॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 38

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

காக நிகழ்ச்சியைச் சொல்லுதலும் சூடாமணியை அளித்தலும்

அனுமனின் ஏற்பு, அடையாளம் வேண்டுதல், சித்திரகூடத்தில் காக நிகழ்ச்சி, பிரம்மாஸ்திரம், சீதையின் கடிந்துரை, அனுமனின் ஆறுதல், ராம லக்ஷ்மணருக்குச் செய்தி, ஒரு மாதக் கெடு, சூடாமணியை அளித்தல்

சீதையின் சொல்லால் மகிழ்ந்த, சொல்வன்மை மிக்க வானரப் புலியான அனுமன் அதைக் கேட்டுப் பதில் சொன்னான்: ‘காண்பதற்கு மங்கலமான தேவி, நீ சொன்னது பொருத்தமானது; பெண்ணின் இயல்புக்கும், கற்புடைய பெண்களின் அடக்கத்துக்கும் ஏற்றது.’ சீதையின் இரண்டு காரணங்களையும் அவன் தனித்தனியாக ஏற்கிறான். முதலாவது — பெண்ணாக இருப்பதால் என் முதுகில் அமர்ந்து நூறு யோஜனை அகலமுள்ள கடலைக் கடக்க உன்னால் இயலாது; வேகமும் அச்சமும் பெண்ணுக்கு இயல்பானவை. இரண்டாவது — ‘ராமனைத் தவிர வேறொருவரைத் தொடுவது எனக்குத் தகாது’ என்று அடக்கமுடைய நீ சொல்வது, அந்த மகாத்மாவின் மனைவிக்கே ஏற்றது; உன்னைத் தவிர வேறு எந்தப் பெண் இப்படிப்பட்ட சொல்லைச் சொல்வாள்? இந்தச் சொல்லால் அனுமன் சீதையின் கற்பைப் புகழ்கிறான்; தன் முன்மொழிவு மறுக்கப்பட்டதற்காக வருந்தவில்லை. பிறகு அவன் சொல்கிறான்: ‘தேவி, என் முன்னே நீ செய்ததையும் சொன்னதையும் எல்லாவற்றையும், ஒன்றும் விடாமல், காகுத்ஸ்தன் கேட்பார்.’ தன் முன்மொழிவுக்கான காரணங்களையும் அவன் தெரிவிக்கிறான் — ராமனுக்கு இனியதைச் செய்யும் விருப்பம், அன்பால் கசிந்த மனம், இலங்கைக்குள் நுழைவதன் அருமை, பெருங்கடலைக் கடப்பதன் அருமை, தன் ஆற்றல் — இவ்வாறு பல காரணங்களால் நான் இதைச் சொன்னேன். ‘இன்றே உன்னை ரகுநந்தனுடன் சேர்க்க விரும்புகிறேன்; பெருமதிப்புக்குரியவர்பால் உள்ள அன்பாலும் பக்தியாலுமே இதைச் சொன்னேன், வேறு காரணத்தால் அல்ல.’ இறுதியில் அவன் வேண்டுகிறான்: ‘குற்றமற்றவளே, என்னுடன் வர உனக்கு மனமில்லையென்றால், ராகவன் அறிந்துகொள்ளும்படி ஓர் அடையாளத்தைக் கொடு.’ இங்கே அனுமனின் பணிவைக் கவனிக்க வேண்டும் — தன் ஊக்கத்தை அவன் குற்றமாகக் கருதவில்லை; அதன் காரணங்களைத் தெளிவுபடுத்துகிறான். ‘பெருமதிப்புக்குரியவர்பால் உள்ள அன்பால்’ என்ற சொல்லில், ராமன் குருவைப் போல வணங்கத்தக்கவர் என்ற உணர்வு இருக்கிறது. அடையாளத்தைக் கேட்பதுடன் இந்தச் சர்க்கத்தின் முக்கியப் பணி தொடங்குகிறது; ஏனெனில் ராமனின் நம்பிக்கைக்கு வெறும் சொல் போதாது. இந்தப் பகுதியின் தொனி தனிச்சிறப்பாக மென்மையானது. முந்தைய சர்க்கத்தில் சீதை அனுமனின் முன்மொழிவை மறுத்தாள்; முதலில் அவனுடைய வலிமையையும் ஐயுற்றாள்; ஆயினும் அனுமன் கோபிக்கவில்லை, தன்னை நியாயப்படுத்த விவாதிக்கவும் இல்லை. அவளுடைய ஒவ்வொரு காரணத்தையும் ‘பொருத்தமானது’ என்று ஏற்றுக்கொண்டு, தன் நோக்கத்தின் தூய்மையை மட்டும் தெளிவுபடுத்துகிறான். ‘எல்லாவற்றையும் ஒன்றும் விடாமல் கேட்பார்’ என்ற சொல்லால், அவளுடைய மனவுறுதியும் கற்பும் ராமனின் செவியை எட்டும் என்று அவன் சீதைக்கு உறுதியளிக்கிறான். இவ்வாறு தூதனின் அறமும் காட்டப்படுகிறது — கண்டதையும் கேட்டதையும் உள்ளபடியே தலைவனிடம் தெரிவிக்க வேண்டும். அடையாளத்தைக் கேட்பதும் தூதனின் கடமையே — ராமனும், சுக்ரீவனும், வானரர்களும் அவனுடைய சொல்லை முழுமையாக நம்புவதற்காக.

இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, தேவமகளைப் போன்ற சீதை, கண்ணீரால் தடைபட்ட எழுத்துகளுடன் மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்: ‘இந்தச் சிறந்த அடையாளத்தை என் அன்புக்குரியவரிடம் சொல்.’ ராமனும் அவளும் மட்டுமே அறிந்த சித்திரகூட நிகழ்ச்சியை அவள் நினைவூட்டுகிறாள். சித்திரகூட மலையின் அடிவாரத்தில், வடகிழக்குப் பகுதியில், கிழங்குகளும் பழங்களும் நீரும் நிறைந்த, மந்தாகினிக்கு அருகில், சித்தர்கள் வாழும் இடத்தில் இருந்த தவசிகளின் ஆசிரமத்தில் நான் வசித்துவந்தேன். அதன் பலவகை மலர்களின் மணம் கமழும் தோப்புகளில், நீரில் விளையாடி நனைந்த நீங்கள் என் மடியில் வந்து அமர்ந்தீர்கள். இங்கே சீதை ராமனை ‘நீங்கள்’ என்று நேரடியாக விளிக்கிறாள் — அனுமன் அந்தச் சொல்லை அப்படியே ராமனிடம் சொல்ல வேண்டும் என்பதே நோக்கம். அப்போது இறைச்சியை வைத்திருந்த ஒரு காகம் என்னைக் கொத்தியது; நான் மண்ணாங்கட்டியை ஓங்கி அதை விரட்டிக்கொண்டிருந்தேன். அந்தக் காகம் என்னைக் கீறிக்கொண்டே அங்கேயே பதுங்கியது; பலியை உண்ணும் அந்தக் காகம் உணவு வேட்கையால் இறைச்சியை விட்டு விலகவில்லை. நான் அந்தப் பறவையின்மேல் கோபம் கொண்டு ஒட்டியாணத்தை இழுத்துக்கொண்டிருந்தபோது, என் ஆடை நழுவியது; அப்போது நீங்கள் என்னைப் பார்த்தீர்கள்; நீங்கள் சிரிக்க, நான் கோபமும் வெட்கமும் அடைந்தேன். உணவில் ஆசை கொண்ட காகத்தால் கீறப்பட்ட நான் உங்களிடம் வந்தேன். பிறகு களைத்த நான் அமர்ந்திருந்த உங்கள் மடியில் புகுந்தேன்; கோபிப்பவள் போல இருந்த என்னை மகிழ்ச்சியுற்ற நீங்கள் ஆறுதல்படுத்தினீர்கள். இந்த நிகழ்ச்சியில் இல்லறத்தின் நுட்பமான தருணங்கள் சித்திரிக்கப்படுகின்றன — ராமனின் சிரிப்பு, சீதையின் நாணம், கோபம், மீண்டும் ஆறுதல். இந்தத் தருணங்கள் இருவருக்கு மட்டுமே தெரிந்தவை; ஆகவே அடையாளமாக முற்றிலும் நம்பத்தக்கவை. ‘பலியை உண்ணும்’ என்ற காகத்தின் அடைமொழி அது பலி உணவை உண்பது, இறைச்சியில் ஆசை கொண்டது என்பதைக் குறிக்கிறது. இந்தப் பகுதியில் வனத்தின் அமைதியும், மந்தாகினியின் அருகாமையும், மலர்களின் மணமும் வருணிக்கப்படுகின்றன; இதனால் அடுத்து வரும் வன்முறையுடனான முரண் கூர்மையாகிறது. சீதை இருவகை அடையாளத்தைத் தருகிறாள் — முதலில் சொல்வடிவில் இந்த ரகசிய நிகழ்ச்சி, பிறகு சர்க்கத்தின் முடிவில் பொருள்வடிவில் சூடாமணி. சொல்வடிவ அடையாளம் முதலில் தரப்படுகிறது; ஏனெனில் அது இருவருக்கு மட்டுமே தெரியும், வேறு எவராலும் அதைக் கற்பனை செய்ய முடியாது. சித்திரகூடப் பகுதியின் நுட்பமான வருணனை — வடகிழக்குப் பகுதி, மந்தாகினி, சித்தர்கள், தவசிகளின் ஆசிரமம் — நிகழ்ச்சியின் உண்மைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்துகிறது. ‘நீரில் விளையாடி நனைந்த’ ராமனின் தோற்றம் வனவாசத்தின் இனிய காலத்தை நினைவூட்டுகிறது — அப்போது அரசின் சுமை தொலைவில் இருந்தது, துயரமும் குறைவாக இருந்தது. ‘ஒட்டியாணத்தை இழுத்துக்கொண்டிருந்த’ என்ற சித்திரம் சீதையின் கோபத்துக்கும் நாணத்துக்கும் இடையிலான போராட்டத்தைக் காட்டுகிறது — காகத்தை விரட்ட முனைந்த அவள் ஆடை நழுவியதைக் கவனிக்கவில்லை; ராமனோ அதைக் கண்டு சிரித்தார். இப்படிப்பட்ட அந்தரங்க நிகழ்ச்சி வேறு எவருடைய அறிவுக்கும் எட்டாதது; ஆகவேதான் அது சிறந்த அடையாளம்.

கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன், மெல்லக் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டிருந்த, காகத்தால் சினமூட்டப்பட்ட என்னை நீங்கள் கவனித்தீர்கள். களைப்பால் நான் நெடுநேரம் ராகவனின் மடியில் உறங்கினேன்; பிறகு மாறிமாறி, பரதனின் தமையனான நீங்களும் என் மடியில் உறங்கினீர்கள். அந்தக் காகம் மீண்டும் அங்கே வந்தது; உறங்கி விழித்து ராகவனின் மடியிலிருந்து எழுந்த என்னை, அது திடீரென்று வந்து மார்புகளுக்கு இடையே கீறியது. திரும்பத் திரும்பப் பறந்து வந்து அது என்னைக் கடுமையாகக் கீறியது; அப்போது சிந்திய குருதித் துளிகளால் ராமன் விழித்தெழுந்தார். மார்பகங்களில் காயமுற்ற என்னைக் கண்டு, நீண்ட கைகளுடைய அவர் நச்சுப்பாம்பு போலக் கோபமுற்றுச் சீறிக்கொண்டு சொன்னார்: ‘யானையின் துதிக்கை போன்ற தொடையுடையவளே, உன் மார்பகங்களுக்கு இடையே காயப்படுத்தியவன் யார்? ஐந்து தலைகளுடைய சீறும் பாம்புடன் விளையாடுபவன் யார்?’ சுற்றிப் பார்த்த அவர், குருதி தோய்ந்த கூர்மையான நகங்களுடன் என்னையே நோக்கி நின்றிருந்த அந்தக் காகத்தைக் கண்டார். பறவைகளில் சிறந்த அந்தக் காகம் இந்திரனின் மகன் என்று சொல்லப்படுகிறது; காற்றின் வேகத்துக்கு நிகரான அது விரைவாகப் பூமிக்குள் — தரையில் — வந்திருந்தது. அப்போது கோபத்தால் கண்கள் சுழல, அறிவாளிகளில் சிறந்த நீண்ட கைகளுடைய அவர் அந்தக் காகத்தின்மேல் கொடிய எண்ணம் கொண்டார். அவர் தர்ப்பைப் படுக்கையிலிருந்து ஒரு தர்ப்பையை எடுத்துப் பிரம்மாஸ்திரத்தால் மந்திரித்தார்; அந்தத் தர்ப்பை ஊழித்தீயைப் போலச் சுடர்விட்டு அந்தப் பறவையை நோக்கி எரிந்தது. சுடர்விடும் அந்தத் தர்ப்பையை அவர் காகத்தை நோக்கி எறிந்தார்; அந்தத் தர்ப்பை வானத்தில் அதைப் பின்தொடர்ந்தது. துரத்தப்பட்ட காகம் பலவகையாக ஓடியது; காப்புத் தேடி இந்த உலகம் முழுவதும் திரிந்தது. தந்தை இந்திரனாலும் எல்லா மகரிஷிகளாலும் கைவிடப்பட்ட அது, மூவுலகங்களையும் சுற்றிவந்து அவரிடமே அடைக்கலம் புகுந்தது. அடைக்கலம் தருபவரான காகுத்ஸ்தன், தரையில் விழுந்து அடைக்கலம் புகுந்த, கொல்லத்தக்கதாக இருந்தும் அதைக் கருணையோடு காத்தார். வாடி, நிறமிழந்து, விழுந்துகொண்டிருந்த அதனிடம் அவர் சொன்னார்: ‘பிரம்மாஸ்திரத்தை வீணாக்க முடியாது; ஆகவே சொல், நான் என்ன செய்யட்டும்.’ பிறகு அந்த அஸ்திரம் அந்தக் காகத்தின் வலக்கண்ணை அழித்தது; வலக்கண்ணைக் கொடுத்து அது உயிர் பிழைத்தது. அது ராமனையும் அரசர் தசரதரையும் வணங்கி, அந்த வீரரால் விடுவிக்கப்பட்டுத் தன் இருப்பிடத்தை அடைந்தது. இந்த நிகழ்ச்சியில் ராமனின் இரண்டு குணங்கள் ஒருசேர ஒளிர்கின்றன — குற்றவாளியிடம் கடுங்கோபம், அடைக்கலம் புகுந்தவனிடம் எல்லையற்ற கருணை. பிரம்மாஸ்திரம் வீணாகாத தன்மையும் காக்கப்பட்டது, அடைக்கலம் புகுந்தவனின் உயிரும் காக்கப்பட்டது — ஒரு கண்ணின் இழப்பு