॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 36

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

கணையாழியை அளித்தலும் சீதையின் கேள்விகளும்

ராமனின் பெயர் பொறித்த கணையாழி, சீதையின் மகிழ்ச்சி, அனுமனைப் புகழ்தல், ‘கச்சித்’ கேள்வித் தொடர், ராமன் அறியாமையும் விரைந்து வருதலும், சபதம், ராமனின் பிரிவு விரதம்

பேரொளி உடைய வாயுமைந்தன் அனுமன், சீதையின் நம்பிக்கைக்காக மீண்டும் பணிவான சொல்லைச் சொன்னான்: பெரும் பேறு பெற்றவளே, நான் வானரன், அறிவாளியான ராமனின் தூதன். தேவி, ராமனின் பெயர் பொறித்த இந்தக் கணையாழியைப் பார். அந்த மகாத்மா நம்பிக்கைக்காக இதைக் கொடுத்தார்; நான் உனக்காக இதைக் கொண்டுவந்தேன். ஆறுதல் அடை, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; உன் துயரத்தின் பலன் தீர்ந்துவிட்டது — உன் துயரத்தின் விளைவு ஏறக்குறைய முடிந்துவிட்டது. கணவரின் கையை அலங்கரித்த அதைப் பெற்றுக்கொண்டு உற்றுநோக்கிய ஜானகி, கணவரையே அடைந்ததுபோல எண்ணி மகிழ்ந்தாள். செம்மையும் வெண்மையும் கலந்த நீண்ட கண்களுடைய அவளுடைய அழகிய முகம், ராகுவிடமிருந்து விடுபட்ட நட்சத்திரங்களின் அரசனைப் போல மகிழ்ச்சியால் பொலிந்தது. பிறகு நாணமுடைய அந்த இளம்பெண், கணவரின் செய்தியால் மகிழ்ந்து நிறைவடைந்து, அந்தப் பெரும் வானரனைப் பாராட்டி, மதிப்புச் செய்து, புகழ்ந்தாள். முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் சீதை சொற்களால் நம்பிக்கை பெற்றாள்; இன்று ஒரு பொருளின் சான்றால் முழுமையாக உறுதியடைகிறாள். கணையாழி ராமனின் கையின் தொடுகையைச் சுமந்திருக்கிறது — ஆகவே அதைக் கண்டதும் அவள் ‘கணவரையே அடைந்ததுபோல’ உணர்கிறாள். ‘நாணமுடைய’ என்ற அடைமொழி நுட்பமானது — கணவரின் நினைவால் அவள் முகத்தில் நாணமும் மகிழ்ச்சியும் ஒருசேரத் தோன்றுகின்றன. ‘ராகுவிடமிருந்து விடுபட்ட சந்திரன்’ என்ற உவமை முந்தைய சர்க்கத்திலும் வந்தது; கவிஞர் அதை மீண்டும் பயன்படுத்துகிறார்; இதனால் சீதையின் மகிழ்ச்சியின் தொடர்ச்சி சுட்டப்படுகிறது. நம்பிக்கைக்காக ராமனே கணையாழியைக் கொடுத்தார் என்ற சொல்லால் அவருடைய தொலைநோக்கும் வெளிப்படுகிறது — பழக்கமில்லாத வானரனைச் சீதை திடீரென்று நம்பமாட்டாள் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். ‘உன் துயரத்தின் பலன் தீர்ந்துவிட்டது’ என்ற அனுமனின் சொல் ஒரு தீர்க்கதரிசனம் போன்றது — துயரத்தின் காலம் முடிவை நெருங்குகிறது. சீதை கணையாழியைக் கையில் எடுத்து ஒருமுறை மட்டுமல்ல, திரும்பத் திரும்பப் பார்க்கிறாள்.

