॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 43

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

சைத்தியப் பிராசாதத்தை அழித்தலும் சைத்தியக் காவலர் வதமும்

அனுமனின் சிந்தனை, சைத்தியப் பிராசாதத்தின்மேல் ஏறுதல், வெற்றி முழக்கம், சைத்தியக் காவலர்களின் தாக்குதலும் வதமும், பிராசாதம் எரிதல், வானரசேனையின் வலிமை வருணனை

கிங்கரர்களைக் கொன்றபின் அனுமன் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்து, இனிச் செய்ய வேண்டியதை மீண்டும் சிந்தித்தான். அவன் சொன்னான்: பிரமதாவனத்தை நான் முறித்துவிட்டேன்; ஆனால் இந்தச் சைத்தியப் பிராசாதம் (கோயில் மாளிகை) இன்னும் அழிக்கப்படவில்லை. ஆகவே இன்றே இந்த மாளிகையையும் அழிப்பேன் என்று. இவ்வாறு சிந்தித்து, அவன் மனத்தாலேயே தன் வலிமையைக் காட்டிக்கொண்டிருந்தான் — முதலில் அறிவால் முடிவு, பிறகு செயல். இலங்கையில் ராக்ஷசர்களின் குலதெய்வம் இருந்த இடத்தின் பெயர் சைத்தியப் பிராசாதம் என்று அடிக்குறிப்பில் குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆகவே அதன் அழிவு ராவணனின் செருக்கின் வேரிலேயே விழும் அடி; ஏனெனில் குலதெய்வத்தின் இடம் நகரத்தின் பாதுகாப்பின் சின்னம். பிறகு வானரர்களில் சிறந்த வாயுமைந்தன் அனுமன், மேருமலையின் சிகரம்போல உயர்ந்த அந்தச் சைத்தியப் பிராசாதத்தின்மேல் பாய்ந்து ஏறினான். மலைபோன்ற மாளிகையின்மேல் ஏறிய பேரொளியுடைய அந்த வானரப் படைத்தலைவன் உதித்தெழுந்த இரண்டாவது சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தான். செயல்களின் வரிசை இங்கே தெளிவாக உள்ளது — முதலில் வனம், பிறகு கிங்கரர்கள், இப்போது தெய்வத்தின் இடம்; இவ்வாறு அவன் படிப்படியாக ராவணனின் பெருமைக்குரிய இடங்கள் அனைத்தையும் தாக்குகிறான். உயர்ந்த இடத்தில் நின்ற அவன் இலங்கைவாசிகள் அனைவருக்கும் தென்படுகிறான் — இதுவும் அவனுடைய நோக்கமே; ஏனெனில் அவன் தன் வீரத்தை மறைவாக அல்லாமல் வெளிப்படையாகவே காட்ட விரும்புகிறான்.

வெல்ல அரிய அனுமன் உயர்ந்த அந்தச் சைத்தியப் பிராசாதத்தைத் தாக்கி, தன் பொலிவால் சுடர்விட்டபடி பாரியாத்ர மலையைப் போல ஆனான். பாரியாத்ரம் குலமலைகளில் ஒன்று; அந்த உவமையால் அவனுடைய உடலின் பரப்பும் உறுதியும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. பிறகு ஆற்றல்மிக்க வாயுமைந்தன் மிகப் பெரிய உடலெடுத்து, துணிவோடு தோள்களைத் தட்டி, அந்த ஒலியால் இலங்கை முழுவதையும் நிரப்பினான். ‘ஆஸ்போடனம்’ என்பது கைத்தலத்தால் புயங்களைத் தட்டுவது — இது மல்லர்களின் போர் அறைகூவல். இங்கே வலிமையைக் காட்டுவது மட்டுமன்றி, ராக்ஷசர்களை நோக்கிய வெளிப்படையான அறைகூவலும் உள்ளது. செவிகளைத் தாக்கும் அந்தப் பெரிய தோள்தட்டொலியால் அங்கிருந்த பறவைகளும் சைத்தியக் காவலர்களும் மயங்கித் தரையில் விழுந்தனர். ஒலியால் மட்டுமே காவலர்கள் மயங்கினர் என்பது அவனுடைய கொடுமை. மரங்கள் முறிக்கப்பட்டதற்கும் கிங்கரர் கொல்லப்பட்டதற்கும் பிறகு இந்த மற்றொரு முழக்கம் நகர் முழுவதையும் மீண்டும் விழிக்கச் செய்கிறது; ராவணனின் அவையிலும் மீண்டும் கவலையை உண்டாக்குகிறது.

