சர்க்கம்
அனுமன்–சீதை உரையாடல்: சீதை தன்னை அறிமுகப்படுத்துதல்
அனுமன் இறங்கி வந்து கேட்டல், ‘நீ யார்?’ என்ற ஆய்வு, சீதையின் தன்னறிமுகம், கைகேயியின் வரம், வனம் புகுதல், கவரப்படுதல், இரண்டு மாதக் கெடு
பவளம் போன்ற முகமுடையவனும், பேரொளி உடையவனுமான வாயுமைந்தன் அனுமன் அந்த மரத்திலிருந்து இறங்கி, பணிவான தோற்றத்துடன், எளியவன் போலத் தாழ்ந்த மனப்பான்மையுடன் வணங்கி, அருகில் சென்று, தலைமேல் கைகூப்பி, இனிய மொழியில் சீதையிடம் பேசினான். இங்கே அவனுடைய பணிவு இரட்டிப்பானது — தோற்றத்திலும், பேச்சிலும். முன்பு அவன் மரத்தில் மறைந்திருந்து கதையை மட்டும் கேட்கச் செய்தான்; இப்போது நேரடியாக அவள் முன்னே வருகிறான். ‘தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடையவளே, அழுக்கடைந்த பட்டாடை அணிந்தவளே, குற்றமற்றவளே, மரத்தின் கிளையைப் பற்றிக்கொண்டு நிற்கும் நீ யார்? வெண்டாமரை இதழ்களிலிருந்து சிதறும் நீர் போல உன் கண்களிலிருந்து சோகத்தால் பிறந்த நீர் ஏன் வழிகிறது?’ உவமை அழகானது — தாமரை இதழிலிருந்து விழும் நீர்த்துளிகள் போலக் கண்ணீர். அழுக்கடைந்த பட்டாடை அவளுடைய நீண்ட துயரத்தின் அடையாளம். அவள் சீதை என்பதை அனுமன் அறிந்தே இருக்கிறான்; ஆயினும் அவளே தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ளவும், அவள் வாய்மொழியாலேயே நம்பிக்கை பிறக்கவும் அவன் கேள்வி கேட்கிறான். கவிஞர் அனுமனின் முகத்தைப் பவளத்துக்கு ஒப்பிடுகிறார் — சிவந்த நிறமும் மென்மையும் உடையது; முந்தைய சர்க்கத்தில் சீதைக்குப் பயங்கரமாகத் தோன்றிய அதே உருவம் இங்கே பணிவுடையதாகச் சித்திரிக்கப்படுகிறது.
அழகியவளே, தேவர்கள், அசுரர்கள், நாகர்கள், கந்தர்வர்கள், ராக்ஷசர்கள், யக்ஷர்கள், கின்னரர்கள் — இவர்களில் நீ யார்? அழகிய முகமும் அழகிய இடையும் உடையவளே, ருத்திரர்கள், மருத்துக்கள், வசுக்கள் — இவர்களில் நீ யார்? எனக்கோ நீ ஒரு தேவதை போலத் தோன்றுகிறாய். சந்திரனைப் பிரிந்து தேவலோகத்திலிருந்து விழுந்த, எல்லாக் குணங்களிலும் மேம்பட்ட, நட்சத்திரங்களில் சிறந்த ரோகிணியா நீ? அல்லது கருங்கண்ணாளே, கோபத்தாலோ மயக்கத்தாலோ கணவரான வசிஷ்டரைச் சினமூட்டிவிட்டு இங்கு வந்த மங்கலமான அருந்ததியா நீ? அழகிய இடையுடையவளே, உன்னுடைய மகனோ, தந்தையோ, சகோதரனோ, கணவனோ — யார் இவ்வுலகிலிருந்து அவ்வுலகுக்குச் சென்றுவிட்டார், நீ இப்படி வருந்துகிறாய்? அழுவதாலும், அடிக்கடி பெருமூச்சு விடுவதாலும், தரையைத் தொடுவதாலும் நான் உன்னைத் தேவி என்று கருதவில்லை; ஏனெனில் தேவர்கள் அழுவதில்லை, பெருமூச்சு விடுவதில்லை, தரையைத் தொடுவதில்லை. அரசனின் பெயரை நீ திரும்பத் திரும்ப உச்சரிப்பதாலும், உன் அடையாளங்களாலும் இலக்கணங்களாலும், நீ ஓர் அரசனின் பட்டத்தரசி, அரசகுமாரி