வானரருள் சிறந்தவனே, நீ வீரன், நீ ஆற்றல் உடையவன், நீ அறிவாளி; ஏனெனில் நீ ஒருவனே ராக்ஷசர்களின் இந்த இடத்தைத் தாக்கி நுழைந்திருக்கிறாய். நூறு யோஜனை அகலமுள்ள, முதலைகளின் இருப்பிடமான கடலை, வீரத்தால் போற்றத்தக்க உன் பாய்ச்சலால் நீ பசுவின் குளம்படி போல ஆக்கிவிட்டாய் — பசுவின் குளம்படித் தடம் போலச் சிறியதாக்கிவிட்டாய். வானரச் சிறந்தோனே, ராவணனிடமும் அச்சமோ கலக்கமோ இல்லாத உன்னை நான் சாதாரண வானரனாகக் கருதவில்லை. வானரருள் சிறந்தவனே, தன்னை அறிந்த அந்த ராமனால் நீ அனுப்பப்பட்டிருந்தால், என்னுடன் பேசத் தகுதியுடையவன். வெல்ல முடியாத ராமன், சோதிக்காத, வீரத்தை அறியாத எவரையும் — அதிலும் என்னிடம் — அனுப்பமாட்டார். நற்பேறாக, அறவுள்ளமும் சொன்ன சொல் தவறாமையும் உடைய ராமன் நலமாக இருக்கிறார்; சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்கும் பேரொளி உடைய லக்ஷ்மணனும் நலமாக இருக்கிறான். சீதையின் புகழ்ச்சி தர்க்கம் நிறைந்தது — ராமன் சோதிக்காமல் எவரையும் அனுப்பமாட்டார்; ஆகவே ராமனால் அனுப்பப்பட்டவன் நிச்சயம் தகுதியுடையவன். இவ்வாறு ராமனின் விவேகத்தின் மீதுள்ள நம்பிக்கையே அனுமனின் தகுதிக்குச் சான்றாகிறது. முன்பு அவனை ராவணன் என்று எண்ணி அஞ்சிய அதே சீதை இன்று அவனை ‘வானரருள் சிறந்தவனே’, ‘வானரச் சிறந்தோனே’ என்று விளிக்கிறாள். ‘பசுவின் குளம்படி போல ஆக்கினாய்’ என்பது புகழ்பெற்ற சொல்வழக்கு — பெருங்கடலும் அனுமனுக்குப் பசுவின் குளம்படித் தடம் போலச் சிறியது. ‘நீ ஒருவனே’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய தனித்த துணிவு புகழப்படுகிறது. சீதை மூன்று அடைமொழிகளால் அனுமனைப் போற்றுகிறாள் — வீரத்தால் ‘வீரன்’, திறனால் ‘ஆற்றல் உடையவன்’, அறிவால் ‘அறிவாளி’. இந்த மூன்று குணங்களும் தூதனுக்கு இன்றியமையாதவை — வீரம் இல்லாமல் கடலைத் தாண்ட முடியாது; ஆற்றல் இல்லாமல் இலங்கைக்குள் நுழைய முடியாது; அறிவு இல்லாமல் சீதையின் நம்பிக்கையைப் பெற முடியாது. ‘ராவணனிடமும் கலக்கம் இல்லை’ என்ற சொல் தனிச்சிறப்புடையது — சீதையே ராவணனுக்கு அஞ்சுபவள்; ஆகவே அனுமனின் அச்சமின்மையை அவள் நன்கு புரிந்துகொள்கிறாள். இவ்வாறு அச்சத்தில் ஆழ்ந்திருந்த அவள், அச்சமற்ற தூதனைக் கண்டதால் தானும் மனத்துணிவு பெறுகிறாள்.

