சர்க்கம்
ராமன் வர வேண்டுமென்ற சீதையின் வேண்டுகோளும் அனுமனின் முன்மொழிவை மறுத்தலும்
நஞ்சு கலந்த அமுதம், விதியின் வலிமை, இரண்டு மாதக் கெடு, விபீஷணன், அவிந்தியன் இருவரின் முயற்சி, முதுகில் ஏறும்படி அனுமனின் முன்மொழிவு, பேருருவக் காட்சி, சீதை மறுப்பதற்கான காரணங்கள், ராமனே வர வேண்டுமென்ற வேண்டுகோள்
அனுமனின் சொல்லைக் கேட்ட முழுநிலவு போன்ற முகமுடைய சீதை, அறமும் பொருளும் நிறைந்த சொல்லை அவனிடம் சொன்னாள்: ‘வானரனே, ராமன் வேறு எண்ணமின்றிச் சோகத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறார் என்று நீ சொன்னது எனக்கு நஞ்சு கலந்த அமுதம் போல இருக்கிறது’ — அன்புக்குரியவரின் அன்பு அமுதம்; அவருடைய துயரமோ நஞ்சு. பிறகு அவள் விதியின் வலிமையை வருணிக்கிறாள்: மிகப் பரந்த செல்வத்தில் இருந்தாலும், மிகக் கொடிய துன்பத்தில் இருந்தாலும், மனிதனைக் காலன் கயிற்றால் கட்டி இழுப்பதுபோல இழுத்துச் செல்கிறான். உயிர்களுக்கு விதி தவிர்க்க முடியாததே; சௌமித்திரியும், நானும், ராமனும் துன்பங்களால் மயங்கியிருப்பதைப் பார். உடைந்த படகுடன் கடலில் மிதந்து களைத்த மனிதனைப் போல ராகவன் இந்தச் சோகத்தின் கரையை எப்படி அடைவார்? ராக்ஷசர்களைக் கொன்று, ராவணனை அழித்து, இலங்கையைத் தரைமட்டமாக்கி, என் கணவர் என்னை எப்போது காண்பார்? ஆகவே ‘விரைந்து வாருங்கள்’ என்று அவரிடம் சொல்ல வேண்டும் — இந்த ஆண்டு நிறைவடையும் வரைதான் என் உயிர். ராவணன் விதித்த கெடுவின் பத்தாம் மாதம் நடக்கிறது; இன்னும் இரண்டு மாதங்களே மீதம். ராவணனின் தம்பி விபீஷணன் என்னைத் திருப்பி அனுப்பும்படி முயன்று அவனிடம் வேண்டினான்; ஆனால் அவன் அதற்கு மனம் இசையவில்லை; என்னைத் திருப்பிக் கொடுப்பது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை; ஏனெனில் காலனின் வசப்பட்ட அவனைப் போர்க்களத்தில் மரணமே தேடிக்கொண்டிருக்கிறது. இங்கே சீதையின் சொல்லில் நம்பிக்கையும் அச்சமும் கலந்துள்ளன — ஒருபுறம் ராமனின் அன்பால் ஆறுதல், மறுபுறம் காலம் குறுகுவது. ‘இரண்டு மாதம்’ என்ற கெடு அடுத்து வரும் சொற்கள் அனைத்தையும் அவசரத்தால் நிறைக்கிறது. விபீஷணனைக் குறிப்பிடுவது வரப்போகும் கதைக்கு முன்னறிவிப்பு — இலங்கையிலும் அறத்தைப் பேசும் ஒருவர் இருக்கிறார். ‘அறமும் பொருளும் நிறைந்த’ என்ற அடைமொழி, சீதையின் சொல் வெறும் புலம்பல் அல்ல, அறத்தோடும் பொருளோடும் கூடிய சிந்தித்த சொல் என்பதைக் குறிக்கிறது. முதலில் அவள் அனுமனின் செய்தியின் இருவகை விளைவை ஏற்கிறாள் — ராமனின் ஒருமுகப்பட்ட அன்பு அவளை மகிழ்விக்கிறது; அவருடைய சோகமோ அவளை எரிக்கிறது; ஆகவேதான் ‘நஞ்சு கலந்த அமுதம்’ என்ற உவமை. பிறகு அவள் தன் துயரத்தின் காரணத்தை விதியின்மேல் வைக்கிறாள், ராமனின் குறையின்மேல் அல்ல — செல்வத்திலோ துன்பத்திலோ மனிதன் சுதந்திரமானவன் அல்ல; காலன் அவனைக் கயிற்றால் இழுப்பதுபோல இழுக்கிறான். ‘மயங்கியிருப்பதைப் பார்’ என்ற சொல்லால் அவள் மூவருடைய துயரத்தையும் அனுமனின் முன் வைக்கிறாள் — லக்ஷ்மணன், அவள், ராமன். உடைந்த படகுடன் கடலில் நீந்தும் மனிதன் என்ற உவமை ராமனின் சோகத்தின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது — கரை தொலைவில், வலிமை குறைந்துகொண்டே போகிறது. ‘எப்போது காண்பார்’ என்ற சீதையின் கேள்வி ஐயம் அல்ல, ஏக்கம். ‘விரைந்து வாருங்கள் என்று அவரிடம் சொல்ல வேண்டும்’ என்பதே செய்தியின் சாரம் — விரைவே முதன்மையானது. ராவணன் விதித்த கெடு முந்தைய சர்க்கங்களில் சொல்லப்பட்டது; இங்கே சீதை அதன் கணக்கைத் தெளிவுபடுத்துகிறாள் — பத்து மாதங்கள் கழிந்தன, இரண்டு மீதம். விபீஷணனின் முயற்சி வீணானது என்று சொல்லும் அவள், ராவணனின் அழிவை உறுதியானதாகக் கருதுகிறாள் — ‘மரணம் தேடுகிறது’ என்று.
