சர்க்கம்
ராவணனைக் கண்டதால் சீதையின் அச்சமும் துயரமும்
ராவணன் வருவதைக் கண்டு சீதை நடுங்குதல், தரையில் அமர்ந்த அவளுடைய பரிதாப நிலை, உவமைகளால் அவளுடைய வர்ணனை, ராமனைப் பற்றிய தியானம், ராவணன் ஆசைகாட்டத் தொடங்குதல்
அதே நேரத்தில், அழகும் இளமையும் உடையவனும், சிறந்த அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனுமான ராக்ஷச அரசன் ராவணன் வருவதைக் கண்டு, பழிக்கப்படாதவளும் அரசகுமாரியுமான வைதேகி, பெருங்காற்றில் வாழைமரம் போல நடுங்கினாள். முந்தைய சர்க்கத்தில் மரத்தில் பதுங்கியிருந்த அனுமன் ராவணனின் வருகையைக் கண்டான்; இந்தச் சர்க்கத்தில் கவி தன் பார்வையைச் சீதையின் மீது செலுத்துகிறார். அச்சத்தால், அகன்ற கண்களுடைய அந்த அழகிய பெண் தொடைகளால் வயிற்றையும், கைகளால் முலைகளையும் மறைத்துக்கொண்டு அமர்ந்து அழுதாள் — பிற ஆடவனிடமிருந்து தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும் இயல்பான செயல் இது. ராக்ஷசிகளின் கூட்டங்களால் காவல் காக்கப்பட்ட, வாடிய, துயரத்தால் வருந்திய அந்தச் சீதையைப் பத்துத் தலையோன் கண்டான் — கடலில் மூழ்கிய படகு போல அவள் துயரக் கடலில் மூழ்கியிருந்தாள். கூர்மையான விரதமுடைய அவள் விரிப்பு ஏதுமில்லாத வெறுந்தரையில் அமர்ந்திருந்தாள் — ஆசனமும் இல்லை, விரிப்பும் இல்லை. வெட்டப்பட்டுத் தரையில் விழுந்த மரக்கிளை போல அவள் தோன்றினாள். ‘வெட்டப்பட்ட கிளை’ என்ற உவமையால் குறிக்கப்படுவது — வேரான ராமனிடமிருந்து அவள் பிரிக்கப்பட்டவள், இருந்தும் அவளுக்குள் உயிர்ச்சாறு அழியவில்லை. முதல் சுலோகங்களிலேயே அச்சம், நாணம், எளிமை என்ற மூன்று சித்திரங்களும் கவியால் ஒருசேரக் காட்டப்படுகின்றன; இதனால் அடுத்து வரும் உரையாடலுக்குப் பின்னணி அமைகிறது. ராவணன் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், சீதையோ அழுக்கடைந்தவள் — இந்த முரண் கவியால் வேண்டுமென்றே அமைக்கப்பட்டது. ஒருபக்கம் செல்வத்தின் செருக்கு, மறுபக்கம் கற்பின் தவம். ராவணனின் அழகும் இளமையும் அணிகலன்களும் சீதையின் மனத்தில் ஈர்ப்பை உண்டாக்கவில்லை, அச்சத்தை மட்டுமே உண்டாக்குகின்றன என்பதும் இங்கே குறிக்கப்படுகிறது. மரத்தில் பதுங்கியிருக்கும் அனுமனும் இவை அனைத்தையும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான் என்பதை வாசகர் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
அவள் அழுக்கையே அலங்காரமாகப் பூசிய உடலுடையவளாக இருந்தாள் — அழுக்கே அவள் உறுப்புகளுக்கு அணியாக இருந்தது; அலங்காரத்திற்குத் தகுந்தவளாயினும் அலங்காரம் இல்லாதவளாக இருந்தாள். சேறு பூசிய தாமரைத் தண்டு போல அவள் ஒளிர்ந்தும் ஒளிராமலும் இருந்தாள் — இயல்பான அழகால் ஒளிர்கிறாள், அழுக்கால் ஒளிர்வதில்லை என்று இந்தி உரையும் விளக்குகிறது. மன உறுதிகளையே குதிரைகளாகப் பூட்டிய மனோரதங்களில் ஏறி, அரசர்களில் சிங்கமும் தன்னை அறிந்தவனுமான ராமனின் அருகே செல்பவள் போல இருந்தாள் — உடல் இலங்கையில், மனமோ ராமனிடம். வாடியவளாக, தனியே அழுபவளாக, தியானத்திலும் சோகத்திலும் ஆழ்ந்தவளாக, துயரத்தின் முடிவைக் காணாதவளாக இருந்த அந்த அழகி ராமனையே பின்பற்றியவளாக இருந்தாள். மந்திரங்களாலும் மூலிகைகளாலும் கட்டுண்டு