॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 40

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

சீதையின் மறுசெய்தியும் அனுமன் வடதிசை நோக்கிச் செல்லுதலும்

இனியது சொல்பவனைக் கண்டு மகிழ்ச்சி, நாணற்புல்லும் மனச்சிலைத் திலகமும் ஆகிய அடையாளங்கள், சூடாமணியை ஒப்படைத்தல், ஒரு மாதக் கெடு, அனுமனின் ஆறுதல், மீண்டும் அடையாளம் வேண்டுதல், விடைபெறுதல், மனத்தால் வடதிசை நோக்கிச் செல்லுதல்

வாயுமைந்தனான மகாத்மா அனுமனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, தேவமகளைப் போன்ற சீதை தனக்கு நலம் தரும் சொல்லைச் சொன்னாள்: ‘வானரனே, இனியது சொல்லும் உன்னைக் கண்டு, பாதி வளர்ந்த பயிருடைய நிலம் மழையைப் பெற்றதுபோல நான் பெருமகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.’ பாதி வளர்ந்த தானியம் மழையால் மீண்டும் உயிர்பெறுவதுபோல, நம்பிக்கையிழந்த சீதையின் மனம் அனுமனின் சொல்லால் மீண்டும் உயிர்பெறுகிறது — இந்த உவமை உழவனின் அனுபவத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டது, ஆகவே அனைவரின் உள்ளத்தையும் தொடுவது. ‘துயரத்தால் மெலிந்த என் அங்கங்களால், ஆசையோடு அந்த மனிதப் புலியை நான் தொடும்படி என்மீது இரக்கம் காட்டு.’ பிறகு அவள் இரண்டு அடையாளங்களை நினைவூட்டுகிறாள்: ‘வானரக் கூட்டங்களில் சிறந்தவனே, ராமனுக்கு இந்த அடையாளத்தைக் கொடு — சினத்தால் காக்கையின் ஒரு கண்ணைப் பறித்த, எறியப்பட்ட நாணற்புல்லையும்; “என் கன்னப்பக்கத்தில் நீர் இட்ட மனச்சிலைத் (சிவந்த தாது) திலகத்தையும் — திலகம் அழிந்தபோது நீர் செய்ததையும் — நீர் நினைவுகூர வேண்டும்” என்பதையும்.’ முதலாவது முந்தைய சர்க்கத்தின் காக்கை வரலாற்றின் சுருக்கம்; இரண்டாவது புதியது — ராமன் தம் கையால் சீதையின் கன்னத்தில் மனச்சிலையால் திலகம் இட்டார்; இதுவும் இருவருக்கு மட்டுமே தெரிந்த ஒரு கணம். ‘மகேந்திரனையும் வருணனையும் போன்றவரே, வீரமுடைய நீர், கவர்ந்து செல்லப்பட்டு ராக்ஷசர்களின் நடுவே வாழும் சீதையை எப்படிப் பொறுத்துக்கொள்கிறீர்? குற்றமற்றவரே, இந்தத் தெய்வீகச் சூடாமணியை நான் மிகக் கவனமாகக் காத்து வந்தேன்; துன்பத்தில் இதைக் கண்டு உம்மைக் கண்டதுபோல மகிழ்ந்தேன். நீரில் பிறந்த இந்த அழகிய மணியை நான் உமக்குத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டேன்; இனிமேல் துயரத்தில் மூழ்கிய நான் உயிர்வாழ முடியாது. தாங்க முடியாத துன்பங்களையும், இதயத்தைப் பிளக்கும் சொற்களையும், ராக்ஷசர்களோடு சேர்ந்து வாழ்வதையும் உமக்காகவே பொறுத்துக்கொள்கிறேன். பகைவரை அழிப்பவரே, ஒரு மாதம் மட்டும் உயிரைத் தாங்கியிருப்பேன்; அரசமைந்தரே, உம்மைப் பிரிந்து ஒரு மாதத்துக்கு மேல் உயிர்வாழமாட்டேன். இந்த ராக்ஷசராஜன் கொடியவன்; என்மீது அவனுடைய பார்வை நல்லதல்ல; நீர் தாமதிக்கிறீர் என்று கேட்டால் ஒரு கணமும் உயிர்வாழமாட்டேன்.’ சூடாமணியைப் பற்றிய சீதையின் சொல் உருக்கமானது — அதுவே அவளுடைய ஒரே ஆறுதலாக இருந்தது, அதைக் கண்டு ராமனையே கண்டதாக அவள் எண்ணினாள்; இப்போது அதையும் அனுப்பிவிடுகிறாள், ஆகவே அவளுடைய பொறுமையின் கடைசிப் பற்றுக்கோடும் போய்விடுகிறது. ‘ஒரு மாதம்’ என்ற கெடு முந்தைய சர்க்கத்தின் சொல்லோடு ஒத்துப்போகிறது. ‘விஷஜ்ஜந்தம்’ என்ற சொல்லின் பொருள் — தாமதிப்பவர், அல்லது பணியில் ஈடுபடாதவர்; ராமன் தாமதிக்கிறார் என்று கேட்டால் சீதை அக்கணமே உயிரை விட்டுவிடுவாள். இங்கே சீதை அனுமனை இடைநிலையாகக் கொண்டு நேரடியாக ராமனையே விளிக்கிறாள், முப்பத்தெட்டாம் சர்க்கத்திலும் போலவே. இந்தப் பகுதியின் உணர்வு முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களின் உணர்விலிருந்து சற்று வேறுபட்டது — அங்கே சீதை விவேகத்தோடு வாதம் செய்தாள்; இங்கோ அவளுடைய உள்ளம் ராமனின் தொடுகையை மட்டுமே விரும்புகிறது: ‘ஆசையோடு தொடுவேனாக’ என்று. இரண்டு அடையாளங்களிலும் ராமனின் அன்பும் சினமும் இரண்டும் தெரிகின்றன — காக்கையின்மீது சினம், சீதையின் கன்னத்தில் திலகம் இடுபவரின் அன்பு. ‘மகேந்திரனையும் வருணனையும் போன்றவரே’ என்ற விளி ராமனின் ஆற்றலை நினைவூட்டுகிறது; ‘எப்படிப் பொறுத்துக்கொள்கிறீர்’ என்ற கேள்வியோ மீண்டும் குற்றஞ்சாட்டலைக் கொண்டுவருகிறது.

