॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 39

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

கடலைக் கடப்பது பற்றிய சீதையின் ஐயமும் அனுமனின் ஆறுதலும்

மணியைக் கொடுத்தபின் சீதையின் தூண்டுதல், அனைவருக்கும் நலச்செய்தி, அனுமனின் உறுதிமொழி, ஒருநாள் தங்கும்படி வேண்டுதல், கடலைக் கடப்பதில் ஐயம், வானரசேனையின் வல்லமை வருணனை, மீண்டும் ஆறுதல்

மணியைக் கொடுத்துவிட்டுச் சீதை அனுமனிடம் சொன்னாள்: ‘இந்த அடையாளம் ராமனுக்கு உண்மையில் நன்கு தெரிந்தது. இந்த மணியைக் கண்டதும் வீரனான ராமன் மூவரை நினைவுகூர்வார் — என்னையும், தம் தாய் கௌசல்யையையும், மன்னர் தசரதரையும்.’ இதைக் கண்டால் மூவர் நினைவு எழும் என்ற சொல்லால், இந்த மணி ராமனின் குடும்பத்தின் நினைவுகளோடு பிணைந்தது என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘வானரர்களில் சிறந்தவனே, நீ மீண்டும் ஊக்கத்தால் தூண்டப்பட்டு, இந்தச் செயல்முயற்சியில் இனிச் செய்ய வேண்டியதை நன்கு சிந்தித்துப் பார். இந்தப் பணியை நிறைவேற்றுவதில் நீயே பொறுப்பும் அளவுகோலும்; என் துயரத்தை ஒழிக்கக்கூடிய முயற்சி எதுவோ, அதைச் சிந்தி. அனுமனே, முயற்சியை மேற்கொண்டு என் துயரத்தை ஒழிப்பவனாக இரு.’ ‘அப்படியே’ என்று உறுதியளித்து, அஞ்சத்தக்க வீரமுடைய மாருதி வைதேகியைத் தலைதாழ்த்தி வணங்கிப் புறப்படத் தொடங்கினான். வாயுவின் மைந்தனான அவன் புறப்படுவதை அறிந்த மைதிலி கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில் சொன்னாள்: ‘அனுமனே, ராமலக்ஷ்மணர் இருவரிடமும் சேர்த்து என் நலத்தைச் சொல்; அமைச்சர்களோடு கூடிய சுக்ரீவனிடமும், மூத்த வானரர்கள் அனைவரிடமும் அறம் தழுவிய நலத்தைச் சொல். நீண்ட கைகளுடைய அந்த ராகவன் இந்தத் துயரவெள்ளத்தின் தடுப்பிலிருந்து என்னைக் கரையேற்றும்படி நீ ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். புகழ்மிக்க ராமன் நான் உயிரோடிருக்கும்போதே என்னை வந்தடையும்படி நீ சொல்ல வேண்டும்; சொல்லால் அறத்தைப் பெறுவாயாக. நான் சொன்ன சொற்களைக் கேட்டால், எப்போதும் ஊக்கமுடைய தசரத மைந்தனின் ஆண்மை என்னை அடைவதற்காகப் பெருகும். என் செய்தி அடங்கிய சொற்களை உன்னிடமிருந்து கேட்டவுடனேயே வீரனான ராகவன் முறைப்படி வீரச்செயலில் மனத்தைச் செலுத்துவார்.’ இங்கே சீதை அனுமனின் பொறுப்பை மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டுகிறாள் — ‘பிரமாணம்’ (நீயே அளவுகோல்), ‘துயரத்தை ஒழிப்பவனாக இரு’, ‘ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்’ என்று. அனுமன்மீது அவளுக்கு உறுதியான நம்பிக்கை, ஏனெனில் ராமனை நோக்கி அவளுக்கு இருக்கும் ஒரே பாலம் அவனே. ‘சொல்லால் அறத்தைப் பெறுவாயாக’ என்ற சொல்லால் அவள் அனுமன் செய்தி கொண்டுசெல்வதை ஒரு அறச்செயலாக நிலைநாட்டுகிறாள் — துயருற்றவளுக்கு உதவுவது புண்ணியம் தரும். ‘துக்காம்பு-சம்ரோதம்’ (துயரவெள்ளத்தின் தடுப்பு) என்ற உருவகத்தில் துயரம் நீர்போல, அதில் சீதை சிறைப்பட்டவள்போல — ஆகவேதான் ‘கரையேற்றுதல்’ என்ற சொல்லும் பொருத்தமானது. ‘உயிரோடிருக்கும் என்னை வந்தடையட்டும்’ என்ற சொல்லால், ராமனுக்கு நம்பிக்கையிழப்பு வராதபடி, தான் உயிரோடிருக்கும் செய்தியை அனுப்ப அவள் விரும்புகிறாள். செய்தியின் நோக்கம் ராமனின் ஆண்மையைத் தூண்டுவதே — ‘ஆண்மை பெருகும்’, ‘வீரச்செயலில் மனத்தைச் செலுத்துவார்’ என்று. ஐந்தாம் சுலோகத்தில் ‘ஹனூமன் யத்னமாஸ்தாய’ என்ற அரைச்சுலோகம் வுல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது; அதனால் சுலோகப் பிரிவு ஒரு அரைச்சுலோகம் அளவு இடம்பெயர்ந்துள்ளது; ஆறாம், ஏழாம் சுலோகங்களில் ‘சிரஸாவந்த்ய…’, ‘பாஷ்பகத்கதயா…’ என்ற முற்பாதிகள் முந்தைய சுலோகத்தின் கதையை நிறைவுசெய்கின்றன. இந்தப் பகுதியில் சீதையின் சொல் இரண்டாகப் பிரிகிறது — முதலில் அனுமனிடம் பணிப்பொறுப்பை ஒப்படைத்தல், பிறகு அனைவருக்கும் நலச்செய்தி. பொறுப்பை ஒப்படைக்கும்போது அவள் ‘பிரமாணம்’ என்ற சொல்லை இருமுறை பயன்படுத்துகிறாள் — முந்தைய சர்க்கத்திலும், இங்கும் — இதனால் அனுமனின் பொறுப்பு உறுதிப்படுகிறது. நலச்செய்தியில் அவள் ராமலக்ஷ்மணரை மட்டுமன்றி, சுக்ரீவனையும் அவனுடைய அமைச்சர்களையும் மூத்த வானரர்களையும் நினைவுகூர்கிறாள் — இது அவளுடைய நன்றியுணர்வு, ஏனெனில் அவர்கள் அனைவரும் அவளுக்காகவே முயல்கின்றனர். அனுமன் புறப்படும் கணத்தில் அவளுடைய குரல் கண்ணீரால் தழுதழுக்கிறது — ஒரே புகலிடம் தொலைவில் செல்கிறதே என்ற அச்சம். ‘மூவரை நினைவுகூர்வார்’ என்ற சொல்லால், மணியைக் காண்பது ராமனின் உள்ளத்தில் மனைவி, தாய், தந்தை ஆகியோரின் நினைவை ஒரே நேரத்தில் எழுப்பும் — இதுவே அந்த அடையாளத்தின் உணர்ச்சிபூர்வமான விளைவு.

சீதையின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, வாயுமைந்தன் அனுமன் தலைமேல் கைகூப்பி மறுமொழி சொன்னான்: ‘சிறந்த வானரர்களாலும் கரடிகளாலும் சூழப்பட்டுக் காகுத்ஸ்தன் விரைவில் வருவார்; போரில் பகைவரை வென்று உன் துயரத்தை நீக்குவார். அம்புகளைப் பொழியும் அவருக்கு முன்னே நிற்கத் துணியக்கூடிய எவரையும் மனிதர்களிலோ அசுரர்களிலோ தேவர்களிலோ நான் காணவில்லை. உனக்காக அவர் சூரியனையும், மழைமேகத்தையும், விவஸ்வானின் மகன் யமனையும்கூடப் போரில் தாங்கி எதிர்கொள்ள வல்லவர். கடல்வரை பரந்த பூமி முழுவதையும் வெல்லத் தகுந்தவர் அவர்; ஜனகனின் மகளே, ராமனின் வெற்றி உன்னை முன்னிட்டே அமையும்.’ நன்கு சொல்லப்பட்ட, முற்றிலும் உண்மையான அவனுடைய சொல்லைக் கேட்டு ஜானகி அவனை மிகவும் மதித்து, இந்தச் சொல்லைச் சொன்னாள். அனுமனின் மறுமொழியில் ராமன் வெல்லப்பட முடியாதவர் என்பது மூன்று படிகளில் வருணிக்கப்படுகிறது — மனிதர்களும், அசுரர்களும், தேவர்களும் அவர் முன்னே நிற்க முடியாது; சூரியன், மழைமேகம், யமன் என்ற மூன்று தெய்வங்களையும் அவர் தாங்கக்கூடியவர்; பூமி முழுவதும் அவரால் வெல்லத்தக்கது. ‘அம்புகளைப் பொழிகின்ற’ என்ற வினைச்சொல் ராமனின் அம்புமழையை மேகம் நீர் பொழிவதுபோலக் காட்டுகிறது. ‘வெற்றி உன்னை முன்னிட்டே’ என்ற வாக்கியம் ராமனின் பணியின் மையத்தில் சீதையின் இடத்தை நிறுவுகிறது — அவளுக்காகவே அவர் போர் செய்வார், அவளால்தான் வெற்றி. ‘தலைமேல் கைகூப்பி’ என்பது அனுமனின் பணிவின் அடையாளம்; ‘மிகவும் மதித்தாள்’ என்பது சீதையின் மனநிறைவின் அடையாளம். அச்சுப்பதிப்பில் 17-ஆம் சுலோகத்தில் ‘ஸாதிதுமர்ஹதி’ (வெல்லத் தகுந்தவர்) என்ற பாடம்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஶாஸிதும் ஈஹதே’ (ஆள விரும்புகிறார்) என்று வேறுபட்டுள்ளது. இவ்வாறு அனுமனின் ஆறுதலால் சீதையின் மனம் சற்று நிலைபெறுகிறது. சீதையின் ‘மிகவும் மதித்தாள்’ என்ற எதிர்வினையே அனுமனின் சொல்லின் உண்மைக்குச் சான்று.

பிறகு புறப்பட்ட அவனை மீண்டும் மீண்டும் நோக்கியபடி, சீதை கணவன்மீதுள்ள அன்பு நிறைந்த சொல்லை நட்புணர்வோடு அவனிடம் வேண்டிச் சொன்னாள்: ‘பகைவரை அடக்கும் வீரனே, நீ ஏற்றுக்கொண்டால், மறைவான ஏதேனும் ஓரிடத்தில் ஒருநாள் தங்கு; இளைப்பாறி நாளை செல்வாய். வானரனே, உன் அண்மையால் பேறு குறைந்த எனக்கு இந்தப் பெருந்துயரிலிருந்து ஒரு கணமாவது விடுதலை கிடைக்கும். வானரப் புலியே, மீண்டும் வருவதற்காக நீ சென்றுவிட்டால், என் உயிர்மீதே ஐயம் உண்டாகும்; இதில் சந்தேகமில்லை. உன்னைக் காணாததால் பிறக்கும் துயரம் துயரத்தின்மேல் துயரத்தால் தீண்டப்பட்ட என்னை எரிப்பதுபோல மீண்டும் வாட்டும். வானரத் தலைவனே, வீரனே, இந்தப் பெரிய ஐயமும் என் முன்னே நிற்பதுபோல் இருக்கிறது — உனக்குத் துணையான வானரர்களையும் கரடிகளையும் பற்றி. அந்த வானர-கரடிச் சேனைகளோ, மனிதருள் சிறந்த அந்த இரு இளவரசர்களோ கடக்க அரிய இந்தப் பெருங்கடலை எப்படித்தான் கடப்பார்கள்? இந்தக் கடலைத் தாண்டுவதற்கு மூவருக்கு மட்டுமே ஆற்றல் உண்டு — வினதையின் மைந்தன் கருடனுக்கு, உனக்கு, அல்லது வாயுவுக்கு. ஆகவே கடக்க அரிய இந்தப் பணியில் நீ என்ன தீர்வு காண்கிறாய்? செயலறிந்தவர்களில் நீயே சிறந்தவன் அல்லவா. பகைவீரரை அழிப்பவனே, இந்தப் பணியை நிறைவேற்ற நீ ஒருவனே