சர்க்கம்
அனுமன் பிரமதாவனத்தை அழித்தல்
சிறிதளவே எஞ்சிய பணியைப் பற்றிய சிந்தனை, சாமம் தானம் பேதம் பயனற்றவை, தண்டமே என்ற முடிவு, ராவணனின் வலிமையைச் சோதிக்கும் விருப்பம், பிரமதாவனத்தை முறித்தல், வனத்தின் சீர்குலைவு, போருக்காகத் தோரணவாயிலில் நிற்றல்
சீதையால் புகழ்ச்சிச் சொற்களால் போற்றப்பட்டு, புறப்படவிருந்த அந்த வானரன் அந்த இடத்திலிருந்து விலகிச் சென்று சிந்தித்தான்: ‘கருவிழியுடைய இவள் காணப்பட்டாள்; இந்தப் பணியில் சிறிதளவே எஞ்சியுள்ளது. மூன்று உபாயங்களையும் கடந்து நான்காவது உபாயமே இங்கே தென்படுகிறது.’ அரசியல் நூலில் நான்கு உபாயங்கள் புகழ்பெற்றவை — சாமம் (இன்சொல்), தானம் (கொடை), பேதம் (பிரித்தல்), தண்டம் (தண்டனை). அனுமன் ஒவ்வொன்றையும் சோதிக்கிறான்: ‘ராக்ஷசர்களிடம் இன்சொல் பயன்தராது; செல்வம் நிறைந்தவர்களிடம் கொடை பொருந்தாது; வலிமையால் செருக்குற்றவர்களைப் பிரிக்க முடியாது; ஆகவே இங்கே எனக்கு வீரச்செயலே உகந்தது. இந்தப் பணிக்கு வீரச்செயலின்றி வேறு எந்த முடிவும் இங்கே பொருந்தாது; போரில் தம் முதன்மை வீரர்கள் கொல்லப்பட்டால், ராக்ஷசர்கள் எப்படியாவது இன்று மென்மையடையக்கூடும்.’ ராக்ஷசர்கள் செல்வச் செழிப்புடையவர்கள், ஆகவே பணத்தால் ஆசைகாட்ட முடியாது; வலிமையால் செருக்குற்றவர்கள், ஆகவே ஒருவரோடொருவர் பிரிக்கவும் முடியாது; இன்சொல் அவர்களிடம் பயனற்றது. அவர்களுடைய முதன்மை வீரர்கள் கொல்லப்பட்டால்தான் அவர்கள் மென்மையடைவார்கள். பிறகு அவன் செயல்திறனுடையவனின் இலக்கணத்தை நினைவுகூர்கிறான்: ‘முதன்மைப் பணி நிறைவேறியபின், முந்தைய பணிக்கு முரணில்லாமல் பல பணிகளையும் நிறைவேற்றுபவனே பணியைச் செய்யத் தகுதியானவன். சிறிய செயலுக்குக்கூட ஒரே ஒரு வழி மட்டும் நிறைவேற்றுவதாக அமைவதில்லை; ஒரு நோக்கத்தைப் பலவகையில் அறிந்தவனே அதை நிறைவேற்றுவதில் வல்லவன்.’ முதன்மைப் பணியான சீதையைத் தேடுதல் நிறைவேறிவிட்டது; அதற்கு முரணில்லாமல் பிற பணிகளையும் நிறைவேற்ற வேண்டும். ‘இங்கேயே உறுதியான முடிவெடுத்து, தன்பக்கமும் பகைப்பக்கமும் மோதும்போது உள்ள வேறுபாட்டின் உண்மையை அறிந்தவனாக நான் இன்று வானரவேந்தனின் இருப்பிடத்துக்குச் சென்றால், அப்போது என் தலைவரின் ஆணை நிறைவேற்றப்பட்டதாகும்.’ தன்பக்கத்துக்கும் பகைப்பக்கத்துக்கும் இடையிலான மோதலில் யாருக்கு என்ன வலிமை என்ற வேறுபாட்டை உண்மையாக அறிந்த பிறகே செல்ல வேண்டும். ‘இன்று ராக்ஷசர்களோடு வலிந்து போர்புரிவது எனக்கு எப்படி எளிதாக வாய்க்கும்? அவ்வாறே பத்துத் தலையனும் போரில் தன் வலிமையையும் என்னையும் எப்படி முழுமையாக எதிர்கொண்டு அளவிடுவான்? பிறகு போரில் அமைச்சர் கூட்டத்தோடும் படையோடும் பின்செல்வோரோடும் கூடிய பத்துத் தலையனை அணுகி, அவன் உள்ளத்தில் உள்ள கருத்தையும் வலிமையையும் எளிதாக அறிந்துகொண்டு, நான் இங்கிருந்து மீண்டும் செல்வேன்.’ இங்கே அனுமனின் அரசியல் அறிவு சிறப்பாக வெளிப்படுகிறது — அவன் ஒரு தூதனைப் போல வெறும் செய்தியை மட்டும் கொண்டுசெல்லவில்லை; ஒற்றனைப் போலப் பகைவனின் வலிமையையும் ஆலோசனையையும் அறிய விரும்புகிறான். ‘சிறிதளவே எஞ்சியது’ என்ற சொல், சீதையைத் தேடுதல் முதன்மையானது, பகைவலிமையைச் சோதித்தல் இரண்டாம் நிலையானது ஆனால் அவசியமானது என்பதைக் குறிக்கிறது. மூன்றாம் சுலோகம் முதல் ஒன்பதாம் சுலோகம் வரை பன்னிரண்டு எழுத்துகள் கொண்ட அடிகள் (வம்சஸ்த யாப்பு) பெரும்பாலும் காணப்படுகின்றன — சிந்தனையின் ஆழம் யாப்பாலும் குறிப்பிடப்படுகிறது.
