சர்க்கம்
ராவணன் சீதைக்கு ஆசைகாட்டுதல்
அபயம் அளித்தல், ராக்ஷச தர்மத்தை அறிவித்தல், இன்பங்களையும் ரத்தினங்களையும் அரசையும் தருவதாகக் கூறுதல், இளமையின் நிலையாமை, ராமனை இகழ்தல், அந்தப்புரத்தின் செல்வம், கடற்கரை வனங்களில் உலவ அழைத்தல்
ராக்ஷசிகளால் சூழப்பட்டு, வாடி, மகிழ்ச்சியிழந்திருந்த தபஸ்வினியான சீதையிடம் ராவணன், உட்பொருள் பொதிந்த இனிய சொற்களால் தன் உள்ளக்கிடக்கையை வெளிப்படுத்தினான். அவன் முதலில் அவளுடைய நாணத்தையும் அச்சத்தையும் குறிவைக்கிறான் — ‘யானைத் துதிக்கை போன்ற தொடைகளுடையவளே, என்னைக் கண்டவுடனேயே நீ முலைகளையும் வயிற்றையும் மறைத்துக்கொண்டு, அச்சத்தால் உன்னையே கண்ணுக்குத் தெரியாமல் ஆக்கிக்கொள்ள விரும்புவது போல இருக்கிறாய்.’ பிறகு அவன் தன் காமத்தை வெளிப்படுத்துகிறான் — ‘அகன்ற கண்ணுடையவளே, உன்னை நான் விரும்புகிறேன்; எல்லா உறுப்புகளின் சிறப்புகளும் நிறைந்தவளே, எல்லா உலகங்களின் மனத்தையும் கவர்பவளே, என்னை மிகவும் மதிப்பாயாக.’ அபயமும் அளிக்கிறான் — ‘இங்கே மனிதர்களோ, விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் பிற ராக்ஷசர்களோ யாரும் வர முடியாது; என்னால் உனக்கு உண்டான அச்சம் விலகட்டும்.’ அதன்பின் அவன் வெட்கமின்றித் தன் கொள்கையை வெளிப்படுத்துகிறான் — ‘அஞ்சுபவளே, பிறர் மனைவியரை நாடுவதும், அவர்களைப் பலவந்தமாகக் கவர்ந்து வருவதும் எப்போதுமே ராக்ஷசர்களின் சொந்த தர்மம்; இதில் ஐயமில்லை.’ இந்த வாக்கியமே ராவணனின் நெறியின் வேர் — அவன் அதர்மத்தையும் தன் இனத்தின் தர்மம் என்று நியாயப்படுத்துகிறான். இருந்தும் அவன் உறுதியளிக்கிறான் — ‘விருப்பமில்லாத உன்னை நான் தீண்டமாட்டேன்; காமம் என் உடலில் தன் விருப்பப்படி செயல்படட்டும்.’ இந்த உறுதிமொழிக்குப் பின்னால் வேறொரு காரணம் புராணங்களில் கேட்கப்படுகிறது; ஆனால் இங்கே அவன் தன் தன்னடக்கத்தைக் காட்டுவது போல மட்டுமே பேசுகிறான். ‘தேவி, அஞ்சாதே, என்னை நம்பு, உண்மையாகவே அன்பு காட்டு, சோகத்திலேயே ஆழ்ந்திருக்காதே’ என்று அவன் ஆறுதல் கூறுகிறான். இறுதியில் அவன் சீதையின் தபஸ்வினிக் கோலத்தை இகழ்கிறான் — ஒற்றைச் சடை, தரையில் படுக்கை, தியானம், அழுக்கடைந்த ஆடை, தகாத இடத்தில் உண்ணாநோன்பு — ‘இவை உனக்குப் பொருந்தாதவை.’ கற்பின் அடையாளங்களாக இருப்பவற்றை அவன் தகாதவை என்று கருதுகிறான்; இங்கேயே இருவரின் பார்வை வேறுபாடு தெளிவாகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் கவி வர்ணித்த சீதையின் எளிமையின் அடையாளங்களையே ராவணன் இப்போது தன் வாயால் எடுத்துக்கூறுகிறான், ஆனால் எதிரான நோக்கத்துடன். அவனுடைய இனிய சொற்களால் பலவந்தத்தின் அச்சத்தை மறைக்க முடியவில்லை. ராவணனின் சொற்களில் இரு வகைக் குரல் — ஒருபக்கம் அன்பையும் மதிப்பையும் நடிப்பது, மறுபக்கம் அதிகாரச் செருக்கு. ‘இங்கே வேறு யாரும் வரமாட்டார்கள், நான் மட்டுமே’ என்ற அபயம் உண்மையில் அச்சத்திற்கே காரணம், ஏனெனில் அதனால் சீதையின் தனிமை உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. ‘ஸ்வதர்ம:’ (சொந்த தர்மம்) என்ற சொல்லின் தவறான பயன்பாடும் கவனிக்கத்தக்கது — தர்மம் என்ற சொல்லால் அதர்மத்தை மூடுவது ராவணனின் இயல்பு. சீதையோ இந்தச் சொற்களுக்கு மௌனமாகவே இருக்கிறாள்.
