॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 42

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

கிங்கரர்களின் வதம்

வனம் முறிக்கப்பட்டதால் இலங்கைவாசிகளின் அச்சம், ராக்ஷசிகள் சீதையிடம் கேட்டல், சீதையின் மறுமொழி, ராவணனுக்குத் தெரிவித்தல், ராவணனின் சினம், கிங்கரர்களை அனுப்புதல், அனுமனின் முழக்கம், இரும்பு உலக்கையால் கிங்கரர் வதம், பிரகஸ்தனின் மகனுக்கு ஆணை

பிறகு பறவைகளின் கூச்சலாலும் மரங்கள் முறியும் ஒலியாலும் இலங்கைவாசிகள் அனைவரும் அச்சத்தால் கலக்கமுற்றனர். விலங்குகளும் பறவைகளும் அச்சத்தால் நடுங்கி ஓடிக் கூக்குரலிட்டன; ராக்ஷசர்களுக்குக் கொடிய அறிகுறிகள் தோன்றின — வரவிருக்கும் அழிவைக் குறிக்கும் அமங்கலச் சகுனங்கள். பிறகு உறக்கம் கலைந்தபோது, விகாரமான முகமுடைய ராக்ஷசிகள் முறிக்கப்பட்ட அந்த வனத்தையும், வீரனான அந்தப் பெரிய வானரனையும் கண்டனர். நீண்ட கைகளும் பெரும் மனவலிமையும் பெருவலிமையும் உடைய அவன் அவர்களைக் கண்டு, ராக்ஷசிகளுக்கு அச்சமூட்டும் மிகப் பெரிய உருவத்தை எடுத்தான். மலைபோன்ற, மிகப் பெரிய உடலுடைய, பெருவலிமையுடைய அந்த வானரனைக் கண்டு ராக்ஷசிகள் ஜனகன் மகளிடம் கேட்டனர்: ‘இவன் யார், யாருடையவன், எங்கிருந்து வந்தான், எதற்காக இங்கே வந்தான்? இவனோடு நீ எப்படிப் பேசினாய்? அகன்ற கண்களுடையவளே, நற்பேறுடையவளே, எங்களுக்குச் சொல், உனக்கு அச்சம் வேண்டாம்; கருமையான கடைக்கண்ணுடையவளே, இவன் உன்னோடு என்ன பேசினான்?’ அப்போது எல்லா அங்கங்களிலும் அழகுடைய கற்புடைய சீதை சொன்னாள்: ‘விரும்பிய உருவெடுக்கும் ராக்ஷசர்களை அறிந்துகொள்வதில் எனக்கு என்ன வழி இருக்கிறது? நீங்களே இவனை அறிவீர்கள் — இவன் யார், என்ன செய்வான் என்று; பாம்பின் கால்களைப் பாம்பே அறியும், இதில் ஐயமில்லை. நானும் மிகவும் அஞ்சியிருக்கிறேன்; இவன் யார் என்று எனக்குத் தெரியாது; விரும்பிய உருவெடுத்து வந்த ஒரு ராக்ஷசன் என்றே இவனை நினைக்கிறேன்.’ இங்கே சீதையின் சாமர்த்தியம் இனிமையானது — அவள் பொய் சொல்லவில்லை, ஆனால் உண்மையை மறைக்கிறாள்; ராக்ஷசர்கள் தாமே மாயாவிகள், ஆகவே ‘நீங்களே அறிவீர்கள்’ என்று கேள்வியை அவர்களிடமே திருப்பி அனுப்புகிறாள். ‘பாம்பின் கால்களைப் பாம்பே அறியும்’ என்பது உலகவழக்குப் பழமொழி — பாம்பின் கால்கள் கண்ணுக்குப் புலப்படாதவை, பாம்பு மட்டுமே அவற்றை அறியும்; அவ்வாறே மாயாவியான ராக்ஷசனின் உருவத்தை