॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 27

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

திரிஜடையின் கனவு

ராக்ஷசிகளின் சினம், திரிஜடை கனவை உரைத்தல் — ராமனின் வெற்றி, ராவணனுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் அழிவு, விபீஷணனின் உயர்வு, சீதையின் நற்சகுனங்கள்

சீதை இவ்வாறு கடுமையாகப் பேசியதைக் கேட்டுச் சினத்தால் தம்மை மறந்த ராக்ஷசிகளில் சிலர், தீய மனமுடைய ராவணனிடம் தெரிவிக்கச் சென்றனர். அச்சமூட்டும் தோற்றமுடைய மற்றவர்கள் சீதையை அணுகி, ஒரே பொருளுடைய, கேடு விளைவிக்கும் கடுஞ்சொற்களை மீண்டும் சொன்னார்கள்: ‘பண்பற்றவளே, பாவத்திலேயே மனம் உறுதிகொண்ட சீதையே, இன்று இப்போதே ராக்ஷசிகள் உன் இந்த ஊனை விருப்பம்போலத் தின்னப்போகிறார்கள்.’ பண்பற்ற அவர்களால் மிரட்டப்படும் சீதையைக் கண்டு, முதிய ராக்ஷசியான திரிஜடை உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்து சொன்னாள்: ‘பண்பற்றவர்களே, உங்களையே தின்னுங்கள்; சீதையை நீங்கள் தின்ன மாட்டீர்கள். அவள் ஜனகனின் அன்பு மகள், தசரதனின் மருமகள். இன்று நான் மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் கொடிய கனவு ஒன்றைக் கண்டேன்; அது ராக்ஷசர்களின் அழிவையும் இவளுடைய கணவனின் உயர்வையும் குறிக்கிறது.’ திரிஜடை உறக்கத்திலிருந்து எழுந்தவுடனேயே பேசுகிறாள்; ஆகவே அவள் சொல் கனவின் உடனடி நினைவு. ‘உங்களையே தின்னுங்கள்’ என்ற அவளுடைய பதில் ராக்ஷசிகளின் மிரட்டலை அவர்களிடமே திருப்பிவிடுகிறது. அவள் சீதையின் குலத்தை நினைவூட்டுகிறாள் — ஜனகனின் மகள், தசரதனின் மருமகள் — இதனால் அரச குலத்தின் பெருமை காக்கப்பட வேண்டும் என்று சுட்டுகிறாள். திரிஜடை ராக்ஷசியாக இருந்தும் பகுத்தறிவுடையவள்; அவளுடைய முதுமை அனுபவத்தையும் அறிவையும் சுட்டுகிறது. கனவின் பலன் தொடக்கத்திலேயே சொல்லப்பட்டுவிடுகிறது — ராக்ஷசர்களின் அழிவும் ராமனின் உயர்வும். ராக்ஷசிகளின் சொற்களை ‘ஒரே பொருளுடைய, கேடு விளைவிக்கும்’ என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார் — அவர்கள் திரும்பத் திரும்ப ஒன்றையே சொல்கிறார்கள்: சீதையைத் தின்பது. ஆனால் அவர்களிடையேயே பகுத்தறிவுடைய ஒருத்தி இருக்கிறாள்; அவள் கனவின் வலிமையால் மற்றவர்களைத் தடுக்கிறாள். இவ்வாறு ராக்ஷசிகளின் கூட்டத்திலும் வேறுபாடு தென்படுகிறது; ராக்ஷசர்கள் எல்லாரும் ஒரே மாதிரி அல்லர் என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார். திரிஜடையின் வருகை கதையின் திசையை மாற்றுகிறது — அச்சத்திலிருந்து நம்பிக்கையை நோக்கி. சீதை இன்னும் மௌனமாகவே இருக்கிறாள், கேட்பவளாக மட்டுமே. அவள் பின்னரே பேசுவாள். ‘இன்று’ என்ற சொல்லால் கனவின் புதுமையும், விடியற்காலையில் கண்ட கனவு விரைவில் பலிக்கும் என்பதும் சுட்டப்படுகின்றன; ஏனெனில் விடியற்காலைக் கனவு உண்மையாகப் பலிக்கும் என்பது உலக நம்பிக்கை.

