॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 34

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

சீதையின் ஐயமும் அதன் தீர்வும்

ராம லக்ஷ்மணரின் நலச்செய்தி, உலக வழக்கான பழமொழி, அருகில் வருவதால் ராவணனோ என்ற ஐயம், கனவோ பித்தோ என்ற ஆய்வு, ராமனின் குணப் புகழ்ச்சி, அனுமனின் தன்னறிமுகம்

துயரத்தின் மேல் துயரத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட சீதையின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட வானரச் சிறந்தோனான அனுமன் ஆறுதலான பதிலைச் சொன்னான்: தேவி, ராமனின் செய்தியுடன் நான் உன்னிடம் தூதனாக வந்திருக்கிறேன். வைதேகி, ராமன் நலமாக இருக்கிறார்; அவர் உன் நலத்தைக் கேட்கிறார். பிரம்மாஸ்திரத்தையும் வேதங்களையும் அறிந்தவரும், வேதம் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவருமான தசரதனின் மகன் ராமன் உன் நலத்தைக் கேட்கிறார். உன் கணவருக்கு அன்பான பணியாளனும் பேரொளி உடையவனுமான லக்ஷ்மணனும் சோகத்தால் வாடியவனாகத் தலைதாழ்த்தி உன்னை வணங்கியிருக்கிறான். முந்தைய சர்க்கத்தில் சீதை ‘இரண்டு மாதம்’ என்று தன் மரணத்தின் கெடுவைச் சொன்னாள்; அதைக் கேட்ட அனுமன் எல்லாவற்றுக்கும் முதலில் ஆறுதல் அளிக்கிறான் — கேள்விகளில் காலம் கடத்தவில்லை. செய்தியின் வரிசையும் முக்கியமானது — முதலில் ராமனின் நலம், பிறகு அவருடைய விசாரிப்பு, இறுதியில் லக்ஷ்மணனின் வணக்கம். ‘பிரம்மாஸ்திரத்தையும் வேதங்களையும் அறிந்தவர்’ என்பது ராமனின் அடைமொழி — ஆயுதத்திலும் சாஸ்திரத்திலும் வல்லவர் என்பது; இதனால் சீதையின் மனத்தில் ராமனின் ஆற்றல் நினைவூட்டப்படுகிறது. ‘ராமன் உன் நலத்தைக் கேட்கிறார்’ என்ற வாக்கியம் இருமுறை திரும்ப வருகிறது; இதனால் செய்தியின் உறுதி நிலைபெறுகிறது.

மனிதருள் சிங்கங்களான அவ்விருவருடைய நலத்தைக் கேட்ட தேவி சீதை, உடலெல்லாம் மகிழ்ச்சியால் சிலிர்த்து, மயிர்க்கூச்செறிந்து, அனுமனிடம் சொன்னாள்: ‘உயிரோடிருக்கும் மனிதனுக்கு நூறு ஆண்டுகள் கழித்தேனும் ஆனந்தம் வந்துசேரும்’ — உலக வழக்கான இந்தப் பழமொழி மங்கலமானதாகவும் உண்மையானதாகவும் எனக்குத் தோன்றுகிறது. அந்தச் சந்திப்பில் அவ்விருவருக்கும் இடையே வியப்பான அன்பு பிறந்தது; நம்பிக்கை கொண்ட அவர்கள் ஒருவரோடொருவர் உரையாடத் தொடங்கினர். இந்தப் பழமொழியின் சாரம் நம்பிக்கை — உயிரைத் தாங்கிக்கொள்; இன்பம் என்றேனும் நிச்சயமாக வரும். மரணக் கெடுவை முடிவு செய்துகொண்டிருந்த சீதை இன்று வாழ்வின் மதிப்பை மீண்டும் உணர்கிறாள். இந்தப் பழமொழி உலகில் புகழ்பெற்ற வாசகம்; ராமாயணத்துக்குப் பின்னரும் பலமுறை எடுத்தாளப்பட்டது. ‘நம்பிக்கை கொண்ட அவ்விருவர்’ என்று கவிஞர் சொல்கிறார் — ஒரு கணம் இருவருக்கும் இடையே நம்பிக்கை இருந்தது; ஆனால் அடுத்த சுலோகத்திலேயே அது மீண்டும் தளர்ந்துவிடும். இதுவே நிகழ்ச்சிகளின் போக்கு.