ராவணன் இன்பப் பொருள்களின் பட்டியலை முன்வைக்கிறான் — விசித்திரமான மாலைகள், சந்தனங்கள், அகில்கள், பலவித ஆடைகள், தெய்வீக அணிகலன்கள், விலையுயர்ந்த பானங்கள், படுக்கைகள், ஆசனங்கள், பாட்டு, நடனம், வாத்திய இசை — ‘மைதிலி, என்னை அடைந்து இவற்றைப் பெறுவாயாக.’ ‘நீ பெண்களில் ரத்தினம்; இப்படி அழுக்கடைந்திருக்காதே, உடலில் அணிகலன்களை அணிந்துகொள்; அழகிய உடலுடையவளே, என்னை அடைந்த பின் நீ எப்படி அவற்றுக்குத் தகாதவளாவாய்?’ பிறகு அவன் காலத்தின் அச்சத்தைக் காட்டுகிறான் — ‘உனக்கு வாய்த்த இந்த அழகிய இளமை கடந்துகொண்டிருக்கிறது; கடந்துபோனது நதிகளின் ஓட்டம் போல மீண்டும் திரும்பி வருவதில்லை.’ காமுகனின் வாயிலிருந்து வந்தாலும் இந்த அறிவுரை உலக உண்மையே — நதியின் ஓட்டம் திரும்புவதில்லை. அதன்பின் அழகுப் புகழ்ச்சி — ‘உருவங்களைப் படைப்பவனான உலகைப் படைத்தவன் உன்னைப் படைத்த பின் ஓய்ந்துவிட்டான் என்று நினைக்கிறேன்; ஏனெனில் உன் அழகுக்கு ஈடான வேறொருத்தி இல்லை. அழகும் இளமையும் நிறைந்த உன்னை அடைந்த பின், பிதாமகனான பிரம்மனே ஆனாலும் யார்தான் நிலைதவறாமல் இருப்பான் — மன உறுதியிலிருந்து நழுவாமல் இருப்பான்?’ ‘குளிர்க்கதிரோன் போன்ற முகமுடையவளே, அகன்ற இடையுடையவளே, உன் உடலின் எந்த எந்தப் பகுதியைப் பார்க்கிறேனோ, அந்த அந்தப் பகுதியிலேயே என் கண் கட்டுண்டு நிற்கிறது.’ இறுதியில் அவன் தன் விருப்பத்தை முன்வைக்கிறான் — ‘மைதிலி, என் மனைவியாகு, இந்த மயக்கத்தைக் கைவிடு; என்னுடைய பல சிறந்த மனைவியருக்கும் தலைமை அரசியாகு.’ ராவணனின் பார்வையில் கற்பு வெறும் மயக்கம். புகழ்ச்சியில் மிகைப்படுத்தல் தெளிவாகத் தெரிகிறது; இருந்தும் கவி அதைக் காமத்தால் வருந்தும் ராவணனின் உள்ளத்திற்குச் சான்றாகவே முன்வைக்கிறார். ‘அக்ரமஹிஷீ’ (தலைமை அரசி) என்ற சொல்லால் மண்டோதரியின் இடத்தையும் சீதைக்குக் கொடுக்க விரும்புகிறான் என்பது குறிப்பாகத் தெரிகிறது. இன்பப் பொருள்களின் விரிவான வர்ணனை அவனுடைய மனத்தின் இயல்பைக் காட்டுகிறது — அவனுடைய இன்பக் கற்பனை வெளிப்பொருள்களிலேயே முடிந்துவிடுகிறது. சீதையோ வனவாசத்தில் மரவுரிகளையும், கிழங்கு, வேர், கனிகளையும், தரைப் படுக்கையையும் ராமனோடு மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டவள்; ஆகவே இந்த இன்பங்களுக்கு அவளுடைய பார்வையில் மதிப்பில்லை. ‘பாட்டு, நடனம், வாத்திய இசை’ ஆகியவை அரண்மனையின் களியாட்டங்கள்; அவை அயோத்தியிலும் அவளுக்கு எளிதில் கிடைத்தவை; இருந்தும் அவள் ராமனோடு காட்டைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். இளமையின் நிலையாமை பற்றிய வாதம், அழகின் மிகைப் புகழ்ச்சி, தலைமை அரசிப் பதவியின் ஆசை — இந்த மூன்று வழிகளும் பெண்ணின் மனத்தைக் கவர உலகில் பெயர்பெற்றவை; ராவணன் அவை அனைத்தையும் வரிசையாகப் பயன்படுத்துகிறான்.