போதுமானவன் என்பது உண்மை; ஆனால் அதன் பலனின் புகழ் உனக்கே உரியதாகிவிடும். ராமன் தம் முழுப் படையோடும் போரில் ராவணனை வென்று, வெற்றியாளராக என்னைத் தம் நகருக்கு அழைத்துச் சென்றால், அதுவே அவருக்குத் தகுதியானது. பகைப்படையை அழிக்கும் காகுத்ஸ்தன் தம் படைகளால் இலங்கையை நிறைத்து என்னை அழைத்துச் சென்றால், அதுவே அவருக்குத் தகுதியானது. போரில் வீரரான அந்த மகாத்மாவின் வீரத்துக்கு ஏற்றபடி எது அமையுமோ, அதை நீ நிறைவேற்று.’ இங்கே சீதையின் மனத்தில் இரண்டு உணர்வுகள் ஒரே நேரத்தில் — ஒருபுறம் அனுமனின் அண்மை அவளுக்குத் தேவை, ஒருநாள் கூட அவனுடைய ஆறுதலை விட்டுவிட அவள் விரும்பவில்லை; மறுபுறம் ராமன் வருவதைப் பற்றிய நடைமுறைக் கவலை. ‘துயரத்தின்மேல் துயரத்தால் தீண்டப்பட்ட’ என்ற சொல்லில் துயரத்தின் தொடர்ச்சி தெரிகிறது — ஒரு துயரத்திலிருந்து இன்னொரு துயரம். மூவரைக் கணக்கிடுவது சீதையின் யதார்த்த அறிவைக் காட்டுகிறது — கருடன், வாயு, அனுமன் மட்டுமே கடலைத் தாண்ட வல்லவர்கள். இறுதியில் அவள் முந்தைய சர்க்கத்தின் வாதத்தை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறாள் — ராமனின் புகழ் அவருடைய சொந்த வீரத்தாலேயே வர வேண்டும். சீதையின் வேண்டுகோள் மனித இயல்பின் நுட்பமான ஓவியம் — ஒரு உறவினனைப் போல வந்த ஒருவனை ஒருநாளாவது கூடுதலாக நிறுத்திவைக்க அவள் விரும்புகிறாள். ‘நீ ஏற்றுக்கொண்டால்’ என்று பணிவோடு வேண்டுகிறாள், கட்டளையிடவில்லை; ‘மறைவான இடத்தில்’ என்ற சொல்லால் அனுமனின் பாதுகாப்பையும் அவள் எண்ணுகிறாள். ‘பேறு குறைந்தவள்’ என்ற தன்னைப் பற்றிய வருணனை அவளுடைய எளிய நிலையைக் காட்டுகிறது. ‘உயிர்மீதே ஐயம்’ என்ற சொல் அவளுடைய பலவீனமான நிலையைக் குறிக்கிறது — அனுமன் சென்றபின் மீண்டும் ராக்ஷசிகளின் மிரட்டல், ராவணனின் அச்சம். பிறகு அவளுடைய கவலை தன்னைவிட்டுச் சேனையை நோக்கித் திரும்புகிறது — தனிப்பட்ட துயரத்தை விடுத்து அவள் பணியின் வெற்றியைச் சிந்திக்கிறாள். ‘செயலறிந்தவர்களில் நீயே சிறந்தவன்’ என்பது அனுமனின் வலிமையை மட்டுமன்றி அறிவையும் புகழ்வது. இறுதியில் இருமுறை சொல்லப்பட்ட ‘அதுவே அவருக்குத் தகுதியானது’ என்ற வாக்கியம் அவளுடைய முதன்மையான சிந்தனையை வெளிப்படுத்துகிறது — விடுதலை ராமனின் பெருமைக்கு ஏற்றதாக இருக்க வேண்டும், வேறுவிதமாக அல்ல. சீதையின் சொல்லில் வாதத்தின் வரிசையும் தெளிவாக உள்ளது — முதலில் தன் தேவை (ஒருநாள் தங்குதல்), பிறகு பணியின் கடினம் (கடலைக் கடத்தல்), பிறகு தீர்வு வேண்டுதல் (என்ன காண்கிறாய்), இறுதியில் ராமனின் புகழைப் பற்றிய கவலை. இவ்வாறு அவள் அனுமனை வெறும் தூதனாக அல்லாமல் ஓர் அமைச்சனைப் போலக் கேட்கிறாள்.