‘இந்தக் கொடியவனின் இந்தச் சிறந்த வனம் நந்தனவனத்தைப் போன்றது, கண்ணுக்கும் மனத்துக்கும் இனியது, பல்வகை மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்தது. காய்ந்த காட்டை நெருப்பு அழிப்பதுபோல இதை நான் அழிப்பேன்; இது முறிக்கப்பட்டால் அந்த ராவணன் சினங்கொள்வான். பிறகு ராக்ஷசர்தலைவன் குதிரைகளும் பெரிய தேர்களும் யானைகளும் கொண்ட, சூலம், கருவிரும்பு உலக்கை, பட்டிசம் ஆகிய ஆயுதங்களுடைய பெரும்படையை அனுப்புவான்; அதன்பின் இங்கே பெரும்போர் நிகழும். நானும் போரில் கடுமையான வீரமுடைய அந்த ராக்ஷசர்களோடு மோதி, முறியாத வீரத்தோடு ராவணனால் ஏவப்பட்ட அந்தப் படையைக் கொன்று, எளிதாக வானரவேந்தனின் இருப்பிடத்துக்குச் செல்வேன்.’ அனுமனின் திட்டம் தெளிவானது — வனம் ராவணனுக்கு அன்பானது; அதன் அழிவால் அவன் நிச்சயம் சினங்கொண்டு படையை அனுப்புவான்; இவ்வாறு போருக்கான வாய்ப்பு தானாகவே வரும். ‘நந்தனவனத்தைப் போன்றது’ என்ற சொல்லால் வனத்தின் அழகு இந்திரனின் நந்தனவனத்தோடு ஒப்பிடப்படுகிறது — அழகானதன் அழிவே ராவணனின் இதயத்தைப் பிளக்கும். ‘காய்ந்த காட்டை நெருப்புப் போல’ என்ற உவமை அனுமனின் வேகத்தையும் இரக்கமின்மையையும் காட்டுகிறது. ‘முறியாத வீரமுடையவன்’ என்ற தன்னைப் பற்றிய அடைமொழி அவனுடைய தன்னம்பிக்கையைக் குறிக்கிறது — அவனுடைய வீரம் எவராலும் முறிக்கப்படாது. இந்த முடிவின் பின்னணியில் சீதையின் பாதுகாப்பும் எண்ணப்பட்டுள்ளது — அவளுடைய புகலிடமான சிம்சுபா மரத்தை அவன் தொடவில்லை, அடுத்த சர்க்கத்தில் ராக்ஷசிகள் தெரிவிப்பதுபோல.