காகுத்ஸ்தன் நலமாக இருந்தால், யுக முடிவின் நெருப்பைப் போலக் கோபத்துடன் எழுந்து, கடலை ஒட்டியாணமாகக் கொண்ட பூமியை ஏன் எரிக்கவில்லை? அல்லது அந்தச் சகோதரர் இருவரும் தேவர்களையும் அடக்கும் ஆற்றல் உடையவர்கள்; என் துயரங்களுக்கே இன்னும் திருப்பம் — முடிவு — வரவில்லை என்று நினைக்கிறேன். ராமன் வேதனைப்படாமலும் வாடாமலும் இருக்கிறாரா? புருஷோத்தமர் அடுத்துச் செய்ய வேண்டிய செயல்களைச் செய்கிறாரா? அவர் சோர்ந்து கலங்காமல், செயல்களில் மயங்காமல் இருக்கிறாரா? அரசனின் மகன் ஆண்மைக்குரிய செயல்களைச் செய்கிறாரா? பகைவரை வாட்டும், நண்பர்களுக்கு நல்லவரான அவர், நண்பர்களிடம் சாமம், தானம் என்ற இருவகை உபாயத்தையும், வெற்றியை விரும்பி, பகைவர்களிடம் தானம், பேதம், தண்டம் என்ற மூவகை உபாயத்தையும் கையாள்கிறாரா? அவர் நண்பர்களைப் பெறுகிறாரா? பகைவர்களும் அடைக்கலம் தேடி அவரை நாடுகிறார்களா? நல்ல நண்பர்களை உடைய அவர் நண்பர்களால் மதிக்கப்படுகிறாரா? அரசகுமாரன் தேவர்களின் அருளை வேண்டுகிறாரா? ஆண்முயற்சி, தெய்வம் இரண்டையும் கைக்கொள்கிறாரா? நான் பிரிந்திருப்பதால் ராகவன் என்மீது அன்பு இழக்கவில்லையே? அவர் என்னை இந்தத் துன்பத்திலிருந்து விடுவிப்பாரா? சீதையின் கேள்விகள் அன்பைப் பற்றியவை மட்டுமல்ல, அரசியல் நெறியைப் பற்றியவையும் கூட — சாமம், தானம், பேதம், தண்டம், நண்பர்களைப் பெறுதல், தெய்வமும் முயற்சியும். அவள் ராமனின் பட்டத்தரசி; ஆகவே கணவரின் அரச தர்மத்தைப் பற்றியும் அவளுக்குக் கவலை. ‘கச்சித்’ — ‘…தானே?’ — என்ற சொல் திரும்பத் திரும்ப வருவது அயோத்தியா காண்டத்தின் ‘கச்சித் சர்க்கத்தை’ நினைவூட்டுகிறது; அங்கே ராமன் பரதனிடம் இதே முறையில் கேட்டார். கடைசி இரண்டு கேள்விகளோ இதயத்திலிருந்து வருபவை — ‘அவர் என்னை மறக்கவில்லையே?’ என்ற அச்சம் எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் அடியில் மறைந்திருக்கிறது. முதல் கேள்வி கடிந்துரை வடிவில் உள்ளது — ராமன் ஆற்றலும் நலமும் உடையவர் என்றால், ஏன் வரவில்லை? அவளே பதிலையும் கற்பித்துக்கொள்கிறாள் — குறை ராமனுடையது அல்ல, என் விதியுடையது. சீதையின் கேள்விகள் நீண்டவை; ஏனெனில் நெடுங்காலமாக ராமனைப் பற்றி யாரிடமும் கேட்க அவளுக்கு வாய்ப்புக் கிடைக்கவில்லை. மாதக்கணக்கில் ராக்ஷசிகளால் சூழப்பட்டிருந்த அவள், இன்றுதான் முதன்முறையாக ராமனைப் பற்றிய செய்தியைக் கேட்கத் தகுந்த ஒருவரைப் பெற்றிருக்கிறாள். நண்பர்களிடம் இருவகை உபாயம், பகைவர்களிடம் மூவகை உபாயம் — இது நீதிநூலின் வரையறை; சீதை ராமனின் அரசியல் அறிவை அறிவாள்; ஆகவே அவளுடைய கேள்விகளும் அத்தகையவை. ‘தெய்வமும் ஆண்முயற்சியும்’ என்ற கேள்வியால் அவள் கேட்கிறாள் — ராமன் தெய்வத்தை மட்டும் எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறாரா, அல்லது முயற்சியும் செய்கிறாரா?