பொருள் நிறைந்த, பணிவான, காரணங்களோடு கூடிய அந்த எஞ்சிய சொல்லைக் கேட்டு அனுமன் மறுமொழி சொன்னான்: ‘தேவியே, வானர-கரடிச் சேனைகளின் தலைவனும், தாவுபவர்களில் சிறந்தவனும், வாய்மை நிறைந்தவனுமான சுக்ரீவன் உனக்காக உறுதியான முடிவு எடுத்துள்ளான். ராக்ஷசர்களை அழிக்கும் அவன் ஆயிரக்கணக்கான வானரர்களின் கோடிக்கணக்கான படைகளால் சூழப்பட்டு விரைவில் வருவான். வீரம் நிறைந்த, மன உறுதியுடைய, பெருவலிமையுடைய, மனம் நினைத்த இடத்துக்குப் பாய்ந்து செல்லும் வானரர்கள் அவன் ஆணைக்குக் கீழ் நிற்கின்றனர். மேலேயோ கீழேயோ குறுக்கேயோ அவர்களுடைய செல்கை தடைப்படுவதில்லை; அளவற்ற ஒளியுடைய அவர்கள் பெரிய செயல்களிலும் சோர்வதில்லை. பேரூக்கம் கொண்டு வான்வழியைப் பின்பற்றும் அவர்களால், கடல்களும் மலைகளும் கொண்ட பூமி பலமுறை வலம் வரப்பட்டுள்ளது. அங்கே என்னைவிடச் சிறந்தவர்களும் எனக்கு நிகரானவர்களும் ஆன காட்டுவாசிகள் உள்ளனர்; சுக்ரீவனின் அருகில் என்னைவிடத் தாழ்ந்தவன் எவனும் இல்லை. நானே இங்கு வந்து சேர்ந்தேன் என்றால், அந்தப் பெருவலிமையாளர்களைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? சிறந்தவர்கள் தூதுக்கு அனுப்பப்படுவதில்லை; மற்றவர்களே அனுப்பப்படுகின்றனர். ஆகவே தேவியே, வருந்தியது போதும், உன் துயரம் நீங்கட்டும்; வானரப் படைத்தலைவர்கள் ஒரே பாய்ச்சலில் இலங்கைக்கு வந்துவிடுவார்கள். உதித்தெழுந்த சந்திரனும் சூரியனும் போன்ற, பெரும் படைகளோடு கூடிய, மனிதருள் சிங்கங்களான அவ்விருவரும் என் முதுகில் அமர்ந்து உன் அருகே வருவார்கள். மனிதருள் சிறந்த வீரர்களான ராமலக்ஷ்மணர் இருவரும் சேர்ந்து வந்து இலங்கை நகரைத் தம் அம்புகளால் சிதறடிப்பார்கள். ரகுகுலத்தை மகிழ்விக்கும் ராகவன், கூட்டத்தோடு ராவணனைக் கொன்று, அழகியவளே, உன்னை அழைத்துக்கொண்டு தம் நகருக்குச் செல்வார். ஆகவே ஆறுதல் கொள், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; உரிய காலத்தை எதிர்நோக்கியிரு; விரைவில் கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்புப் போன்ற ராமனைக் காண்பாய். மக்கள், அமைச்சர்கள், உறவினர்களோடு ராக்ஷசேந்திரன் கொல்லப்பட்டபின், சந்திரனோடு ரோகிணி சேர்வதுபோல நீ ராமனோடு சேர்வாய். மைதிலியே, தேவியே, விரைவில் நீ உன் துயரத்தின் மறுகரையைக் காண்பாய்; ராமனால் வலிமையோடு கொல்லப்பட்ட ராவணனையும் காண்பாய்.’ இந்த மறுமொழியின் மையத்தில் அனுமனின் பணிவு — ‘என்னைவிடத் தாழ்ந்தவன் எவனும் இல்லை’, ‘சிறந்தவர்கள் அனுப்பப்படுவதில்லை’ என்று. சீதையின் ஐயம் நீங்கும்படி அவன் தன்னைச் சிறியவனாகக் காட்டுகிறான் — தாழ்ந்தவனான நானே கடலைத் தாண்டினேன் என்றால், சிறந்தவர்களைப் பற்றிச் சொல்லவா வேண்டும். ‘மனம் நினைத்த இடத்துக்குப் பாய்பவர்கள்’ என்ற சொல்லால் வானரர்களின் வேகம் மனத்தின் வேகத்துக்கு ஒப்பிடப்படுகிறது. ‘என் முதுகில் அமர்ந்து’ என்ற சொல்லால் முந்தைய சர்க்கத்தின் முன்மொழிவு மாற்றப்படுகிறது — சீதையை அல்ல, ராமலக்ஷ்மணரையே அவன் சுமந்து வருவான். கடலைக் கடப்பது பற்றிய கேள்விக்கு இங்கே தெளிவான விடை — வானரர்கள் வான்வழியாக ஒரே பாய்ச்சலில் வருவார்கள். அனுமனின் மறுமொழி சீதையின் இரண்டு ஐயங்களுக்கும் தீர்வு தருகிறது — கடலை எப்படித் தாண்டுவது, ராவணனை எப்படி வெல்வது. முதலாவதற்கு விடை வானரர்களின் செல்கை — அவர்கள் வானில் தடையற்ற செல்கையுடையவர்கள், வான்வழியைப் பின்பற்றுபவர்கள், பலமுறை பூமியை வலம் வந்தவர்கள்; ஆகவே கடல் அவர்களுக்குத் தடையல்ல. இரண்டாவதற்கு விடை ராமலக்ஷ்மணரின் வீரம் — ‘அம்புகளால் சிதறடிப்பார்கள்’, ‘கூட்டத்தோடு ராவணனைக் கொன்று’ என்று. ‘வாய்மை நிறைந்த சுக்ரீவன்’ என்ற அடைமொழி சுக்ரீவனின் உறுதிமொழியை நினைவூட்டுகிறது — கிஷ்கிந்தையில் அவன் ராமனுக்குச் சீதையைத் தேடித்தருவதாக உறுதியளித்திருந்தான். ‘கோடிக்கணக்கான’ என்ற எண்ணிக்கை சேனையின் பரப்பைக் காட்டுகிறது. அனுமனின் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளுதல் இங்கே ஒரு நீதிமொழியால் வலுப்பெறுகிறது — ‘சிறந்தவர்கள் அனுப்பப்படுவதில்லை’ — உலகிலும் அரசன் சிறந்தவர்களைத் தன் பக்கத்திலேயே வைத்துக்கொண்டு மற்றவர்களைத் தூதாக அனுப்புவான். இந்த வாதம் சீதையின் ஐயத்தின் வேரையே அறுக்கிறது. ‘உதித்த சந்திரனும் சூரியனும் போல’ என்ற உவமை ராமலக்ஷ்மணரின் ஒளியையும் அழகையும் ஒரே நேரத்தில் காட்டுகிறது. ‘கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்புப் போல’ என்பதால் ராமனின் சினத்தீயும் குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘சந்திரனோடு ரோகிணி போல’ என்ற உவமை முந்தைய சர்க்கங்களில் போலவே மீண்டும் வருகிறது. அனுமனின் சொல்லில் எண்ணிக் கூறும் நடையும் கவனிக்கத்தக்கது — அவன் வானரர்களின் பண்புகளை ஒவ்வொன்றாகச் சொல்கிறான்: வீரம், மன உறுதி, வலிமை, மனவேகம், தடையற்ற செல்கை, செயல்களில் சோர்வின்மை, பூமியை வலம் வந்தது. இந்த எண்ணிக்கை சீதையின் மனத்தில் நம்பிக்கையைப் படிப்படியாக வளர்க்கிறது. ‘என்னைவிடச் சிறந்தவர்களும் நிகரானவர்களும்’ என்ற சொல்லால் அவன் சேனையில் தன் இடத்தை நடுத்தரமானதாகவோ தாழ்ந்ததாகவோ காட்டுகிறான் — கடலைத் தாண்டியவன் அவனே என்பதால் இது பணிவுக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு. ‘வருந்தியது போதும்’ என்ற கட்டளைபோன்ற சொல் அன்பினாலேயே சொல்லப்பட்டது.