இவை அனைத்தும் எப்படித் தெரிந்தன என்பதைச் சீதையே சொல்கிறாள் — விபீஷணனின் மூத்த மகள் கலா என்பவள்; அவளுடைய தாயாரே அவளை அனுப்ப, அவள் இதை எனக்குச் சொன்னாள். அவிந்தியன் என்ற பெயருடைய, அறிவும் கல்வியும் மனவுறுதியும் நல்லொழுக்கமும் உடைய, ராவணனால் நன்கு மதிக்கப்படும் முதிய ராக்ஷசச் சிறந்தோன் ஒருவன் இருக்கிறான்; அவன் ‘ராமனால் ராக்ஷசர்களுக்கு அழிவு நெருங்கிவிட்டது’ என்று ராவணனை எச்சரித்தான்; ஆனால் அந்தத் தீய உள்ளத்தான் அவனுடைய நல்ல சொல்லைக் கேட்பதில்லை. பிறகு சீதை தன் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறாள்: ‘வானரச் சிறந்தோனே, என் கணவர் என்னை விரைவில் அடைவார் என்று நம்புகிறேன்; என் உள்ளம் தூயது; அவரிடம் பல குணங்கள் உள்ளன.’ ஊக்கம், ஆண்மை, மனவலிமை, கொடுமையின்மை, நன்றியுணர்வு, வீரம், ஆற்றல் ஆகியவை ராகவனிடம் உள்ளன. ஜனஸ்தானத்தில் தம்பியின் துணையில்லாமலேயே பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்களைக் கொன்ற அவரைக் கண்டு எந்தப் பகைவன்தான் நடுங்கமாட்டான்? மனிதருள் காளையான அவரைத் துன்பங்களால் அசைக்க முடியாது; சக்கரனான இந்திரனின் ஆற்றலைப் புலோமனின் மகள் சசி அறிவதுபோல நான் அவருடைய பெருமையை அறிவேன். அம்புத் திரள்களைக் கதிர்களாகக் கொண்ட வீரனான ராமசூரியன், பகைவர்களான ராக்ஷசர்கள் என்ற நீரை வற்றச் செய்வார் — சூரியன் நீரை உலர்த்துவதுபோல ராமன் ராக்ஷசக் கூட்டத்தை அழிப்பார். இங்கே இலங்கையின் உள்நிலையும் தெரிகிறது — ராவணனின் குடும்பத்திலேயே அறத்தைப் பேசுபவர்கள் சிலர் இருக்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்களுடைய சொல்லை அவன் ஏற்பதில்லை. துயரத்திலும் ராமனின் குணங்களை எண்ணுவதே சீதையின் மனவுறுதிக்கு அடிப்படை. ‘நம்புகிறேன்’ என்ற சொல்லால் நம்பிக்கையும், ‘தூய உள்ளம்’ என்ற சொல்லால் தன் கற்புக்குச் சான்றும் சுட்டப்படுகின்றன. கலாவைக் குறிப்பிடுவது விபீஷணனின் வீட்டார் சீதையிடம் இரக்கம் கொண்டிருந்தனர் என்பதைக் காட்டுகிறது — தாயாரே மகளை அனுப்பினாள். அவிந்தியனின் அடைமொழிகள் — அறிவு, கல்வி, மனவுறுதி, நல்லொழுக்கம், முதுமை — அவனுடைய சொல்லின் நம்பகத்தன்மையை நிலைநாட்டுகின்றன; அத்தகையவனுடைய சொல்லையும் ராவணன் ஏற்பதில்லை என்பது அவனுடைய தீய மதிக்குச் சான்று. ‘ராமனால் அழிவு நெருங்கிவிட்டது’ என்ற சொல் அவிந்தியனின் தொலைநோக்கைக் காட்டுகிறது. பிறகு சீதை ராமனின் ஏழு குணங்களை எண்ணுகிறாள் — இவை வீரனுடைய குணங்கள் மட்டுமல்ல, அறவழி நிற்கும் அரசனுடைய குணங்களும் கூட. நன்றியுணர்வு, கொடுமையின்மை ஆகிய இரண்டு குணங்களும் குறிப்பிடத்தக்கவை; ஏனெனில் அவையே ராமனைச் சீதையை நோக்கித் தூண்டும். ஜனஸ்தானத்தில் கரன், தூஷணன் முதலியோரைக் கொன்றது ராமனின் வலிமைக்கு நேரடிச் சான்று.