பிறகு காற்றைப் போலச் சினங்கொண்ட, அஞ்சத்தக்க வீரமுடைய மாருதி தன் தொடைகளின் பெருவேகத்தால் மரங்களை வீசி எறியத் தொடங்கினான். பிறகு வீரனான அனுமன், களிப்புற்ற பறவைகளின் ஒலி நிறைந்த, பல்வகை மரங்களும் கொடிகளும் கொண்ட அந்தப் பிரமதாவனத்தை (அந்தப்புர மகளிரின் பூங்கா) முறித்தான். கடைந்தெறியப்பட்ட மரங்களாலும், உடைக்கப்பட்ட நீர்நிலைகளாலும், பொடியாக்கப்பட்ட குன்றுமுகடுகளாலும் அந்த வனம் காணச் சகியாததாயிற்று. பல்வகைப் பறவைகளின் அலறலோடும், உடைந்த நீர்நிலைகளோடும், செம்மையான வாடிய தளிர்களோடும், வாடிய மரங்களும் கொடிகளும் கொண்ட அந்த வனம் காட்டுத்தீயால் அழிக்கப்பட்டதுபோல ஒளியிழந்தது; போர்வை கலைந்த அந்தக் கொடிகள் கலங்கிய பெண்களைப் போலத் தோன்றின. சாய்க்கப்பட்ட கொடிவீடுகளாலும் ஓவியவீடுகளாலும், துயரக்குரலெழுப்பும் பாம்புகளாலும் விலங்குகளாலும் பறவைகளாலும், கடைந்தெறியப்பட்ட கல்வீடுகளாலும் பிற வீடுகளாலும் அந்தப் பெரிய வனம் உருவழிந்தது. பத்துமுகனின் பிரமதாவனத்தின் அந்த வனப்பகுதி, வானரனின் வலிமையால் கலங்கிய அசோகக் கொடிப்படர்வுகளுடையதாக — துயரக் கொடிப்படர்வுகளுடையதாக — ஆயிற்று. பிறகு அந்தப் பெரிய வானரன், உலகத்தலைவனான அந்தப் பெரியவனின் மனத்துக்குப் பெருந்தீங்கு செய்துவிட்டு, பல பெருவலிமையாளர்களோடு போரிட விரும்பி, தனியனாகச் செல்வ ஒளியால் சுடர்விட்டபடி தோரணவாயிலை அடைந்து நின்றான். அழிவின் வருணனை படிப்படியாக வளர்கிறது — முதலில் மரங்கள், பிறகு நீர்நிலைகள், பிறகு விளையாட்டுக் குன்றுகள், பிறகு வீடுகள். ‘போர்வை கலைந்த கொடிகள் கலங்கிய பெண்களைப் போல’ என்ற உவமையில் கொடிகள் அஞ்சிய பெண்களைப் போல, அவற்றின் மூடுபகுதி ஆடைபோலக் கலைந்துள்ளது — பிரமதாவனத்துக்குப் பெண்களோடு உள்ள தொடர்பு இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறது. இருபதாம் சுலோகத்தில் சிலேடை — ‘அசோகலதா’ என்பது அசோக மரத்தின் கொடிகள், ‘சோகலதா’ என்பது துயரத்தின் படர்வு; அசோகவனமாக (துயரற்ற வனமாக) இருந்தது சோகவனமாக (துயரவனமாக) ஆயிற்று. இறுதியில் அனுமன் ஓடிவிடவில்லை; போருக்காகத் தோரணவாயிலில் நிற்கிறான் — ராவணனின் படையை அறைகூவி அழைக்கிறான். பதினேழு, பதினெட்டு, இருபதாம் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அவற்றில் வனத்தின் சீர்குலைவைப் பற்றிய கூடுதல் வருணனை உள்ளது. ‘மாருதவத் க்ருத்த: மாருதி:’ (காற்றைப் போலச் சினங்கொண்ட காற்றின் மைந்தன்) என்ற சொற்களில் மோனையொலி — மகன் தந்தையைப் போலவே கடுமையானவன்; காற்று மரங்களை வேரோடு பிடுங்குவதுபோல அனுமனும் பிடுங்குகிறான். ‘தொடைகளின் வேகத்தால்’ என்ற சொல், அவன் கைகளால் மட்டுமன்றித் தொடைகளாலும் மரங்களை முறிக்கிறான் என்பதைக் குறிக்கிறது. ‘களிப்புற்ற பறவைகளின் ஒலி நிறைந்த’ என்ற அடைமொழி அழிவுக்கு முந்தைய வனத்தின் இன்பத்தை நினைவூட்டுகிறது; அதனால் பின்னர் வரும் ‘துயரக்குரலெழுப்பும் பறவைகள்’ என்ற முரண் கூர்மையாகிறது. ‘செல்வ ஒளியால் சுடர்விட்டு’ என்ற இறுதிச் சித்திரம் அனுமனின் ஒளியைக் காட்டுகிறது — அழிவு அவனுடைய பொலிவைக் குறைக்கவில்லை, மாறாகக் கூட்டுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे एकचत्वारिंशः सर्गः॥ ४१॥