பிறகு அனுமன் உரத்த குரலில் முழங்கினான்: அஸ்திரங்களை அறிந்த ராமனும் பெருவலிமையுடைய லக்ஷ்மணனும் வெல்லட்டும்; ராகவனால் காக்கப்படும் அரசன் சுக்ரீவன் வெல்கிறான். நான் வருத்தமின்றிச் செயல்களை நிறைவேற்றும் கோசல மன்னன் ராமனின் அடியான், பகைப்படைகளை அழிக்கும் வாயுமைந்தன் அனுமன். பாறைகளாலும் மரங்களாலும் ஆயிரக்கணக்கில் தாக்கும் எனக்குப் போரில் ஆயிரம் ராவணர்களும் ஈடாகமாட்டார்கள். இலங்கை நகரை நொறுக்கி, மைதிலியை வணங்கி, ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே நோக்கம் நிறைவேறியவனாகச் செல்வேன். இந்த வெற்றி முழக்கம் புகழ்பெற்றது — முதலில் தலைவர்களின் வெற்றி, பிறகு ‘அடியான்’ என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்துதல், இறுதியில் உறுதிமொழி. தன் பெயரோடு ‘அடியான்’ என்று சொல்வதன் மூலம், தன் வீரம் தன்னுடையதல்ல, ராமனுடையதே என்று அவன் வெளிப்படுத்துகிறான். ‘அக்லிஷ்டகர்மா’ என்ற அடைமொழியால் ராமனின் பணிகள் வருத்தமின்றியே நிறைவேறுகின்றன என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே’ — திருடனைப் போல மறைவாக அல்லாமல் வெளிப்படையாகவே செல்வேன் என்பது அவனுடைய தன்னம்பிக்கை. சீதையை வணங்குவதும் உறுதிமொழியில் அடங்கியுள்ளது — பணியின் வேர் அவளே; இலங்கையை நொறுக்குவதும் அவளுக்காகவே.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, சைத்தியத்தின்மேல் நின்ற பேருருவமுடைய அந்த வானரப் படைத்தலைவன் ராக்ஷசர்களுக்கு அச்சமூட்டியபடி அஞ்சத்தக்க ஒலியோடு முழங்கினான். அந்தப் பெருமுழக்கத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு நூறு சைத்தியக் காவலர்கள் ஈட்டிகள், வாள்கள், கோடரிகள் போன்ற பலவகை ஆயுதங்களை ஏந்தி அங்கே வந்தனர். பேருடலுடைய அந்த ராக்ஷசர்கள் அந்த ஆயுதங்களை எறிந்தபடி மாருதியை எல்லாப் பக்கங்களிலும் சூழ்ந்தனர். பலவகையான கதைகளோடும், பொன் தோள்வளையணிந்த இரும்பு உலக்கைகளோடும், சூரியனைப் போன்ற அம்புகளோடும் அவர்கள் வானரர்களில் சிறந்தவனை நோக்கி வந்தனர். வானரர்களில் சிறந்தவனைச் சூழ்ந்து நின்ற அந்த ராக்ஷசக் கூட்டம், கங்கை நீரின் அகன்ற பெரிய சுழலைப் போலத் தோன்றியது. சுழலின் உவமையால், ராக்ஷசர்கள் வட்டமாக அவனைச் சுற்றிச் சுழன்றனர் என்பதும், நடுவில் அசையாத அனுமன் சுழலின் மையம்போல நின்றான் என்பதும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. பிறகு சினங்கொண்ட காற்றின் மைந்தன் அஞ்சத்தக்க உருவம் எடுத்தான். மாளிகையின் பொன்னால் அழகுசெய்யப்பட்ட பெரிய தூணை வேகமாகப் பிடுங்கி, பெருவலிமையுடைய அவன் நூறு முனைகளுடைய அந்தத் தூணைச் சுழற்றினான். சுழற்றும் வேகத்தால் ஏற்பட்ட உராய்வால் அங்கே நெருப்புப் பிறந்தது; மாளிகையும் எரிந்தது. இங்கே ஆயுதமும் பகைவனின் வீட்டிலிருந்தே எடுக்கப்பட்டது — மாளிகையின் தூணாலேயே மாளிகைக் காவலர்கள் கொல்லப்பட்டனர். மாளிகை எரிந்தது, பின்னர் சொல்லப்படவிருக்கும் இலங்கை எரிப்பின் முன்னறிகுறி போன்றது. நூறு சைத்தியக் காவலர்கள் வந்தனர்; ஆனால் அவர்களுடைய எண்ணிக்கை ஒரே வானரனின் முன்னே பயனற்றுப்போனது. அனுமன் அஞ்சத்தக்க உருவம் எடுப்பது முந்தைய சர்க்கங்களிலும் காணப்பட்டது — பகைவர்கள் பெருகும்போதெல்லாம் அவனும் தன் உடலைப் பெருக்கிக்கொள்கிறான். ‘நூறு முனைகளுடைய தூண்’ என்பது அதன் பல கோணங்கள்; அதனால் சுழற்றப்பட்ட அது சுற்றி நின்ற அனைவரையும் ஒரே நேரத்தில் தாக்குகிறது. இந்தி மொழிபெயர்ப்பிலும் ‘நூறு முனைகள்’ என்றே அவ்வாறே பொருள்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. நெருப்புத் தானாகவே பிறந்தது என்ற சொல்லால், அனுமனின் வேகமே நெருப்புக்குக் காரணம், எந்த முயற்சியும் அல்ல என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார்.

