சர்க்கம்
சீதை ராவணனை மறுத்தல்
இடையில் ஒரு புல்லை வைத்து மறுமொழி கூறுதல், பிறன் மனைவியைக் கவர்வதைக் கண்டித்தல், தன்னடக்கமில்லாத அரசனால் நாடு அழிதல், ராமனிடமிருந்து பிரிக்க முடியாமை, ராமனைச் சரணடையும்படி அறிவுரை, ராமனின் அம்புகளின் வர்ணனை, ராவணனின் வரவிருக்கும் அழிவு
கொடிய அந்த ராக்ஷசனின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, வேதனையுற்று, தளர்ந்த குரலுடன், துயரத்தால் வருந்தி, அழுதுகொண்டும் நடுங்கிக்கொண்டும் இருந்த தபஸ்வினியும் பதிவிரதையுமான சீதை, கணவனையே நினைத்தபடி மெல்ல மறுமொழி கூறினாள். தூய புன்னகையுடைய அவள் இடையில் ஒரு புல்லை வைத்துக்கொண்டு பேசுகிறாள் — இந்தச் செயல் மிகுந்த பொருள் பொதிந்தது. பிற ஆடவனோடு நேரடியாக உரையாடுவது தகாது என்பதால் நடுவில் புல் வைக்கப்படுகிறது; மேலும் அவளுடைய பார்வையில் ராவணன் புல்லைப் போல அற்பமானவன் என்பதும் குறிப்பாகப் புலப்படுகிறது. ‘என்னிடமிருந்து உன் மனத்தைத் திருப்பிக்கொள்; உன் மனம் உன் சொந்த மனைவியரிடம் மகிழட்டும். பாவம் செய்தவன் வெற்றியை வேண்டத் தகுதியற்றவனாக இருப்பது போல, நீ என்னை வேண்டத் தகுதியற்றவன். ஒருவனுக்கே மனைவியான நான் பழிக்கப்பட்ட தகாத செயலைச் செய்யமாட்டேன்.’ ‘நான் உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவள், புண்ணியமான குலத்தையும் அடைந்தவள்’ என்று அவள் தான் பிறந்த குலத்தையும் கணவனின் குலத்தையும் நினைவூட்டுகிறாள் — முந்தைய சர்க்கத்தில் கவி ‘நல்லொழுக்கமுடைய குலத்தில் பிறந்தவள்’ என்று சொன்னதையே இங்கே அவள் தன் வாயால் சொல்கிறாள். இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, புகழுடைய வைதேகி ராவணனுக்கு முதுகைக் காட்டித் திரும்பிக்கொண்டு மீண்டும் சொன்னாள் — முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு பேசுவதும் அவமதிப்பின் அடையாளமே. ‘பிறன் மனைவியான நான் உனக்குத் தகுந்த மனைவி அல்லள். தர்மத்தை நன்கு நோக்கு, நல்லோரின் விரதத்தை நன்கு கடைப்பிடி. இரவில் திரிபவனே, உன் மனைவியர் காக்கப்பட வேண்டியவர்கள் போலவே பிறருடைய மனைவியரும் காக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.’ இங்கே சீதை ராவணனின் ‘ஸ்வதர்ம:’ (சொந்த தர்மம்) என்ற வாதத்தை எளிய நியாயத்தால் தகர்க்கிறாள் — தனக்கு விரும்பாததைப் பிறருக்குச் செய்யக்கூடாது. அவளுடைய சொற்களில் சினமும் இல்லை, கெஞ்சலும் இல்லை; தர்மத்தின் தெளிவு மட்டுமே உள்ளது. துயரத்தால் வருந்தி அழுதாலும் அவள் சொல்லில் உறுதியானவள் — உடல் நடுங்குகிறது, மனம் நடுங்கவில்லை. ‘ஏகபத்னீ’ (ஒருவனுக்கே மனைவி) என்ற சொல் ராமனின் ஏகபத்தினி விரதத்தையும் நினைவூட்டுகிறது; இருவரின் உறுதிப்பாடும் ஒன்றையொன்று பிரதிபலிக்கிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் ராவணன் நீளமாகப் பேசினான், சீதையோ மௌனமாக இருந்தாள்; இந்தச் சர்க்கத்தில் அவளுடைய முதல் சொல். அவளுடைய மறுமொழியின் வரிசையும் சிந்தித்து அமைக்கப்பட்டது — முதலில் மறுப்பு, பிறகு தர்ம அறிவுரை, பிறகு நலம் தரும் அறிவுரை, இறுதியில் அச்சுறுத்தல்.
