சர்க்கம்
சீதையிடம் பேசுவது பற்றி அனுமனின் சிந்தனை
சீதையை ஆறுதல்படுத்த அனுமனின் கவலை, பேசாமல் இருப்பதிலும் பேசுவதிலும் உள்ள குறைகள், மனிதர் பேச்சைப் பயன்படுத்தும் முடிவு, ராமனின் குணங்களைப் புகழும் உபாயம்
வீரனான அனுமனும் சீதையின் சொற்களையும், திரிஜடையின் கனவையும், ராக்ஷசிகளின் மிரட்டல்களையும் எல்லாம் உள்ளபடியே கேட்டான். நந்தனவனத்தில் இருக்கும் தேவதையைப் போல இருந்த அந்தத் தேவியை நோக்கியபடி அந்த வானரன் பலவாறாகச் சிந்திக்கலானான்: ‘ஆயிரக்கணக்கான, பல பல்லாயிரக்கணக்கான வானரர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் தேடிக்கொண்டிருக்கும் அவளை நான் கண்டடைந்துவிட்டேன். பகைவனின் வலிமையை அறிய முனைந்து, நன்கு கவனத்துடன், மறைந்து திரியும் ஒற்றனாகச் சுற்றிவந்த நான் இவற்றை எல்லாம் பார்த்துவிட்டேன் — ராக்ஷசர்களின் தனித்தன்மைகள், இந்த நகரம், ராக்ஷசர்களின் தலைவனான இந்த ராவணனின் ஆற்றல் ஆகியவற்றை ஆராய்ந்துவிட்டேன்.’ இங்கே அனுமனின் தூதுக் கடமை தெளிவாகிறது — அவன் சீதையைத் தேடியது மட்டுமல்ல, பகைவனின் படைபலம், நகரத்தின் அமைப்பு, அரசனின் ஆற்றல் ஆகியவற்றையும் ஒற்றனைப் போல ஆராய்ந்தான். ஆயிரக்கணக்கான, பல்லாயிரக்கணக்கான வானரர்கள் தேடுகிறார்கள்; ஆனால் அவன் ஒருவனே அவளைக் கண்டடைந்தான் — இது அவனுடைய மனநிறைவு, கர்வம் அல்ல. நந்தனவனத்துத் தேவதை என்ற உவமை சீதையின் தெய்வீகத் தன்மையையும் அசோகவனத்தின் அழகையும் ஒருசேரக் குறிக்கிறது. அனுமன் முதலில் ‘எல்லாவற்றையும் கேட்டான்’ — செயலில் இறங்குவதற்கு முன் அவன் சூழ்நிலையை நன்கு அறிந்துகொள்கிறான்; இதுவே அறிவாளியின் அடையாளம். அனுமனின் பார்வை இருவகையானது — ஒருபுறம் சீதையின் துயரத்தைக் கருணையோடு பார்க்கிறான்; மறுபுறம் ராக்ஷசர்களின் வலிமையை விவேகத்தோடு அளவிடுகிறான். இந்த இணைவே சிறந்த தூதனின் இலக்கணம். திரிஜடையின் கனவைக் கேட்டபின்னும் அவன் இறுமாப்புக் கொள்ளவில்லை; கனவிலிருந்து அல்ல, தன் செயலிலிருந்தே பலனை எதிர்பார்க்கிறான். இந்தச் சர்க்கம் முழுவதும் அனுமனின் தன்னுடனான உரையாடலே; வெளி நிகழ்ச்சி எதுவும் இல்லை — கவிஞர் தூதனின் உள்மனத்தை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவருகிறார். இந்தக் கேட்டலுக்கு ஒரு பலனும் உண்டு — சீதை உயிரை விடத் தீர்மானித்ததை அவன் கேட்டுவிட்டான்; ஆகவே அவனுடைய பரபரப்பு அதிகரிக்கிறது.