திரிஜடை இவ்வாறு சொன்னதும், சினத்தால் தம்மை மறந்திருந்த ராக்ஷசிகள் அனைவரும் அஞ்சியவர்களாக அவளிடம் கேட்டனர்: ‘இரவில் நீ கண்ட கனவு எத்தகையது? சொல்.’ அவர்களுடைய வாயிலிருந்து வந்த சொல்லைக் கேட்ட திரிஜடை, தக்க நேரத்தில், கனவைப் பற்றிய செய்தியைச் சொன்னாள்: ‘ஆயிரம் குதிரைகள் பூட்டிய, தந்தத்தால் ஆன, வானில் செல்லும் தெய்வீகப் பல்லக்கில் ராகவன் தாமே அமர்ந்து, வெண்மையான மாலையும் ஆடையும் அணிந்து, லக்ஷ்மணனுடன் வந்தார். இன்று கனவில் சீதை வெண்ணாடை உடுத்து, கடலால் சூழப்பட்ட ஒரு வெண்மலையின் மீது இருந்து, கதிரவனோடு அவனுடைய ஒளி இணைந்திருப்பதுபோல ராமனோடு இணைந்திருந்தாள். மீண்டும், மலைபோன்ற நான்கு தந்தங்களுடைய பெரும் யானையின் மீது ஏறி, லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராகவன் ஒளிர்ந்தார். பிறகு கதிரவனைப் போன்ற, தம் ஒளியால் சுடர்விடும், வெண்மாலையும் வெண்ணாடையும் அணிந்த அவ்விருவரும் ஜானகியை அணுகினர். வானில் நின்ற அந்த யானையின் முன்பகுதியில், கணவனால் அணைத்துப் பற்றப்பட்ட ஜானகி அதன் தோளில் அமர்ந்திருந்தாள்; கணவனின் மடியிலிருந்து எழும்பி, தாமரைக் கண்ணுடைய அவள் தன் கைகளால் சந்திரனையும் சூரியனையும் தடவிக்கொண்டிருப்பதை நான் கண்டேன். பிறகு அந்த இரு இளவரசர்களும் அகன்ற கண்ணுடைய சீதையும் அமர்ந்திருந்த அந்தச் சிறந்த யானை இலங்கையின் மேல் வந்து நின்றது. வெண்ணிறக் காளைகள் எட்டுப் பூட்டிய தேரில் காகுத்ஸ்தன் சீதையுடன் இங்கே வந்தார்.’ கனவு நூலில் வெண்ணிறம், யானை மீது ஏறுதல், மலை மீது ஏறுதல், சந்திர சூரியரைத் தொடுதல் ஆகியவை நற்பலன் தருவன என்பது புகழ்பெற்றது. சந்திர சூரியரைத் தடவுதல் அரசுரிமை பெறுவதைக் குறிக்கும் — அச்சுப் பதிப்பில் இங்கே அடிக்குறிப்பில் கோவிந்தராஜரின் ‘ராமாயண பூஷணம்’ உரையிலிருந்து இதற்குச் சான்று மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது. எங்கும் வெண்ணிறம் திரும்பத் திரும்ப வருகிறது — மாலை, ஆடை, மலை — இது தூய்மைக்கும் வெற்றிக்கும் அடையாளம். ராக்ஷசிகளுக்கு ‘அஞ்சியவர்கள்’ என்ற அடைமொழி முக்கியமானது — கனவு என்ற பெயரைக் கேட்டதுமே அவர்கள் அஞ்சினார்கள்; ஏனெனில் அவர்களும் கனவுப் பலன்களை நம்புகிறார்கள். தந்தப் பல்லக்கு, ஆயிரம் குதிரைகள், வெண்மலை, கடல் — எல்லாமே செல்வச் சிறப்பின், வெற்றியின் சித்திரம். ராமன் இங்கே வெறும் போர்வீரனாக மட்டுமன்றி, அரசனாகவும் தோன்றுகிறார். கதிரவனோடு ஒளிபோல ராமனோடு சீதை இணைந்திருக்கிறாள் — இது பிரிக்கவியலாமையின் உவமை. நான்கு தந்தங்களுடைய யானை இந்திரனின் ஊர்தியான ஐராவதத்தை நினைவூட்டுகிறது; இதனால் ராமனுக்கு இந்திரனுக்கு இணையான நிலை சுட்டப்படுகிறது. யானை இலங்கையின் மேல் நின்றது