அவள் அறிவுறுத்துகிறாள் — ‘உன்னையே உவமையாகக் கொண்டு உன் சொந்த மனைவியரிடம் மகிழ்ந்திரு. தன் மனைவியரிடம் நிறைவு பெறாதவனும், நிலையற்றவனும், அலைபாயும் புலன்களுடையவனும், வஞ்சக அறிவுடையவனுமான ஆடவனைப் பிறர் மனைவியர் தோல்விக்கு இட்டுச் செல்கின்றனர்.’ இங்கே அச்சுப் பதிப்பில் எட்டாம் சுலோகம் ஆறு பாதங்கள் உடையது. ‘இங்கே நல்லோர் இல்லையா? அல்லது நல்லோர் இருந்தும் நீ அவர்களைப் பின்பற்றுவதில்லையா? ஏனெனில் உன் அறிவு இப்படித் தலைகீழாகவும் ஒழுக்கமற்றதாகவும் இருக்கிறது.’ ‘அல்லது, அறிவுடையவர்கள் சொன்ன நலம் தரும் சொற்களைப் பொய்யான வழியில் செலுத்தப்பட்ட மனமுடைய நீ, ராக்ஷசர்களின் அழிவுக்காகவே ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.’ இந்த இரு சுலோகங்களின் பின்பாதிகள் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன, திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை. பிறகு அரசியல் நெறியின் பொது உண்மை — ‘தன்னடக்கமில்லாத, அநீதியில் ஈடுபட்ட அரசனை அடைந்து, செழிப்பான நாடுகளும் நகரங்களும் அழிகின்றன. அதுபோலவே ரத்தினக் குவியல்கள் நிறைந்த இந்த இலங்கையும் உன்னை அடைந்ததால், நீ ஒருவன் செய்த குற்றத்தால், விரைவிலேயே அழியும்.’ அரசனின் தனிப்பட்ட குற்றம் மக்களின் அழிவுக்குக் காரணமாகிறது என்பது ராமாயணத்தில் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படும் அறிவுரை. ‘தன் சொந்தச் செயல்களால் கொல்லப்படும், தொலைநோக்கற்ற, பாவச்செயல் புரியும் ராவணனின் அழிவில் உயிர்கள் மகிழ்கின்றன. இவ்வாறே பாவச்செயல் புரியும் உன்னைப் பற்றி, நீ வஞ்சித்த மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் சொல்வார்கள் — நல்லவேளை, இந்தக் கொடியவன் இந்தக் கேட்டை அடைந்தான் என்று.’ சீதை ராவணனின் எதிர்காலத்தை அவனுடைய மக்களின் பார்வையிலிருந்து காட்டுகிறாள் — அவன் யாரைத் துன்புறுத்தினானோ, அவர்களே அவனுடைய மரணத்தில் விழா கொண்டாடுவார்கள். ‘ராவணாதீர்கதர்ஶின:’ என்ற அச்சுப் பதிப்பின் பாடத்தில் ‘ராவண அதீர்கதர்ஶின:’ என்று பிரிப்பு; பொருளோ ‘தொலைநோக்கற்ற ராவணனின்’ என்பதே. இந்தப் பகுதியில் சீதை வெறும் மனைவியாக அல்ல, நீதிநூலை உரைப்பவள் போல விளங்குகிறாள். அவளுடைய சொற்கள் உண்மையானவை என்பது யுத்த காண்டத்தில் நிரூபணமாகும். ‘நல்லோர் இல்லையா’ என்ற கேள்வியால் அவள் ராவணனின் அமைச்சர்களின் குறையையும் சுட்டுகிறாள் — அரசனின் அருகில் நலம் கூறுபவர்கள் இருந்தால், அவர்களுடைய சொல் மதிக்கப்படுவதில்லை. இதுவும் பின்னர் விபீஷணனின் அறிவுரை புறக்கணிக்கப்படுவதால் உண்மையாகும்.