வைதேகியின் உருக்கமான, கண்ணீரோடு சொல்லப்பட்ட சொல்லைக் கேட்டு, பேரொளியுடைய வாயுமைந்தன் அனுமன் சொன்னான்: ‘தேவியே, உண்மையின்மேல் ஆணையிட்டுச் சொல்கிறேன் — ராமன் உன்னைப் பற்றிய துயரத்தால் மற்ற எல்லாவற்றிலிருந்தும் முகம் திருப்பியிருக்கிறார்; ராமன் துயரத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருப்பதால் லக்ஷ்மணனும் வருந்துகிறான். எப்படியோ நீ காணப்பட்டுவிட்டாய்; இது புலம்புவதற்கான நேரமல்ல; பெண்ணே, இந்த முகூர்த்தத்திலேயே துயரங்களின் முடிவைக் காண்பாய். பழிக்கப்படாத அந்த மனிதப் புலிகளான அரசமைந்தர் இருவரும், உன்னைக் கண்டறிந்ததால் ஊக்கம்பெற்று, இலங்கையைச் சாம்பலாக்குவார்கள். போரில் உறவினரோடு ராக்ஷசன் ராவணனைக் கொன்று, அகன்ற கண்களுடையவளே, ராகவர் இருவரும் உன்னைத் தம் நகருக்கு அழைத்துச் செல்வார்கள். பழிக்கப்படாதவளே, ராமன் அறிந்துகொள்ளக்கூடிய, அவருக்கு மேலும் மகிழ்ச்சியூட்டக்கூடிய ஓர் அடையாளத்தை நீ தர வேண்டும்.’ அவள் சொன்னாள்: ‘அடடா, நான் மிகச் சிறந்த அடையாளத்தை ஏற்கெனவே கொடுத்துவிட்டேனே. அனுமனே, இந்த அணிகலனையே கவனமாகக் கண்டபின் ராமனுக்கு உன் சொல் நம்பத்தக்கதாகும்.’ இந்தச் சுலோகத் தொகுதி (12–16) முப்பத்தெட்டாம் சர்க்கத்தின் 47–51 சுலோகங்களோடு ஏறக்குறைய ஒன்றாக உள்ளது — அச்சுப்பதிப்பு அதை இருமுறை தருகிறது; இங்கே ‘ராமே சோகாபிபூதே’, ‘பரிதேவிதும்’, ‘பாமினி’, ‘அநிந்திதௌ’, ‘லங்காம் பஸ்மீகரிஷ்யத:’, ‘ராகவௌ… நேஷ்யத:’ என்ற வடிவங்கள்; அங்கே ‘து:காபிபன்னே’, ‘பரிசோசிதும்’, ‘சோபனே’, ‘மஹாபலௌ’, ‘லோகான்’, ‘ராகவ:… நேஷ்யதி’ என்று. அனுமன் மீண்டும் அடையாளம் வேண்டுவது அவனுடைய எச்சரிக்கையுணர்வைக் காட்டுகிறது — ஒரே அடையாளத்தால் ராமனின் மகிழ்ச்சி முழுமையாகாது என்று அவன் எண்ணுகிறான். சீதையின் மறுமொழி உறுதியானது — சூடாமணியே போதும்; அதைக் கண்டால் அனுமனின் சொல் அனைத்தும் நம்பத்தக்கதாகும். ‘அஹோ’ என்ற விளிச்சொல் (அச்சுப்பதிப்பில் ‘தத்தமேவாஹோ’) சிறு வியப்பைக் குறிக்கிறது — மீண்டும் என்ன கேட்கிறாய் என்று. அனுமனின் சொல்லின் வலிமை அவனுடைய ஆணையில் உள்ளது — ‘உண்மையின்மேல் ஆணையிடுகிறேன்’. ராமனின் துயரத்தையும் லக்ஷ்மணனின் வருத்தத்தையும் அவன் தன் கண்களாலேயே கண்டவன், ஆகவே அவனுடைய சொல் நேரடிச் சான்று. ‘புலம்புவதற்கான நேரமல்ல’ என்ற சொல்லால் அவன் சீதையைக் கண்ணீரைக் கைவிடும்படி தூண்டுகிறான் — செயலுக்கான நேரம் வந்துவிட்டது என்று. இவ்வாறு உரையாடல் இருவரின் நம்பிக்கையோடும் நிறைவுபெறுகிறது.