மாளிகை எரிவதைக் கண்டு, இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தால் அசுரர்களைக் கொல்வதுபோல அந்தத் தூணால் நூறு ராக்ஷசர்களைக் கொன்று, வானில் நின்ற அழகிய வானரப் படைத்தலைவன் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: என்னைப் போன்ற, பெருமனமுடைய, வலிமைமிக்க, சுக்ரீவனுக்குக் கட்டுப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான வானரத் தலைவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் அனுப்பப்பட்டுள்ளனர். நாங்களும் பிற வானரர்களும் பூமி முழுவதும் திரிகிறோம். அவர்களில் சிலர் பத்து யானைகளின் வலிமையுடையவர்கள், சிலர் அதைவிடப் பத்து மடங்கு மிகுந்தவர்கள், சிலர் ஆயிரம் யானைகளுக்கு நிகரான வீரமுடையவர்கள். சிலர் வெள்ளப்பெருக்கின் வலிமையுடையவர்கள், சிலர் காற்றின் வலிமைக்கு ஒப்பானவர்கள், சில வானரப் படைத்தலைவர்கள் அளவிட முடியாத வலிமையுடையவர்கள். பற்களையும் நகங்களையும் ஆயுதமாகக் கொண்ட இத்தகைய வானரர்கள் நூறாகவும், நூறாயிரமாகவும், கோடியாகவும், பதினாயிரமாகவும் சூழ, உங்கள் அனைவரையும் அழிக்கும் சுக்ரீவன் வருவான். இக்ஷ்வாகு குல வீரரான மகாத்மா ராமனோடு எவன் பகைமை பூண்டானோ, அந்த ராவணனுக்கு இந்த இலங்கை நகரம் இருக்காது; நீங்களும் இருக்கமாட்டீர்கள், ராவணனும் இருக்கமாட்டான். இங்கே அனுமன் தன்னை வெறும் ஒரு சாதாரணத் தூதனாகத் தாழ்த்திக்கொள்கிறான் — என்னைப் போன்றவர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் உள்ளனர் என்று சொல்லி ராக்ஷசர்களின் மனத்தில் அச்சத்தைப் பெருக்குகிறான். ஒரே வானரனால் இவ்வளவு அழிவு நேர்ந்ததென்றால், ஆயிரக்கணக்கான வானரர்கள் வந்தால் என்ன நேரும் என்ற கவலை அவர்களிடம் பிறக்கிறது. இது அறிவார்ந்த நீதி — போருக்கு முன்பே பகைவனின் மனவலிமையை முறித்தல். பகைமைக்கான காரணமும் இறுதியில் தெளிவாக்கப்படுகிறது — இக்ஷ்வாகு வீரரோடு கொண்ட பகையே இலங்கையின் அழிவுக்கு வேர், வானரர்களின் கொடுமை அல்ல. வானில் நின்று பேசியது அனைவருக்கும் கேட்க வேண்டும் என்பதற்காக; அவன் நின்ற இடத்துக்கும் அதுவே நோக்கம். வலிமைகளின் வருணனை படிப்படியாக வளர்கிறது — பத்து யானை வலிமையிலிருந்து அளவிட முடியாத வலிமைவரை; எண்ணிக்கைகளும் நூறிலிருந்து கோடிவரை வளர்கின்றன. ‘பற்களையும் நகங்களையும் ஆயுதமாகக் கொண்ட’ — வானரர்களுக்குப் படைக்கலன்கள் இல்லை, ஆனாலும் பற்களாலும் நகங்களாலுமே அவர்கள் வெல்லப்பட முடியாதவர்கள் என்பது கருத்து.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे त्रिचत्वारिंशः सर्गः॥ ४३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க