சோகத்தால் வாடிய சீதையின் சொல்லைக் கேட்ட வாயுமைந்தன் அனுமன் அவள் அருகில் செல்லத் தொடங்கினான். அவன் எவ்வளவுக்கெவ்வளவு அருகில் நெருங்கினானோ, அவ்வளவுக்கவ்வளவு சீதை அவனை ராவணனோ என்று ஐயுற்றாள். ‘ஐயோ, சீ, இவனிடம் என் மனத்தைத் திறந்து சொன்னது வெட்கக்கேடானது; வேறு உருவம் எடுத்து வந்திருக்கும் இவன் அந்த ராவணனே.’ என்று எண்ணி, சோகத்தால் மெலிந்த, குறையற்ற அங்கங்களுடைய அவள், அசோகக் கிளையை விட்டுவிட்டு அதே தரையில் அமர்ந்துவிட்டாள். பிறகு நீண்ட கைகளுடைய அனுமன் ஜனகனின் மகளை வணங்கினான்; அவளோ அச்சத்தால் நடுங்கி மீண்டும் அவனை ஏறிட்டும் பார்க்கவில்லை. வணங்கிக்கொண்டிருந்த அவனைக் கண்டு, நிலவு போன்ற முகமுடைய சீதை நீண்ட பெருமூச்சு விட்டு, இனிய குரலில் வானரனிடம் சொன்னாள்: நீ மாயாவியான ராவணனே, நீயே மாயைக்குள் புகுந்து வந்து என்னை மீண்டும் வாட்டுகிறாய் என்றால், அது நல்லதல்ல. தன் உருவத்தை விட்டுத் துறவி வடிவம் தாங்கி ஜனஸ்தானத்தில் என்னால் காணப்பட்டவன் எவனோ, அந்த ராவணனே நீ. விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் இரவுலாவியே, உண்ணாநோன்பால் மெலிந்த, எளியவளான என்னை மீண்டும் வாட்டுகிறாய்; அது நல்லதல்ல. இங்கே சீதையின் ஐயம் அடிப்படையற்றது அல்ல — முன்பு ராவணன் துறவி வேடத்தில்தான் வந்து அவளைக் கவர்ந்தான்; ஆகவே வேடம் மாற்றுவதைப் பற்றிய அச்சம் அவள் அனுபவத்தில் பிறந்தது. பணிவான தோற்றம், இனிய சொல் — இவை அனைத்தையும் அவள் முன்பே கண்டிருக்கிறாள். அவளுடைய கண்டனமும் மென்மையானதே — ‘அது நல்லதல்ல’ என்று இருமுறை சொல்கிறாள்; கடுஞ்சொல் இல்லை. சீதை தரையில் அமர்வது அச்சத்தின், தற்காப்பின் அடையாளம் — கிளையை விட்டு இயன்றவரை விலகியிருக்க விரும்புகிறாள். அனுமனின் வணக்கமோ அவளுடைய அச்சத்தைத் தணிக்காமல் அதிகரிக்கிறது; ஏனெனில் ராவணனும் முன்பு பணிவுடன்தான் வந்தான். ‘ஐயோ, சீ, வெட்கக்கேடு’ என்பது தன்னைத்தானே பழித்துக்கொள்வது — தன் மனத்தைப் பகைவனிடம் திறந்துவிட்டோமே என்ற வருத்தம். இவ்வாறு சீதையின் ஐயம் அவளுடைய அறிவுக்கூர்மையின் விளைவே, மடமையின் விளைவு அல்ல. உண்ணாநோன்பால் மெலிந்த, எளிய நிலையில் இருக்கும் அவளால் இப்போது கோபத்தைக் காட்டவும் முடியவில்லை; ‘நல்லதல்ல’ என்று மட்டுமே சொல்கிறாள். கவிஞரின் சித்திரிப்பு இங்கே மிகவும் நெஞ்சைத் தொடுவது — ஒருபுறம் அனுமனின் தூய உணர்வு, மறுபுறம் அனுபவத்தால் பிறந்த சீதையின் ஐயம்; இரண்டுமே தத்தம் இடத்தில் பொருத்தமானவை. வாசகன் உண்மையை அறிவான், சீதை அறியாள் — இந்த முரணிலிருந்தே கருணை பிறக்கிறது. அனுமனோ அவள் சொல்லைக் கேட்டும் கோபிக்கவில்லை; மேலும் அருகில் செல்லவும் இல்லை — அவனுடைய பொறுமையும் தன்னடக்கமும் இங்கே வெளிப்படுகின்றன.