இவ்வாறு ராமனுக்காகச் சோகத்தால் மெலிந்து, கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன் பேசிக்கொண்டிருந்த சீதையிடம் வானரனான அனுமன் சொன்னான்: ‘என் சொல்லைக் கேட்டதுமே ராகவன் வானரர்களும் கரடிகளும் நிறைந்த பெரும் படையை இழுத்துக்கொண்டு விரைந்து வருவார். அல்லது இன்றே ராக்ஷசர்களுடன் கூடிய இந்தத் துன்பத்திலிருந்து உன்னை விடுவிப்பேன்; குற்றமற்றவளே, என் முதுகில் ஏறிக்கொள். உன்னை முதுகில் ஏற்றிக்கொண்டு கடலைக் கடப்பேன்; ராவணனுடன் கூடிய இலங்கையையும் சுமந்து செல்லும் ஆற்றல் எனக்கு உண்டு. வேள்வித் தீயில் இடப்பட்ட அவியை அக்னி இந்திரனிடம் சேர்ப்பதுபோல, இன்றே உன்னைப் பிரஸ்ரவண மலையில் இருக்கும் ராகவனிடம் சேர்ப்பேன். தைத்தியர்களை வதைக்கும் விஷ்ணுவைப் போல உறுதியான முயற்சியுடைய ராகவனை லக்ஷ்மணனுடன் இன்றே காண்பாய் — உன்னைக் காண்பதால் ஊக்கம் பெற்று, மலையரசனின் உச்சியில் அமர்ந்திருக்கும் புரந்தரனைப் போல. தேவி, தயங்காதே; ரோகிணி சந்திரனுடன் சேர விரும்புவதுபோல ராமனுடன் சேர விரும்பு. என் முதுகில் ஏறு; வானமெனும் பெருங்கடலைக் கட. நான் உன்னைச் சுமந்து செல்லும்போது இலங்கைவாசிகள் யாராலும் பின்தொடர முடியாது; நான் இங்கு வந்ததுபோலவே உன்னைத் தூக்கிக்கொண்டு வான்வழியே செல்வேன்.’ வியப்பான அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, உடலெல்லாம் மகிழ்ச்சியும் வியப்பும் பொங்க, மைதிலி சொன்னாள்: ‘அனுமனே, இவ்வளவு நீண்ட வழி என்னை எப்படி அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறாய்? இதை உன் வானரத்தனம் என்றே நினைக்கிறேன். சிறிய உடலுடைய நீ, மனிதர் தலைவரான என் கணவரிடம் என்னை எப்படி அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறாய்?’ இங்கே அனுமனின் ஊக்கமும் சீதையின் விவேகமும் நேருக்கு நேர் நிற்கின்றன. ‘வானரத்தனம்’ என்ற சொல்லில் சிறிது நகைச்சுவையும் உண்டு — துடுக்கான ஒரு வானரனின் துணிச்சல் போல அவளுக்குத் தோன்றுகிறது. அப்போது அனுமனின் உடல் சிறியதாக இருந்தது; ஆகவே அவளுடைய ஐயம் இயல்பானது. அவனுடைய முன்மொழிவில் பக்தியும் அவசரமும் தெரிகின்றன; சீதையின் பதிலிலோ மனவுறுதியும் விவேகமும். அனுமனின் முன்மொழிவில் இரண்டு வழிகள் — முதலாவது, ராமன் படையுடன் வருவார்; அல்லது, இன்றே