இரண்டையும் இணைக்கிறது. ‘அரசர் தசரதரையும்’ என்ற சொல், காகம் ராமனையும் தசரதனையும் இருவரையும் வணங்கியது என்பதைக் குறிக்கிறது. வெறும் புல்லான தர்ப்பையும் மந்திர வலிமையால் பேராயுதமாகிறது — இதனால் ராமனின் அஸ்திர வித்தையின் ஆற்றல் காட்டப்படுகிறது. இந்திரனாலும் தன் மகனைக் காக்க முடியவில்லை, ரிஷிகளாலும் முடியவில்லை — இதனால் ராமனின் அஸ்திரம் தடுக்க முடியாதது என்பது நிறுவப்படுகிறது. அடைக்கலம் புகுந்தோரைக் காப்பது இங்கே ராமனின் விரதம் போல ஒளிர்கிறது. நிகழ்ச்சியின் இந்த இரண்டாம் பகுதி முதல் பகுதியிலிருந்து வேறுபட்டது — முன்பு காகத்தின் செயல் வெறும் விளையாட்டு போல இருந்தது, ராமனும் சிரித்தார்; இப்போதோ அது மார்பகங்களுக்கு இடையே கீறுகிறது, குருதி வழிகிறது, ராமன் விழித்தெழுகிறார். ‘சிந்திய குருதித் துளிகளால்’ என்ற சொல்லால் குருதித் துளிகள் ராமனின் உடலிலும் விழுந்தன, அதனால் அவர் உறக்கத்திலிருந்து எழுந்தார் என்பது சுட்டப்படுகிறது. ‘ஐந்து தலைப் பாம்புடன் விளையாடுபவன் யார்’ என்ற ராமனின் கேள்வி — சீதைக்குத் தீங்கு செய்தவன் ஐந்து படமுடைய பாம்புடன் விளையாடுவதுபோலத் தன் மரணத்தை வரவழைக்கிறான். ‘நச்சுப்பாம்பு போல’ என்ற உவமை ராமனின் கோபத்தின் பயங்கரத்தைக் காட்டுகிறது. காகத்தின் அறிமுகம் — இந்திரனின் மகன், காற்றின் வேகமுடையது — அதன் குற்றத்தைக் கனமாக்குகிறது; ஏனெனில் தேவனின் மகனாக இருந்தும் அது பாவம் செய்தது. மூவுலகங்களிலும் பிரம்மாஸ்திரம் பின்தொடர்கிறது — காகம் எங்கெங்கே செல்கிறதோ அங்கங்கே அஸ்திரமும் செல்கிறது; அதன் தந்தை இந்திரனும் அதைக் காக்கவில்லை. இறுதியில் அது ராமனையே அடைக்கலம் புகுகிறது — எவரிடமிருந்து அச்சமோ, அவரே அடைக்கலம். ராமன் ‘அடைக்கலம் தருபவர்’ என்ற சொல்லால் வருணிக்கப்படுகிறார் — அடைக்கலம் புகுந்தவனை, கொல்லத்தக்கவனாக இருந்தாலும், அவர் ஒருபோதும் கைவிடுவதில்லை. அஸ்திரம் வீணாகாதது என்பதால் ஏதேனும் ஒரு பலன் கொடுக்கப்பட வேண்டும்; ஆகவே காகம் தானே ஒரு கண்ணைக் கொடுக்கிறது. இந்த நிகழ்ச்சியே சீதையின் அடுத்த கடிந்துரைக்கு அடிப்படையாகிறது. ‘பூமிக்குள் வந்திருந்தது’ என்ற சொல்லால் காகம் சொர்க்கத்திலிருந்து பூமிக்கு வந்தது என்பது சுட்டப்படுகிறது. தர்ப்பைப் படுக்கை அவர்களுடைய வனவாசப் படுக்கை — அதிலிருந்தே தர்ப்பையை எடுத்து ராமன் அஸ்திரத்தை மந்திரிக்கிறார்; இவ்வாறு வனவாசியின் சாதாரணக் கருவியும் அவர் கையில் பேராயுதமாகிறது. இந்த நிகழ்ச்சியின் முடிவில் சீதை தானாக முடிவைச் சொல்லவில்லை; அந்த முடிவு அடுத்து வரும் கடிந்துரையில் வெளிப்படுகிறது. ராமனின் கோபமும் கருணையும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டவை போலத் தோன்றுகின்றன; ஆனால் உண்மையில் இரண்டும் அறத்தின் அங்கங்களே — தீயோனுக்குத் தண்டனை, அடைக்கலம் புகுந்தோனுக்குப் பாதுகாப்பு.

