॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 32

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

சீதையின் ஐயமும் ஆய்வும்

கிளைகளுக்கிடையே வானரனைக் காணுதல், அச்சமும் மயக்கமும், புலம்பல், கனவோ என்ற ஐயம், மனக்கற்பனையோ என்ற ஆய்வு, தேவர்களிடம் வேண்டுதல்

பிறகு கிளைகளுக்கிடையே மறைந்திருந்த, வெண்ணிற ஆடை சுற்றியிருந்த — அதாவது வெள்ளை ஆடையால் மூடப்பட்ட — மின்னல்களின் திரள் போலப் பொன்மஞ்சள் நிறமுடைய வானரனைக் கண்டு சீதையின் மனம் கலங்கியது. அங்கே அடக்கமும் பணிவும் உடைய, இனிமையாகப் பேசும், மலர்ந்த அசோக மலர்க் குவியல் போல ஒளிரும், புடமிட்ட பொன் போன்ற கண்களுடைய வானரனை அவள் கண்டாள். பணிவுடன் நின்றிருந்த அந்த வானரச் சிறந்தோனைக் கண்ட மைதிலி பெரும் வியப்படைந்து சிந்தித்தாள். ‘ஐயோ, இந்த வானர உருவம் பயங்கரமானது, அணுக முடியாதது, பார்க்கவும் முடியாதது’ என்று எண்ணி அவள் மீண்டும் மயங்கினாள். இங்கே முரண்பாட்டைக் கவனிக்க வேண்டும் — வானரன் இனிமையாகப் பேசுபவன், பணிவுடையவன்; ஆயினும் சீதையின் பார்வையில் அவன் பயங்கரமானவன். நெடுங்காலம் ராக்ஷசிகளால் சூழப்பட்டிருந்த அவள், பழக்கமில்லாத எந்த உருவத்தையும் அச்சம் தருவதாகவே கருதுகிறாள். இனிய சொல்லைக் கேட்டும் உருவத்தைக் கண்டு அச்சம் — இது நுட்பமான உளவியல் உணர்வு. கவிஞர் வானரனை வண்ணங்களால் வருணிக்கிறார் — வெள்ளை ஆடை, பொன்மஞ்சள் உடல், சிவந்த ஒளி, பொன்னிறக் கண்கள் — இதனால் அவனைக் காண்பது ஒளிமிக்கதாகவும் வியப்பூட்டுவதாகவும் ஆகிறது. மூலத்தில் உள்ள ‘ஸாத த்ருஷ்ட்வா’ என்ற சொல்லில் ‘ஸா அத’ — ‘அவள் பிறகு’ — என்பது குறிக்கப்படுகிறது.

அச்சத்தால் மயங்கி, துயரத்தால் வருந்திய அழகிய சீதை ‘ராமா, ராமா’ என்றும் ‘லக்ஷ்மணா’ என்றும் இரக்கமாக மிகவும் புலம்பினாள். கற்புடைய அவள் மிக மெல்லிய குரலில் திடீரென்று அழுதாள். அப்போது பணிவுடன் அருகில் வந்த அந்த வானரச் சிறந்தோனைக் கண்ட மைதிலி ‘இது கனவு’ என்று எண்ணினாள். பிறகு அகன்று வளைந்த முகமுடைய, பெரிய, வளைந்த வாயுடைய, கிளைமான்களின் அரசனான சுக்ரீவனின் சொற்படி செய்பவனை — அதாவது அவன் ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிபவனை —, பொன்மஞ்சள் வானரர்களில் முதன்மையானவனை, பெருமதிப்புக்குரியவனை, அறிவாளிகளில் சிறந்தவனை, வாயுமைந்தனை அவள் உற்றுநோக்கிக் கண்டாள். அவனைப் பார்த்ததுமே அவள் மிகவும் துன்புற்று, உயிர் போனவள் போல — அதாவது ஏறக்குறைய இறந்தவள் போல — ஆனாள். நெடுநேரத்துக்குப் பின் நினைவு திரும்பப் பெற்ற அகன்ற கண்களுடைய அவள் இவ்வாறு சிந்திக்கலானாள். இங்கே சீதையின் மனம் இருபுறமும் ஊசலாடுகிறது — ஒரு கணம் அச்சம், ஒரு கணம் கனவோ என்ற ஐயம், ஒரு கணம் மயக்கம். ஏழாம், எட்டாம் சுலோகங்கள் உபஜாதி என்ற யாப்பில் அமைந்துள்ளன; யாப்பை மாற்றுவதன் மூலம் கவிஞர் உணர்வின் தீவிரத்தைச் சுட்டுகிறார். ‘அறிவாளிகளில் சிறந்தவன்’ என்பது கவிஞரின் சொல், சீதையுடையது அல்ல; அவள் அப்போது அஞ்சியிருக்கிறாள்; கவிஞரோ வாசகருக்கு வானரனின் உண்மை இயல்பை நினைவூட்டுகிறார். ராமனின் பெயர் அவள் வாயில் தானாக வருகிறது — அச்சத்திலும் அவள் ராமனையே நினைக்கிறாள், லக்ஷ்மணனையும் நினைக்கிறாள்; வேறு எவரையும் அல்ல.