ராவணன் தன்னிடம் உள்ள அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வருகிறான் — ‘அஞ்சுபவளே, உலகங்களிலிருந்து பலவந்தமாகக் கவர்ந்து கொண்டுவந்த ரத்தினங்கள் அனைத்தையும், அரசையும் உனக்குத் தருகிறேன்.’ ‘ஒய்யாரியே, உனக்காகப் பல நகரங்களை மாலையாக அணிந்த பூமி முழுவதையும் வென்று ஜனகனுக்குக் கொடுப்பேன்.’ சீதையின் தந்தையின் பெயரைக் குறிப்பிடுவதன் மூலம் அவன் அவளுடைய தந்தைப் பாசத்தையும் பயன்படுத்த விரும்புகிறான். பிறகு தற்புகழ்ச்சி — ‘எனக்கு ஈடான வலிமையுடையவன் எவனையும் உலகில் நான் காணவில்லை; போரில் எதிர்ப்பவர் இல்லாத என் மாபெரும் வீரத்தைப் பார். போர்களில் என்னால் பலமுறை முறியடிக்கப்பட்டு, கொடிகள் நசுக்கப்பட்ட தேவர்களும் அசுரர்களும் எதிர்ப்படைகளில் நிற்க முடியாதவர்களானார்கள்.’ இது அவனுடைய வலிமையின் உண்மையும் கூட; ஆனால் பின்னர் ராமனின் முன் அது பயனற்றுப் போகும். ‘என்னை விரும்பு; இன்றே உனக்குச் சிறந்த ஒப்பனை செய்யப்படட்டும்; உன் உடலில் ஒளிமிக்க அணிகலன்கள் அணிவிக்கப்படட்டும்.’ ‘ஒப்பனையுடன் நன்கு பொருந்திய உன் அழகை நான் நன்றாகக் காண்கிறேன்; அழகிய முகமுடையவளே, கனிவுடன் ஒப்பனை செய்துகொண்டவளாகு.’ இங்கே உரைக்குறிப்பில் ‘பாவிக’ அணி சொல்லப்படுகிறது — எதிர்காலத்தில் நிகழவிருக்கும் ஒப்பனை நிகழ்காலத்தில் நடப்பது போல வர்ணிக்கப்படுகிறது. ‘விருப்பப்படி இன்பங்களை அனுபவி, அருந்து, மகிழ்ந்திரு; பூமியையோ செல்வங்களையோ விரும்பியபடி கொடு.’ ‘என்னிடம் நம்பிக்கையுடன் களித்திரு, துணிவுடன் ஆணையிடு; என் அருளால் களித்திருக்கும் உன்னோடு உன் உறவினனும் களித்திருக்கட்டும்.’ அச்சுப் பதிப்பில் ‘பாந்தவஸ்தவ’ (உன் உறவினன்) என்று ஒருமை உள்ளது; அது ‘லலதாம்’ (களித்திருக்கட்டும்) என்ற வினையோடு பொருந்துகிறது. இவ்வாறு ராவணன் கொடை, வலிமை, இன்பம் என்ற மூன்று ஆசைகாட்டல்களையும் வரிசையாகப் பயன்படுத்துகிறான். சீதையை அடிமையாக அல்ல, ஆணையிடுபவளாக ஆக்க விரும்புவதாக அவன் காட்டுகிறான்; இதுவும் ஆசைகாட்டலின் நுட்பமான ஒரு பகுதியே. பூமியை வெல்வதாகக் கொடுக்கும் உறுதிமொழியும், தேவர் அசுரர்களைத் தோற்கடித்ததை நினைவூட்டுவதும் சீதையின் இதயத்தில் அச்சத்தையும் உண்டாக்கும் நோக்குடையவை — எல்லோரையும் வென்றவனிடமிருந்து உன்னை யார் காப்பார்கள் என்பது மறைபொருள். ஒப்பனை செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற வற்புறுத்தல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; ஏனெனில் அழுக்கடைந்த கோலமே சீதையின் மறுப்பின் கண்ணுக்குத் தெரியும் அடையாளம்; அதைக் கைவிடுவதே முதல் சரணாகதி என்று ராவணன் கருதுகிறான். ஜனகனின் பெயரைக் குறிப்பிடுவதும் சாமர்த்தியமானதே — தந்தையின் அரசு பெருகுவது மகளுக்கு விருப்பமாக இருக்கும் என்று அவன் கற்பனை செய்கிறான்; ஆனால் சீதையின் தந்தையும் தர்மத்தில் உறுதியானவர் என்பதை அவன் மறந்துவிடுகிறான்.