என்பது என் கருத்து. ராவணனால் ஜனஸ்தானத்திலிருந்து வலிந்து கவர்ந்துவரப்பட்ட சீதை நீதான் என்றால், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; கேட்கும் எனக்கு அதைச் சொல். உன் துயர நிலையும், மனிதருக்கு அப்பாற்பட்ட உன் அழகும், தவக்கோலமும் காட்டுவதுபோல, நீ நிச்சயமாக ராமனின் பட்டத்தரசியே. அனுமனின் தர்க்கம் படிப்படியாகக் குறுகுகிறது — முதலில் எல்லாத் தேவ இனங்களும், பிறகு இரண்டு தெய்வீகப் பெண்கள், பிறகு தேவியல்ல என்ற மறுப்பு, இறுதியில் அரசனின் பட்டத்தரசி, ராமனின் பட்டத்தரசி. இந்த முறை அவனுடைய அறிவுக்கூர்மையைக் காட்டுகிறது — அவன் ஊகத்தின் மூலம் உண்மையை அடைகிறான்; திடீரென்று முடிவை அறிவிப்பதில்லை. ‘உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்’ என்ற வாழ்த்துச் சொல்லால் அவன் மீண்டும் நட்புணர்வை வெளிப்படுத்துகிறான். இங்கே அருந்ததியின் எடுத்துக்காட்டு மிகப் பொருத்தமானது — அவள் கற்பின் இலக்கணம்; சீதையும் அப்படிப்பட்டவளே. ரோகிணியின் எடுத்துக்காட்டு சந்திரனிடமிருந்து பிரிவைக் குறிக்கிறது — சீதை ராமனிடமிருந்து பிரிந்திருப்பதுபோல. இவ்வாறு அனுமன் கேள்விகளிலேயே சீதையின் நிலையை நுட்பமாக வருணிக்கிறான் — பிரிவு, கற்பு, அரசகுலப் பிறப்பு. ‘உன்னைத் தேவி என்று கருதவில்லை’ என்ற மறுப்பும் ஒரு புகழ்ச்சியே — அழகு தேவியுடையது போல, துயரமோ மானிடப் பெண்ணுடையது. இந்த முறையால் அவன் சீதையின் மனத்திலும் நம்பிக்கையை உண்டாக்குகிறான்; ஏனெனில் இவ்வளவு நுட்பமாகப் பார்ப்பவன் ராக்ஷசனைப் போலத் தோன்றுவதில்லை. ‘கேட்கும் எனக்கு’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் அறியும் ஆவலைப் பணிவுடன் வெளிப்படுத்துகிறான் — இது கட்டளை அல்ல, வேண்டுகோள்.
ராமனின் புகழ்ச்சியால் மகிழ்ந்த வைதேகி அவன் சொற்களைக் கேட்டு, மரத்தைச் சார்ந்து நின்ற அனுமனிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்: பூமியில் அரசச் சிங்கங்களில் முதன்மையானவரும், தன்னை அறிந்தவரும், பகைவர் படையை அழிப்பவருமான தசரதனின் மருமகள் நான். வைதேக நாட்டரசரான மகாத்மா ஜனகரின் மகள், அறிவாளியான ராமனின் மனைவி; சீதை என்று அழைக்கப்படுபவள் நான். அவள் முதலில் மாமனாரையும், பிறகு தந்தையையும், இறுதியில் கணவனையும் பெயர் சொல்லி நினைக்கிறாள்; தன் பெயரை எல்லாருக்கும் பின்னரே சொல்கிறாள். அங்கே ராகவனின் மாளிகையில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மானிட இன்பங்களை அனுபவித்து, எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறியவளாக வாழ்ந்தேன். பிறகு பதின்மூன்றாம் ஆண்டில், அரசர் தம் ஆசிரியர்களுடன் — வசிஷ்டர் முதலிய குருமார்களுடன் — இக்ஷ்வாகு குலத்தை மகிழ்விக்கும் ராமனை