‘செல்வச் சிறப்பாலோ பொருளாலோ என்னை ஆசைகாட்டி மயக்க முடியாது. சூரியனிடமிருந்து அதன் ஒளி பிரிக்க முடியாதது போல, நான் ராகவனிடமிருந்து பிரிக்க முடியாதவள்.’ ஒளி சூரியனிடமிருந்து தனித்திருப்பதில்லை — இந்த உவமை சீதைக்கும் ராமனுக்கும் உள்ள பிரிவின்மையைக் குறிக்கிறது; ஆகவே ராவணனின் ஆசைகாட்டல்கள் அனைத்தும் பொருளற்றவை. ‘உலகநாதனான அவனுடைய போற்றத்தக்க கையைத் தலையணையாகக் கொண்ட பின், வேறொருவனின் கையை நான் எப்படித் தலையணையாகக் கொள்வேன்?’ ‘விரதத்தை முடித்து நீராடிய, தன்னை அறிந்த அந்தணனுக்கு வித்தை உரியதாக இருப்பது போல, நான் அந்த மன்னனுக்கே தகுந்த மனைவி.’ வித்தை தகுதியுடையவனையே சார்ந்திருக்கிறது; அதுபோலச் சீதை ராமனையே சார்ந்திருக்கிறாள். பிறகு அவள் நலம் தரும் அறிவுரை கூறுகிறாள் — ‘ராவணா, காட்டில் பெண்யானையோடு யானைத்தலைவன் சேர்க்கப்படுவது போல, துயருற்றிருக்கும் என்னை ராமனோடு நன்முறையில் சேர்த்துவை.’ ‘உன் இருப்பிடத்தை (நகரத்தை)க் காக்கவும், கொடிய கட்டிலிருந்து தப்பவும் நீ விரும்பினால், ஆடவர்களில் காளையான ராமன் நீ நண்பனாக்கிக்கொள்ளத் தகுந்தவன்.’ ‘அவன் எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவன், சரணடைந்தவர்களிடம் அன்புடையவன் என்று அறியப்பட்டவன்; நீ உயிர்வாழ விரும்பினால் அவனோடு நட்பு கொள். சரணடைந்தவர்களிடம் அன்புடைய அவனை மகிழ்வித்து, தூய மனத்துடன் என்னை அவனிடம் ஒப்படைத்துவிடு. இவ்வாறு ரகு குலத்தில் சிறந்தவனிடம் என்னை ஒப்படைத்தால் உனக்கு நன்மை உண்டாகும்; வேறுவிதமாகச் செய்தால் பெருந்துன்பத்தை அடைவாய்.’ இருபது முதல் இருபத்திரண்டு வரையிலான சுலோகங்கள் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன. இங்கே சீதையின் பெருந்தன்மை காணத்தக்கது — தனக்குத் தீங்கு செய்தவனுக்கும் அவள் சரணாகதியின் வழியைக் காட்டுகிறாள்; சரணடைந்தவர்களிடம் ராமன் காட்டும் அன்பில் அவளுக்கு உறுதியான நம்பிக்கை. இதே கருத்துதான் பின்னர் விபீஷணனின் சரணாகதியில் வெற்றி பெறும். சீதையின் சொல் அச்சத்தால் அல்ல, கருணையால் சொல்லப்படுகிறது — ராவணன் தன்னைக் காத்துக்கொள்ளவும் வழி திறக்கப்பட்டது; அவன் அதை ஏற்கவில்லை என்பது அவனுடைய குற்றமே. ‘கையைத் தலையணையாகக் கொண்டு’ என்ற சுலோகம் இல்லறத்தின் அந்தரங்கமான நினைவு — வனவாசத்தில் ராமனின் கையே அவளுக்குத் தலையணையாக இருந்தது. ராவணனின் ரத்தினங்களும், படுக்கைகளும், மாளிகைகளும் அந்தக் கையோடு ஒப்பிடும்போது அற்பமானவை. வித்தையின் உவமையால் சீதை தன்னை ராமனின் தர்மபத்தினியாகவே முன்வைக்கிறாள், அனுபவிக்கப்படும் பொருளாக அல்ல. ‘மைத்ரீ’ (நட்பு) என்ற சொல்லும் கவனிக்கத்தக்கது — ராவணன் தர்மத்தை ஏற்றுக்கொண்டால், அவனை ராமனின் பகைவனாக அல்ல, நண்பனாகவும் கற்பனை செய்ய அவள் தயாராக இருக்கிறாள்.