மாயாவியான ராக்ஷசனே அறிவான். இவ்வாறு அவள் அனுமனையும் தன்னையும் காத்துக்கொள்கிறாள். ராக்ஷசிகள் ‘உனக்கு அச்சம் வேண்டாம்’ என்ற இனிய சொற்களால் இரகசியத்தை அறிய விரும்புகின்றனர்; ஆனால் சீதை அவர்களுடைய சூழ்ச்சியில் சிக்கவில்லை. அனுமன் பேருருவம் எடுத்ததும் நோக்கத்தோடுதான் — ராக்ஷசிகளுக்கு அச்சம் உண்டாக்கினால் செய்தி விரைவில் ராவணனைச் சென்றடையும் என்று. ‘கொடிய அறிகுறிகள்’ என்ற சொல்லால் இலங்கையின் அழிவுக்கான முதல் முன்னறிகுறி இங்கே தென்படுகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தின் தொடக்கம் முந்தைய சர்க்கத்தின் விளைவு — பிரமதாவனம் முறிக்கப்பட்டதால் எழுந்த கூச்சல் இலங்கை முழுவதும் பரவுகிறது. முதலில் விலங்குகளும் பறவைகளும் அஞ்சுகின்றன, பிறகு ராக்ஷசிகள் விழித்தெழுகின்றனர், இறுதியில் ராவணனும் அறிவான் — இவ்வாறு செய்தி படிப்படியாகப் பெருகுகிறது. ராக்ஷசிகளின் கேள்விகள் நான்கு — யார், யாருடையவன், எங்கிருந்து, எதற்காக — இவை தூதனைச் சோதிக்கும் மரபான கேள்விகள். சீதையின் மறுமொழி சுருக்கமானது, ஆனால் அதில் அவளுடைய அறிவும் துணிவும் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.

வைதேகியின் சொல்லைக் கேட்டு ராக்ஷசிகள் விரைந்து ஓடினர் — சிலர் அங்கேயே நின்றனர், சிலர் ராவணனுக்குத் தெரிவிக்கச் சென்றனர். ராவணனின் அருகே சென்று, விகாரமான முகமுடைய ராக்ஷசிகள் விகாரமான, அஞ்சத்தக்க வானரனைப் பற்றி ராவணனுக்குத் தெரிவித்தனர்: ‘அரசே, அசோகவனத்தின் நடுவே அச்சமூட்டும் உடலும் அளவற்ற வீரமும் உடைய ஒரு வானரன், சீதையோடு உரையாடிவிட்டு நிற்கிறான். மான்விழியுடைய ஜானகியான சீதையை நாங்கள் பலவாறு கேட்டும் அவள் அந்த வானரனைப் பற்றிச் சொல்ல விரும்பவில்லை. அவன் இந்திரனின் தூதனாக இருக்கலாம், அல்லது வைஸ்ரவணனின் (குபேரனின்) தூதனாக இருக்கலாம், அல்லது சீதையைத் தேடும் விருப்பத்தோடு ராமனால் அனுப்பப்பட்டவனாக இருக்கலாம். அற்புத உருவமுடைய அவனால், பல்வகை விலங்குக் கூட்டங்கள் நிறைந்த, உமக்கு இனிமையான பிரமதாவனம் அழிக்கப்பட்டுவிட்டது. அவன் அழிக்காத இடம் எதுவும் அங்கே இல்லை; ஜானகி தேவி இருக்கும் அந்த இடம் மட்டுமே அவனால் அழிக்கப்படவில்லை. ஜானகியைக் காப்பதற்காகவா, அல்லது களைப்பாலா என்று தெரியவில்லை; அல்லது அவனுக்கு என்ன களைப்பு — அவளையே அவன் காத்திருக்கிறான். அழகிய தளிர்களும் இலைகளும் நிறைந்த, உயர்ந்து