இன்பங்களுக்கே உரியவரும், துன்பங்களுக்கு உரியவர் அல்லாதவருமான ராமன், மிகப் பெரிய துயரத்தை அடைந்து சோர்ந்துபோகாமல் இருக்கிறாரா? கௌசல்யை, சுமித்திரை, பரதன் ஆகியோரின் நலத்தை அவர் அடிக்கடி கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாரா? மதிப்புக்குரிய ராகவன் என் பொருட்டு உண்டான சோகத்தால் மிகவும் வாடாமல் இருக்கிறாரா? ராமன் வேறு எண்ணத்தில் ஈடுபடாமல் இருக்கிறாரா? அவர் என்னைக் கரைசேர்ப்பாரா? சகோதரரிடம் அன்புடைய பரதன், அமைச்சர்களால் காக்கப்படும், கொடிகள் பறக்கும் பயங்கரமான ஓர் அக்ஷௌஹிணிப் படையை எனக்காக அனுப்புவானா? பற்களையும் நகங்களையும் ஆயுதங்களாகக் கொண்ட வீர வானரர்களால் சூழப்பட்ட, செல்வச் சிறப்புடைய வானர அரசன் சுக்ரீவன் எனக்காக வருவானா? சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்கும், அஸ்திரங்களை அறிந்த வீரனான லக்ஷ்மணன் அம்புத் திரளால் ராக்ஷசர்களை அழிப்பானா? ரௌத்திர அஸ்திரத்தால் ராமன் போரில் கொன்ற, நண்பர்களுடன் கூடிய ராவணனைக் குறுகிய காலத்தில் நான் காண்பேனா? இங்கே சீதையின் கவலை விரிவடைகிறது — இரு மாமியார்கள், பரதன், சுக்ரீவன், லக்ஷ்மணன் — அனைவரும் அவள் மனத்தில் இருக்கிறார்கள். பரதனின் அக்ஷௌஹிணி, சுக்ரீவனின் வானரப் படை, லக்ஷ்மணனின் அஸ்திரங்கள், ராமனின் ரௌத்திர அஸ்திரம் — இவ்வாறு அவள் எல்லாத் துணைகளையும் எண்ணிப் பார்க்கிறாள். இது அவளுடைய நம்பிக்கையின் சித்திரம் — ஒரு துணையாவது வந்தால் அவளுக்கு விடுதலை சாத்தியமாகும். கடைசிக் கேள்வி ராவணனின் வதத்தைப் பற்றியது — அதை அவளே காண விரும்புகிறாள்; ஏனெனில் அவனே அவளுடைய எல்லாத் துயரத்துக்கும் வேர். ‘இன்பங்களுக்கே உரியவர், துன்பங்களுக்கு உரியவர் அல்லாதவர்’ என்ற கேள்வியில் சீதையின் தாய் போன்ற பரிவு தெரிகிறது — இன்பத்தில் வளர்ந்த அரசகுமாரன் துன்பத்தை எப்படித் தாங்குவார்? கௌசல்யை, சுமித்திரை, பரதன் ஆகியோரின் நலம் பற்றிய கேள்வியால், வனவாசத்திலும் தன் கவலை அயோத்தியின் குடும்பத்தைப் பற்றியும் இருக்கிறது என்பதை அவள் காட்டுகிறாள். ‘என்னைக் கரைசேர்ப்பாரா’ என்ற கேள்வி திரும்பத் திரும்ப வருகிறது — கரைசேர்த்தல், விடுவித்தல், மீட்டல்; அவள் எப்போதும் அதே கேள்வியை வெவ்வேறு சொற்களால் கேட்கிறாள். பரதனின் படையைக் குறிப்பிடுவதும் சுவையானது — பரதன் நந்திகிராமத்தில் தவக்கோலத்தில் வாழ்கிறான் என்பது அவளுக்குத் தெரியாது.

பொன் நிறமும் தாமரை மணமும் உடைய அவருடைய முகம், நான் இல்லாததால் சோகத்தால் வாடி, நீர் வற்றும்போது வெயிலால் வாடும் தாமரையைப் போல உலர்ந்துவிடவில்லையே? அறத்தின் பொருட்டுத் தம் அரசைத் துறந்தபோதும், என்னைக் காட்டுக்குக் கால்நடையாக அழைத்துச் சென்றபோதும் அச்சமோ சோகமோ இல்லாதிருந்த அவர், இப்போதும் இதயத்தில் மனவுறுதியைக் கொண்டிருக்கிறாரா? அவருடைய தாயோ, தந்தையோ, வேறு எவரோ அன்பில் எனக்கு நிகரானவரோ மேலானவரோ இல்லை; தூதனே, என் அன்புக்குரியவரின் செய்தியைக் கேட்கும்வரை மட்டுமே நான் உயிர்வாழ விரும்புவேன். பெரும் பொருளும் இனிய பொருளும் கொண்ட இந்தச் சொல்லை அந்த வானரத் தலைவனிடம் சொல்லிவிட்டு, அழகிய தேவியான அவள், ராமனைப் பற்றிய, மனத்துக்கு இனிய அவனுடைய சொல்லை மீண்டும் கேட்பதற்காகப் பேச்சை நிறுத்தினாள். நான்கு சுலோகங்கள் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்துள்ளன; உணர்வின் உச்சம் இங்கே. தாமரையின் உவமை அழகானது — நீர் வற்றும்போது தாமரை உலர்கிறது; சீதையின் பிரிவில் ராமனின் முகம். ‘உயிர்வாழ விரும்புவேன்’ என்ற சொல்லால் அவள் வாழ்வுக்கு ஒரே காரணம் — ராமனைப் பற்றிய செய்தி — என்பது தெரிகிறது. மூலத்தில் ‘ராமா … ராமார்த்தயுக்தம் … விரராம’ என்ற சொல்லணியும் மோனை நயமும் செவிக்கு இனியவை. ‘அச்சமும் இல்லை, சோகமும் இல்லை’ என்று ராமனின் முந்தைய மனவுறுதியை நினைத்து அவள் கேட்கிறாள் — இப்போதும் அந்த உறுதி இருக்கிறதா?

