர்களுடைய பெரிய தேர்கள் பொன்வலைகளால் மூடப்பட்டு, கொடிகளும் பதாகைகளும் கொண்டு, குதிரைகள் பூட்டப்பட்டு, மேகம்போல் ஆழ்ந்த முழக்கமுடையவையாக இருந்தன. அளவற்ற வீரமுடைய அவர்கள், உருக்கிய பொன்னால் அழகுசெய்யப்பட்ட விற்களின் நாணை இழுத்தபடி, மகிழ்ச்சியோடு, மின்னலோடு கூடிய மேகங்களைப் போல ஒளிர்ந்தனர். கிங்கரர்கள் கொல்லப்பட்டனர் என்று அறிந்து, அவர்களுடைய தாய்மார்கள் உறவினர்களோடும் நண்பர்களோடும் சேர்ந்து, தம் மைந்தர்களுக்கும் தீங்கு நேருமோ என்று அஞ்சித் துயரத்தால் கலங்கினர். இந்தச் சுலோகம் இதயத்தைத் தொடுவது — போர்க்களிப்பின் நடுவிலும் தாய்மார்களின் அச்சத்தைக் கவிஞர் மறக்கவில்லை. ‘ஒருவரோடொருவர் போட்டியிட்டு வெற்றியை விரும்பியவர்கள்’ என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய போட்டி குறிப்பிடப்படுகிறது — ஒவ்வொருவனும் ‘நானே முதலில் வானரனை வெல்வேன்’ என்று எண்ணுகிறான். மேகம்-மின்னல் உவமை இருவகையில் பொருந்துகிறது — தேர்களின் ஒலி மேகத்தின் இடிமுழக்கம், பொன்னால் அழகுசெய்யப்பட்ட விற்கள் மின்னல்கள். ஏழு என்ற எண்ணிக்கையும் ஏழு சுடர்களுடைய நெருப்போடு பொருந்துகிறது.
உருக்கிய பொன் அணிகலன்கள் அணிந்த அவர்கள், ஒருவரோடொருவர் போட்டியிட்டு — ‘நானே முதலில்’ என்ற போட்டியால் — தோரணத்தில் நின்றிருந்த அனுமன்மேல் பாய்ந்தனர். அம்புமழையைப் பொழிந்தபடி, தேர்களின் முழக்கத்தையே இடிமுழக்கமாகக் கொண்ட அந்த ராக்ஷசர்கள் மழைக்காலத்து மேகங்களைப் போலத் திரிந்தனர். அந்த அம்புமழைகளால் மூடப்பட்ட அனுமன், மழையால் மூடப்பட்ட மலையரசனைப் போல உருவம் மறைந்தவனானான். மேக உவமை இங்கே முழுமையடைகிறது — ராக்ஷசர்கள் மேகங்கள், அம்புகள் மழை, அனுமன் மலை. மழையால் மலை அசையாததுபோல அவனும் அம்புகளால் அசையவில்லை; அவனுடைய உருவம் மட்டுமே மறைக்கப்பட்டது. இந்தி மொழிபெயர்ப்பும் ‘மலையரசன் மழைநீரால் மூடப்பட்டதுபோல’ என்று அவ்வாறே சொல்கிறது. ‘தேர்களின் முழக்கமே இடிமுழக்கம்’ — தேர்ச்சக்கரங்களின் ஒலியே அவர்களுடைய முழக்கம்.