வளர்ந்த, சீதை தானே தங்கியிருக்கும் சிம்சுபா மரமும் அவனால் காக்கப்பட்டுள்ளது. சீதையோடு உரையாடி, வனத்தையும் அழித்த அந்தக் கொடிய உருவமுடையவனுக்குக் கடுமையான தண்டனையை நீர் ஆணையிட வேண்டும். ராக்ஷசக் கூட்டங்களின் தலைவரே, உம் மனத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அந்தச் சீதையோடு, உயிரைத் துறந்தவனன்றி வேறு யார் பேசத் துணிவான்?’ ராக்ஷசிகளின் தெரிவிப்பில் மூன்று முதன்மைப் பகுதிகள் — வானரன் யார் என்ற ஊகம் (இந்திரன், குபேரன், அல்லது ராமனின் தூதன்), வனத்தின் அழிவு, சீதையின் புகலிடம் காக்கப்பட்டது. கடைசிப் பகுதி மிக முக்கியமானது — வனம் முழுவதும் முறிக்கப்பட்டது, சீதையின் சிம்சுபா மரம் மட்டுமே பாதுகாப்பாக உள்ளது; ஆகவே வானரன் சீதையின் பக்கம் என்பது தெளிவு. ‘அல்லது அவனுக்கு என்ன களைப்பு’ என்ற சொல்லால் ராக்ஷசிகள் தம் ஊகத்தைத் தாமே திருத்திக்கொள்கின்றனர் — இத்தகைய வலிமையாளனுக்குக் களைப்பு இருக்க முடியாது, ஆகவே சீதையைக் காப்பதே நோக்கம். இறுதியில் அவர்கள் ராவணனின் அகந்தையைத் தொடுகின்றனர் — ‘உம் மனத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட சீதையோடு யார் பேசத் துணிவான்?’ — இதனால் அவனுடைய சினம் கொழுந்துவிட்டெரியும். இங்கே ராக்ஷசிகளின் சொல்லில் சூழ்ச்சியும் தெரிகிறது: சீதையின் மறுமொழியை அவர்கள் தெரிவிக்கவில்லை, ‘விரும்பவில்லை’ என்று மட்டுமே சொல்கின்றனர்; இதனால் சீதையும் ஐயத்துக்குரியவளாகிறாள். ‘தூதன்’ என்ற ஊகம் உண்மைக்கு அருகில் உள்ளது — இவன் சாதாரண வானரன் அல்லன் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். ‘சிலர் நின்றனர், சிலர் சென்றனர்’ என்ற வருணனையால் ராக்ஷசிகளின் அச்சம் குறிப்பிடப்படுகிறது — அனைவரும் ஓடவில்லை, சிலர் சீதையைக் காவல் காக்க நின்றனர். தெரிவிப்பில் ராக்ஷசிகள் அனுமனுக்கு ‘அச்சமூட்டும் உடலுடையவன்’, ‘அளவற்ற வீரமுடையவன்’, ‘அற்புத உருவமுடையவன்’, ‘கொடிய உருவமுடையவன்’ என்று பல அடைமொழிகளைப் பயன்படுத்துகின்றனர் — அவர்களுடைய அச்சம் சொற்களிலும் எதிரொலிக்கிறது. ‘உமக்கு இனிமையான பிரமதாவனம்’ என்ற சொல்லால் அவர்கள் ராவணனின் உரிமையை நினைவூட்டுகின்றனர்; இதனால் வனத்தின் அழிவு அவனுக்கே நேர்ந்த அவமானமாகத் தோன்றுகிறது. ‘உயிரைத் துறந்தவன்’ என்ற இறுதிச் சொல் வானரனின் மரணத்தை உறுதிசெய்கிறது — ராவணனுக்கு அன்பானவளோடு பேசுபவன் ஏற்கெனவே உயிரைத் துறந்தவனே.