‘அளவிட முடியாதவரும், எல்லா உயிர்களிடத்தும் கருணை உடையவருமான அந்த ராமனின் மனைவி, கணவனைக் காண ஏங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள்; அவளை ஆறுதல்படுத்துவதே தகுந்தது. முழுநிலவு போன்ற முகமுடையவளும், முன்பு துயரம் அறியாதவளும், இப்போது துயரத்தின் முடிவைக் காணாதவளுமான இவளை நான் ஆறுதல்படுத்துவேன். சோகத்தால் உணர்வு குலைந்திருக்கும் இந்தக் கற்புடையவளை ஆறுதல்படுத்தாமல் நான் சென்றால், என் பயணம் குறையுடையதாகும்; நான் சென்றபின் தப்பும் வழி காணாத புகழ்மிக்க அரசகுமாரி ஜானகி உயிரை விட்டுவிடக்கூடும். அதுபோலவே, சீதையைக் காண ஏங்கும், முழுநிலவு போன்ற முகமுடைய, நீண்ட கைகளுடைய ராமனையும் ஆறுதல்படுத்துவது முறையானது.’ பிறகு அவன் இடர்ப்பாட்டையும் காண்கிறான்: ‘இரவில் திரியும் ராக்ஷசிகளின் கண்முன்னே பேசுவது இயலாது; இதை எப்படித்தான் செய்வது? நான் உண்மையில் இக்கட்டில் சிக்கியிருக்கிறேன். எஞ்சியிருக்கும் இந்த இரவுக்குள் நான் அவளை ஆறுதல்படுத்தாவிட்டால், அவள் நிச்சயமாக உயிரை விட்டுவிடுவாள்; இதில் ஐயமே இல்லை. “சீதை என்னைப் பற்றி என்ன சொன்னாள்?” என்று ராமன் என்னைக் கேட்டால், அழகிய இடையுடைய அவளிடம் பேசாமல் வந்த நான் அவருக்கு என்ன பதில் சொல்வேன்? சீதையின் செய்தி இல்லாமல் இங்கிருந்து அவசரமாகத் திரும்பிய என்னைக் காகுத்ஸ்தன் கடும் கோபம் நிறைந்த பார்வையால் எரித்தும் விடக்கூடும். ராமனுக்காக என் தலைவன் சுக்ரீவனைப் படையெடுக்கத் தூண்டினால், படையுடன் அவன் வருவது வீணாகிவிடும். ஆகவே, ராக்ஷசிகள் விலகியிருக்கும் இடைவேளையைப் பெற்று இங்கேயே இருந்து, மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் இவளை இன்றே மெல்ல மெல்ல ஆறுதல்படுத்துவேன்.’ அனுமனின் கவலைக்கு இரண்டு பக்கங்கள் — சீதையின் உயிரைக் காப்பது, ராமனுக்குப் பதில் சொல்லும் பொறுப்பு. ‘எஞ்சிய இரவு’ என்பது நேரம் குறுகிவிட்டதைக் காட்டுகிறது; இது அவனுடைய பரபரப்பை அதிகரிக்கிறது. ‘குறையுடைய பயணம்’ என்ற சொல் அனுமனின் கடமையுணர்வைக் காட்டுகிறது — சீதை ஆறுதல்படுத்தப்படாவிட்டால், நிறைவேறிய செயலும் முழுமையடையாததே. ‘ராமன் என்ன கேட்பார்’ என்ற கவலை அவனுடைய தலைவன்பால் உள்ள பக்தியைக் காட்டுகிறது; அவன் தன் செயலை ராமனின் கண்ணோட்டத்திலிருந்து மதிப்பிடுகிறான். சுக்ரீவனின் படை வீணாக வரும் என்ற கவலையும் முக்கியமானது — சீதை உயிரோடிருக்கிறாள் என்ற சான்று இல்லாமல் போர் முயற்சி முழுவதுமே பொருளற்றது. இவ்வாறு அவன் சீதை, ராமன், சுக்ரீவன் என்ற மூன்று பக்கங்களையும் ஒருசேரச் சிந்திக்கிறான். ‘மெல்ல மெல்ல’ என்ற சொல்லே அவனுடைய உபாயத்தின் சாரம் — திடீரென்று வெளிப்படுவது அச்சத்தை உண்டாக்கும்; மெல்லிய ஆறுதல் நம்பிக்கையை உண்டாக்கும். ராக்ஷசிகளின் ‘இடைவேளை’ — அவர்கள் உறங்கும்போதோ வேறிடம் சென்றிருக்கும்போதோ — அந்த நேரத்தை அவன் எதிர்பார்க்கிறான்.