என்பது இலங்கையின் மீதான வெற்றியின் தெளிவான அடையாளம். வெண்ணிறக் காளைகள் பூட்டிய எட்டு இணைகொண்ட தேரும் மங்கலமானதே. கனவின் இந்தப் பகுதி படிப்படியாக வளர்கிறது — முதலில் பல்லக்கு, பிறகு மலை, பிறகு யானை, பிறகு வானம், இறுதியில் இலங்கையின் மேல் நிற்றல். இவ்வாறு ராம சீதையரின் உயர்வு படிக்கட்டு வரிசையில் காட்டப்படுகிறது; வெற்றியும் அதுபோலவே படிப்படியாக வரும். திரிஜடை ஒவ்வொரு காட்சியையும் ‘நான் கண்டேன்’ என்று சொல்கிறாள்; இதனால் அவள் சாட்சியின் நம்பகத்தன்மை உறுதிப்படுகிறது.

‘பிறகு வேறோர் இடத்தில், சத்தியமான வீரமுடைய வலிமைமிக்க ராமனைத் தம் தம்பி லக்ஷ்மணனுடனும் சீதையுடனும் வெண்மாலையும் வெண்ணாடையும் அணிந்தவராக நான் கண்டேன். அவர் கதிரவனைப் போன்ற தெய்வீகமான புஷ்பக விமானத்தில் ஏறி, வடதிசையை நோக்கிப் புறப்பட்டார். இவ்வாறு விஷ்ணுவைப் போன்ற வீரமுடைய ராமனைத் தம்பி லக்ஷ்மணனுடனும் மனைவி சீதையுடனும் நான் கனவில் கண்டேன்.’ பிறகு திரிஜடை முடிவைச் சொல்கிறாள்: ‘பாவிகளால் சுவர்க்கத்தை வெல்ல முடியாததுபோல, பேரொளி படைத்த ராமனைத் தேவர்களாலோ அசுரர்களாலோ ராக்ஷசர்களாலோ மற்றவர்களாலோ வெல்ல முடியாது.’ புஷ்பகம் ராவணனின் விமானம்; ராமன் அதில் ஏறுகிறார் என்பது ராவணனின் செல்வச் சிறப்பு ராமனிடம் கைமாறுவதைச் சுட்டுகிறது. வடதிசை அயோத்தியின் திசை — திரும்பிச் செல்லுதலையும் வெற்றியையும் குறிப்பது. இந்தச் சுலோகங்கள் (18.2–22.1) செம்மைப் பதிப்பில் இல்லை, வழக்குப் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளன; அங்கே கனவு இவ்வளவு விரிவாக இல்லை. ‘விஷ்ணுவைப் போன்ற வீரமுடையவர்’ என்ற அடைமொழி ராமனின் தெய்வத்தன்மையைச் சுட்டுகிறது. பாவிகளால் சுவர்க்கத்தை வெல்ல முடியாது என்ற உவமை தர்மம் வெல்லப்பட முடியாதது என்பதைக் காட்டுகிறது. திரிஜடை கனவை வருணித்ததோடு அதன் பொருளையும் தானே விளக்குகிறாள்; இது அவளுடைய அறிவுக்கூர்மையைக் காட்டுகிறது. ராமன் வெல்லப்பட முடியாதவர் என்பதை அவள் கனவிலிருந்து மட்டுமன்றி, அவருடைய தர்மத்திலிருந்தும் ஊகிக்கிறாள் — பாவிகள் சுவர்க்கத்தை வெல்ல மாட்டார்கள்; அதுபோல அதர்மிகள் தர்மவானை வெல்ல மாட்டார்கள். இவ்வாறு கனவு ஒரு நீதிமொழியாக மாறுகிறது. புஷ்பகம் முன்பு குபேரனுடையது, பிறகு ராவணனால் பறிக்கப்பட்டது; பின்னர் ராமன் அதில் ஏறி அயோத்திக்குத் திரும்புவார், அதன்பின் அதைக் குபேரனிடமே திருப்பிக் கொடுப்பார். ஆகவே கனவில் புஷ்பகத்தில் ஏறுதல் யுத்த காண்டத்தின் இறுதி நிகழ்ச்சியின் தெளிவான முன்காட்சி. சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் கூடிய ராமன் — இவ்வாறு குடும்பம் முழுவதும் மீண்டும் ஒன்றுசேர்ந்ததாகக் காணப்படுகிறது.