அல்லது, நான் ஐயுற்றது அப்படி இல்லாமலும் இருக்கலாம்; ஏனெனில் உன்னைக் கண்டதால் என் மனத்தில் அன்பு பிறந்திருக்கிறது. நீ ராமனின் தூதனாக வந்திருந்தால், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; வானரச் சிறந்தோனே, உன்னைக் கேட்கிறேன் — ராமனின் கதை எனக்கு மிகவும் பிரியமானது. வானரனே, என் அன்புக்குரிய ராமனின் குணங்களைச் சொல்; சாந்தமானவனே, நீரோட்டம் ஆற்றங்கரையை அரித்துச் செல்வதுபோல நீ என் மனத்தைக் கவர்கிறாய். ஆ, கனவின் இனிமைதான் என்னே — நெடுங்காலத்துக்கு முன் கவர்ந்துவரப்பட்ட நான் ராகவனால் அனுப்பப்பட்ட வனவாசியைக் காண்கிறேன். கனவிலாவது லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய வீரனான ராகவனைக் கண்டால் நான் சோர்ந்துவிடமாட்டேன்; ஆனால் கனவும் என்மீது பொறாமை கொண்டிருக்கிறது — கனவிலும் ராமன் தென்படுவதில்லை. இதை நான் கனவு என்று கருதவில்லை; ஏனெனில் கனவில் வானரனைக் கண்டால் நன்மை கிடைக்காது; எனக்கோ நன்மை கிடைத்திருக்கிறது. இது மனமயக்கமோ, வாதக் கோளாறோ, பித்தத்தால் பிறந்த மாறுபாடோ, கானல்நீரோ? அல்லது இது பித்தும் அல்ல, பித்தின் அறிகுறியான மயக்கமும் அல்ல; ஏனெனில் நான் என்னையும் இந்த வனவாசியையும் தெளிவாக அறிகிறேன். இவ்வாறு பலவாறாக வலிமையையும் வலிமையின்மையையும் சீர்தூக்கிப் பார்த்து, ராக்ஷசர்கள் விரும்பிய உருவம் எடுக்கக்கூடியவர்கள் என்பதால் சீதை அவனை ராக்ஷசர் தலைவனாகவே கருதினாள். இந்த முடிவுக்கு வந்த மெல்லிய இடையுடைய ஜனகனின் மகள் வானரனுக்குப் பதில் சொல்லவில்லை. சீதையின் மனம் இங்கே இரு உணர்வுகளுக்கு இடையே ஊசலாடுகிறது — இதயம் நம்புகிறது, அறிவு ஐயுறுகிறது. தர்க்கத்தின் எல்லாப் பக்கங்களும் — கனவு, மயக்கம், வாதக் கோளாறு, பித்து, கானல்நீர் — ஒவ்வொன்றாக ஆராயப்பட்டு மறுக்கப்படுகின்றன; ஆயினும் இறுதியில் பாதுகாப்புக்காக அவள் மௌனத்தை மேற்கொள்கிறாள். இதுவே விவேகம் — சான்று இல்லாமல் நம்பக்கூடாது. ‘அல்லது’ என்ற சொல்லால் சீதையின் மனமாற்றம் சுட்டப்படுகிறது — ஒரு கணம் முன்பு இருந்த கண்டனம் இப்போது வேண்டுகோளாக மாறிவிட்டது. ‘நீரோட்டம் ஆற்றங்கரையை அரிப்பதுபோல நீ என் மனத்தைக் கவர்கிறாய்’ என்ற உவமை புகழ்பெற்றது — நீரின் வேகம் கரையை மெல்ல மெல்ல அரிப்பதுபோல, ராமனின் கதை அவளுடைய ஐயத்தை அகற்றுகிறது. ‘கனவும் என்மீது பொறாமை கொண்டிருக்கிறது’ என்ற சொல் இரக்கமூட்டுவது — உறக்கமே இல்லை; ஆகவே கனவிலும் ராமனைக் காண்பது அரிதாகிவிட்டது. கனவு நூலும் நினைவுகூரப்படுகிறது — கனவில் வானரனைக் காண்பது அமங்கலம், நன்மை தராது; அவளுக்கோ நன்மை தெரிகிறது; ஆகவே இது கனவு அல்ல. இவ்வாறு தர்க்கம் உண்மையை நெருங்குகிறது; ஆனால் அச்சம் அந்த முடிவைத் தடுக்கிறது. ‘ராக்ஷசர்கள் விரும்பிய உருவம் எடுப்பவர்கள்’ என்ற காரணமே சீதையின் இறுதி முடிவுக்கு அடிப்படை — ராக்ஷசர்கள் தாம் விரும்பும் எந்த உருவத்தையும் எடுக்கக்கூடியவர்கள்; ஆகவே உருவத்தைக் கண்டு நம்புவது பொருந்தாது. அவளுடைய மௌனம் தோல்வி அல்ல, எச்சரிக்கை.

