॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 31

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

அனுமன் சொன்ன ராமகதை

தசரதனின் குணங்கள், ராமன் வனம் புகுதல், சீதை கவரப்படுதல், சுக்ரீவனுடன் நட்பு, வானரர்களின் தேடல், சீதையின் வியப்பும் அனுமனைக் காணுதலும்

பலவாறாகச் சிந்தித்த பேரறிவாளனான அனுமன், வைதேகி கேட்கும்படியாக — அதாவது அவள் காதில் விழும்படியாக — இனிய சொற்களைச் சொன்னான். அவன் அவளை நேரடியாக விளிக்கவில்லை; சீதை அஞ்சாமல் இருக்கும்படி வெறுமனே கதையைக் கேட்கச் செய்கிறான். கதை ராமனின் தந்தையைப் பற்றிய வருணனையுடன் தொடங்குகிறது. தசரதன் என்ற அரசன் இருந்தான்; அவன் தேர்களாலும் யானைகளாலும் குதிரைகளாலும் செழித்தவன், புண்ணிய ஒழுக்கம் உடையவன், பெரும்புகழ் பெற்றவன், இக்ஷ்வாகுக்களில் மிகப் புகழ்மிக்கவன். அவன் ராஜரிஷிகளின் குணங்களில் சிறந்தவன், தவத்தில் ரிஷிகளுக்கு நிகரானவன், சக்கரவர்த்திகளின் குலத்தில் பிறந்தவன், வலிமையில் புரந்தரனான இந்திரனுக்கு நிகரானவன். அவன் அகிம்சையில் விருப்பமுடையவன், சிறுமையற்றவன், இரக்கமும் கருணையும் உடையவன், உண்மையான வீரம் உடையவன், இக்ஷ்வாகு குலத்தின் தலைவன், செல்வம் உடையவன், செல்வத்தைப் பெருக்குபவன். அரசர்களுக்குரிய அடையாளங்களும் இலக்கணங்களும் உடையவன், பெருஞ்செல்வம் உடையவன், அரசர்களில் காளை போன்றவன், நான்கு கடல்களால் சூழப்பட்ட பூமியில் புகழ்பெற்றவன், தானும் இன்புற்றுப் பிறருக்கும் இன்பம் தருபவனாக இருந்தான். இவ்வாறு முதலில் தந்தையின் பெருமையை நிலைநிறுத்தி, அனுமன் மகனின் கதைக்குக் களம் அமைக்கிறான். இந்தக் குல வருணனையைக் கேட்டதுமே, பேசுபவன் தன் மாமனார் குலத்தை நன்கு அறிந்தவன் என்பதைச் சீதை உணர்ந்துகொள்வாள். இனிய, பழக்கமான சொற்களால் அவளுடைய அச்சம் மெல்ல மெல்ல அகலும். அரசனின் வருணனையில் அறம், தவம், வலிமை, கருணை, புகழ் ஆகிய எல்லாக் குணங்களும் ஓரிடத்தில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன; இதனால் மகனுடைய குணங்களின் வேர் தந்தையிடமே காணப்படுகிறது. கதை சொல்லும் இந்த முறை புராண மரபைச் சேர்ந்தது — முதலில் குலம், பிறகு கதைத்தலைவன்.

அந்தத் தசரதனின் அன்புக்குரிய மூத்த மகன், நட்சத்திரங்களின் தலைவனைப் போன்ற முகமுடையவன் — அதாவது சந்திரனைப் போன்ற முகமுடையவன் — ராமன் என்ற பெயருடையவன்; அவன் நுண்ணறிவு உடையவன், வில்லாளிகள் அனைவரிலும் சிறந்தவன். பகைவரை வாட்டும் அவன் தன் ஒழுக்கத்தையும் நன்னடத்தையையும், தன் மக்களையும், உயிருலகையும், அறத்தையும் காப்பவன். இங்கே ‘காப்பவன்’ என்ற சொல் நான்கு முறை திரும்பத் திரும்ப வருகிறது; இதனால் ராமனின் காக்கும் தன்மையே அவருடைய முதன்மைக் குணம் என்பது உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. சொன்ன சொல் தவறாத, வயதான தந்தையின் சொல்லுக்காக அந்த வீரன் மனைவியுடனும் தம்பியுடனும் வனத்துக்குச் சென்றான். அங்கே பெருங்காட்டில் வேட்டையாடித் திரிந்த அவனால், விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் வீரர்களான ராக்ஷசர்கள் பலர் கொல்லப்பட்டனர். ஜனஸ்தானம் அழிக்கப்பட்டதையும், கரன், தூஷணன் இருவரும் கொல்லப்பட்டதையும் கேட்ட ராவணன் பொறாமையால் ஜானகியைக் கவர்ந்து சென்றான். அனுமன் சுருக்கமாக, ஆனால் வரிசைப்படி கதையைச் சொல்கிறான் — வனவாசத்துக்குக் காரணம் தந்தையின் சொல் தவறாமை; கவர்தலுக்குக் காரணம் ராவணனின் பொறாமைச் சினம். இவ்வாறு சீதையின் துயரத்துக்கு வேர் ராமனின் குறை அல்ல, ராக்ஷசனின் கோபமே என்று சுட்டப்படுகிறது. தன் சொந்தக் கதையையே வேறொருவர் வாயிலிருந்து கேட்கும் சீதை வியப்படைகிறாள் — ஆளரவமற்ற இந்த அசோகவனத்தில் இந்தக் கதையை யார் அறிவார்கள் என்று. தந்தையின் சொல்லைக் காத்தல், மனைவியும் தம்பியும் உடன் செல்லுதல், வனத்தில் தீயோரை அடக்குதல் — இந்த மூன்று வாக்கியங்களிலேயே அயோத்தியா காண்டம், ஆரண்ய காண்டம் இரண்டின் சாரமும் சுருக்கித் தரப்பட்டுள்ளது. கேட்கும் சீதை எல்லாவற்றையும் அறிந்தவள்; ஆகவே பேசுபவனின் உண்மைத்தன்மையை அவளால் சோதிக்க முடியும்.