அரசில் முடிசூட்டத் தொடங்கினார். ராகவனின் முடிசூட்டுக்கு ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தபோது, பொருட்கள் சேகரிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, கைகேயி என்ற மனைவி கணவரிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னாள். பன்னிரண்டு ஆண்டு இன்பத்தின் வருணனை, துன்பத்துக்கு முன்பிருந்த இன்பத்தின் நினைவு — இதனால் இப்போதைய துயரம் இன்னும் கடுமையாகத் தோன்றுகிறது. சீதையின் சொல் எளிமையானது; கதை சொல்லும் முறை வரலாற்று முறை; அவள் புலம்பவில்லை, நிகழ்ச்சிகளை மட்டும் எடுத்துரைக்கிறாள். ‘நான் தசரதனின் மருமகள்’ என்ற முதல் சொல் தனிச்சிறப்புடையது — அவள் தன்னை ராவணனின் சிறைக்கைதி என்று அல்ல, ஒரு பெருமைமிக்க அரசகுலத்தின் மருமகள் என்றே அறிமுகப்படுத்துகிறாள். இது தன்மானத்தின் குரல். அயோத்தியா காண்டத்தின் கதை இங்கே சீதையின் பார்வையில் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது — ராமனின் பார்வையிலோ லக்ஷ்மணனின் பார்வையிலோ அல்ல, வனத்தில் வாழ்ந்த மனைவியின் பார்வையில். ஆகவே பன்னிரண்டு ஆண்டு இன்பம் போன்ற சில பகுதிகள் இங்கேதான் சிறப்பாகச் சொல்லப்படுகின்றன. இவை அனைத்தையும் அனுமன் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்; அப்போதுதான் அவன் சீதையுடனேயே பேசினான் என்பதற்கு ராமனிடம் சான்று தர முடியும்.
கைகேயி சொன்னாள்: இனி நான் நாள்தோறும் உணவைப் பருகவும் மாட்டேன், உண்ணவும் மாட்டேன்; ராமன் முடிசூட்டப்பட்டால், அதுவே என் வாழ்வின் முடிவு. அரசர்களில் சிறந்தவரே, நீர் அன்போடு சொன்ன சொல்லைப் பொய்யாக்கக் கூடாது என்றால், ராகவன் வனத்துக்குச் செல்லட்டும். சொன்ன சொல் தவறாத அந்த அரசர், தேவிக்குத் தாம் அளித்த வரத்தை நினைத்து, கைகேயியின் கொடிய, விரும்பத்தகாத சொல்லைக் கேட்டு மயங்கினார். பிறகு சத்திய தர்மத்தில் நிலைத்திருந்த அந்த முதிய அரசர், அழுதுகொண்டே புகழ்மிக்க தம் மூத்த மகனிடம் அரசை வேண்டினார் — ‘பரதனுக்கு அரசைக் கொடு’ என்று. சிறப்புமிக்க அவரோ தந்தையின் சொல்லை முடிசூட்டலைவிட மேலான அன்புக்குரியதாகக் கருதி, முதலில் மனத்தால் ஏற்று, பிறகு சொல்லாலும் ஏற்றுக்கொண்டார். உண்மையான வீரம் உடைய ராமன் கொடுப்பாரே தவிர வாங்கமாட்டார்; உண்மையே பேசுவார், உயிருக்காகவும் பொய் பேசமாட்டார். பெரும்புகழ் உடைய அவர் விலைமதிப்பற்ற மேலாடைகளைக் களைந்து, மனத்தால் அரசைத் துறந்து, என்னைத் தம் தாயிடம் ஒப்படைத்தார் — தாயின் பாதுகாப்பில் வைத்தார். ஆனால் நானோ விரைந்து, வனத்தில் திரிபவளாக அவருக்கு முன்னே புறப்பட்டேன்; ஏனெனில் அவர் இல்லாமல் சொர்க்கத்தில் வாழ்வதும் எனக்குப் பிடிக்காது. ‘தத்யாந்ந ப்ரதிக்ருஹ்ணீயாத்’ — ‘கொடுப்பார், வாங்கமாட்டார்’ — என்று