அவன் சீதையை அழைத்துச் செல்வான். இரண்டாம் வழி அவனுடைய ஊக்கத்திலிருந்து பிறந்தது; கடலைத் தாண்டிய அனுபவத்தை நினைத்து, ‘நான் இங்கு வந்ததுபோலவே செல்வேன்’ என்று அவன் நம்புகிறான். ‘ராவணனுடன் கூடிய இலங்கையையும் சுமக்கும் ஆற்றல் உண்டு’ என்ற சொல் வெறும் தற்பெருமை அல்ல, தன் வலிமையைப் பற்றிய உண்மையான அறிவு. அவியை அக்னி இந்திரனிடம் சுமந்து செல்லும் உவமை புனிதத்தன்மையைக் குறிக்கிறது — சீதை அவியைப் போலத் தூயவள், அனுமன் அக்னியைப் போலச் சுமப்பவன். பிரஸ்ரவண மலையில் இருக்கும் ராமனை ‘மலையரசனின் உச்சியில் இருக்கும் புரந்தரனைப் போல’ என்று வருணிப்பது அவருடைய காத்திருப்பையும் பெருமையையும் காட்டுகிறது. ரோகிணி சந்திரனுடன் சேரும் உவமை இந்தச் சர்க்கத்தில் திரும்பத் திரும்ப வருகிறது — அது சீதை–ராமனின் நிலையான உறவின் அடையாளம். ‘வானமெனும் பெருங்கடலைக் கட’ என்ற சொல்லில் வானமும் கடலாகக் கற்பனை செய்யப்படுகிறது. ‘பின்தொடர முடியாது’ என்ற சொல்லால் ராக்ஷசர்கள் பின்தொடர்வார்கள் என்ற அச்சத்தையும் போக்க அவன் முயல்கிறான். சீதையின் மகிழ்ச்சியும் வியப்பும் ஒருசேர — விடுதலையின் நம்பிக்கையால் மகிழ்ச்சி, முன்மொழிவின் துணிச்சலால் வியப்பு. ‘எப்படி அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறாய்’ என்ற அவளுடைய கேள்வி இருமுறை சொல்லப்படுகிறது; இதனால் அவளுடைய ஐயத்தின் உறுதி சுட்டப்படுகிறது. நீண்ட வழி, சிறிய உடல் என்ற இரண்டு காரணங்களை அவள் முதலில் சொல்கிறாள். இந்த நிகழ்ச்சியின் நாடகத்தன்மையையும் கவனிக்க வேண்டும். முந்தைய சர்க்கங்களில் அனுமன் தூதனைப் போலப் பணிவுடன் செய்தியைச் சொன்னான்; இங்கோ காவலனைப் போலத் தானே செயலை முடிக்க விரும்புகிறான். அவனுடைய சொல்லில் மூன்று காரணங்கள் — சீதையின் துயரத்தை விரைவில் போக்குதல், ராமனின் சோகத்தை அகற்றுதல், தன் ஆற்றலைக் காட்டுதல். சீதையோ முன்மொழிவின் நட்புணர்வை ஏற்றுக்கொண்டாலும் அதன் நடைமுறைச் சாத்தியத்தைக் கேட்கிறாள். ‘மனிதர் தலைவரான என் கணவரிடம்’ என்ற சொல்லால், இலக்கு கடலின் அக்கரை மட்டுமல்ல, ராமனின் அருகாமை என்பதை அவள் நினைவூட்டுகிறாள். இவ்வாறு கேள்வியும் பதிலும் அடுத்து வரும் பேருருவக் காட்சிக்குக் களம் அமைக்கின்றன.