‘ஏவப்பட்ட வஜ்ராயுதம் ஒருவேளை ஒருவனை விட்டுவிடலாம், யமனும் நீண்ட காலம் விட்டுவைக்கலாம்; ஆனால் சினங்கொண்ட உலகநாதனான ராகவன் உன்னைப் போன்றவனை விடமாட்டான்.’ ‘நூறு வேள்விகள் செய்த இந்திரன் ஏவிய இடியின் முழக்கம் போன்ற ராமனின் வில்லின் பேரொலியை நீ கேட்பாய்.’ ‘இங்கே விரைவிலேயே, அழகிய கணுக்களுடைய, எரியும் வாயுடைய பாம்புகள் போன்ற, ராம லக்ஷ்மணர்களின் பெயர் பொறிக்கப்பட்ட அம்புகள் வந்து விழும்.’ ‘இந்த நகரத்தில் கங்கப் பறவையின் இறகுகளை அணிந்த அவர்களுடைய அம்புகள் விழுந்து ராக்ஷசர்களைக் கொன்று, இடைவெளியே இல்லாமல் செய்யும் — எள்ளளவு இடத்தையும் விட்டுவைக்காது; இதில் ஐயமில்லை.’ ‘ராமன் என்ற பெரிய கருடன், ராக்ஷச அரசர்கள் என்ற பெரும் பாம்புகளை, வினதையின் மைந்தன் பாம்புகளைப் பிடுங்குவது போல, வேகமாகப் பிடுங்கி எறிவான்.’ ‘பகைவரை அடக்கும் என் கணவன், விஷ்ணு மூன்று அடிகளால் அசுரர்களிடமிருந்து ஒளிமிக்க செல்வத்தை மீட்டது போல, உன்னிடமிருந்து என்னை விரைவில் மீட்டுச் செல்வான்.’ வாமன அவதாரத்தை நினைவூட்டுவதால் ராமனின் விஷ்ணுத் தன்மையும் குறிக்கப்படுகிறது. ‘ராக்ஷசர்களின் இருப்பிடமான ஜனஸ்தானம் அழிக்கப்பட்டு, ராக்ஷசர்களின் படை கொல்லப்பட்ட பின், ஆற்றலற்ற நீ, ராக்ஷசனே, இந்தத் தீச்செயலைச் செய்தாய்.’ கர தூஷணர் முதலியோரின் வதமும் ஜனஸ்தானத்தின் அழிவும் சீதையின் நேரடி அனுபவம்; அதையே ராமனின் வலிமைக்குச் சான்றாக அவள் ராவணனுக்கு நினைவூட்டுகிறாள். இங்கே சீதை ராவணனின் அச்சங்களையே அவன் முன் வைக்கிறாள் — முந்தைய சர்க்கத்தில் அவன் தற்புகழ்ச்சியில் மறைத்ததை அவள் வெளிப்படுத்துகிறாள். கருடன் பாம்பு உவமையும் முந்தைய சர்க்கத்தில் ராவணன் சொன்ன உவமைக்கு மறுமொழியாகும் — அங்கே ராவணன் சீதையைக் கருடன் என்றும் தன்னைப் பாம்பு என்றும் சொன்னான்; இங்கே ராமன் கருடன், ராக்ஷசர்கள் பாம்புகள். வஜ்ராயுதம், யமன், இடி, பாம்புகள், கருடன், விஷ்ணு ஆகிய உவமானங்கள் படிப்படியாக அச்சத்தை வளர்க்கின்றன. ‘ராமலக்ஷ்மணலக்ஷிதா:’ (ராம லக்ஷ்மணர்களின் பெயர் பொறிக்கப்பட்ட) என்ற சொல்லால் அம்புகளில் பெயர்கள் பொறிக்கப்பட்டிருப்பது குறிக்கப்படுகிறது — ஒவ்வொரு அம்பும் தன் தலைவனின் அறிவிப்பு போன்றது. இடைவெளியின்மையை வர்ணிப்பதன் மூலம் இலங்கையின் வானம் அம்புகளால் மூடப்படும் என்ற சித்திரம் முன்வைக்கப்படுகிறது.