சீதையின் முடிவைப் புரிந்துகொண்ட வாயுமைந்தன் அனுமன், செவிக்கு இனிய சொற்களால் அவளை மகிழ்விக்கும்படி சொன்னான்: ராமன் சூரியனைப் போல ஒளி உடையவர், சந்திரனைப் போல உலகுக்கு இனியவர், வைசிரவணனான குபேரனைப் போல உலகம் முழுவதற்கும் அரசர். பெரும்புகழ் உடைய அவர் விஷ்ணுவைப் போல வீரம் உடையவர்; வாசஸ்பதியான பிருகஸ்பதியைப் போல உண்மை பேசுபவர், இனிய சொல் உடையவர். அழகும் நற்பேறும் செல்வமும் உடைய அவர் உருவெடுத்து வந்த மன்மதனைப் போன்றவர்; தகுந்த இடத்தில் கோபம் கொண்டு தாக்குபவர்; உலகில் சிறந்த மகாரதர். எந்த மகாத்மாவின் கைகளின் நிழலைப் பற்றிக்கொண்டு உலகம் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவரே ராமன். மான் வடிவத்தால் ராகவனை ஆசிரமத்திலிருந்து அப்பால் இழுத்துச்சென்று, ஆளில்லாத நேரத்தில் உன்னைக் கவர்ந்து சென்றவன் எவனோ, அவன் அதன் பலனை அனுபவிப்பதை நீ காண்பாய். வீரமிக்க ராமன் விரைவிலேயே போர்க்களத்தில், கோபத்தால் எய்யப்பட்ட, சுடர்விடும் நெருப்புகளைப் போன்ற அம்புகளால் ராவணனைக் கொல்வார். அவரால் அனுப்பப்பட்ட தூதனான நான் உன்னிடம் இங்கு வந்திருக்கிறேன். சீதையின் மௌனத்தைக் கண்ட அனுமன் வாதிடவில்லை; வலிந்து சான்றுகளைத் தரவும் இல்லை; சீதைக்கு எல்லாவற்றையும்விடப் பிரியமான ராமனின் குணப் புகழ்ச்சியையே செய்கிறான். ‘தகுந்த இடத்தில் கோபம் கொண்டு தாக்குபவர்’ — ராமன் பொருத்தமான இடத்தில் மட்டுமே கோபிப்பார், பொருந்தாத இடத்தில் அல்ல. உவமைகள் தெய்வீகமானவை — சூரியன், சந்திரன், குபேரன், விஷ்ணு, பிருகஸ்பதி, மன்மதன் — ஒவ்வொன்றும் ராமனின் ஒவ்வொரு குணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ‘ஆளில்லாத நேரத்தில் உன்னைக் கவர்ந்து சென்றவன்’ என்ற சொல்லால் அனுமன் சீதையின் ஐயத்தை மறைமுகமாக மறுக்கிறான் — நான் ராவணனாக இருந்தால், என் சொந்த மரணத்தை நானே எப்படி அறிவிப்பேன்? இந்த வாதம் நுட்பமானது. அவன் ராவணனை ‘அவன்’ என்று படர்க்கையில் குறிப்பிடுகிறான்; தன்னை ‘அவரால் அனுப்பப்பட்டவன்’ என்று ராமனின் பணியாளனாகக் குறிப்பிடுகிறான். ஆகவே அவனுடைய சொல்லே சான்றாகிறது. ‘எவருடைய கைகளின் நிழலைப் பற்றி உலகம் நிற்கிறதோ’ என்பது ராமன் அடைக்கலம் தருபவர் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது — உலகம் முழுவதையும் காப்பவர் உன்னை நிச்சயம் காப்பார். ‘விரைவிலேயே’ என்ற காலக்குறிப்பு சீதையின் இரண்டு மாதக் கெடுவை நினைவில் கொண்டு சொல்லப்பட்டது — கெடுவுக்கு முன்பே ராமன் வருவார் என்ற ஆறுதல்.