சீதையின் சொல்லைக் கேட்ட செல்வச் சிறப்புடைய வாயுமைந்தன் அனுமன், ‘எனக்குப் புதிதாக ஓர் அவமதிப்பு நேர்ந்திருக்கிறது’ என்று எண்ணினான். ‘கருங்கண்ணாளான இவள் என் வலிமையையோ ஆற்றலையோ அறியவில்லை; ஆகவே நான் விரும்பும்போது எடுக்கும் என் உருவத்தை வைதேகி பார்க்கட்டும்.’ என்று சிந்தித்து, அந்த வானரச் சிறந்தோன் சீதைக்குத் தன் உண்மை உருவத்தைக் காட்டினான். அறிவாளியான அவன் மரத்திலிருந்து குதித்து, சீதையின் நம்பிக்கைக்காகப் பெருகத் தொடங்கினான். மேரு மலையையும் மந்தர மலையையும் போன்றவனாக, சுடர்விடும் நெருப்பின் ஒளியுடன், அவன் சீதையின் முன்னே நின்றான். மலை போன்ற, செம்மையான முகமும், வஜ்ரம் போன்ற கோரைப்பற்களும் நகங்களும் உடைய, பயங்கரமான, பேராற்றல் உடைய அந்த வானரன் வைதேகியிடம் சொன்னான்: ‘மலைகளும் வனப்பகுதிகளும், மாடங்களும் மதில்களும் தோரணங்களும் உடைய, தலைவனுடன் கூடிய இந்த இலங்கையையும் சுமந்து செல்லும் ஆற்றல் எனக்கு உண்டு. ஆகவே உன் மனத்தை உறுதிப்படுத்திக்கொள், தேவி; தயக்கம் போதும்; லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராகவனைச் சோகம் நீங்கியவராக்கு.’ மலை போன்ற அவனைக் கண்டு, தாமரை இதழ் போன்ற அகன்ற கண்களுடைய ஜனகனின் மகள், வாயுவின் சொந்த மகனான அவனிடம் சொன்னாள்: ‘பெரும் வானரனே, உன் வலிமையையும் ஆற்றலையும், வாயுவைப் போன்ற வேகத்தையும், அக்னியைப் போன்ற வியப்பான ஒளியையும் நான் அறிகிறேன். வேறு ஒரு சாதாரண வானரன் அளவிட முடியாத கடலுக்கு அப்பால் இருக்கும் இந்த நிலத்துக்கு எப்படி வர முடியும்? செல்வதிலும் அழைத்துச் செல்வதிலும் உனக்குள்ள ஆற்றலை நான் அறிவேன்; ஆயினும், உன் சொந்தச் செயலின் வெற்றியைப் போலவே, நன்கு ஆராய்ந்து விரைவில் முடிவெடுக்க வேண்டும்.’ இங்கே ‘புதிதாக ஓர் அவமதிப்பு’ என்ற அனுமனின் மனக்கூற்று அழகானது — அவன் அவமதிப்பைப் பொறுப்பதில்லை; ஆனால் கோபமின்றித் தன் உருவத்தைக் காட்டுவதன் மூலம் மட்டுமே பதில் தருகிறான். சீதையும் அவனுடைய ஆற்றலை ஏற்றுக்கொண்டாலும் விவேகத்தைக் கைவிடவில்லை — வலிமை தெரிந்துவிட்டது; ஆனால் செல்வதன் பொருத்தம் தனியாக ஆராயப்பட வேண்டும். இங்கே அனுமனின் பணிவும் வலிமையும் இரண்டுமே வெளிப்படுகின்றன. காட்சியாலேயே விவாதம் அடங்குகிறது; அடுத்து அறம் பற்றிய ஆய்வு தொடங்குகிறது. அனுமன் பெருகுவது மலையைப் போல வருணிக்கப்படுகிறது — மேருவும் மந்தரமும் புராணங்களில் புகழ்பெற்ற பெருமலைகள்; அவற்றின் உவமை அவனுடைய உருவத்தின் விரிவைக் காட்டுகிறது. செம்மையான முகம், வஜ்ரம் போன்ற கோரைப்பற்களும் நகங்களும் என்ற அடைமொழிகள் அவனுடைய பயங்கரத் தோற்றத்தைக் குறிக்கின்றன; ஆனால் அவனுடைய சொல் மென்மையாகவே இருக்கிறது — ‘தயக்கம் போதும்’ என்று. ‘தலைவனுடன் கூடிய இலங்கை’ என்ற சொல் ராவணனுடன் கூடிய இலங்கையைக் குறிக்கிறது. மலை போன்ற அவனைக் கண்டு சீதை ‘வாயுவின் சொந்த மகன்’ என்று விளிக்கிறாள் — அவனுடைய தெய்வீகப் பிறப்பு அப்போதுதான் அவள் மனத்தில் தெளிவாகிறது. வாயுவின் வேகம், அக்னியின் ஒளி என்ற இரண்டு உவமைகள் அவனுடைய வேகத்தையும் ஆற்றலையும் சுருக்கமாகச் சொல்கின்றன. ‘வேறு ஒரு சாதாரண வானரன்’ என்ற சொல்லால், ஒரு சாதாரண வானரனால் இதைச் செய்ய முடியாது என்பதை அவள் ஒப்புக்கொள்கிறாள். ஆயினும் ‘நன்கு ஆராய்ந்து’ என்ற சொல்லால் அவள் விவேகத்தின் தேவையை மீண்டும் நிலைநாட்டுகிறாள். இந்த நிகழ்ச்சியில் அனுமனின் தன்னுணர்வும் வெளிப்படுகிறது. கடலைத் தாண்டும்போதும் சுரசையைச் சந்தித்தபோதும் அவன் உருவத்தைப் பெருக்கினான்; இப்போது சீதையின் நம்பிக்கைக்காக மீண்டும் அதைச் செய்கிறான். ‘விரும்பும்போது’ என்ற சொல் அவனுடைய உருவமாற்றம் அவன் விருப்பத்துக்கு உட்பட்டது என்பதைக் குறிக்கிறது. ‘மரத்திலிருந்து குதித்து’ என்ற சொல்லிலிருந்து, அவன் முதலில் மரத்திலிருந்து இறங்கித் தரையில் நின்றே பெருகுகிறான், சீதையின் முன்னே நிற்கிறான் என்பது தெரிகிறது. அவனுடைய சொல்லில் சீதையின் சோகம் நீங்குவதும் ராமன் சோகமற்றவர் ஆவதும் என்ற இரண்டுமே ஒருசேர இலக்காக உள்ளன. சீதை அவனை ‘பெரும் வானரனே’ என்று விளிக்கிறாள்; முன்பு ‘வானரப் படைத்தலைவனே’ என்று விளித்தாள் — விளியின் மாற்றமே அவளுடைய கருத்தின் மாற்றத்தைக் காட்டுகிறது.