‘ராவணனையோ நான் மொட்டைத் தலையுடன், எண்ணெய் பூசப்பட்டவனாகக் கண்டேன்; சிவப்பு ஆடை உடுத்து, மதுவுண்டு மயங்கி, இன்னும் குடித்துக்கொண்டு, அலரிப்பூ மாலை அணிந்த அவன் இன்று புஷ்பக விமானத்திலிருந்து தரையில் விழுந்தான். மீண்டும், மொட்டைத் தலையுடன் கருப்பு ஆடை அணிந்த அவன் ஒரு பெண்ணால் இழுத்துச் செல்லப்படுவதைக் கண்டேன். கழுதைகள் பூட்டிய தேரில், சிவப்பு மாலையும் சிவப்புப் பூச்சும் கொண்டு, எண்ணெய் குடித்துக்கொண்டு, சிரித்துக்கொண்டு, ஆடிக்கொண்டு, மனம் குழம்பிப் புலன்கள் கலங்கியவனாக, அவன் ஒரு கழுதையின் மீது விரைவாகத் தெற்குத் திசையை நோக்கிச் சென்றான். மீண்டும் அந்த ராக்ஷசேசுவரன் அச்சத்தால் மயங்கிக் கழுதையிலிருந்து தலைகீழாகத் தரையில் விழுந்தான். திடீரென்று எழுந்து, பதறி, அச்சத்தால் வாடி, மதத்தால் தள்ளாடி, பித்தன் போன்ற தோற்றத்துடன், ஆடையின்றி, பல தீய சொற்களைப் பிதற்றிக்கொண்டு, துர்நாற்றம் வீசும், தாங்க முடியாத, கொடிய, இருள் நிறைந்த, நரகம் போன்ற மலச் சேற்றுக்குள் புகுந்து அதில் மூழ்கினான். தெற்குத் திசையை நோக்கிப் புறப்பட்ட அவன் சேறில்லாத ஒரு மடுவுக்குள் புகுந்தான்; சிவப்பு ஆடை உடுத்த, உடலெங்கும் சேறு பூசிய கருநிறப் பெண் ஒருத்தி பத்துத் தலையனின் கழுத்தில் கயிறு கட்டி யமனின் திசையை நோக்கி இழுத்துச் செல்கிறாள்.’ கனவு நூலில் மொட்டையடித்தல், எண்ணெய் பூசுதல், சிவப்பு ஆடை, கழுதை மீது ஏறுதல், தெற்குத் திசைக்குச் செல்லுதல் ஆகியவை மரணத்தைக் குறிப்பவை. தெற்குத் திசை யமனின் திசை. அந்தக் கருநிறப் பெண் மரணதேவதையே; அவள் அவனைக் கழுத்தில் கட்டி இழுக்கிறாள். ராமனின் வெண்ணிறத்துக்கு எதிராக ராவணனின் சிவப்பும் கருப்பும் கவிஞரால் வேண்டுமென்றே அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இங்கும் 22–28 சுலோகங்களின் பல அரைச் சுலோகங்கள் வழக்குப் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளன. ராவணனின் வீழ்ச்சி புஷ்பகத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது — பின்னர் ராமன் ஏறப்போகும் அதே விமானத்திலிருந்துதான் ராவணன் விழுகிறான். இவ்வாறு இருவரின் எதிரெதிரான போக்குகளும் ஒரே அடையாளத்தில் ஒன்றிணைகின்றன. மது, நிர்வாணம், தீய சொல், மலச் சேறு — இவை வெறும் உடல் மரணத்தை மட்டுமன்றி, ராவணனின் ஒழுக்க வீழ்ச்சியையும் சுட்டுகின்றன. கழுதை அமங்கலமான