உன்னைப் பிரிந்ததால் துயருற்றிருக்கும் அந்த ராமன் உன் நலத்தைக் கேட்கிறார். சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவனும், பேரொளியும் நீண்ட கைகளும் உடையவனுமான லக்ஷ்மணனும் உன்னை வணங்கி உன் நலத்தைக் கேட்கிறான். தேவி, ராமனின் நண்பனும், வானரத் தலைவர்களின் அரசனுமான சுக்ரீவன் என்ற வானரனும் உன் நலத்தைக் கேட்கிறான். சுக்ரீவனுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் கூடிய ராமன் உன்னை எப்போதும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார். வைதேகி, ராக்ஷசிகளின் பிடியில் சிக்கியிருந்தும் நீ நற்பேறாக உயிரோடிருக்கிறாய்; விரைவிலேயே நீ மகாரதரான ராமனையும், லக்ஷ்மணனையும், கோடிக்கணக்கான வானரர்களின் நடுவே அளவற்ற ஆற்றல் உடைய சுக்ரீவனையும் காண்பாய். நான் சுக்ரீவனின் அமைச்சன், அனுமன் என்ற பெயருடைய வானரன்; பெருங்கடலைத் தாண்டி இலங்கை நகருக்குள் புகுந்து, தீய உள்ளம் கொண்ட ராவணனின் தலைமேல் கால் வைத்து, என் வீரத்தை நம்பி உன்னைக் காண வந்திருக்கிறேன். தேவி, நீ என்னை நினைப்பதுபோல் நான் இல்லை; இந்த ஐயத்தை விட்டுவிடு; சொல்லும் என்னை நம்பு. ‘ராவணனின் தலைமேல் கால் வைத்து’ என்பது உருவகம் — பகைவனின் நகரில் அச்சமின்றி நுழைவது பகைவனின் தலைமேல் காலை வைப்பது போன்றது. கடைசி சுலோகம் ஆறு அடிகள் உடையது; அதில் அனுமனின் வேண்டுகோள் நிறைவுபெறுகிறது — நான் ராவணன் அல்ல, நம்பு. இங்கே அனுமன் முதன்முறையாகத் தன் பெயரைத் தெளிவாகச் சொல்கிறான் — ‘அனுமன் என்ற வானரன்’, ‘சுக்ரீவனின் அமைச்சன்’. முன்பு அவன் கதையை மட்டும் கேட்கச் செய்தான், பிறகு கேள்வி கேட்டான், இப்போது தன்னை அறிமுகப்படுத்துகிறான் — இந்த வரிசை நம்பிக்கையை உருவாக்குவதற்காகத் திட்டமிடப்பட்டது. சுக்ரீவனின் பெயர், கோடிக்கணக்கான வானரர்களின் படை, கடலைத் தாண்டியது — இவை அனைத்தும் ராமனின் முயற்சிக்குச் சான்றுகள். ‘நற்பேறாக உயிரோடிருக்கிறாய்’ என்ற சொல்லால் அவன் சீதையின் மனவுறுதியைப் புகழ்கிறான். ‘தேவி, நீ என்னை நினைப்பதுபோல் நான் இல்லை’ என்ற வாக்கியம் பணிவும் உறுதியும் நிறைந்தது — நான் ராவணன் அல்ல, ராமனின் தூதனே. சர்க்கம் இந்த இடத்தில் முடிகிறது — சான்று இன்னும் தரப்படவில்லை; அது பின்னர் கணையாழியால் தரப்படும்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे चतुस्त्रिंशः सर्गः॥ ३४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க