நெளியும் நாகராஜனின் மனைவி போலவும், தூமகேது என்ற கிரகத்தால் புகையூட்டப்படும் ரோஹிணி போலவும் அவள் வெந்தாள். நல்லொழுக்கமும் தர்மநெறியும் ஆசாரமும் உடைய குலத்தில் பிறந்து, பின்னர் திருமணச் சடங்கால் அப்படிப்பட்ட குலத்தையே அடைந்தவளாயினும், இழிந்த குலத்தில் பிறந்தவள் போல அழுக்கடைந்தவளாகத் தோன்றினாள். பிறகு உவமைகளின் மாலை தொடங்குகிறது — அவள் மங்கிப்போன பெரும்புகழ் போலவும், அவமதிக்கப்பட்ட நம்பிக்கை போலவும், தேய்ந்துபோன அறிவு போலவும், தகர்க்கப்பட்ட ஆசை போலவும், அழிக்கப்பட்ட எதிர்காலம் போலவும், மீறப்பட்ட கட்டளை போலவும், தீயநிமித்தக் காலத்தில் எரியும் திசை போலவும், பறிக்கப்பட்ட வழிபாடு போலவும் இருந்தாள். ஒவ்வொரு உவமானமும் சிறந்த ஏதோ ஒன்று அவமதிக்கப்பட்டதையோ அழிக்கப்பட்டதையோ காட்டுகிறது; இதனால் சீதையின் உயர்ந்த இயல்பும் அவளுடைய இன்றைய அவலநிலையும் ஒருசேரக் குறிக்கப்படுகின்றன. புகழ், நம்பிக்கை, அறிவு, ஆசை, கட்டளை, வழிபாடு — இவை அனைத்தும் உருவமற்றவை; அவற்றோடு ஒப்பிடுவதால் சீதை வெறும் பெண் மட்டுமல்ல, தர்மத்தின் சத்தியத்தின் வடிவம் என்பது குறிப்பாகப் புலப்படுகிறது. ‘ராமாம் ராமமனுவ்ரதாம்’ (ராமனையே பின்பற்றிய அழகி) என்ற சொல்மடக்கால் அவளுடைய ஒருமுகப்பட்ட பற்று இனிமையாகச் சொல்லப்படுகிறது. குலத்தையும் ஒழுக்கத்தையும் வர்ணிப்பதால், அவளுடைய அழுக்கு அவளுடைய குற்றத்தால் அல்ல, சூழ்நிலையாலேயே என்பது காட்டப்படுகிறது. மனோரதத்தைத் தேராக உருவகித்தது தனிச் சிறப்புடன் மனங்கவர்கிறது — உடல் கட்டுண்டிருக்கிறது, ஆனால் மன உறுதிகள் குதிரைகளைப் போல மனத்தை வேகமாக ராமனிடம் சுமந்து செல்கின்றன. பிரிவுற்ற பெண்ணின் உள்ளத்தின் நுட்பமான அறிமுகம் இது.
உவமைகள் தொடர்கின்றன — இருளால் விழுங்கப்பட்ட சந்திர மண்டலம் உடைய பௌர்ணமி இரவு போலவும், அழிக்கப்பட்ட தாமரைக்குளம் போலவும், வீரர்கள் கொல்லப்பட்ட படை போலவும், இருளால் அழிக்கப்பட்ட ஒளி போலவும், வற்றிப்போன ஆறு போலவும், தூய்மையற்றதன் தீண்டலால் கறைப்பட்ட வேள்வி மேடை போலவும், அணைந்த தீச்சுடர் போலவும் அவள் இருந்தாள். யானையின் துதிக்கையால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு, இலைகளும் தாமரைகளும் பிடுங்கப்பட்டு, பறவைகள் அஞ்சி ஓட்டப்பட்ட தாமரைக்குளம் போலக் கலங்கியிருந்தாள். கணவனைப் பற்றிய சோகத்தால் வருந்திய அவள், நீர் வடிக்கப்பட்டு வறண்ட நதி போலவும், சிறந்த தூய்மை இல்லாத தேய்பிறை இரவு போலவும் தோன்றினாள். மென்மையானவளும், அழகாக அமைந்த உறுப்புகளுடையவளும், ரத்தினமயமான உள்ளறைகளில் வாழத் தகுந்தவளுமான அவள், வெயிலால் சுடப்படும், சற்றுமுன் பிடுங்கப்பட்ட தாமரைத் தண்டு போல வாடியிருந்தாள். கூட்டத்தலைவனிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டு, தூணில் கட்டப்பட்டு, நீண்ட பெருமூச்சு விடும் யானையரசனின் பெண்யானை போல அவள் பெருந்துயரத்தில் இருந்தாள். முயற்சியின்றியே ஒரே நீண்ட சடையால் அவள் அழகுற்று விளங்கினாள் — கூதிர்காலத்தில் நீலநிற வனவரிசையால் பூமி அழகுறுவது போல. ஒற்றைச் சடை கணவனைப் பிரிந்தவளின் அடையாளம்; அதையும் கவி அழகின் உவமானமாக்குகிறார். எல்லா இடங்களிலும் உவமானங்களுக்குப் பொதுவான பண்பு