அழகிய, தாவுபவர்களில் சிறந்த அனுமன் அந்தச் சிறந்த மணியைப் பெற்றுக்கொண்டு, தேவியைத் தலைதாழ்த்தி வணங்கிப் புறப்படத் தொடங்கினான். பாய்ந்தெழுவதற்காக ஊக்கம் கொண்டு, பெருவேகத்தோடு வளர்ந்துகொண்டிருந்த அந்த வானரப் படைத்தலைவனைக் கண்டு, கண்ணீர் நிறைந்த முகத்தோடு வருந்திய ஜனகன் மகள் கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில் சொன்னாள்: ‘அனுமனே, சிங்கம் போன்ற உடன்பிறந்தோர் ராமலக்ஷ்மணரிடமும், அமைச்சர்களோடு கூடிய சுக்ரீவனிடமும், அனைவரிடமும் என் நலத்தைச் சொல். நீண்ட கைகளுடைய அந்த ராகவன் இந்தத் துயரவெள்ளத்தின் தடுப்பிலிருந்து என்னைக் கரையேற்றும்படி நீ ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். வானர வீரனே, என்னுடைய இந்தக் கடுமையான துயரவேகத்தையும், இந்த ராக்ஷசர்களால் நான் மிரட்டப்படுவதையும் ராமனின் அருகே சென்று சொல்; உன் வழி மங்கலமாக அமையட்டும்.’ அரசமகளால் செய்தி தெரிவிக்கப்பட்டு, தன் நோக்கம் நிறைவேறி, மனம் மிக மகிழ்ந்த அந்த வானரன், சிறிதளவே எஞ்சியிருந்த பணியை ஆராய்ந்து, மனத்தால் வடதிசைக்குச் சென்றான். விடைபெறும் இந்தக் கணம் உருக்கமானது — அனுமனின் வளரும் உருவத்தைக் கண்டு அவன் இப்போதே செல்லப்போகிறான் என்று சீதை அறிகிறாள், ஆகவே அவளுடைய கண்ணீர் மீண்டும் பெருகுகிறது. அவளுடைய கடைசிச் செய்தி மீண்டும் நலம் விசாரிப்பு, மீண்டும் கரையேற்றும்படி வேண்டுதல் — 23-ஆம் சுலோகம் முப்பத்தொன்பதாம் சர்க்கத்தின் ஒன்பதாம் சுலோகத்தோடு ஏறக்குறைய ஒன்றாக உள்ளது. ‘உன் வழி மங்கலமாக அமையட்டும்’ என்ற வாழ்த்து ஒரு தாயின் வாழ்த்துப் போன்றது. ‘நோக்கம் நிறைவேறியவன்’ என்ற சொல்லால் அனுமனின் முதன்மைப் பணி — சீதையைத் தேடுதல் — நிறைவேறியது என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது; ‘சிறிதளவே எஞ்சிய பணி’ என்ற சொல்லாலோ அடுத்த சர்க்கத்தின் சிந்தனை குறிப்பிடப்படுகிறது — ராக்ஷசர்களின் வலிமையைச் சோதித்தல். ‘மனத்தால் வடதிசைக்குச் சென்றான்’ — உடலால் அவன் இங்கேயே இருக்கிறான், மனத்தாலோ கிஷ்கிந்தையை நோக்கிச் சென்றுவிட்டான். கடைசி இரண்டு சுலோகங்களும் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தவை. ‘வளர்ந்துகொண்டிருந்த, பெருவேகமுடைய’ என்ற இரு சொற்களும் அனுமன் புறப்பட ஆயத்தமானதைக் காட்டுகின்றன — அவன் மீண்டும் பேருருவம் கொள்ளத் தொடங்குகிறான். சீதையின் கடைசிச் சொல் சுருக்கமானது, ஆனால் ஆழமானது — நலம், கரையேற்றுதல், துயரவேகம், ராக்ஷசிகளின் மிரட்டல், வாழ்த்து. ‘வானர வீரனே’ என்ற விளி அவளுடைய நன்றியுணர்வைக் காட்டுகிறது. இவ்வாறு சீதை-அனுமன் உரையாடல் இங்கே நிறைவுபெறுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे चत्वारिंशः सर्गः॥ ४०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க