சீதையின் சொல்லைக் கேட்ட பயங்கர வீரமுடைய மாருதி, தலைமேல் கைகூப்பிப் பதில் சொன்னான்: தாமரைக் கண்ணரான ராமன் நீ இங்கே இருப்பதை அறியவில்லை; அதனால்தான், புரந்தரன் சசியை மீட்டதுபோல அவர் உன்னை விரைவாக மீட்கவில்லை. என் சொல்லைக் கேட்டதுமே ராகவன் வானரர்களும் கரடிகளும் நிறைந்த பெரும் படையை இழுத்துக்கொண்டு விரைந்து வருவார். அம்புத் திரள்களால் கலக்க முடியாத வருணனின் இருப்பிடமான கடலைத் தடுத்து நிறுத்தி, காகுத்ஸ்தன் இலங்கை நகரை ராக்ஷசர்களே இல்லாததாக்குவார். வழியில் மரணமோ, தேவர்களோ, பெரும் அசுரர்களோ ராமனின் பாதையில் நின்றால், அவர்களையும் அவர் கொல்வார். உயர்ந்த பெண்மணியே, உன்னைக் காணாததால் பிறந்த சோகத்தால் நிறைந்த ராமன், சிங்கத்தால் தாக்கப்பட்ட யானையைப் போல அமைதி பெறுவதில்லை. அனுமனின் பதில் சீதையின் முதல் கேள்விக்குத் தீர்வு தருகிறது — ராமன் ஏன் வரவில்லை? ஏனெனில் நீ இருக்குமிடம் அவருக்குத் தெரியாது; அறியாமையே காரணம், புறக்கணிப்பு அல்ல. சசியின் உவமை — இந்திரன் புலோமனின் வீட்டிலிருந்து சசியை மீட்டுவந்தான் — வரப்போகும் வெற்றியைக் குறிக்கிறது. ‘ராக்ஷசர்களே இல்லாததாக்குவார்’ — இலங்கை ராக்ஷசர்கள் இன்றி வெறிச்சோடும். சிங்கத்தால் வாட்டப்படும் யானையைப் போல ராமன் — வலிமையுடையவரும் துயரத்தால் வாட்டப்படுகிறார். அனுமன் சீதையின் எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் ஒவ்வொன்றாகப் பதில் சொல்லவில்லை; முக்கியக் கேள்வியை மட்டுமே எடுத்துக்கொள்கிறான் — ராமன் ஏன் வரவில்லை, எப்போது வருவார். இது அவனுடைய அறிவுக்கூர்மையின் அடையாளம் — துயருற்றவளுக்குச் சுருக்கமான, உறுதியான பதிலே சிறந்தது. ‘அம்புத் திரள்களால் கடலைத் தடுத்து நிறுத்தி’ என்ற சொல் யுத்த காண்டத்தின் சேதுபந்தனத்துக்கு முன்னறிவிப்பு.