ராக்ஷசிகளின் சொல்லைக் கேட்டு, ராக்ஷசர்தலைவன் ராவணன் சினத்தால் சுழலும் கண்களோடு ஈமச்சிதையின் நெருப்பைப் போலக் கொழுந்துவிட்டெரிந்தான். சினங்கொண்ட அவனுடைய கண்களிலிருந்து, சுடர்விடும் இரு விளக்குகளிலிருந்து தீப்பற்றிய எண்ணெய்த் துளிகள் விழுவதுபோலக் கண்ணீர்த்துளிகள் விழுந்தன. பேரொளியுடைய அவன், தனக்கு நிகரான, கிங்கரர் என்ற பெயருடைய வீர ராக்ஷசர்களை அனுமனைப் பிடிப்பதற்காக ஆணையிட்டான். கூடம், முத்கரம் (சம்மட்டி) ஆகியவற்றைக் கையிலேந்திய வேகமுடைய எண்பதாயிரம் கிங்கரர்கள் அந்த மாளிகையிலிருந்து புறப்பட்டனர். பெரிய வயிறும், பெரிய கோரைப்பற்களும், கொடிய உருவமும், பெருவலிமையும் உடைய, போரிட விரும்பிய, அனுமனைப் பிடிப்பதில் முனைந்த அவர்கள் அனைவரும், தோரணவாயிலில் நின்றிருந்த அந்த வானரனை அணுகி, விட்டில்கள் நெருப்பின்மேல் பாய்வதுபோலப் பெருவேகத்தோடு பாய்ந்தனர். பலவகையான கதைகளோடும், பொன் தோள்வளையணிந்த இரும்பு உலக்கைகளோடும், சூரியனைப் போன்ற அம்புகளோடும் அவர்கள் வானரர்களில் சிறந்தவனை நோக்கி வந்தனர். ‘ஈமச்சிதையின் நெருப்புப் போல’ என்ற உவமை ராவணனின் சினத்தின் கொடுமையைக் காட்டுகிறது — சிதையின் நெருப்பு பிணத்தை எரிக்கிறது, அவ்வாறே ராவணனின் சினம் மரணத்தைக் குறிக்கிறது. அவனுடைய கண்களிலிருந்து சினத்தால் பிறந்த கண்ணீர்த்துளிகள், விளக்கிலிருந்து எரியும் எண்ணெய்த் துளிகள்போல விழுகின்றன — இந்த உவமை அரிதானது (23-ஆம் சுலோகம் வுல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது). ‘தனக்கு நிகரான’ என்ற சொல்லால் கிங்கரர்கள் ராவணனுக்குச் சமமான வலிமையுடையவர்கள் என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘எண்பதாயிரம்’ என்ற எண்ணிக்கை தனியொருவனான அனுமனுக்கு எதிரான பெரும்படையைக் காட்டுகிறது. ‘விட்டில்கள் நெருப்பின்மேல் போல’ என்ற உவமை கிங்கரர்களின் அழிவை முன்கூட்டியே குறிக்கிறது — நெருப்பை நோக்கிப் பாயும் விட்டில்கள் தாமே எரிந்துபோகின்றன. இந்தப் பகுதியில் வீரச்சுவையும் அச்சச்சுவையும் கலந்துள்ளன. ராவணனின் எதிர்வினை சிந்தனையற்றது — அவன் தூதன் யார் என்று கேட்கவில்லை, பிடிக்கும்படி மட்டுமே ஆணையிடுகிறான். ‘பிடிப்பதற்காக’ என்ற சொல், அவன் முதலில் வானரனைக் கொல்ல அல்ல, பிடிக்கவே விரும்புகிறான் என்பதைக் குறிக்கிறது. கிங்கரர்களின் வருணனை — பெரிய வயிறு, பெரிய கோரைப்பற்கள், கொடிய உருவம் — அவர்களுடைய அச்சுறுத்தும் தன்மையைக் காட்டுகிறது; ‘கூடம், முத்கரம் கையிலேந்தியவர்கள்’ என்று ஆயுதங்களும் சொல்லப்படுகின்றன. ‘தோரணவாயிலில் நின்றிருந்த’ என்பது அனுமனின் உறுதியைக் காட்டுகிறது — அவன் ஓடவில்லை, வாயிலிலேயே காத்திருக்கிறான். கிங்கரர்களின் ஆயுதங்கள் பலவகை; பகைவனோ ஒருவனே.

