॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 44

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

ஜம்புமாலி வதம்

பிரகஸ்தனின் மகன் ஜம்புமாலி புறப்படுதல், தோரணத்தில் நின்ற அனுமன்மீது அம்புமழை, பாறையும் சால மரமும் பயனற்றுப் போதல், இரும்பு உலக்கையால் ஜம்புமாலி வதம், ராவணனின் சினம்

ராக்ஷசேந்திரன் ராவணனால் ஆணையிடப்பட்டு, பிரகஸ்தனின் வலிமைமிக்க மகனும் பெரிய கோரைப்பற்களுடையவனுமான ஜம்புமாலி வில்லை எடுத்துக்கொண்டு அரசமாளிகையிலிருந்து புறப்பட்டான். அவன் சிவந்த மாலைகளையும் ஆடைகளையும் அணிந்திருந்தான்; மாலை சூடி, அழகிய குண்டலங்கள் அணிந்திருந்தான்; பேருருவமுடையவன், விரிந்த கண்களுடையவன், கடுமையானவன், போரில் வெல்ல அரியவன். அவனுடைய வில் இந்திரவில்லைப் போலப் பெரியது; அம்புகளும் அழகானவை; அவன் வேகமாக அதன் நாணை இழுத்து விடும்போது வஜ்ராயுதம், இடி போன்ற ஒலி எழுந்தது. அந்த நாணொலியால் திசைகளும் இடைத்திசைகளும் வானமும் சட்டென நிறைந்தன. அவன் கழுதைகள் பூட்டிய தேரில் வந்தான். அவன் வருவதைக் கண்டு வேகமிக்க அனுமன் மகிழ்ந்து முழங்கினான். கிங்கரர் வதத்துக்குப் பிறகு ராவணன் சாதாரணப் படைவீரனை அல்லாமல் தன் சேனாபதி பிரகஸ்தனின் மகனையே அனுப்புகிறான் — இதனால் ஆபத்தின் ஆழத்தை அவன் உணர்ந்துகொண்டான் என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. சிவந்த உடை போர்க்களிப்புக்கும் கொடுமைக்கும் அடையாளம். தேரில் கழுதைகள் பூட்டப்படுவது ராக்ஷசர்களின் வாகனங்களில் பெயர்பெற்றது. அனுமனின் மகிழ்ச்சி, அவன் போரை விரும்புகிறான், அதற்கு அஞ்சவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது — வலிமையான பகைவன் வந்துவிட்டான் என்று அவன் மகிழ்கிறான், ஏனெனில் அதனால் மேலும் வலிமையைக் காட்ட முடியும். அவனுடைய வில்லின் ஒலியே திசைகளை நிரப்புகிறது என்ற வருணனையால், ஜம்புமாலியின் வீரமும் குறைந்ததல்ல என்று கவிஞர் காட்டுகிறார்; ஆகவே அனுமனின் வெற்றியும் கூடுதல் பெருமையுடையதாகிறது. அவன் பிரகஸ்தனின் மகன் என்ற பெயராலேயே அவனுடைய குலப்பெருமை குறிப்பிடப்படுகிறது.

தோரணத்தின் உச்சிப்பகுதியில் நின்ற பெரிய வானரனான அனுமனைப் பேரொளியுடைய ஜம்புமாலி கூரிய அம்புகளால் துளைத்தான். பிறைவடிவ அம்பால் முகத்திலும், கர்ணி என்ற பெயருடைய ஒரு அம்பால் தலையிலும், பத்து நாராசங்களால் (இரும்பு அம்புகள்) இரு புயங்களிலும் வானரத்தலைவனைத் துளைத்தான். அம்பால் தாக்கப்பட்ட அவனுடைய செம்பு நிற முகம், இலையுதிர்காலத்தில் சூரியக்கதிரால் துளைக்கப்பட்ட மலர்ந்த தாமரையைப் போல ஒளிர்ந்தது. குருதியால் நனைந்த அவனுடைய சிவந்த முகம், வானில் பொன்துளிகளால் தெளிக்கப்பட்ட பெரிய தாமரையைப் போலத் திகழ்ந்தது. கவிஞர் போரின் கொடுமையையும் அழகோடு வருணிக்கிறார் — காயமும் அழகே. முதல் உவமை சூரியக்கதிரால் துளைக்கப்பட்ட தாமரை, இரண்டாவது பொன்னீரால் தெளிக்கப்பட்ட தாமரை; இரண்டிலும் அனுமனின் முகம் தாமரை, குருதி பொன் போன்றது. ஒன்பதாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை, வுல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது — அது எட்டாம் சுலோகத்தின் உவமையை மீண்டும் விரிவாக்குகிறது. ஜம்புமாலியின் தாக்குதல்கள் அனுமனின் உடலின் மூன்று இடங்களைக் குறிவைக்கின்றன — முகம், தலை, புயங்கள்; இருந்தும் அனுமன் அசையவில்லை. காயங்களோடும் அவன் முகம் ஒளிர்கிறது என்று சொல்லி, கவிஞர் அவனுடைய துணிவைக் காட்டுகிறார் — வலியும் அவனுடைய ஒளியைக் குறைக்கவில்லை. தோரணத்தின்மேல் நின்ற அவன் இன்னும் தன் இடத்தை விட்டு அகலவில்லை.

அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட பெரிய வானரன் அந்த ராக்ஷசன்மேல் சினங்கொண்டான். பிறகு அருகில் மிகப் பருத்த பெரிய பாறை ஒன்றைக் கண்டான். வலிமைமிக்க அனுமன் அதை விரைவாகப் பெயர்த்தெடுத்து வேகமாக வீசினான். சினங்கொண்ட ராக்ஷசன் அந்தப் பாறையைப் பத்து அம்புகளால் அடித்தான்; ஆகவே அது பயனற்றுப்போனது. அந்தச் செயல் தோல்வியுற்றதைக் கண்டு, கடுமையான வீரமுடைய வலிமைமிக்க அனுமன் ஒரு பெரிய சால மரத்தைப் பிடுங்கிச் சுழற்றினான். சால மரத்தைச் சுழற்றும் பெருவலிமையுடைய வானரனைக் கண்டு, பெருவலிமையுடைய ஜம்புமாலி மிகப் பல அம்புகளை எய்தான். நான்கு அம்புகளால் அவன் சால மரத்தை வெட்டினான்; ஐந்தால் வானரனின் புயத்திலும், ஒன்றால் மார்பிலும், பத்தால் மார்பகங்களின் இடையிலும் துளைத்தான். இங்கே ஜம்புமாலியின் வில்வித்தைத் திறன் தெளிவாகத் தெரிகிறது — அவன் ஆயுதங்களைத் தடுப்பது மட்டுமன்றி, அனுமனின் உடலை வரிசையாகக் குறிவைக்கிறான். பாறையும் சால மரமும் தோல்வியுற்றது அனுமனின் சினத்தைப் பெருக்குகிறது; அடுத்து வரும் தீர்க்கமான அடி அதனாலேயே. பாறை, சால மரம், இரும்பு உலக்கை என்ற மூன்று ஆயுதங்கள் வரிசையாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன — வானரனுக்கு இயற்கையே ஆயுதம், ஏனெனில் அவனிடம் படைக்கலன்கள் இல்லை. ராக்ஷசனோ வில்லாளி, தொலைவிலிருந்து தாக்குகிறான்; வானரன் அருகே வர விரும்புகிறான்; இதுவே இருவரின் போர்முறைகளின் வேறுபாடு. ஒவ்வொரு தாக்குதலிலும் அம்புகளின் எண்ணிக்கையையும் கவிஞர் கவனமாகக் குறிப்பிடுகிறார் — நான்கு, ஐந்து, ஒன்று, பத்து என்று.

அம்புகளால் நிறைந்த உடலோடு பெருஞ்சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அனுமன், முன்பு எடுத்த அதே இரும்பு உலக்கையை எடுத்து வேகமாகச் சுழற்றினான். பெருவேகமும் மிகுந்த வலிமையும் உடைய அவன் அதை மிக வேகமாகச் சுழற்றி ஜம்புமாலியின் அகன்ற மார்பில் வீழ்த்தினான். பிறகு அவனுடைய தலையும் தெரியவில்லை, புயங்களும் தெரியவில்லை, முழங்கால்களும் தெரியவில்லை; வில்லும் இல்லை, தேரும் இல்லை, குதிரைகளும் இல்லை, அம்புகளும் இல்லை. விரைவாகத் தாக்கப்பட்ட அந்த மாவீரன் ஜம்புமாலி, அங்கங்கள் நொறுங்கி, வெட்டப்பட்ட மரம்போலக் கொல்லப்பட்டுத் தரையில் விழுந்தான். ‘அதே உலக்கை’ — கிங்கரர் வதத்தில் முன்பு பயன்படுத்தப்பட்ட உலக்கையே மீண்டும் எடுக்கப்பட்டது. ஒரே அடியில் அனைத்தும் அழிந்தன என்ற வருணனையால் அடியின் வலிமை மிகையாக வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. தேரில் பூட்டிய கழுதைகளும் இங்கே ‘குதிரைகள்’ என்ற பொதுச்சொல்லால் குறிக்கப்படுகின்றன. மரத்தின் உவமை பொருத்தமானது — சூறைக்காற்றால் முறிந்த மரம் கிளைகளோடு விழுவதுபோல, அவன் எல்லா அங்கங்களோடும் அணிகலன்களோடும் விழுந்தான். அம்புகளால் நிறைந்த உடலிலும் அனுமனின் வலிமை குறையவில்லை, மாறாகச் சினத்தால் பெருகியது என்பது இங்கே கவனிக்கத்தக்கது.

ஜம்புமாலி முழுமையாகக் கொல்லப்பட்டதையும், பெருவலிமையுடைய கிங்கரர்கள் கொல்லப்பட்டதையும் கேட்டு, ராவணன் சினத்தால் சிவந்த கண்களோடு கோபங்கொண்டான். கோபத்தால் சுழலும் செம்பு நிறக் கண்களுடைய அந்த இரவில் திரிவோரின் தலைவன், பெருவலிமையுடைய பிரகஸ்தனின் மகன் கொல்லப்பட்டபின், மிகுந்த ஆற்றலும் வீரமும் உடைய அமைச்சர்களின் மைந்தர்களுக்கு உடனே போருக்குச் செல்லும்படி ஆணையிட்டான். இருபதாம் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்து சர்க்கத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறது; அடுத்த சர்க்கத்தின் பொருளையும் சுட்டுகிறது. ராவணன் படிப்படியாக மேலும் வலிமையானவர்களை அனுப்புகிறான்; ஆனால் அனைவரும் அனுமனால் கொல்லப்படுகின்றனர் — இந்த வரிசை அக்ஷகுமாரன் வரை, பிறகு இந்திரஜித் வரை வளரும். ‘பிரகஸ்தனின் மகன் கொல்லப்பட்டபின்’ என்று மீண்டும் சொல்லப்படுவதால் ராவணனின் துயரத்துக்கான காரணம் தெளிவாக்கப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे चतुश्चत्वारिंशः सर्गः॥ ४४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க