சீதை செல்வதில் உள்ள குறைகளை வரிசையாகச் சொல்கிறாள்: ‘வானரச் சிறந்தோனே, உன்னுடன் நான் வருவது பொருத்தமல்ல. வாயுவேகத்துக்கு நிகரான உன் வேகம் என்னை மயங்கச் செய்யலாம்; வானத்தில் கடலுக்கு மேலே மேலே செல்லும் உன் முதுகிலிருந்து நான் விழுந்துவிடலாம். திமிங்கிலங்களும், முதலைகளும், மீன்களும் நிறைந்த கடலில் விழுந்த நான் நிலைகுலைந்து நீர்வாழ் உயிர்களுக்குச் சிறந்த உணவாகிவிடுவேன். பகைவரை அழிப்பவனே, ஆகவே உன்னுடன் வர என்னால் இயலாது; மனைவியைச் சுமந்து செல்லும் உனக்கும் ஆபத்து நேரலாம். நான் கவர்ந்து செல்லப்படுவதைக் கண்டு, ராவணனால் கட்டளையிடப்பட்ட பயங்கர வீரமுடைய ராக்ஷசர்கள் பின்தொடர்வார்கள்; சூலமும் உலக்கையும் ஏந்திய அவர்களால் சூழப்பட்டு, பெண்ணைச் சுமந்திருக்கும் நீ ஆபத்தில் சிக்குவாய். வானில் ஆயுதம் ஏந்திய ராக்ஷசர்கள் பலர், நீயோ ஆயுதமற்றவன்; போரிடுவதையும் என்னைக் காப்பதையும் ஒரே நேரத்தில் எப்படிச் செய்வாய்? கொடிய செயல் புரியும் அவர்களுடன் நீ போரிடும்போது, அச்சத்தால் துடிக்கும் நான் உன் முதுகிலிருந்து விழுந்துவிடலாம். பெரியவர்களும் வலியவர்களுமான அந்த ராக்ஷசர்கள் எப்படியாவது உன்னை வென்றுவிடலாம்; அல்லது நீ திரும்பிப் போரிடும்போது உன் முதுகிலிருந்து விழுந்த என்னை அந்தப் பாவி ராக்ஷசர்கள் பிடித்துச் செல்லலாம், உன் கையிலிருந்து பறித்துச் செல்லலாம், அல்லது கொன்றுவிடலாம் — போரில் வெற்றியும் தோல்வியும் நிலையற்றவை. அல்லது ராக்ஷசர்களின் மிரட்டலால் நான் இறந்துவிடலாம்; அப்போது உன் முயற்சி பலனற்றுப் போகும். ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் கொல்ல உனக்கு ஆற்றல் உண்டுதான்; ஆனால் ராக்ஷசர்கள் உன்னால் கொல்லப்பட்டால் ராகவனின் புகழ் குறையும். அல்லது வானரர்களும் ராகவனும் அறிய முடியாத ஒரு மறைவிடத்தில் ராக்ஷசர்கள் என்னை வைத்துவிடலாம்; அப்போது எனக்காக நீ மேற்கொண்ட இந்த முயற்சி பொருளற்றதாகிவிடும். உன்னுடன் ராமன் வருவதிலோ பெரும் நன்மை இருக்கிறது. அளவற்ற ஆற்றல் உடைய ராகவனின் உயிரும், அவருடைய சகோதரர்களின் உயிரும், உன் அரசகுலத்தின் உயிரும் என்னைச் சார்ந்திருக்கின்றன; எனக்காக நம்பிக்கையிழந்த அவ்விருவரும் சோகத்தாலும் வேதனையாலும் மெலிந்து, எல்லாக் கரடிகளுடனும் வானரர்களுடனும் உயிரை விட்டுவிடுவார்கள். கணவனிடம் கொண்ட பக்தியை முன்னிறுத்தி, ராமனைத் தவிர வேறு எவருடைய உடலையும் நானாகத் தொட நான் விரும்பமாட்டேன். ராவணனின் உடல் தொடுகையோ வலிந்து நேர்ந்தது — அப்போது ஆற்றலற்றவளாக, துணையற்றவளாக, வசமிழந்தவளாக இருந்த நான் என்ன செய்திருக்க முடியும்?’ இங்கே சீதையின் தர்க்கம் படிப்படியாக வளர்கிறது — முதலில் உடல்சார்ந்த அச்சம், பிறகு போரின் நிச்சயமின்மை, பிறகு ராமனின் புகழ், இறுதியில் கற்பு. கடைசிக் காரணமே அடிப்படையாகத் தோன்றுகிறது; முந்தையவை அதற்குத் துணைக்காரணங்கள். முதல் காரணம் வேகம் — வாயுவேகத்துக்கு நிகரான அனுமனின் வேகம் என்னை மயக்கும்; அதனால் நான் விழுவேன். இரண்டாவது கடலின் அச்சம் — அங்கே திமிங்கிலங்களும் முதலைகளும் மீன்களும் உள்ளன; விழுந்த நான் அவற்றுக்கு இரையாவேன். மூன்றாவது போரின் நிச்சயமின்மை — ராக்ஷசர்கள் பின்தொடர்வார்கள்; அனுமன் ஆயுதமற்றவன்; சீதையைக் காத்துக்கொண்டே போரிட அவனால் இயலாது. இங்கே ‘பெண்ணைச் சுமந்திருக்கும்’ என்ற சொல் முக்கியமானது — மனைவியைச் சுமக்கும் வீரன் இரட்டைச் சுமையைச் சுமக்கிறான்; அவனுடைய ஆபத்தும் இரட்டிப்பு. நான்காவது காரணம் ராமனின் புகழ் — அனுமனே ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் கொன்று சீதையை அழைத்துச் சென்றால், ‘ராமன் தாமாக எதுவும் செய்யவில்லை’ என்ற பழிச்சொல் உலகில் எழும். ஐந்தாவது மறைத்துவைக்கப்படும் அச்சம் — ராக்ஷசர்கள் சீதையை எங்கேனும் மறைவிடத்தில் வைத்துவிடலாம்; அதன்பின் மீண்டும் தேடுவது இயலாததாகிவிடும். ஆறாவது அனைவருடைய உயிரும் அவளைச் சார்ந்திருத்தல் — சீதைக்கு ஏதேனும் தீங்கு நேர்ந்தால், ராமன், லக்ஷ்மணன், சுக்ரீவனின் குலம், வானரர்கள், கரடிகள் அனைவரும் உயிரை விட்டுவிடுவார்கள். ஏழாவது, முதன்மையான காரணம், கற்பு — தன் விருப்பத்தோடு வேறொரு ஆணின் உடலைத் தொடுவது அவளுடைய அறத்துக்கு முரணானது. ராவணனின் தொடுகை வலிந்து நேர்ந்தது; அங்கே அவள் ஆற்றலற்றவளாக இருந்தாள்; இப்போதோ தொடுகை அவள் விருப்பத்தோடு நிகழும்; ஆகவே அவள் மறுக்கிறாள். இந்தச் சுலோகத் தொகுதியின் சிறப்பு — சீதை அனுமனின் வலிமையைப் பழிக்கவில்லை; சூழ்நிலையின் ஆபத்துகளை மட்டுமே எண்ணிச் சொல்கிறாள். ‘போரில் வெற்றியும் தோல்வியும் நிலையற்றவை’ என்ற சொல் ஒரு பொது நீதிவாக்கியமும் ஆகும். அனுமனின் பக்தியை அவள் மதிக்கிறாள்; ஆயினும் அறத்தின் வரம்பை மீறுவதில்லை. சீதையின் சொல் வரிசையும் மனத்தைக் கவர்வது. அவள் முதலில் தன் பலவீனத்தையே காரணமாக முன்வைக்கிறாள், அனுமனுடையதை அல்ல — ‘என்னை மயங்கச் செய்யலாம்’, ‘நான் விழுந்துவிடலாம்’ என்று; இவ்வாறு அவள் அனுமனின் தன்மானத்தைப் புண்படுத்தவில்லை. பிறகு போரின் பல்வேறு சாத்தியங்களை ஒவ்வொன்றாக எண்ணுகிறாள் — ராக்ஷசர்கள் வெல்லலாம், அவளைப் பறிக்கலாம், கொல்லலாம், மறைக்கலாம்; ஒவ்வொரு சாத்தியமும் அனுமனின் முயற்சியைப் பலனற்றதாக்கும். இறுதியில் அவள் ஆக்கபூர்வமான வழியைக் காட்டுகிறாள் — ‘உன்னுடன் ராமன் வருவதில் பெரும் நன்மை இருக்கிறது.’ இந்த வாக்கியத்திலேயே மறுப்பு முழுவதற்கும் தீர்வு அடங்கியிருக்கிறது — அவள் செல்வது அல்ல, ராமன் வந்து அழைத்துச் செல்வது. ‘என்னைச் சார்ந்திருக்கின்றன உயிர்கள்’ என்ற சொல்லால் அவள் தன் பாதுகாப்பின் முக்கியத்துவத்தைக் காட்டுகிறாள் — ஒருத்தியின் உயிரோடு பலருடைய உயிர் பிணைந்திருக்கிறது. கற்பைப் பற்றிய காரணத்தை அவள் இறுதியில் சொல்கிறாள்; இதனால் அதன் பெருமை மிகுகிறது. ‘ஆற்றலற்றவள், துணையற்றவள், வசமிழந்தவள்’ என்ற மூன்று சொற்களால் ராவணன் கவர்ந்ததில் அவளுக்கு வேறு வழியில்லாமல் இருந்தது வெளிப்படுகிறது; அவள் குற்றமற்றவள் என்பதும் நிலைநாட்டப்படுகிறது.