இப்போது அவன் ராமனை இகழத் தொடங்குகிறான் — ‘மங்கலமானவளே, புகழுடையவளே, என் செல்வத்தையும் சிறப்பையும் பார்; நற்பேறுடையவளே, மரவுரி அணிந்த ராமனால் நீ என்ன செய்யப்போகிறாய்? ராமன் வெற்றியைக் கைவிட்டவன், செல்வமிழந்தவன், காட்டில் திரிபவன், விரதம் பூண்டவன், வெறுந்தரையில் படுப்பவன்; அவன் உயிரோடு இருக்கிறானா இல்லையா என்றுகூட நான் ஐயுறுகிறேன்.’ ‘முன்னே கொக்குகள் பறக்கும் கருமேகங்களால் மூடப்பட்ட நிலவொளியைப் போன்ற உன்னை ராமன் காணக்கூட முடியாது.’ ‘இந்திரனின் கையில் இருந்த புகழை ஹிரண்யகசிபு அடைய முடியாதது போல, என் கையிலிருந்து உன்னை அடைய ராகவனுக்குத் தகுதியில்லை.’ ஹிரண்யகசிபுவின் உதாரணம் எதிரான பலனையே தருகிறது — அவனும் இறுதியில் விஷ்ணுவால் கொல்லப்பட்டான்; ஆகவே ராவணனின் உதாரணமே அவனுடைய வரவிருக்கும் அழிவைக் குறிக்கிறது. பிறகு மீண்டும் மயக்கம் — ‘அழகிய புன்னகையுடையவளே, அழகிய பற்களுடையவளே, அழகிய கண்களுடையவளே, ஒய்யாரியே, அஞ்சுபவளே, கருடன் பாம்பைக் கவர்வது போல நீ என் மனத்தைக் கவர்கிறாய்.’ ‘கசங்கிய பட்டாடை அணிந்து, அலங்காரம் இல்லாமல் இருக்கும் மெல்லியவளான உன்னைக் கண்ட பின், என் சொந்த மனைவியரிடம் நான் இன்பம் காண்பதில்லை.’ இங்கே உவமையில் ராவணனே பாம்பு, சீதை கருடன் — அறியாமலேயே அவன் தன் பலவீனத்தை ஒப்புக்கொள்கிறான். ‘சீரவாஸீ’ (மரவுரி அணிந்தவன்), ‘ஸ்தண்டிலஶாயீ’ (வெறுந்தரையில் படுப்பவன்) ஆகியவை ராமனின் விரதத்தின் அடையாளங்கள்; சீதைக்கு அவை பெருமைக்குரியவை; அவற்றையே ராவணன் வறுமையின் இலக்கணங்களாகக் கணக்கிடுகிறான். ராமனின் மரணம் பற்றிய ஐயமும் சீதையின் நம்பிக்கையைத் தகர்ப்பதற்காகவே சொல்லப்படுகிறது. இந்தப் பகுதியில் ராவணனின் கூற்றில் உள்ள முரண் தெளிவாகிறது — ஒருபக்கம் ‘ராமன் எளியவன், செல்வமிழந்தவன்’ என்கிறான், மறுபக்கம் ‘அவனால் உன்னை அடைய முடியாது’ என்கிறான்; ராமன் சாரமற்றவன் என்றால், அவனுடைய எதிர்ப்பைப் பற்றிய கவலை ஏன்? இந்தக் கவலையே ராவணனின் உள்ளார்ந்த அச்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. மேகம் மூடிய நிலவொளியின் உவமையும் சீதையின் இயல்பான ஒளியை ஒப்புக்கொள்கிறது.