முத்கரங்கள், பட்டிசங்கள், சூலங்கள் ஆகியவற்றோடும், கையில் ஈட்டிகளும் தோமரங்களும் ஏந்தியும் அவர்கள் அனுமனைச் சூழ்ந்து சட்டென அவன் முன்னே நின்றனர். மலைபோன்ற, ஒளிமிக்க, அழகிய அனுமனும் தன் வாலைத் தரையில் அடித்துப் பெருமுழக்கம் செய்தான். வாயுமைந்தனான அனுமன் பேருருவம் கொண்டு, அந்த ஒலியால் இலங்கையை நிரப்பியபடி தன் வாலைச் சுழற்றி அடித்தான். எதிரொலிக்கும் அந்தப் பெரிய அடியோசையால் பறவைகள் வானிலிருந்து விழுந்தன; அவன் உரத்த குரலில் இவ்வாறு முழங்கினான்: ‘பெருவலிமையுடைய ராமன் வெல்கிறார், பெருவலிமையுடைய லக்ஷ்மணனும் வெல்கிறான்; ராகவனால் காக்கப்படும் அரசன் சுக்ரீவன் வெல்கிறான். நான் வருத்தமின்றிச் செயல்களை நிறைவேற்றும் கோசல மன்னன் ராமனின் அடியான், பகைப்படைகளை அழிக்கும் வாயுமைந்தன் அனுமன். பாறைகளாலும் மரங்களாலும் ஆயிரக்கணக்கில் தாக்கும் எனக்குப் போரில் ஆயிரம் ராவணர்களும் ஈடாகமாட்டார்கள். இலங்கை நகரை நொறுக்கி, மைதிலியை வணங்கி, ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே நோக்கம் நிறைவேறியவனாகச் செல்வேன்.’ அவனுடைய முழக்கத்தின் ஒலியால் அவர்கள் அச்சத்தால் ஐயமுற்றனர்; உயர்ந்த அந்திமேகம் போல அனுமனைக் கண்டனர். அனுமனின் இந்த முழக்கம் வால்மீகி ராமாயணத்தில் புகழ்பெற்றது — அவன் தன்னை அறிமுகப்படுத்துவதைத் தன் தலைவர்களின் வெற்றியோடு தொடங்குகிறான்; ‘நான் அடியான்’ என்று சொல்லும்போதும் பெருமையோடு சொல்கிறான், ஏனெனில் ராமனுக்கு அடிமையாக இருப்பதே அவனுடைய பெருமை. ‘அக்லிஷ்டகர்மா’ என்ற ராமனின் அடைமொழி — செயல்களை வருத்தமின்றி நிறைவேற்றுபவர் என்பது பொருள். ‘ஆயிரம் ராவணர்களும் ஈடாகமாட்டார்கள்’ என்ற சொல் வெறும் செருக்கு அல்ல; பகைவனின் மனத்தில் அச்சத்தை உண்டாக்கும் போர்த்தந்திரம். ‘ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே’ — அவர்களை அவமதிப்பதற்காக. இந்த ஆறு சுலோகங்களும் (31–36) திறனாய்வுப் பதிப்பில் 5.041.004–009 என அடுத்த சர்க்கத்தின் சைத்தியப் பிராசாதப் பகுதியில் மட்டுமே உள்ளன; வுல்கேட் பாடத்தில் அவை இங்கேயும், நாற்பத்துமூன்றாம் சர்க்கத்திலும் மீண்டும் வருகின்றன. முழக்கத்தின் வரிசையும் கவனிக்கத்தக்கது — முதலில் ராமனின் வெற்றி, பிறகு லக்ஷ்மணனின், பிறகு சுக்ரீவனின்; இறுதியில் தன்னைப் பற்றிய அறிமுகம். இவ்வாறு அனுமன் தன் தலைவர்களின் பெருமையைத் தனக்கு முன்னே வைக்கிறான். ‘ராகவனால் காக்கப்படும் சுக்ரீவன்’ என்ற சொல்லால் ராமனுக்கும் சுக்ரீவனுக்கும் உள்ள நட்பு ராக்ஷசர்களின் முன்னே வெளிப்படுத்தப்படுகிறது — அவர்களுடைய பகைவன் ஒருவன் அல்லன், சேனையோடு கூடியவன். வாலைச் சுழற்றி அடிப்பது வானரர்களின் போர் அறைகூவலின் அடையாளம்; அதன் ஒலியால் பறவைகள் விழுகின்றன என்பது அதன் கொடுமை. ‘உயர்ந்த அந்திமேகம் போல’ என்ற உவமை — அந்திவேளையில் மேகம் செந்நிறமாக இருப்பதுபோல அனுமனின் செம்பழுப்பு நிறப் பேருடல். இந்தப் பகுதியின் நோக்கம் — ராக்ஷசர்களின் மனத்தில் அச்சத்தையும், ராவணனின் மனத்தில் ராமனின் பெயரையும் பதிப்பதே.