‘நான் மிகச் சிறிய உருவில் இருக்கிறேன்; அதிலும் வானரன். இங்கே மனிதர்களின் மொழியில், சம்ஸ்கிருதத்தில், பேசுவேன். ஆனால் இருபிறப்பாளனைப் போலத் திருத்தமான சம்ஸ்கிருதத்தில் பேசினால், சீதை என்னை ராவணன் என்று எண்ணி அஞ்சுவாள். ஆகவே, பொருள் நிறைந்த மனிதப் பேச்சையே கட்டாயம் பேச வேண்டும்; இல்லையெனில் குற்றமற்ற இவளை என்னால் ஆறுதல்படுத்த முடியாது.’ இங்கே மொழியைப் பற்றிய நுட்பமான சிந்தனை இருக்கிறது — இருபிறப்பாளர்களின் திருத்தமான சம்ஸ்கிருதப் பேச்சு ராவணனின் பேச்சும் ஆகும்; அவன் பிராமண குலத்தில் பிறந்தவன், கற்றவன்; ஆகவே அத்தகைய பேச்சு சீதையின் மனத்தில் ராவணனின் நினைவை எழுப்பும். ‘மனிதப் பேச்சு’ என்பதை அயோத்திக்கு அருகில் வாழும் மக்களின் பொதுமொழி என்று இந்தி உரை விளக்குகிறது. அனுமனின் சொல்வன்மையும், கேட்பவரின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளும் திறனும் இங்கே தெளிவாகின்றன — பேசுபவன் கேட்பவரைப் பார்த்தே மொழியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். ‘மிகச் சிறிய உருவம்’ என்பது தன் சிறிய வடிவத்தை நினைவுகூர்வது; அவன் மரத்தில் சிறிய வடிவிலேயே மறைந்திருக்கிறான். இந்த மூன்று சுலோகங்களில் வால்மீகி மொழியின் சமூகப் பக்கத்தையும் சுட்டுகிறார் — சம்ஸ்கிருதத்தின் திருத்தமான வடிவம் இருபிறப்பாளர்களுடையது; அன்றாட வழக்கின் பொதுவடிவம் மக்களுடையது. அனுமன் இரண்டையும் அறிவான்; இது அவனுடைய புலமையைக் காட்டுகிறது; கிஷ்கிந்தா காண்டத்திலும் ராமன் அவனுடைய சொல்வன்மையைப் புகழ்ந்தார். வானரனின் வாயிலிருந்து மனிதப் பேச்சு வருவதே வியப்பை உண்டாக்கும்; ஆகவே அவன் எச்சரிக்கையாக இருக்கிறான். ‘பொருள் நிறைந்த’ என்ற அடைமொழி பேச்சின் பயனுடைமையைக் குறிக்கிறது — வெறும் இனிமை அல்ல, நோக்கம் உடையது. இவ்வாறு மொழியைத் தேர்ந்தெடுப்பதும் தூதுப் பணியின் ஓர் அங்கமே; அது இரண்டாம் பட்சமான விஷயம் அல்ல.