இவ்வாறு வைதேகியைத் தேற்றி, வாயுமைந்தன் அனுமன் புறப்பட மனங்கொண்டு மீண்டும் வைதேகியிடம் சொன்னான்: ‘பகைவரை அழிப்பவரும் தன்னடக்கமுடையவருமான ராகவனும், கையில் வில்லேந்திய லக்ஷ்மணனும் இலங்கையின் வாயிலுக்கு வந்து சேர்ந்திருப்பதை நீ விரைவில் காண்பாய். நகங்களையும் கோரைப்பற்களையும் ஆயுதங்களாகக் கொண்ட, சிங்கமும் புலியும் போன்ற வீரமுடைய, யானையரசனைப் போன்ற தோற்றமுடைய வீர வானரர்கள் ஒன்றுகூடியிருப்பதை விரைவில் காண்பாய். உயர்ந்தவளே, இலங்கையின் மலைய மலைச்சாரல்களில் முழங்கும், மலைகளையும் மேகங்களையும் போன்ற முதன்மை வானரர்களின் பல கூட்டங்களைக் காண்பாய். காமனின் கொடிய அம்பால் உயிர்நிலையில் அடிபட்ட அந்த ராமன், சிங்கத்தால் தாக்கப்பட்ட யானைபோல அமைதி பெறாமல் இருக்கிறார். தேவியே, துயரத்தால் அழாதே; உன் மனத்தில் அச்சம் வேண்டாம். அழகியவளே, கணவனான இந்திரனோடு சசி சேர்வதுபோல நீ ராமனோடு சேர்வாய். ராமனைவிடச் சிறந்தவன் வேறு யார் இருக்கிறான், சௌமித்ரிக்கு நிகரானவன் யார் இருக்கிறான்? நெருப்பையும் காற்றையும் போன்ற அந்த உடன்பிறந்தோர் இருவரும் உனக்குப் புகலிடம். தேவியே, ராக்ஷசக் கூட்டங்கள் வாழும் மிகக் கொடிய இந்த இடத்தில் நீ நெடுங்காலம் வாழமாட்டாய்; அன்புக்குரியவரின் வருகை தொலைவில் இல்லை; நான் அவரைச் சென்றடையும் காலம் வரை மட்டும் பொறுத்திரு.’ இறுதிப் பகுதியில் அனுமன் எதிர்காலத்தின் ஓவியத்தைச் சீதையின் முன் வைக்கிறான் — இலங்கை வாயிலில் ராமலக்ஷ்மணர், மலைச்சாரல்களில் முழங்கும் வானரக் கூட்டங்கள். ராமனின் பிரிவுத்துயரும் சொல்லப்படுகிறது — காமனின் அம்பால் அடிபட்டு, சிங்கத்தால் தாக்கப்பட்ட யானைபோல அவர் அமைதியற்றிருக்கிறார். இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது; ‘மத்ஸங்கமகாலமாத்ரம்’ என்பதன் பொருள் — நான் ராமனைச் சென்றடையும் வரையிலான காலத்தை மட்டும் பொறுத்துக்கொள். இந்தப் பகுதியில் அனுமன் காட்சிச் சித்திரங்களைப் பயன்படுத்துகிறான் — வில்லேந்திய லக்ஷ்மணன், நகமும் பல்லும் ஆயுதமான வானரர்கள், மலையும் மேகமும் போன்ற கூட்டங்கள் — இதனால் சீதை எதிர்காலத்தைக் கண்முன் காண்பதுபோலக் காண்பாள். ‘சிங்கமும் புலியும் போன்ற வீரமுடைய’, ‘யானையரசனைப் போன்ற’ என்ற உவமைகளால் வானரர்களின் வலிமையும் அச்சுறுத்தும் தன்மையும் குறிக்கப்படுகின்றன. ராமனின் பிரிவுத்துயரைப் பற்றிய வருணனை, ‘என்மீது அவருக்குப் பரபரப்பு உண்டா’ என்ற முந்தைய சர்க்கத்தின் சீதையின் ஐயத்துக்கு விடை — அவளில்லாமல் ராமனும் அமைதியற்றிருக்கிறார். ‘நெருப்பையும் காற்றையும் போன்ற’ என்ற உவமை — காற்றோடு சேர்ந்து நெருப்பு கொழுந்துவிட்டெரிவதுபோல, லக்ஷ்மணனோடு சேர்ந்து ராமன். இறுதிச் சுலோகம் சீதையிடம் பொறுமையை வேண்டுகிறது — சிறிது காலமே எஞ்சியுள்ளது. இவ்வாறு சர்க்கத்தின் முடிவில் சீதையின் ஐயங்கள் அனைத்தும் நீக்கப்படுகின்றன; அனுமனும் புறப்பட ஆயத்தமாகிறான். ‘ஆர்யே’ (உயர்ந்தவளே) என்ற விளி அனுமனின் மரியாதையைக் காட்டுகிறது; ‘உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்’ என்ற வாழ்த்து அவனுடைய அன்பைக் காட்டுகிறது. ‘விரைவில்’, ‘தொலைவில் இல்லை’ என்ற சொற்கள் மீண்டும் மீண்டும் வருகின்றன — விரைவைப் பற்றிய உறுதியே சீதைக்கு முதன்மையான மருந்து.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे एकोनचत्वारिंशः सर्गः॥ ३९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க