ஒன்றே — இயல்பாக அழகான பொருள் வெளிப்புறத் தாக்குதலால் மாசுபடுத்தப்பட்டது; ஆகவே சீதையின் அழகு அழியவில்லை, மூடப்பட்டிருக்கிறது மட்டுமே என்பது கருத்து. மூலத்தில் ‘தமோக்ரஸ்தேந்து’ (இருளால் விழுங்கப்பட்ட சந்திரன்), ‘தமோத்வஸ்தாம்’ (இருளால் அழிக்கப்பட்ட) என்ற பாடங்கள் உள்ளன; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘ராஹுக்ரஸ்தேந்து’ (ராகுவால் விழுங்கப்பட்ட சந்திரன்), ‘தபோத்வஸ்தாம்’ (வெப்பத்தால் அழிக்கப்பட்ட) என்று வேறுபடுகின்றன. பெண்யானையின் உவமை தனிச் சிறப்புடன் நெஞ்சைத் தொடுகிறது — கூட்டத்தலைவனிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்ட பெண்யானை தூணில் கட்டப்பட்டு நீண்ட பெருமூச்சு விடுவது போல, ராமனிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்ட சீதை ராக்ஷசிகளால் சூழப்பட்டு இலங்கையில் சிறைப்பட்டிருக்கிறாள். நதி, இரவு, தாமரைத் தண்டு ஆகிய உவமானங்கள் இயற்கையின் உலகிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை; இதனால் காட்டில் வாழ்ந்த சீதைக்கும் இயற்கைக்கும் உள்ள தொடர்பும் நினைவுகூரப்படுகிறது. சடையைப் பற்றிய சுலோகத்திலும் கவி அழகை மறப்பதில்லை — துயரத்திலும் சீதையின் இயல்பான அழகு கூதிர்கால வனவரிசை போல நீலமாகவும் மென்மையாகவும் தோன்றுகிறது.
உண்ணாநோன்பாலும், சோகத்தாலும், தியானத்தாலும், அச்சத்தாலும் அவள் தேய்ந்தவளாக, மெலிந்தவளாக, வாடியவளாக, குறைவாக உண்பவளாக, தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்ட தபோதனையாக இருந்தாள். துயரத்தால் வருந்திய அவள், தெய்வத்தை வேண்டுவது போல மனத்தால் கைகூப்பி, ரகு குலத்தில் முதன்மையானவனான ராமனின் வல்லமையால் பத்துத் தலையோனுக்குத் தோல்வி நேர வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டிருந்தாள் — அவளுடைய வேண்டுதலும் அவனுடைய தோல்விக்கானதே, தன் விடுதலைக்காக மட்டுமல்ல. அப்படி அழுதுகொண்டிருந்தவளும், பழிக்கப்படாதவளும், அழகிய இமைகளுடன் கூடிய செம்மையும் நீளமும் வெண்மையும் உடைய கண்களுடையவளும், ராமனையே மிகவும் பின்பற்றியவளுமான மைதிலியை ராவணன் தன் அழிவுக்காகவே ஆசைகாட்டி மயக்க முயன்றான். ‘வதாய’ (அழிவுக்காக) என்ற சொல்லால் கவி விளைவை முன்கூட்டியே அறிவிக்கிறார் — இந்த ஆசைகாட்டலே ராவணனின் அழிவுக்கு வித்து. இறுதிச் சுலோகம் வம்ஶஸ்த யாப்பில் அமைந்துள்ளது; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராவணனின் சொற்கள் தொடரும். சீதையின் எளிமை பலவீனம் அல்ல, தவமே என்பது ‘தபோதனாம்’ (தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்டவள்) என்ற சொல்லால் தெளிவாகிறது. உண்ணாநோன்பு, தியானம், கைகூப்பிய வேண்டுதல் — இவை தவம் செய்பவளின் இலக்கணங்கள். ஆகவே ராவணனின் ஆசைகாட்டல் தவம் செய்பவளின் தவத்தைக் கலைக்கும் முயற்சி போன்றது; அது அதைச் செய்பவனையே அழிக்கிறது. ‘அனிந்திதாம்’ (பழிக்கப்படாதவள்) என்பது மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது; சர்க்கத்தின் தொடக்கத்திலும் ‘அனிந்திதா’ என்று உள்ளது — சர்க்கம் அதே அடைமொழியால் தொடங்கி அதே அடைமொழியால் முடிகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे एकोनविंशः सर्गः॥ १९॥