‘என் உருவத்தையும் பேச்சையும் கண்டு, ஏற்கனவே ராக்ஷசர்களால் அச்சுறுத்தப்பட்ட அந்த ஜானகி மேலும் அச்சமடைவாள். பிறகு அச்சம் கொண்ட அகன்ற கண்களுடைய, மனவுறுதி மிக்க அவள், என்னை விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் ராவணன் என்று எண்ணிக் கூச்சலிடக்கூடும். சீதை கூச்சலிட்டதும், பலவகை ஆயுதங்களை ஏந்திய, யமனைப் போன்ற கொடிய ராக்ஷசிக் கூட்டம் உடனே ஒன்றுகூடும். பிறகு கோரமான முகங்களும் பெரும் வலிமையும் உடைய அவர்கள் என்னை எல்லாப் பக்கங்களிலும் சூழ்ந்து, என்னைக் கொல்லவோ பிடிக்கவோ முயல்வார்கள். சிறந்த மரங்களின் கிளைகளிலும் உட்கிளைகளிலும் அடிமரங்களிலும் நான் ஓடித் திரிவதைக் கண்டு அவர்கள் ஐயம் கொள்வார்கள். வனத்தில் திரியும் என் பெரிய உருவத்தைக் கண்டு அச்சத்தால் நடுங்கும் ராக்ஷசிகள் கோரமான குரலில் கூச்சலிடுவார்கள். பிறகு ராக்ஷசர்களின் அரசனுடைய மாளிகையில் அவனால் நியமிக்கப்பட்ட ராக்ஷசர்களையும் அழைப்பார்கள். சூலம், அம்பு, வாள் முதலிய பலவகை ஆயுதங்களைக் கைகளில் ஏந்திய அவர்கள், கலக்கத்தால் இந்தக் கைகலப்பில் வேகமாக வந்து பாய்வார்கள். அவர்களால் நாலாபுறமும் சூழப்பட்ட நான் ராக்ஷசப் படையை அழித்துவிடலாம்; ஆனால் பெருங்கடலின் அக்கரையை அடைய முடியாமல் போகலாம். அல்லது விரைந்து செயல்படும் பலர் என்னைச் சூழ்ந்து பிடித்துவிடலாம்; அப்போது இவளுக்கும் நோக்கம் நிறைவேறாது, நானும் பிடிபட்டுவிடுவேன். அல்லது கொலையில் விருப்பமுடைய அவர்கள் ஜனகனின் மகளான இவளைக் கொன்றுவிடலாம்; அப்போது ராமன், சுக்ரீவன் இருவருடைய இந்தச் செயலும் பாழாகிவிடும்.’ அனுமனின் தொலைநோக்கு இங்கே தெளிவாகிறது — அவன் நிகழ்ச்சிகளின் சங்கிலியை வரிசையாகக் கற்பனை செய்கிறான்: சீதையின் அச்சம், கூச்சல், ராக்ஷசிகளின் வருகை, படையை அழைத்தல், போர், பிடிபடுதல், சீதை கொல்லப்படுதல். ஒரு தவறின் விளைவு பல வடிவங்களில் பரவும் என்பதை அவன் அறிவான். தன் வலிமையைப் பற்றி அவனுக்கு ஐயமில்லை — ‘ராக்ஷசப் படையை அழித்துவிடுவேன்’ என்கிறான்; ஆனால் திரும்பிச் செல்ல முடியாவிட்டால் வெற்றியும் பயனற்றதாகும். ‘ஓடித் திரிதல்’ என்ற சொல் வானர இயல்பை நினைவூட்டுகிறது — அச்சம் வந்தால் மரங்களில் இங்குமங்கும் ஓடுவது. தன் இயல்பையும் அவன் சூழ்நிலையின் ஓர் அங்கமாகக் கணக்கிடுகிறான். இந்தச் சிந்தனை கோழைத்தனத்தின் விளைவு அல்ல, தொலைநோக்கின் விளைவு; பின்னர் அவனே அசோகவனத்தை அழித்து ராக்ஷசர்களைக் கொல்லப்போகிறான் — ஆனால் சீதையுடன் பேசிய பிறகே, செயலின் முக்கியப் பகுதி நிறைவேறிய பிறகே. ராக்ஷசிகளின் இயல்பையும் அவன் அறிவான் — கோரக் குரலுடைய அவர்கள் விரைவில் கூச்சல் எழுப்புவார்கள், ராவணனின் மாளிகையில் நியமிக்கப்பட்ட ராக்ஷசர்களை அழைப்பார்கள். இவ்வாறு பகைவனின் ஏற்பாட்டை அவன் முன்பே அறிந்திருக்கிறான்; இது நான்காம் சுலோகத்தில் சொல்லப்பட்ட மறைமுக ஒற்றாடலின் பலன்.