ஊர்தி; அது அரசனின் பெருமைக்கு முற்றிலும் எதிரானது. பெண்ணால் இழுக்கப்படுகிறான் — ஒரு பெண்ணைப் பலவந்தமாகக் கொண்டுவந்தவன் ஒரு பெண்ணாலேயே இழுக்கப்படுகிறான் — இது கவிதை நீதி. இந்தப் பகுதியின் நீளம் குறிப்பாக வழக்குப் பதிப்பில் பெருகியுள்ளது — ராவணனின் வீழ்ச்சியின் பல காட்சிகள் வரிசையாக வருகின்றன, ஒவ்வொன்றும் முந்தையதைவிட அதிக அவமானம் தருவது. புஷ்பகத்திலிருந்து விழுதல், கழுதையிலிருந்து விழுதல், மலச் சேற்றில் மூழ்குதல், கருநிறப் பெண்ணால் இழுக்கப்படுதல் — நான்கு வகை வீழ்ச்சி. சேறில்லாத மடு என்பது விசித்திரமான காட்சி — தொடர்பின்மையே கனவின் தனித்தன்மை.

‘இவ்வாறே அங்கே பெருவலிமையுடைய கும்பகர்ணனையும் நான் கண்டேன். ராவணனின் மகன்கள் அனைவரும் மொட்டைத் தலையுடன் எண்ணெய் பூசப்பட்டிருந்தனர்; பத்துத் தலையன் பன்றியின் மீதும், இந்திரஜித் முதலையின் மீதும், கும்பகர்ணன் ஒட்டகத்தின் மீதும் தெற்குத் திசைக்குச் சென்றனர். அங்கே விபீஷணன் ஒருவனை மட்டும் வெண்குடையுடன், வெண்மாலையும் வெண்ணாடையும் அணிந்து, வெண்ணிற நறுமணப் பூச்சுப் பூசியவனாக, சங்கு, துந்துபி முழக்கங்களாலும் ஆடல் பாடல்களாலும் சிறப்பிக்கப்பட்டவனாக நான் கண்டேன். அவன் மலைபோன்ற, மேகம்போல் முழங்கும், நான்கு தந்தங்களுடைய தெய்வீக யானையின் மீது ஏறி, நான்கு அமைச்சர்களுடன் வானில் நின்றான். சிவப்பு மாலையும் சிவப்பு ஆடையும் அணிந்து குடித்துக்கொண்டிருக்கும் ராக்ஷசர்களின், பாடலும் இசைக்கருவி முழக்கமும் நிறைந்த பெரும் கூடுகையும் நடந்தது.’ விபீஷணன் ராமனைப் போலவே வெண்ணிறத்தால் சித்திரிக்கப்படுகிறான் — அவனுடைய முடிசூட்டு விழா சுட்டப்படுகிறது. வெண்குடை அரசச் சின்னம். நான்கு அமைச்சர்கள் விபீஷணனுடன் சேர்ந்து ராமனிடம் அடைக்கலம் புகுவார்கள் என்ற யுத்த காண்டத்தின் நிகழ்ச்சி இங்கே முன்னதாகவே காணப்படுகிறது. முப்பத்தைந்தாம் சுலோகம் ஒரே பாதியால் அமைந்தது. ராக்ஷசர்களின் கூடுகை, மதுவருந்துதல், சிவப்பு வேடம் — இதுவும் அழிவின் முன்னறிகுறி. ஒவ்வொரு ராக்ஷசனும் வெவ்வேறு அமங்கல ஊர்தியில் தெற்குத் திசைக்குச் செல்கிறான் — பன்றி, முதலை, ஒட்டகம் — இவை அனைத்தும் கனவில் மரணத்தின் ஊர்திகள். விபீஷணன் ஒருவன் மட்டுமே யானையின் மீது வானில் நிற்கிறான்; அது உயர்வின் அடையாளம். சங்கு, துந்துபி முழக்கமும் ஆடல் பாடல்களும் முடிசூட்டு