நிகழ்ச்சியைச் சொல்லி முடித்த சீதை, ராமனை நேரில் விளிப்பவள் போல் கடிந்துகொள்கிறாள்: ‘மன்னரே, எனக்காக ஒரு வெறும் காகத்தின்மேல்கூடப் பிரம்மாஸ்திரத்தை ஏவினீர்கள்; உங்களிடமிருந்து என்னைக் கவர்ந்து சென்றவனை ஏன் பொறுத்துக்கொள்கிறீர்கள்? மனிதருள் காளையே, என்மீது பேரூக்கத்துடன் கருணை காட்டுங்கள்; தலைவரே, உங்களைத் தலைவராகக் கொண்டிருந்தும் நான் தலைவனற்றவள் போலக் காணப்படுகிறேன். கொடுமையின்மையே மேலான அறம் என்று உங்களிடமிருந்தே நான் கேட்டிருக்கிறேன். உங்களைப் பேராற்றலும் பேரூக்கமும் பெருவலிமையும் உடையவராக அறிவேன் — கரைகாண முடியாதவர், கலக்க முடியாதவர், ஆழத்தில் கடலுக்கு நிகரானவர், கடல்சூழ் பூமியின் தலைவர், இந்திரனுக்கு ஒப்பானவர். இவ்வாறு அஸ்திரம் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவராகவும், வலிமையும் மனவலிமையும் உடையவராகவும் இருந்தும், ராகவா, ராக்ஷசர்கள்மேல் ஏன் அஸ்திரத்தை ஏவவில்லை? நாகர்களோ, கந்தர்வர்களோ, தேவர்களோ, மருத்துக் கணங்களோ போரில் ராமனின் வேகத்தை எதிர்கொள்ள முடியாது. அந்த வீரருக்கு என்மீது ஏதேனும் பரிவு இருந்தால், அவர் ஏன் கூர்மையான அம்புகளால் ராக்ஷசர்களை அழிக்கவில்லை? அல்லது பகைவரை வாட்டும், பேராற்றல் உடைய வீரனான லக்ஷ்மணன் தமையனின் ஆணையைப் பெற்று ஏன் என்னைக் காக்கவில்லை? வாயுவுக்கும் இந்திரனுக்கும் நிகரான ஒளியுடைய, தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாத அந்த மனிதப் புலிகள் இருவரும் ஏன் என்னைப் புறக்கணிக்கிறார்கள்? எனக்கே ஏதோ பெரிய தீவினை இருக்கிறது, ஐயமில்லை; ஆகவேதான் ஆற்றலுடையவர்களாக இருந்தும் பகைவரை வாட்டும் அவ்விருவரும் என்னைக் கவனிப்பதில்லை.’ இந்தக் கடிந்துரையில் கோபம் இல்லை, அன்பிலிருந்து பிறந்த வேதனையே உள்ளது. காக நிகழ்ச்சியால் சீதை ராமனின் ஆற்றலையும் கோபத்தையும் நினைவூட்டுகிறாள்; பிறகு அவருடைய தாமதத்தைப் பொறுக்க முடியாமல் கேட்கிறாள். இறுதியில் அவள் குற்றத்தைத் தன்மேலேயே சுமத்திக்கொள்கிறாள் — ‘எனக்கே தீவினை’ என்று — இது அவளுடைய பணிவின் உச்சம். ராமனின் குணங்களை எண்ணுவது இங்கே கடிந்துரையின் ஒரு பகுதி, வெறும் புகழ்ச்சி அல்ல — இப்படிப்பட்டவர் ஏன் தாமதிக்கிறார் என்ற கேள்விக்கு அது அடிப்படை. லக்ஷ்மணனின் பெயரையும் அவள் நினைவுகூர்கிறாள்; ஏனெனில் அவனும் ராமனின் ஆணையால் அவளைக் காக்கும் ஆற்றல் உடையவன். கடிந்துரையின் தர்க்கம் எளிமையானதும் உறுதியானதும் ஆகும் — ஒரு வெறும் காகத்தின் சிறிய குற்றத்துக்குப் பிரம்மாஸ்திரத்தை ஏவியவர், ராவணனின் பெருங்குற்றத்துக்கு ஏன் செயல்படவில்லை? ‘வெறும் காகம்’ என்ற சொல்லில் ‘வெறும்’ என்பது குற்றவாளியின் சிறுமையையும் ராவணனின் பெருமையையும் முரண்பாட்டால் காட்டுகிறது. ‘தலைவரை உடையவள், தலைவனற்றவள் போல’ என்ற முரண்தொடை அணி சீதையின் துயரத்தைக் கூர்மையாக்குகிறது — கணவர் உயிரோடிருக்கிறார், ஆற்றலும் உடையவர்; ஆயினும் அவள் காப்பற்றவள் போல இருக்கிறாள். ‘கொடுமையின்மையே மேலான அறம்’ என்ற ராமனின் சொந்த உபதேசத்தையே அவள் அவருக்கு நினைவூட்டுகிறாள். நாகர், கந்தர்வர், தேவர், மருத்துக்கள் ஆகியோரின் பட்டியல் ராமனின் வெல்ல முடியாத தன்மையை நிலைநாட்டுகிறது; அத்தகைய வலியவரின் தாமதமே சீதையின் துயரத்துக்குக் காரணம். ‘என்மீது பரிவு இருந்தால்’ என்ற ஐயச்சொல் அன்பின் அச்சம், நம்பிக்கையின்மை அல்ல.