தேவி, மந்தர மலையின் மேலும், கிழங்குகள் பழங்களின் மேலும், மலயம், விந்தியம், மேரு, தர்துரம் ஆகிய மலைகளின் மேலும் உனக்குச் சத்தியம் செய்கிறேன் — அழகிய கண்களும், இனிமையும், கோவைப்பழம் போன்ற உதடும், அழகிய குண்டலங்களும் உடைய, உதித்த முழுநிலவு போன்ற ராமனின் முகத்தை நீ காண்பாய். வைதேகி, ஐராவத யானையின் முதுகின் உச்சியில் அமர்ந்திருக்கும் சதக்கிரதுவான இந்திரனைப் போல, பிரஸ்ரவண மலையில் இருக்கும் ராமனை நீ விரைவில் காண்பாய். ராகவன் இறைச்சி உண்பதில்லை, மதுவை அருந்துவதில்லை; நாள்தோறும் முறைப்படி தயாரிக்கப்பட்ட காட்டு உணவை ஐந்தாம் வேளையில் உண்கிறார். உன்னிடமே பதிந்த உள்ளத்துடன் இருக்கும் ராகவன், தன் உடலிலிருந்து கொசுக்களையும் ஈக்களையும் பூச்சிகளையும் ஊர்வனவற்றையும் கூட விரட்டுவதில்லை. ராமன் எப்போதும் தியானத்தில் ஆழ்ந்து, எப்போதும் சோகத்தில் மூழ்கி, காதலின் வசப்பட்டு, வேறு எதையும் நினைப்பதில்லை. மனிதருள் சிறந்த ராமன் எப்போதும் உறக்கமின்றி இருக்கிறார்; உறங்கினாலும் ‘சீதா’ என்று இனிய சொல்லைச் சொல்லியபடி விழித்துக்கொள்கிறார். அனுமனின் சத்தியம் வானரனின் இயல்புக்கு ஏற்றது — மலைகளும், கிழங்குகளும் பழங்களும் அவனுடைய வாழ்வின் ஆதாரங்கள்; ஆகவே அவற்றின் மேலேயே சத்தியம் செய்கிறான். ராமனின் விரதம் ஒரு தவசியின் விரதம் போன்றது — இறைச்சியையும் மதுவையும் துறத்தல், ஐந்தாம் வேளையில் உண்ணுதல், உடலைப் புறக்கணித்தல். இதைக் கேட்டதும், தன்னைப் போலவே ராமனும் பிரிவால் தவம் செய்கிறார் என்பதைச் சீதை அறிவாள். ‘சீதா என்று சொல்லி விழித்துக்கொள்கிறார்’ என்ற சொல் எல்லாவற்றிலும் மிக இரக்கமூட்டுவது — உறக்கத்திலும் அவருடைய மனம் சீதையிடமே இருக்கிறது. ‘ராகவன் இறைச்சி உண்பதில்லை’ என்ற சொல்லுக்கு உரையாசிரியர்கள் பலவாறு விளக்கம் தருகிறார்கள்; பதிப்பின் இந்தி உரை ‘எந்த ரகுவம்சத்தவனும் இறைச்சி உண்பதில்லை’ என்று பொருள் தருகிறது. நாம் மூலத்தின் சொற்களையே பின்பற்றுகிறோம் — பிரிவுக் காலத்தில் ராமன் இறைச்சியையும் மதுவையும் உட்கொள்வதில்லை. கொசுக்களையும் ஈக்களையும் கூட விரட்டாமல் இருப்பது அவர் தன் உடலையே மறந்திருப்பதன் அடையாளம் — மனம் சீதையிடம், உடலின் உணர்வு இல்லை. பிரஸ்ரவண மலையில் ராமன் வசித்தது கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் வருணிக்கப்பட்டுள்ளது; அதுவே இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறது.

பழமோ, மலரோ, பெண்ணின் மனத்தைக் கவரும் வேறு ஏதேனுமோ கண்டால், அவர் பலமுறை ‘ஐயோ, அன்பே’ என்று பெருமூச்சு விட்டபடி உன்னோடு பேசுகிறார். தேவி, உறுதியான விரதம் உடைய அந்த மகாத்மாவான அரசகுமாரன், எப்போதும் வெந்து வாடி, ‘சீதா’ என்று உன்னையே அழைத்தபடி, உன்னை அடைவதற்கே முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கிறார். ராமனைப் புகழ்ந்து பேசியதால் சோகம் நீங்கியவளும், ராமனின் சோகத்தால் அவருக்கு நிகரான சோகம் கொண்டவளுமான வைதேக அரசனின் மகள், கூதிர்காலத் தொடக்கத்தில் மேகத்தின் எச்சம் இன்னும் படர்ந்திருக்கும் நிலவுடைய இரவைப் போல இருந்தாள். கடைசி உவமை மிக அழகானது — கூதிர்காலத் தொடக்கத்தில் இரவில் சந்திரன் உதித்திருக்கிறது; ஆனால் மேகத்தின் எச்சம் இன்னும் இருக்கிறது. இவ்வாறு சீதையின் மனத்தில் மகிழ்ச்சியும் சோகமும் ஒருசேர உள்ளன — ராமனின் நினைவால் மகிழ்ச்சி, அவருடைய துயரத்தைக் கேட்டதால் சோகம். சந்திரன் நம்பிக்கை; மேகத்தின் எச்சம் துயரத்தின் மிச்சம். கடைசி இரண்டு சுலோகங்களும் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்துள்ளன.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे षट्त्रिंशः सर्गः॥ ३६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க