ராவணன் மான் வடிவில் மாயையால் வனத்தில் ராமனை ஏமாற்றிச் சீதையைக் கவர்ந்தான். பிறகு குற்றமற்ற சீதையைத் தேடிக்கொண்டிருந்த ராமன் வனத்தில் சுக்ரீவன் என்ற வானரனை நண்பனாகப் பெற்றான். பகைவர் நகரங்களை வெல்லும் ராமன் வாலியைக் கொன்று, மகாத்மாவான சுக்ரீவனுக்கு வானர அரசைக் கொடுத்தான். சுக்ரீவனால் கட்டளையிடப்பட்ட, விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் ஆயிரக்கணக்கான வானரர்கள் அந்தத் தேவியைத் தேடிக்கொண்டு எல்லாத் திசைகளுக்கும் புறப்பட்டனர். நான் சம்பாதியின் சொல்லைக் கேட்டு, அகன்ற கண்களுடைய அவளுக்காக நூறு யோஜனை நீளமுள்ள கடலை வேகமாகத் தாண்டினேன். ராகவனிடமிருந்து நான் கேட்டறிந்த அதே வடிவமும், அதே நிறமும், அதே அடையாளங்களும் உடைய அவள் இவளே; இவளை நான் கண்டடைந்துவிட்டேன் — என்று சொல்லி அந்த வானரச் சிறந்தோன் பேச்சை நிறுத்தினான். இங்கே அனுமன் தன் பெயரைச் சொல்லவில்லை; ‘நான்’ என்று மட்டுமே சொல்கிறான்; அவனுடைய நோக்கம் தன்னை அறிமுகப்படுத்துவது அல்ல, நம்பிக்கையைப் பெறுவது. கடைசி வாக்கியம் கதையின் முடிவும் ஆகும், தேடலின் வெற்றியும் ஆகும் — நீண்ட பயணம் இங்கேதான் பலன் கண்டது. ராமன் சொன்ன அடையாளங்கள் பொருந்துகின்றன என்று சொல்வதன் மூலம் அவன் சீதையை உறுதிசெய்துகொள்கிறான்; அதனால் தான் ராமனின் தூதன் என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறான். இங்கே கிஷ்கிந்தா காண்டத்தின் நிகழ்ச்சிகள் சுருக்கமாகச் சொல்லப்படுகின்றன — நண்பனைப் பெறுதல், வாலி வதம், அரசைக் கொடுத்தல், திசைகளுக்கு அனுப்புதல். சுக்ரீவனின் கட்டளைப்படி ஆயிரக்கணக்கான வானரர்கள் சென்றனர்; அவர்களில் ஒருவனான நானே இங்கு வந்தேன் என்று பணிவுடன் சுட்டப்படுகிறது. சம்பாதியின் பெயரைச் சொல்வதன் மூலம் அவன் தான் வந்த வழிக்குச் சான்று தருகிறான். ‘அதே வடிவமும் அதே நிறமும்’ என்ற சொல் குறிப்பாக நெஞ்சைத் தொடுவது; ராமனே சீதையின் வடிவை வானரர்களுக்கு வருணித்தார் என்பது இதனால் சுட்டப்படுகிறது — ராமன் அவளை மறக்கவில்லை.

அதைக் கேட்ட ஜானகி பெரும் வியப்படைந்தாள். சுருண்ட கூந்தல் ஓரங்களும் அழகிய கூந்தலும் உடைய அந்த அச்சமுற்ற பெண், கூந்தலால் மூடப்பட்டிருந்த முகத்தை உயர்த்தி, சிம்சுபா மரத்தை நோக்கிப் பார்த்தாள். வானரனின் சொற்களைக் கேட்டு, எல்லாத் திசைகளையும் இடைத்திசைகளையும் நோக்கி, முழு மனத்தோடு ராமனை நினைத்தபடி அவள் பேரானந்தம் அடைந்தாள். பிறகு குறுக்காகவும், மேலேயும், கீழேயும் நோக்கிய அவள், சிந்தைக்கு எட்டாத அறிவுடையவனும், வானரத் தலைவனான சுக்ரீவனின் அமைச்சனுமான வாயுமைந்தனை, உதயமலையில் நிற்கும் சூரியனைப் போலக் கண்டாள். இந்த உவமையால் அனுமனின் ஒளியும் அவனுடைய வருகையின் மங்கலத்தன்மையும் சுட்டப்படுகின்றன — சூரிய உதயம் இரவுக்கு முடிவு கட்டுவதுபோல, இவனைக் காண்பது சீதையின் துயர இரவின் முடிவுக்குத் தொடக்கம். ‘முழு மனத்தோடு ராமனை நினைத்தபடி’ என்ற சொல்லால் அவளுடைய மகிழ்ச்சிக்குக் காரணம் தெளிவாகிறது — பேசுபவன் அல்ல, ராமனின் நினைவே அவளை மகிழ்விக்கிறது. அவள் முதலில் ஒலியையும், பிறகு திசைகளையும், இறுதியில் பேசுபவனையும் காண்கிறாள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे एकत्रिंशः सर्गः॥ ३१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க