‘ராமன் இங்கே ராக்ஷசர்களுடன் கூடிய பத்துத் தலையனைக் கொன்று, என்னை அழைத்துக்கொண்டு இங்கிருந்து சென்றால், அதுவே அவருக்குத் தகுந்ததாகும். போர்க்களத்தில் பகைவரை நசுக்கும் அந்த மகாத்மாவின் வீரச் செயல்களை நான் கேட்டிருக்கிறேன், கண்டும் இருக்கிறேன்; தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், நாகர்களும், ராக்ஷசர்களும் போரில் ராமனுக்கு நிகரானவர்கள் அல்லர். வியப்பான வில்லை உடைய, இந்திரனுக்கு நிகரான வீரமுடைய, பேராற்றல் உடைய, லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராகவனை, காற்றால் தூண்டப்பட்டுச் சுடர்விடும் நெருப்பைப் போலப் போரில் யார் தாங்க முடியும்? போர்க்களத்தை நசுக்குபவரும், மதம் பிடித்த திக்கஜம் போல நிற்பவரும், யுக முடிவின் சூரியனைப் போல அம்புகளைக் கதிர்களாகக் கொண்டவருமான லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராகவனைப் போரில் யார் எதிர்கொள்ள முடியும்? ஆகவே வானரச் சிறந்தோனே, லக்ஷ்மணனுடனும் படைத்தலைவர்களுடனும் கூடிய என் அன்புக்குரியவரை விரைவில் இங்கே கொண்டுவா; நெடுங்காலமாக ராமனுக்காகச் சோகத்தால் மெலிந்திருக்கும் என்னை மகிழ்ச்சியடையச் செய்.’ கடைசி நான்கு சுலோகங்கள் நீண்ட யாப்பில் அமைந்து, சர்க்கத்தின் முடிவை ஆழமானதாக்குகின்றன. சீதையின் வேண்டுகோள் விடுதலைக்கு மட்டுமல்ல, ராமனின் புகழுக்கும் கூட. ‘அதுவே அவருக்குத் தகுந்ததாகும்’ என்ற சொல்லால் சீதை ராமனின் கடமையைத் தெளிவுபடுத்துகிறாள் — மனைவியை மீட்பது கணவனின் செயலே. முதல் நீண்ட யாப்புச் சுலோகத்தில் அவள் ராமனின் இணையற்ற தன்மையைச் சொல்கிறாள்; இரண்டாம், மூன்றாம் சுலோகங்களில் நெருப்பு, யானை, சூரியன் ஆகிய உவமைகளால் அவரை வெல்ல முடியாத தன்மையை வருணிக்கிறாள். ‘யார் தாங்க முடியும், யார் எதிர்கொள்ள முடியும்’ என்ற இரண்டு கேள்விகள் ராவணனின் தோல்வியை உறுதிசெய்கின்றன. கடைசிச் சுலோகத்தில் ‘படைத்தலைவர்களுடன்’ என்ற சொல்லால் சுக்ரீவனின் படையும் வர வேண்டும் என்று வேண்டப்படுகிறது. இவ்வாறு சர்க்கம் நம்பிக்கையுடன் முடிகிறது, நம்பிக்கையிழப்புடன் அல்ல.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे सप्तत्रिंशः सर्गः॥ ३७॥