பிறகு தம் தலைவனின் ஆணையால் அச்சமற்றவர்களான அந்த ராக்ஷசர்கள், பலவகையான அஞ்சத்தக்க ஆயுதங்களோடு அங்குமிங்குமிருந்து வானரன்மேல் பாய்ந்தனர். அந்த வீரர்களால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் சூழப்பட்ட பெருவலிமையுடைய அவன், தோரணவாயிலில் இருந்த அஞ்சத்தக்க இரும்பு உலக்கையை (பரிகம்) கைப்பற்றினான். அந்த உலக்கையை எடுத்து அவன் இரவில் திரிபவர்களைக் கொன்றான்; துடிக்கும் பாம்பைப் பற்றிக்கொண்டு வினதையின் மைந்தன் (கருடன்) பறப்பதுபோல, வீரனான மாருதி அதைப் பற்றிக்கொண்டு வானில் திரிந்தான்; ஆயிரங்கண்ணன் (இந்திரன்) வஜ்ராயுதத்தால் தைத்தியர்களைக் கொல்வதுபோல அவர்களைக் கொன்றான். வீரனான வாயுமைந்தன் கிங்கர ராக்ஷசர்களைக் கொன்றுவிட்டு, போரை விரும்பிய அந்த மாவீரன் தோரணவாயிலில் நிலைகொண்டான். பிறகு அந்த அச்சத்திலிருந்து தப்பிய சில ராக்ஷசர்கள், கிங்கரர்கள் அனைவரும் அங்கே கொல்லப்பட்டதை ராவணனிடம் தெரிவித்தனர். ராக்ஷசர்களின் பெரும்படை கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு, சுழலும் கண்களோடு அந்த அரசன், வீரத்தில் ஒப்பற்றவனும் போரில் வெல்ல மிக அரியவனுமான பிரகஸ்தனின் மகனுக்கு ஆணையிட்டான். உலக்கைக்கான உவமை — கருடன் பாம்பை நகங்களால் பற்றிக்கொண்டு வானில் திரிவதுபோல அனுமன் உலக்கையைப் பற்றிக்கொண்டு; இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தால் தைத்தியர்களைக் கொல்வதுபோல அவன் கிங்கரர்களை. இரண்டு உவமைகளுமே தெய்வீகமானவை — அனுமனின் வீரம் தேவர்களுடையதைப் போன்றது. ‘தலைவனின் ஆணையால் அச்சமற்றவர்கள்’ என்ற சொல்லின் பொருள் — அனுமன் தன் தலைவன் ராமனின் பெயரைச் சொன்னதால், ராக்ஷசர்கள் அவன் யார் என்பதை ஐயமின்றி அறிந்துகொண்டனர் (இந்தி உரையின்படி). ‘சுழலும் கண்கள்’ ராவணனின் சினத்தின் அடையாளம். இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்து, அடுத்த போருக்கான பின்னணியை அமைக்கிறது. அந்த உலக்கை தோரணவாயிலிலேயே இருந்தது — அனுமன் பகைவனின் ஆயுதத்தாலேயே பகைவர்களைக் கொல்கிறான். அவனுடைய போரில் வானில் செல்வது தனிச்சிறப்பு — அவன் தரையில் அல்லாமல் வானில் திரிந்தபடி தாக்குகிறான், ஏனெனில் அவன் வாயுவின் மைந்தன். ‘போரை விரும்பி மீண்டும் தோரணவாயிலில் நிலைகொண்டான்’ — ஒரு போருக்குப் பிறகு அவன் ஓய்வை விரும்பவில்லை, அடுத்த போரை எதிர்நோக்குகிறான். இவ்வாறு ராவணனின் முதல் முயற்சி பயனற்றுப் போகிறது; அடுத்த சர்க்கங்களில் படிப்படியாக மேலும் பெரிய வீரர்கள் அனுப்பப்படுகின்றனர்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे द्विचत्वारिंशः सर्गः॥ ४२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க