வைதேகி கண்ணீரோடு சொன்ன இரக்கமான சொல்லைக் கேட்ட, பேரொளி உடைய வானரப் படைத்தலைவன் அனுமன் சொன்னான்: ‘தேவி, சத்தியத்தின்மேல் உனக்கு ஆணையிட்டுச் சொல்கிறேன், ராமன் உன்னைப் பற்றிய சோகத்தால் மற்றச் செயல்களிலிருந்து விலகியிருக்கிறார்; ராமன் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதால் லக்ஷ்மணனும் வாடுகிறான். எப்படியோ உன்னைக் கண்டுவிட்டேன்; இப்போது வருந்துவதற்கு நேரமில்லை. அழகியவளே, இந்த முகூர்த்தத்திலேயே துன்பங்களின் முடிவைக் காண்பாய். பேராற்றல் உடைய, மனிதருள் புலிகளான அந்த இரண்டு அரசகுமாரர்களும் உன்னைக் காணும் ஊக்கம் பெற்று உலகங்களைச் சாம்பலாக்குவார்கள். போரில் கொடியவனான ராவணனை உறவினர்களுடன் கொன்று, அகன்ற கண்ணாளே, ராகவன் உன்னைத் தம் நகருக்கு அழைத்துச் செல்வார். சொல், பேராற்றல் உடைய ராகவனுக்கோ, ஒளியுடைய லக்ஷ்மணனுக்கோ, சுக்ரீவனுக்கோ, ஒன்றுகூடியிருக்கும் வானரர்களுக்கோ என்ன சொல்ல வேண்டும்?’ அனுமனின் பதில் சீதையின் கடிந்துரைக்குத் தீர்வு — ராமனின் தாமதம் புறக்கணிப்பால் அல்ல, அறியாமையால்; இப்போதோ சீதை கண்டுபிடிக்கப்பட்டுவிட்டாள்; ஆகவே தாமதம் இருக்காது. ‘சத்தியத்தின்மேல் ஆணை’ என்ற சத்தியத்தால் அவன் தன் சொல்லின் உறுதியைக் காட்டுகிறான். இந்தச் சுலோகத் தொகுதி நாற்பதாம் சர்க்கத்திலும் ஏறக்குறைய அதே சொற்களில் மீண்டும் வருகிறது; பதிப்பு இரண்டு இடங்களிலும் அச்சிட்டிருப்பதால் இரண்டு இடங்களிலும் காக்கப்பட்டுள்ளது. ‘உன் சோகத்தால் விலகியவர்’ என்ற சொல்லின் பொருள் — உன்னைப் பற்றிய சோகத்தால் மற்ற எல்லாவற்றிலிருந்தும் விலகி, உன்னை மட்டுமே நினைக்கிறார். ‘எப்படியோ உன்னைக் கண்டுவிட்டேன்’ என்ற சொல்லால் அனுமன் தன் முயற்சியின் கடினத்தைச் சுருக்கமாகச் சுட்டுகிறான். இறுதியில் அவன் சீதையிடம் செய்தியைக் கேட்கிறான் — இவ்வாறு அடுத்து வரும் செய்திப் பகுதிக்குக் கதவைத் திறக்கிறான். ‘இந்த முகூர்த்தத்திலேயே துன்பங்களின் முடிவைக் காண்பாய்’ என்ற உயர்வுநவிற்சியும் சீதையின் நம்பிக்கையை வளர்ப்பதற்காகவே. ‘உலகங்களைச் சாம்பலாக்குவார்கள்’ என்ற சொல்லால் ராம லக்ஷ்மணரின் கோபத்தின் பரப்பு காட்டப்படுகிறது.