விழாவின் கொண்டாட்டத்தைச் சுட்டுகின்றன. இவ்வாறு ராவணனின் குலத்தில் தர்மத்தில் நிலைத்த ஒருவன் மட்டுமே உயிர்வாழ்வான், அரசையும் பெறுவான். பெரும் கூடுகை நடந்தது — ராக்ஷசர்களின் மதுக் கூடுகை — அதுவும் கனவில் காணப்பட்டது; அது அவர்களுடைய கடைசிக் கொண்டாட்டம் போன்றது, அதன் பின் அழிவே. சிவப்பு மாலையும் சிவப்பு ஆடையும் அணிந்த ராக்ஷசர்கள் ராவணனின் வேடத்தைப் பின்பற்றுகிறார்கள்; ஆகவே அவனுடைய விதியையும் அனுபவிப்பார்கள்.

‘குதிரைகளும் தேர்களும் யானைகளும் நிறைந்த எழில்மிக்க இந்த இலங்கை நகரம், கோபுரங்களும் தோரண வாயில்களும் உடைந்து கடலில் விழுந்ததாகக் கண்டேன். ராவணனால் காக்கப்படும் இலங்கை, ராமனின் தூதனான வேகமிக்க ஒரு வானரனால் எரிக்கப்பட்டதாக நான் கனவில் கண்டேன். சாம்பலால் வறண்ட இலங்கையில் ராக்ஷசப் பெண்கள் அனைவரும் எண்ணெய் குடித்து மயங்கி, பெருங்குரலெழுப்பிச் சிரித்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். கும்பகர்ணன் முதலான இந்த ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவர்கள் அனைவரும் சிவப்பு ஆடையை எடுத்து அணிந்துகொண்டு சாணக் குளத்துக்குள் புகுந்தனர்.’ முப்பத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் திரிஜடை தான் அறியாத உண்மையுடைய எதிர்காலத்தைச் சொல்கிறாள் — ‘ராமனின் தூதனான வானரன்’ அனுமனே; இதே மரத்தில் ஒளிந்திருந்து அவன் இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறான்; பின்னர் அவனே இலங்கையை எரிப்பான். இந்தச் சுலோகம் செம்மைப் பதிப்பில் இல்லை. எண்ணெய் குடித்தல், சிரிப்பு, சாணக் குளத்தில் புகுதல் ஆகிய அனைத்தும் அமங்கலமான கனவு அடையாளங்கள். கதைக்குள்ளேயே ஒரு நயமான முரண் — கேட்பவனே கனவின் நாயகன். கடலில் விழுந்த இலங்கை என்ற சித்திரம் நகரத்தின் முழுமையான அழிவைக் காட்டுகிறது — கடலால் காக்கப்பட்டது கடலிலேயே மூழ்குகிறது. ராக்ஷசப் பெண்களின் எண்ணெய் குடித்தலும் சிரிப்பும் பித்தும் துயரமும் கலந்த நிலை. சிவப்பு ஆடை அணிந்து சாணக் குளத்தில் புகுதலும் மரணத்தைக் குறிப்பதே. ‘ராவணனால் காக்கப்படும்’ என்ற அடைமொழி அந்த முரணை மேலும் கூர்மையாக்குகிறது — பெருவலிமையுடையவனால் காக்கப்பட்டாலும் நகரம் ஒரே ஒரு வானரனால் எரிக்கப்படும். இவ்வாறு திரிஜடையின் கனவு சுந்தர காண்டத்திலேயே அடுத்து நிகழப்போகும் நிகழ்ச்சியை முன்னதாகச் சுட்டுகிறது.