‘ராக்ஷசர்களால் சூழப்பட்ட, கடலால் வளைக்கப்பட்ட, காவல் மிகுந்த, வழிகள் தெரியாத இந்த இடத்தில் ஜானகி வசிக்கிறாள். போரில் ராக்ஷசர்களால் நான் கொல்லப்பட்டாலோ பிடிபட்டாலோ, ராமனின் செயலை நிறைவேற்ற வேறு துணை எவரையும் நான் காணவில்லை. எவ்வளவு ஆராய்ந்தாலும், நான் கொல்லப்பட்டால் நூறு யோஜனை அகலமுள்ள பெருங்கடலைத் தாண்டக்கூடிய வானரன் எவனையும் நான் காணவில்லை. ஆயிரக்கணக்கான ராக்ஷசர்களைக் கொல்லவும் எனக்கு ஆற்றல் உண்டுதான்; ஆனால் பெருங்கடலின் அக்கரையை அடைய முடியாமல் போகும். போர்களின் முடிவு நிச்சயமற்றது; ஐயத்துக்கு இடமானதை நான் விரும்பவில்லை; ஐயமின்றி முடியக்கூடிய செயலை எந்த அறிவாளி ஐயத்துக்குரியதாக்குவான்? சீதையிடம் பேசினால் எனக்குப் பெரும் இடர் வரலாம்; பேசாவிட்டாலோ வைதேகி உயிரை விட்டுவிடுவாள்.’ இங்கே அனுமன் தன்னைத் தவிர வேறு எவரும் இல்லை என்பதை அறிகிறான் — ராமனுக்கும் சீதைக்கும் இடையே அவன் ஒருவனே பாலம். போரின் முடிவு நிச்சயமற்றது என்பதை அவன் நன்கு அறிவான்; வீரனும் விவேகியாக இருக்கிறான். இரண்டு பக்கத்திலும் குறை — இதுவே அவனுடைய தர்மசங்கட நிலை; அது அடுத்த சுலோகங்களில் தீர்க்கப்படுகிறது. ‘வழிகள் தெரியாத’ என்பது அந்த இடத்தை அடைவதன் அருமையைக் குறிக்கிறது. ‘போர்கள் நிச்சயமற்றவை’ என்ற சொல் அரசியல் நூலின் புகழ்பெற்ற உண்மை — போரின் முடிவு ஒருபோதும் நிச்சயமானது அல்ல. ஆகவே அறிவாளி நிச்சயமான செயலைப் போரின் நிச்சயமின்மையில் வைக்க மாட்டான். அனுமனின் இந்தச் சிந்தனை அவனுடைய வலிமையோடு அறிவின் மேன்மையையும் காட்டுகிறது; ஆகவேதான் அவன் ‘அறிவாளிகளில் சிறந்தவன்’ என்று புகழ்பெற்றவன். கடலைத் தாண்டும் ஆற்றல் அவனுக்கு மட்டுமே உண்டு; ஆகவே ராமனின் செயலுக்கு அவனுடைய உயிர் விலைமதிப்பற்றது. அனுமன் தன் மரணத்தை அச்சத்தால் தவிர்க்க விரும்பவில்லை; செயல் கெட்டுவிடுமோ என்ற அச்சத்தாலேயே தவிர்க்க விரும்புகிறான். அவன் தன்னை ராமனின் செயலுக்கான கருவியாகவே கருதுகிறான். ‘பேசினால் இடர், பேசாவிட்டால் உயிர்த்தியாகம்’ — இந்த இருமுனைச் சிக்கல் அவனை ஒரு நடுவழியைத் தேடத் தூண்டுகிறது: மறைவிடத்திலிருந்தே ராமனின் கதையைச் சொல்வது; அதனால் கூச்சலும் இல்லை, அச்சமும் இல்லை, சீதைக்கு நம்பிக்கையிழப்பும் இல்லை.