அனுமன் இவ்வாறு சொன்னதும் சீதை மீண்டும் சொன்னாள்: ‘மனவுறுதி மிக்க கௌசல்யை உலகின் தலைவராகப் பெற்றெடுத்தவரிடம், என் சார்பாக நலம் கேள்; தலைதாழ்த்தி வணங்கு.’ பிறகு அனுமன் லக்ஷ்மணனுக்கும் செய்தி சொல்லும்படி அவள் அவனுடைய குணங்களை விரிவாக வருணிக்கிறாள்: ‘மாலைகள், எல்லா ரத்தினங்கள், அன்புக்குரிய சிறந்த பெண்கள், பரந்த பூமியிலும் அரிதான செல்வம் ஆகியவற்றைத் துறந்து, தந்தையையும் தாயையும் மதித்து அவர்களுடைய மனத்தை மகிழ்வித்து, ராமனைப் பின்தொடர்ந்து வனம் புகுந்தவன்; அவனால் சுமித்திரை நன்மக்களைப் பெற்றவள் ஆனாள் — அந்த அறவுள்ளத்தான் ஒப்பற்ற இன்பத்தைத் துறந்து, உடன்பாட்டுடன், தமையனான காகுத்ஸ்தனை வனத்தில் காத்தபடி பின்தொடர்கிறான். சிங்கம் போன்ற தோள்களும், நீண்ட கைகளும், மனவுறுதியும், இனிய தோற்றமும் உடைய அவன் ராமனிடம் தந்தையிடம் போல நடந்துகொள்கிறான், என்னிடம் தாயிடம் போல நடந்துகொண்டான்; நான் கவர்ந்து செல்லப்பட்டபோது அந்த வீரன் அதை அறியவில்லை. முதியோருக்குப் பணிவிடை செய்பவன், செல்வச் சிறப்புடையவன், ஆற்றல் உடையவன், அதிகம் பேசாதவன், அரசகுமாரன், அன்புக்குரியவர்களில் சிறந்தவன், என் மாமனாரைப் போன்றவன்; ராமனின் தம்பியான லக்ஷ்மணன் எனக்கு என்னைவிடவும் அன்புக்குரியவன்; எந்தச் சுமையில் அமர்த்தப்படுகிறானோ அதை அந்த வீரன் சுமந்து செல்கிறான்; அவனைக் கண்டு ராகவன் மறைந்த தம் மதிப்புக்குரிய தந்தையை நினைப்பதில்லை — அவனிடம் என் சொல்லாக, என் சார்பாக, நலம் விசாரிக்க வேண்டும். மென்மையும் தூய்மையும் திறமையும் உடைய, ராமனுக்கு அன்புக்குரிய லக்ஷ்மணன் என் துயரத்தைப் போக்குபவனாக ஆகும்படி, வானரச் சிறந்தோனே, சொல்.’ ‘வானரப் படைத்தலைவனே, இந்தச் செயலை நிறைவேற்றுவதில் நீயே சான்று; நீ முயற்சி தொடங்குவதால் ராகவன் என்மீது முயற்சியில் ஈடுபடுவார்.’ இங்கே பஞ்சவடி நிகழ்ச்சியில் சீதை லக்ஷ்மணனிடம் சொன்ன கடுஞ்சொற்களுக்குப் பரிகாரம் போலத் தோன்றுகிறது — இப்போது அவள் அவனைத் தாயின் அன்போடு நினைக்கிறாள், தந்தைக்கு நிகராகவும் கருதுகிறாள். ‘லக்ஷ்மணன் அதை அறியவில்லை’ என்ற சொல்லில் அவளுடைய வருத்தம் — கவர்ந்து செல்லப்பட்டபோது அவன் தொலைவில் இருந்தான்; அவன் மீது குற்றமில்லை. லக்ஷ்மணனின் குணப் பட்டியல் நீண்டது; ஏனெனில் அவள் அவனை ராமனின் மிக அன்புக்குரிய துணையாகக் கருதுகிறாள். ‘என்னைவிடவும் அன்புக்குரியவன்’ என்ற சீதையின் ஒப்புதல் அவளுடைய தன்முனைப்பின்மையைக் காட்டுகிறது. செய்தியின் வரிசையும் பொருள் பொதிந்தது — முதலில் ராமனின் நலம் கேட்டலும் வணக்கமும், பிறகு லக்ஷ்மணனைப் பற்றிய விரிவான வருணனை, இறுதியில் அனுமனிடமே பொறுப்பை ஒப்படைத்தல். ‘கௌசல்யை உலகின் தலைவராகப் பெற்றெடுத்தவர்’ என்ற சொல்லால் ராமனின் பெருமை தாயின் பெருமையோடு சேர்த்துச் சொல்லப்படுகிறது. லக்ஷ்மணனின் தியாகம் சிறப்பாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது — மாலைகள், ரத்தினங்கள், அன்புக்குரிய சிறந்த பெண்கள், செல்வம் ஆகியவற்றைத் துறந்து அவன் வனத்துக்கு வந்தான். ‘ராமனிடம் தந்தையிடம் போல, என்னிடம் தாயிடம் போல’ — இதுவே அவனுடைய நடத்தையின் சாரம். ‘மாமனாரைப் போன்றவன்’ என்ற சொல்லால் அவள் லக்ஷ்மணனிடம் தசரதனின் குணங்களைக் காண்கிறாள். ‘அவனைக் கண்டு ராகவன் மதிப்புக்குரிய தந்தையை நினைப்பதில்லை’ என்ற சொல்லின் பொருள் — லக்ஷ்மணனின் பணிவிடையால் ராமன் மறைந்த தந்தை தசரதனை நினைக்கவில்லை, தந்தையைப் பிரிந்த துயரத்தையும் மறந்தார். ‘சுமையில் அமர்த்தப்பட்டால் சுமந்து செல்கிறான்’ என்பது காளையின் உவமை — எந்தச் சுமை அவனுக்குக் கொடுக்கப்படுகிறதோ அதை அவன் ஓய்வின்றிச் சுமக்கிறான். ‘அதிகம் பேசாதவன்’ என்ற குணம் லக்ஷ்மணனின் அளவான பேச்சைக் காட்டுகிறது. இறுதியில் சீதை அனுமனையே ‘சான்று’ என்கிறாள் — அவனுடைய ஊக்கத்தால் ராமன் முயற்சியில் ஈடுபடுவார் என்பது அவளுடைய நம்பிக்கை.