‘விலகிப் போங்கள், பாருங்கள் — ராகவன் சீதையை அடையப்போகிறார். கடுஞ்சினம் கொண்ட அவர் ராக்ஷசர்களோடு சேர்த்து உங்களையும் கொன்றுவிடக்கூடும். தம் அன்புக்குரிய, தம்மால் பெரிதும் மதிக்கப்படும், வனவாசத்தில் தம்மைப் பின்தொடர்ந்து வந்த மனைவி திட்டப்படுவதையோ மிரட்டப்படுவதையோ ராகவன் பொறுக்க மாட்டார். ஆகவே கடுஞ்சொற்கள் போதும்; இனிய சொற்களையே சொல்லுங்கள்; வைதேகியிடம் வேண்டிக்கொள்வோம் — அதுவே எனக்கு உகந்தது. துயருற்றிருக்கும் எவளைப் பற்றி இத்தகைய கனவு காணப்படுகிறதோ, அவள் பல துன்பங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு மிக உயர்ந்த இன்பத்தை அடைவாள். ராக்ஷசிகளே, நீங்கள் திட்டியவளாக இருந்தாலும் அவளிடம் வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்; வீண் பேச்சால் என்ன பயன்? ராகவனிடமிருந்து ராக்ஷசர்களுக்குக் கொடிய அச்சம் வந்திருக்கிறது. ஜனகன் மகளான மைதிலி வணங்கினால் மனம் கனிவாள்; பெரும் அச்சத்திலிருந்து உங்களைக் காக்க அவள் வல்லவள்.’ இங்கே திரிஜடையின் நடைமுறை அறிவு தெரிகிறது — கனவால் எதிர்காலத்தை அறிந்ததும் அவள் உடனே பக்கம் மாறுகிறாள். வணங்கினால் கனிவாள் என்பது சீதையின் இரக்கத்துக்கான புகழ்ச்சி; பின்னர் போருக்குப் பிறகு சீதையே ராக்ஷசிகளை அனுமனிடமிருந்து காப்பாள் — அது இங்கே முன்னதாகச் சுட்டப்படுகிறது. ‘வீண் பேச்சால் என்ன பயன்’ என்ற கேள்வியால் பொருளற்ற வாதம் தடுக்கப்படுகிறது. திரிஜடையின் சொல்லில் ‘எனக்கு உகந்தது’ என்ற சொல் அவளுடைய சுயமான முடிவைக் காட்டுகிறது. அவள் ராவணனின் ஆணையைப் பின்பற்றவில்லை; கனவின் உண்மையையே பின்பற்றுகிறாள். ‘திட்டியவளாக இருந்தாலும் வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்’ — முன்பு எவளைத் திட்டினீர்களோ அவளிடமே இப்போது வேண்டுங்கள் — இந்தத் தலைகீழ் மாற்றம் ராக்ஷசிகளின் அச்சத்தின் ஆழத்தைச் சுட்டுகிறது. ராமன் தம் மனைவிக்கு நேர்ந்த அவமானத்தை மன்னிக்க மாட்டார்; ஆகவே தங்களைக் காத்துக்கொள்ளவே சீதையின் அருள் தேவை. திரிஜடை சீதையை ‘மைதிலி’, ‘ஜனகன் மகள்’ என்று இருமுறை குலப்பெயரால் குறிப்பிடுகிறாள்; இதனால் அவளுடைய அரசகுலப் பிறப்பும் இரக்க இயல்பும் ஒருசேர நினைவுகூரப்படுகின்றன.