‘இடத்துக்கும் காலத்துக்கும் முரண்படாத செயல்களும், கலக்கமுற்ற தூதனைச் சார்ந்தால், சூரியன் உதிக்கும்போது இருள் போல அழிந்துவிடுகின்றன. செய்யத் தக்கது, தகாதது என்பதில் உறுதியான முடிவும் அப்போது பயனளிக்காது; தங்களை அறிஞர்கள் என்று எண்ணிக்கொள்ளும் தூதர்கள் செயல்களைக் கெடுத்துவிடுகிறார்கள். செயல் எப்படிக் கெடாமல் இருக்கும்? எனக்குக் கலக்கம் எப்படி வராமல் இருக்கும்? கடலைத் தாண்டியது எப்படி வீணாகாமல் இருக்கும்? அவள் எப்படி என் சொல்லைக் கேட்பாள், அஞ்சாமல் இருப்பாள்?’ என்று நன்கு சிந்தித்த அறிவாளியான அனுமன் ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்: ‘களைப்பின்றிச் செயலாற்றுபவரும், நல்ல உறவினருமான ராமனைப் புகழ்ந்து பேசினால், அவர்மீதே மனம் பதிந்திருக்கும் இவளை நான் அச்சுறுத்தமாட்டேன். இக்ஷ்வாகுக்களில் சிறந்தவரும், தன்னை அறிந்தவருமான ராமனின் மங்கலமான, அறம் நிறைந்த சொற்களை அளித்து, இனிய மொழியில் பேசி, எல்லாவற்றையும் அவளுக்குக் கேட்கச் செய்வேன்; சீதை நம்பும்படி எல்லாவற்றையும் ஒழுங்குபடுத்துவேன்.’ இவ்வாறு பெரும் ஆற்றல் உடைய அனுமன், உலகத்தின் தலைவனுடைய மனைவியை நோக்கியபடி, மரக்கிளைகளுக்கு இடையே இருந்துகொண்டு, பலவகையான, இனிய, உண்மையான சொற்களைச் சொன்னான். இங்கே தூதனின் இலக்கணம் போதிக்கப்படுகிறது — கலக்கமுற்ற தூதன் நிறைவேறிய செயலையும் அழித்துவிடுவான்; தன்னை அறிஞனாக எண்ணுபவன் தன் சொந்த அறிவால் செயலைக் கெடுத்துவிடுவான். அனுமனின் உபாயம் எளிமையானதும் நுட்பமானதும் ஆகும் — ராமனின் பெயரே சீதையின் நம்பிக்கைக்குத் திறவுகோல். முதலில் தன்னைக் காட்டிக்கொள்ளாமல் ராமனின் கதையைக் கேட்கச் செய்வான்; அதனால் அச்சமின்றி நம்பிக்கை பிறக்கும். கடைசி சுலோகம் புஷ்பிதாக்ரா என்ற யாப்பில் அமைந்துள்ளது; அடுத்த சர்க்கத்தின் ராமகதைக்கு அது முன்னுரை போல இருக்கிறது. ‘சூரியன் உதிக்கும்போது இருள் போல’ என்ற உவமை நுட்பமானது — சூரியன் உதித்ததும் இருள் அழிவதுபோல, கலக்கமுற்ற தூதனைச் சார்ந்ததும் செயல்கள் அழிகின்றன. ‘நம்புவாள்’ என்ற சொல் அனுமனின் இலக்கைத் தெளிவுபடுத்துகிறது — தகவலைவிட நம்பிக்கையே முதன்மையானது. முன்பு மாயமானாலும், துறவி வேடம் பூண்ட ராவணனாலும் சீதை ஏமாற்றப்பட்டவள்; ஆகவே அவளுடைய நம்பிக்கையைப் பெறுவது எளிதல்ல. ‘நல்ல உறவினர்’ என்ற ராமனின் அடைமொழி சீதையுடன் அவருக்குள்ள நெருங்கிய உறவைக் குறிக்கிறது. அனுமனின் முறை — முதலில் கேட்டல், பிறகு சிந்தித்தல், பிறகு முடிவெடுத்தல், இறுதியில் செயல் — இதுவே சிறந்த செயல்வீரனின் வரிசைமுறை. கடைசி சுலோகத்தில் ‘உலகத்தின் தலைவனுடைய மனைவி’ என்பதால் ராமன் உலகின் தலைவர் என்பதும், ‘உண்மையான’ என்பதால் சொல்லின் வாய்மையும் சுட்டப்படுகின்றன — அனுமனின் சொல் இனிமையானது மட்டுமல்ல, உண்மையானதும் கூட.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे त्रिंशः सर्गः॥ ३०॥