‘இழிந்தவனே, மனிதர்களில் சிங்கங்களான அந்த இரு சகோதரர்களும் வெளியே சென்றிருந்தபோது, வெறுமையான ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்து நீ என்னைக் கவர்ந்து வந்தாய்.’ சீதை ராவணனின் கோழைத்தனத்தைத் தெளிவாகச் சொல்கிறாள் — அவன் போர் செய்யவில்லை, திருட்டையே செய்தான். ‘நாய் இரண்டு புலிகளின் முன் நிற்க முடியாதது போல, ராம லக்ஷ்மணர்களின் வாசனையை முகர்ந்த மாத்திரத்திலேயே அவர்களுடைய பார்வையில் உன்னால் நிற்க முடியாது.’ ‘இந்திரனின் இரு கைகளோடு போரிட்டபோது விருத்திரனின் ஒற்றைக் கை இணையாக நின்று போரிட முடியாமல் நிலைகுலைந்தது போல, அவ்விருவரோடும் போரிடும்போது உன் நிலையும் இருக்கும்.’ ‘சூரியன் சிறிதளவு நீரை உறிஞ்சிவிடுவது போல, என் தலைவனான ராமன் சௌமித்ரியோடு விரைவில் வந்து அம்புகளால் உன் உயிரைப் பறிப்பான்.’ இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் உள்ளது — ‘நீ குபேரனின் மலைக்குச் சென்றாலும், அல்லது வருண மன்னனின் சபைக்கோ இருப்பிடத்திற்கோ சென்றாலும், காலத்தால் தாக்கப்பட்ட பெருமரம் இடியிலிருந்து தப்பாதது போல, தசரதனின் மைந்தனிடமிருந்து நீ ஐயமின்றித் தப்பமாட்டாய்.’ ‘காலஹத:’ (காலத்தால் தாக்கப்பட்டவன்) என்ற சொல்லால் சீதை அறிவிக்கிறாள் — ராவணன் காலத்தால் ஏற்கனவே கொல்லப்பட்டுவிட்டான், ராமன் ஒரு கருவி மட்டுமே. இவ்வாறு சீதையின் மறுமொழி அச்சத்தில் தொடங்கி, தர்ம அறிவுரையால் வளர்ந்து, ராமனின் வீரத்தை அறிவிப்பதில் முடிகிறது. எவளுடைய உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்ததோ, அவளுடைய சொல் சர்க்கத்தின் முடிவில் வஜ்ரம் போல உறுதியாகிறது. நாய்-புலி, சூரியன்-நீர், இடி-மரம் என்ற உவமைகளால் ராமனுக்கும் ராவணனுக்கும் உள்ள வலிமையின் ஒப்பின்மை மூன்று வகையில் காட்டப்படுகிறது. குபேரன் ராவணனின் சகோதரன், வருணன் நீர்நிலைகளின் தலைவன் — ராவணன் முன்பு எங்கே வெற்றி பெற்றானோ, அங்கேயும் அவனுக்குப் புகலிடம் கிடைக்காது என்பது குறிப்பு. ‘ஶூன்யம் ஆஶ்ரமம்’ (வெறுமையான ஆசிரமம்) என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; ஏனெனில் சீதையின் பார்வையில் அதுவே ராவணனின் இழிவுக்கு முதன்மையான சான்று — வீரன் நேருக்கு நேர் போரிடுகிறான், திருடன் வெறுமையான இடத்தில் நுழைகிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे एकविंशः सर्गः॥ २१॥