விரைந்து செல்லும் அந்த வானரன் தூய வானில் திரிந்தபடி அந்த வீரர்களின் அம்புகளையும் தேர்களின் வேகத்தையும் ஏமாற்றினான் — எந்த அம்பும் அவனைத் தொடவில்லை, எந்தத் தேரும் அவனைப் பின்தொடர முடியவில்லை. வில்லேந்திய அவர்களோடு விளையாடியபடி அந்த வீரன் வானில் ஒளிர்ந்தான்; வானவில்லோடு கூடிய மேகங்களோடு தலைவனான காற்று வானில் விளையாடுவதுபோல. பிறகு கொடிய முழக்கம் செய்து அந்தப் பெரும்படையை நடுங்கச் செய்தபடி, வீரமுடைய அனுமன் அந்த ராக்ஷசர்கள்மேல் வேகம் காட்டினான், அதாவது அவர்களை நோக்கி வேகமாகத் தாக்கினான். ‘தனுஷ்மத்பி:’ (வில்லுடையவர்களோடு) என்ற சொல்லில் சிலேடை — ராக்ஷசர்கள் வில்லேந்தியவர்கள், மேகங்கள் வானவில்லோடு கூடியவை. காற்று மேகங்களைத் தன் விருப்பப்படி அசைக்கிறது, அவற்றால் கட்டுப்படுவதில்லை — அனுமனும் அப்படியே. காற்றின் மைந்தனுக்குக் காற்றையே உவமையாக்கியது மிகப் பொருத்தமானது. ‘விளையாடியபடி’ என்ற சொல் அவனுடைய எளிமையைக் குறிக்கிறது — போரும் அவனுக்கு ஒரு விளையாட்டு.
பகைவரை வாட்டும் அனுமன் சிலரை உள்ளங்கையால் அறைந்தான், சிலரைக் கால்களால், சிலரை முஷ்டிகளால் அடித்தான், சிலரை நகங்களால் கிழித்தான். சிலரை மார்பால் நசுக்கினான், மற்றவர்களைத் தொடைகளாலும்; சிலரோ அவனுடைய முழக்கத்தாலேயே அங்கே தரையில் விழுந்தனர். பிறகு அந்த அமைச்சர் மைந்தர்கள் சோர்ந்து தரையில் விழுந்ததும், அந்தப் படை முழுவதும் அச்சத்தால் வாடிப் பத்துத் திசைகளிலும் ஓடியது. இங்கே அனுமன் எந்த ஆயுதத்தையும் எடுக்கவில்லை — அவனுடைய உடலின் உறுப்புகளே அவனுடைய ஆயுதங்கள்: உள்ளங்கை, கால்கள், முஷ்டி, நகங்கள், மார்பு, தொடைகள். முழக்கத்தாலேயே சிலர் மாண்டனர் என்பது அவனுடைய கொடுமையின் உச்சம். படைத்தலைவர்கள் விழுந்ததும் படை ஓடுவது போரின் இயல்பான விதி — தலைவனின்றிப் படை நிற்காது. ஏழு அமைச்சர் மைந்தர்களும் ஆயுதமில்லாத ஒரே வானரனால் கொல்லப்பட்டனர் என்பது ராவணனின் அவையில் பெரிய அதிர்ச்சியாக இருக்கும்.
யானைகள் கோரமாகப் பிளிறின, குதிரைகள் தரையில் விழுந்தன; கூடுகளும் கொடிகளும் குடைகளும் உடைந்த தேர்களால் தரை நிறைந்தது. பிறகு வழியில் பெருகியோடும் குருதியால் ஓடும் ஆறுகள் தோன்றின; அப்போது இலங்கை பலவகை ஒலிகளால் விகாரமாக ஓலமிட்டது — மனிதனைப் போலத் துயரக்குரல் எழுப்புவதுபோல. பெருவலிமையும் கடுமையான வீரமும் உடைய அந்த வீர வானரன், வலிமைமிக்க அந்த ராக்ஷசர்களைக் கொன்று, மற்ற ராக்ஷசர்களோடு மீண்டும் போரிட விரும்பி அதே தோரணவாயிலை நோக்கிச் சென்றான். இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்து சர்க்கத்தை நிறைவுசெய்கிறது. போர்க்களத்தின் வருணனை சுருக்கமானது ஆனால் கூர்மையானது — யானைகளின் ஓலம், குதிரைகளின் வீழ்ச்சி, தேர்களின் உடைந்த பாகங்கள், குருதி ஆறுகள். பதினைந்து, பதினாறாம் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; பதினாறாம் சுலோகம் முழுவதும் வுல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. அனுமன் மீண்டும் தோரணத்தை நோக்கிச் செல்வது இந்தப் பகுதியின் நிலையான அடையாளம் — அவன் ஓடவில்லை, ஓய்வெடுக்கவில்லை; அடுத்த எதிரியை எதிர்நோக்குகிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे पञ्चचत्वारिंशः सर्गः॥ ४५॥