சூத்திரம் போலச் சீதை ராமனின் குணத்தைச் சொல்கிறாள் — கொடை, வாய்மை, உயிர் போகும் நிலையிலும் பொய்யைத் துறத்தல். அவளுடைய சொந்த உறுதியும் அவ்வளவு திடமானது — ராமன் அவளைத் தாயிடம் விட்டுச் செல்ல விரும்பினார்; அவளோ அவருக்கு முன்னே வனத்துக்குப் புறப்பட்டாள். கைகேயியின் சொல்லில் ‘பருகமாட்டேன், உண்ணமாட்டேன்’ என்பது பிடிவாதத்தின் மிரட்டல்; தசரதனின் மயக்கத்தில் சத்தியத்தின் கட்டு — இவ்விரண்டின் மோதலே கதையின் மையம். ‘முதலில் மனத்தால் ஏற்று, பிறகு சொல்லால் ஏற்றார்’ என்ற சொல்லால் ராமனின் உள்ளார்ந்த ஏற்பு காட்டப்படுகிறது — இது வெளியிலிருந்து வந்த நிர்ப்பந்தம் அல்ல, மனசாட்சியின் உடன்பாடு. தன் கணவர் எப்படிப்பட்டவர் என்பதை அனுமன் அறியும்படி, சீதை ராமனின் இந்தக் குணத்தைச் சிறப்பாக அவனிடம் சொல்கிறாள். ‘அவர் இல்லாமல் சொர்க்கத்தில் வாழ்வதும் எனக்குப் பிடிக்காது’ என்பதே கற்பின் சாரம். ‘என்னைத் தாயிடம் ஒப்படைத்தார்’ என்ற சொல்லில் மனைவியைக் காக்கும் ராமனின் அக்கறை தெரிகிறது; சீதை அவரைப் பின்தொடர்ந்ததோ அன்பின், திடமான உறுதியின் விளைவு.
நண்பர்களை மகிழ்விப்பவனும், பெரும் பேறு பெற்றவனுமான சௌமித்திரி, தமையனைப் பின்தொடர்வதற்காக, தர்ப்பையாலும் மரவுரியாலும் தன்னை அணிசெய்துகொண்டு, முன்னதாகவே — எங்களுக்கும் முன்பே — ஆயத்தமாகிவிட்டான். உறுதியான விரதம் உடைய நாங்கள் மூவரும், தலைவரான தசரதரின் ஆணையைப் பெரிதும் மதித்து, முன்பு கண்டிராத, ஆழ்ந்த தோற்றமுடைய வனத்துக்குள் புகுந்தோம். தண்டகாரண்யத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தபோது, அளவற்ற ஆற்றல் உடைய அந்த ராமனின் மனைவியான நான் தீய உள்ளம் கொண்ட ராக்ஷசன் ராவணனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்டேன். அவன் என் உயிருக்கு இரண்டு மாதக் காலத்தைக் ‘கருணையாக’ அளித்திருக்கிறான்; இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு நான் உயிரை விட்டுவிடுவேன். சர்க்கத்தின் முடிவு மிகவும் இரக்கமூட்டுவது — சீதை தன் மரணத்தின் கெடுவை அச்சமின்றிச் சொல்கிறாள். ‘கருணை’ என்ற சொல் வஞ்சப்புகழ்ச்சி நிறைந்தது — ராவணனின் கொடுமையே ‘கருணை’ என்று சொல்லப்படுகிறது. இதைக் கேட்டதும் அனுமனின் பணியின் அவசரம் தெளிவாகிறது — காலம் குறைவு; விரைவில் ராமனிடம் தெரிவிக்க வேண்டும். பன்னிரண்டு ஆண்டு இன்பம், இரண்டு மாதக் கெடு — இவ்விரண்டின் முரண் சர்க்கத்தின் கருணைச் சுவையை வளர்க்கிறது. லக்ஷ்மணனின் தியாகமும் சொல்லப்படுகிறது — அவன் முன்னதாகவே தர்ப்பையும் மரவுரியும் அணிந்து ஆயத்தமானான்; தமையனுக்குச் சேவை செய்வதற்காகத் தன் இன்பத்தைப் புல்லைப் போலத் துறந்தான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे त्रयस्त्रिंशः सर्गः॥ ३३॥