‘மேலும், அகன்ற கண்களுடைய இவளுடைய அங்கங்களில் மிக நுண்ணிய அளவிலும் விகாரமான அடையாளம் எதையும் நான் காணவில்லை. நிழலின் குறைபாட்டால் மட்டுமே இவளுக்குத் துன்பம் வந்திருக்கிறது என்று எண்ணுகிறேன்; துன்பத்துக்குத் தகாத இந்தத் தேவியை வானில் நிற்பவளாகக் காண்கிறேன். வைதேகியின் நோக்கம் நிறைவேறுவதையும், ராக்ஷசேந்திரனின் அழிவையும், ராகவனின் வெற்றியையும் அண்மையில் வந்துவிட்டதாகக் காண்கிறேன். இவள் பெரும் இன்பச் செய்தி கேட்கப்போவதற்கு இதுவே அறிகுறி — தாமரை இதழ் போல நீண்ட இவளுடைய கண் துடிப்பது தெரிகிறது. நல்லியல்புடைய இவளுடைய இடது கை ஒன்று திடீரென்று சற்றே சிலிர்த்து நடுங்குகிறது. பெண்யானையின் துதிக்கை போன்ற, மிகச் சிறந்த இவளுடைய இடது தொடை நடுங்கி, ராகவன் முன்னே வந்து நிற்கிறார் என்று சொல்வதுபோல் இருக்கிறது. கிளையிலுள்ள தன் கூட்டுக்குள் புகுந்த ஒரு பறவை, மிக இனிமையாக ஆறுதல் கூறுவதுபோல, ‘நல்வரவு’ என்ற சொல்லை மீண்டும் மீண்டும் எழுப்பி, மகிழ்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் தூண்டுவதுபோல் இருக்கிறது.’ பிறகு கணவனின் வெற்றியால் மகிழ்ந்த, நாணமுடைய இளம்பெண் சீதை சொன்னாள்: ‘அது உண்மையானால், நான் உங்களுக்கு அடைக்கலமாவேன்.’ பெண்களுக்கு இடப்பக்க அங்கங்கள் துடிப்பது நற்சகுனம் என்பது சகுன நூல் — கண், கை, தொடை என்று வரிசையாக இடப்பக்க அங்கங்கள் துடிக்கின்றன. பறவையின் இனிய குரலும் நற்சகுனமே. ஐம்பத்து மூன்றாம் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் (உபஜாதி) அமைந்தது. இறுதிச் சுலோகம் வழக்குப் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது — அங்கே சீதையின் பெருந்தன்மை வெளிப்படுகிறது: தன்னைத் திட்டியவர்களுக்கும் அடைக்கலமாக அவள் ஆயத்தமாக இருக்கிறாள். சீதையின் உடலில் துன்பத்துக்கான காரணத்தைத் திரிஜடை காணவில்லை — நிழலின் குறைபாடு மட்டுமே, அதாவது தற்காலிகமான வாட்டம், விதியின் குறைபாடன்று. அவளுடைய அங்க இலக்கண அறிவு அவளுக்குச் சாமுத்திரிக சாஸ்திரத்தில் உள்ள பழக்கத்தைச் சுட்டுகிறது. சீதையின் இறுதிச் சொல் நாணமும் மகிழ்ச்சியும் கலந்தது; ‘நாணமுடையவள்’ என்ற அடைமொழி அவளுடைய பண்பின் மேன்மையை உயர்த்துகிறது. ‘நான் உங்களுக்கு அடைக்கலமாவேன்’ என்பது அவளுடைய பொறுமைப் பண்பின் அறிவிப்பு; அது யுத்த காண்டத்தின் இறுதியில் நேரடியாகக் காணப்படுகிறது. கிளைக் கூட்டுக்குள் புகுந்த பறவை ‘நல்வரவு’ என்று சொல்வதுபோல் இருக்கிறது — வரவேற்பின் சொல் கணவனுடன் சேர்வதைக் குறிக்கிறது. இந்தச் சர்க்கத்தில் கனவும் சகுனங்களும் இணைந்து சீதையின் நம்பிக்கையின்மையை நம்பிக்கையாக மாற்றுகின்றன; ஆயினும் அடுத்த சர்க்கத்தில் அவள் மீண்டும் நம்பிக்கை இழப்பாள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे सप्तविंशः सर्गः॥ २७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க