இறுதியில் ராவணன் அந்தப்புரத்தின் செல்வத்தைச் சீதைக்கு அர்ப்பணிக்கிறான் — ‘ஜானகி, என் அந்தப்புரத்தில் வாழும், எல்லா நற்குணங்களும் உடைய பெண்கள் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்களோ, அவர்கள் அனைவர் மீதும் நீ ஆட்சி செய்.’ ‘கருமையான கூந்தல் முனைகளுடையவளே, மூவுலகிலும் சிறந்த என் பெண்கள், அப்ஸரஸ்கள் திருமகளுக்குப் பணிவிடை செய்வது போல, உனக்குப் பணிவிடை செய்வார்கள்.’ ‘அழகிய புருவங்களுடையவளே, அழகிய இடையுடையவளே, வைஶ்ரவணனிடம் (குபேரனிடம்) இருந்த ரத்தினங்களையும் செல்வங்களையும், உலகங்களையும் என்னோடு விருப்பப்படி அனுபவி.’ குபேரனிடமிருந்து பறித்த செல்வத்தை அவன் தனக்குச் சொந்தமானது போலப் பேசுகிறான். மீண்டும் ராமனோடு ஒப்பீடு — ‘தேவி, தவத்தாலோ, வலிமையாலோ, வீரச் செயல்களாலோ, செல்வத்தாலோ, தேஜஸாலோ, புகழாலோ ராமன் எனக்கு நிகரானவன் அல்லன்.’ இறுதி இரண்டு சுலோகங்களும் புஷ்பிதாக்ரா யாப்பில் அமைந்தவை — ‘அருந்து, உலவு, மகிழ்ந்திரு, இன்பங்களை அனுபவி; செல்வக் குவியலையும் பூமியையும் உனக்குத் தருகிறேன்; பெண்ணே, என்னிடம் விருப்பப்படி களித்திரு; உன்னோடு சேர்ந்து உன் உறவினர்களும் களித்திருக்கட்டும்.’ ‘அஞ்சுபவளே, தூய பொன் ஆரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உடலுடன், மலர்ந்த மரக்கூட்டங்கள் அடர்ந்த, வண்டுகள் நிறைந்த கடற்கரை வனங்களில் என்னோடு உலவுவாயாக.’ சர்க்கத்தின் முடிவில் யாப்பை மாற்றுவதன் மூலம் கவி ராவணனின் சொல்வெள்ளத்தின் உச்சத்தைக் காட்டுகிறார்; ஆனால் இந்தப் பேச்சு முழுவதும் சீதையின் ஒரே உறுதியால் பயனற்றுப் போகும் என்பதை அடுத்த சர்க்கம் காட்டும். இங்கே எங்கும் ‘பீரு’ (அஞ்சுபவளே) என்ற விளி மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது — ராவணன் அவளுடைய அச்சத்தை அறிந்திருக்கிறான், அதையே பயன்படுத்துகிறான். அந்தப்புரத்தின் மீதான ஆட்சி, குபேரனின் செல்வம், பூமி ஆகியவற்றைக் கொடுப்பது சேர்ந்து எல்லாவற்றையும் கொடுப்பது போலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் இவை அனைத்தும் பறிக்கப்பட்டவையே — ரத்தினங்கள் உலகங்களிலிருந்து பலவந்தமாகக் கவரப்பட்டவை, செல்வம் வைஶ்ரவணனிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டது, பெண்களும் பெரும்பாலும் பலவந்தமாகக் கொண்டுவரப்பட்டவர்கள். ஆகவே அவன் கொடுக்க விரும்புவது தர்மநெறியில் அவன் ஈட்டியது அல்ல. ராமனோடு ஒப்பிடும்போது தவம், வலிமை, வீரம், செல்வம், தேஜஸ், புகழ் என்ற ஆறு குணங்கள் கணக்கிடப்படுகின்றன.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे विंशः सर्गः॥ २०॥