அவள் சிந்திக்கிறாள்: இன்று நான் ஒரு விபரீதமான கனவு கண்டேன்; ஏனெனில் கனவில் கிளைமானை — வானரனை — காண்பது சாஸ்திரங்களால் விலக்கப்பட்டது. ஆகவே லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராமனுக்கும், என் தந்தையான ஜனக மன்னனுக்கும் நலம் உண்டாகட்டும். ஆனால் இது கனவாக இருக்க முடியாது; ஏனெனில் சோகத்தாலும் துயரத்தாலும் வாடும் எனக்கு உறக்கமே இல்லை. முழுநிலவு போன்ற முகமுடைய அவரைப் பிரிந்த எனக்கு இன்பம் இல்லை; இன்பம் இல்லாமல் உறக்கமும் இல்லை. எப்போதும் மனத்தால் ‘ராமா, ராமா’ என்று எண்ணிக்கொண்டும், வாயால் அவரைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டும் இருக்கும் நான், அவருக்குப் பொருந்திய, அவரைப் பற்றிய கதையையே காண்கிறேன், கேட்கிறேன். காதலால் வாட்டப்பட்டு, என் உணர்வுகள் அனைத்தும் அவரிடமே பதிந்து, எப்போதும் அவரையே நினைக்கும் நான் அப்படியே காண்கிறேன், கேட்கிறேன். ‘இது மனக்கற்பனையாக இருக்கலாம்’ என்று நினைக்கிறேன்; ஆயினும் அறிவால் ஆராய்கிறேன் — மனக்கற்பனைக்கு உருவம் இல்லை; இவனோ தெளிவான உருவத்துடன் என்னிடம் பேசுகிறான். ஆகவே எந்த முடிவுக்கும் வராமலேயே அவள் வேண்டிக்கொள்கிறாள்: சொல்லின் தலைவனான பிருகஸ்பதிக்கும், வஜ்ராயுதம் ஏந்திய இந்திரனுக்கும், சுயம்புவான பிரம்மனுக்கும், அவியை உண்ணும் அக்னிக்கும் வணக்கம்; வனத்தில் வாழும் இவன் என் முன்னே சொன்னது அப்படியே ஆகட்டும், வேறுவிதமாக அல்ல. இங்கே சீதையின் தர்க்கம் வரிசைப்படி அமைந்துள்ளது — கனவோ என்ற ஐயம், உறக்கமின்மையால் அதன் மறுப்பு; மனக்கற்பனையோ என்ற இரண்டாம் ஐயம், உருவம் இருப்பதால் அதன் மறுப்பும். தர்க்கத்தால் முடிவு கிடைக்காது என்று அறிந்து அவள் நம்பிக்கையில் அடைக்கலம் புகுகிறாள். வாசஸ்பதி சொல்லின் தலைவன்; ஆகவே சொல் உண்மையாக வேண்டி அவனை நினைப்பது பொருத்தமானது. இவ்வாறு சர்க்கத்தின் முடிவில் ஐயம் நீங்கவில்லை; ஆனால் நம்பிக்கை உதித்துவிட்டது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे द्वात्रिंशः सर्गः॥ ३२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க