‘என் தலைவரான வீரர் ராமனிடம் இதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல் — தசரதன் மகனே, ஒரு மாதம் வரையே உயிரைத் தாங்கியிருப்பேன்; ஒரு மாதத்துக்குப் பிறகு உயிர்வாழமாட்டேன்; சத்தியமாக இதை உங்களிடம் சொல்கிறேன். பாவச் செயல் புரியும் ராவணனால் வஞ்சகமாகச் சிறைப்படுத்தப்பட்ட என்னை, வீரரே, பாதாளத்திலிருந்து கௌசிகியை மீட்டதுபோல நீங்கள் மீட்க வேண்டும்.’ பிறகு சீதை தன் ஆடையில் முடிந்துவைத்திருந்த, தெய்வீகமான, மங்கலமான சூடாமணியை அவிழ்த்து, ‘ராகவனிடம் கொடுக்க வேண்டும்’ என்று அனுமனிடம் கொடுத்தாள். ஒப்பற்ற அந்த மணிரத்தினத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட வீரன் அனுமன் அதைத் தன் விரலில் அணிந்துகொண்டான்; ஏனெனில் அவனுடைய கை அதில் நுழையவில்லை — அவனுடைய கை அந்த மணிக்கு மிகப் பெரியதாக இருந்தது. மணிரத்தினத்தைப் பெற்று வணங்கிய அந்த வானரச் சிறந்தோன் சீதையை வலம்வந்து, பணிந்து, ஒரு பக்கமாக நின்றான். சீதையைக் கண்டதால் பிறந்த பெருமகிழ்ச்சியுடன் கூடிய அவன், மனத்தால் ராமனையும் நல்லிலக்கணங்கள் உடைய லக்ஷ்மணனையும் சென்றடைந்தான். ஜனக அரசனின் மகள் தன் சிறப்பால் அணிந்திருந்த, விலைமதிப்பற்ற அந்தச் சிறந்த மணியைப் பெற்றுக்கொண்டு, பெருமலையை உலுக்கிய காற்றிலிருந்து விடுபட்டவன் போல, மனநிறைவுடன் அவன் திரும்பிச் செல்ல ஆயத்தமானான். இங்கே ‘ஒரு மாதம்’ என்ற கெடு முந்தைய சர்க்கத்தின் ‘இரண்டு மாதம்’ என்பதைவிடவும் குறைவு — சீதையின் மனவுறுதியின் எல்லை இங்கே தெளிவாகிறது. கடைசி சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் உள்ளது — அனுமனின் மனச்சுமை நீங்கிவிட்டது; மலை நடுங்கிய பிறகு வரும் நிலைப்பு போல. ‘திரும்பத் திரும்பச் சொல்’ என்ற சொல்லால் சீதை செய்தியின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறாள். சூடாமணி சீதையின் தலையணி; ஆடையில் மறைத்துக் காக்கப்பட்டது; ராமன் அதை முன்பு பலமுறை கண்டிருக்கிறார்; ஆகவே கண்டதும் உறுதியாக அடையாளம் கண்டுகொள்வார். அனுமன் மணியை விரலில் அணிந்தது அவனுடைய சிறிய உருவத்தைக் குறிக்கிறது — அவன் மீண்டும் சிறியவனாகிவிட்டான். வலம்வருதலும் வணக்கமும் சீதையிடம் அவனுக்குள்ள பக்தியைக் காட்டுகின்றன. ‘வஞ்சகமாக’ என்ற சொல்லால் ராவணனின் கபடம் — துறவி வேடத்தில் கவர்ந்தது — நினைவூட்டப்படுகிறது. ‘பாதாளத்திலிருந்து கௌசிகியை மீட்டதுபோல’ என்ற உவமையை, விஷ்ணு இந்திரனின் லக்ஷ்மியை மீட்டதைக் கொண்டு இந்தி உரை விளக்குகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डेऽष्टात्रिंशः सर्गः॥ ३८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க