சர்க்கம்
ராவணன் அசோகவனத்திற்கு வருதல்
இரவின் இறுதியில் வேதகோஷம், ராவணன் விழித்தெழுதல், பெண்கள் சூழ அவன் அசோகவனத்தில் நுழைதல், அனுமன் அவனைக் காணுதல், அவன் சீதையை நோக்கிச் செல்லுதல்
இவ்வாறு மலர்ந்த மரங்கள் நிறைந்த வனத்தை உற்றுநோக்கியும் வைதேகியைத் தேடியும் கொண்டிருந்த அனுமனுக்கு இரவு சிறிதளவே மீதமிருந்தது — இரவின் கடைசி யாமம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. அந்த இரவின் இறுதியில் அவன், ஆறு அங்கங்களுடன் வேதங்களை அறிந்தவர்களும், சிறந்த வேள்விகளைச் செய்பவர்களுமான பிரம்மராக்ஷசர்களின் வேதகோஷங்களைக் கேட்டான். பின்னர் செவிக்கும் மனத்துக்கும் இனிய ஒலிகளாலும் மங்கல வாத்தியங்களாலும் நீண்ட கைகளும் பெருவலிமையும் உடைய பத்துத் தலையோன் எழுப்பப்பட்டான். விழித்தெழுந்த, பெரும்பேறுடைய, வீரமிக்க ராக்ஷசர்களின் தலைவன், நழுவிய மாலைகளும் ஆடைகளும் உடையவனாக, வைதேகியையே நினைத்தான். காமத்தால் பெரிதும் தூண்டப்பட்டு மதத்தால் வெறிகொண்டிருந்த அந்த ராக்ஷசன், அவள் மீது பற்றிய காமத்தைத் தனக்குள் மறைத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. இங்கே இலங்கையின் விசித்திரமான இயல்பு தெரிகிறது — ராக்ஷசர்களும் வேதம் அறிந்தவர்கள், வேள்விகள் செய்பவர்கள்; அவர்களுடைய வீடுகளில் காலையில் வேதகோஷம் கேட்கிறது. ‘ப்ரஹ்மரக்ஷஸாம்’ என்பது அந்தணர் குலத்தில் பிறந்த ராக்ஷசர்களைக் குறிக்கிறது; இந்தி உரை ‘பிரம்மராக்ஷசர்களின் வீடுகளில் வேதம் ஓதும் ஒலி’ என்கிறது. ராவணன் விழித்தெழுவது அரசனுக்குரிய முறையில் — மங்கல வாத்தியங்களாலும் புகழ்ப்பாடல்களாலும். ஆனால் விழித்தெழுந்ததும் அவனுடைய முதல் நினைவு சீதையே — ‘வைதேஹீமன்வசிந்தயத்’ (வைதேகியையே நினைத்தான்). நான்காம் சுலோகத்தில் ‘ஸ்ரஸ்தமால்யாம்பரதர:’ — உறக்கத்தால் தளர்ந்த மாலைகளும் ஆடைகளும்; அவனுடைய நிலையும் ஒழுங்கற்றது. ஐந்தாம் சுலோகத்தில் காமத்தின் வலிமை — அதை அவனால் மறைக்க முடியவில்லை; ஆகவே இரவின் இறுதியிலேயே சீதையைக் காணப் புறப்படுகிறான். வேதகோஷத்தையும் ராவணனின் காமத்தையும் அருகருகே வைத்தது கவியின் நுட்பமான முரண் — தர்மத்தின் ஒலியும் அதர்மத்தின் தொடக்கமும் ஒரே நேரத்தில். நான்காம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘மஹாபாகோ’ (பெரும்பேறுடையவன்) என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘யதாகாலம்’ (உரிய நேரத்தில்).
எல்லா அணிகலன்களும் அணிந்து ஒப்பற்ற செல்வச் சிறப்புடன் விளங்கிய அந்த ராவணன், அசோகவனத்திற்குள்ளேயே நுழைந்தான் — எல்லா மலர்களும் கனிகளும் தரும் பலவித மரங்களால் நிறைந்ததும், தாமரைக் குளங்களால் சூழப்பட்டதும், பலவித மலர்களால் அழகுற்றதும், எப்போதும் களிப்புற்ற மிக அற்புதமான பறவைகளால் வண்ணமயமானதும், கண்ணுக்கும் மனத்துக்கும் இனிய பலவித ஓநாய்களால் சூழப்பட்டதும், பல மான் கூட்டங்கள் நிறைந்ததும், உதிர்ந்த கனிகளால் மூடப்பட்டதும், அடர்ந்த மரங்களுடையதுமான அந்த வனத்திற்குள், மணிகளாலும் பொன்னாலும் ஆன தோரணங்களுடைய வீதிகளை நோக்கியபடியே நுழைந்தான். தேவ கந்தர்வ மகளிர் மகேந்திரனைப் பின்தொடர்வது போல, நூற்றுக்கணக்கான பெண்கள் செல்லும் அந்தப் புலஸ்திய குலத்தோனைப் பின்தொடர்ந்தனர். சில பெண்கள் பொன் விளக்குகளை ஏந்தினர், சிலர் கைகளில் சாமரங்களை ஏந்தினர், வேறு சிலர் பனையோலை விசிறிகளை ஏந்தினர். சிலர் பொற்கெண்டிகளில் நீர் ஏந்தி முன்னே சென்றனர்; வேறு சிலர் வட்டவடிவ ஆசனங்களை ஏந்திப் பின்னே சென்றனர். திறமையுடைய ஒருத்தி தன் வலக்கையால் பானம் நிறைந்த, ஒளிரும், ரத்தினமயமான கிண்ணத்தை ஏந்தினாள். வேறொருத்தி அரச அன்னம் போன்ற, முழுநிலவின் ஒளியுடைய, பொற்கைப்பிடியுடைய குடையை ஏந்திப் பின்னே சென்றாள். உறக்கத்தாலும் மதத்தாலும் சூழப்பட்ட கண்களுடைய ராவணனின் சிறந்த மனைவியர், மேகத்தை மின்னற்கொடிகள் தொடர்வது போல, வீரனான தம் கணவனைப் பின்தொடர்ந்தனர். அறுந்து சிதறிய ஆரங்களும் தோள்வளைகளும், அழிந்த நறுமணப் பூச்சுகளும், அவிழ்ந்த கூந்தல் முனைகளும், வியர்வை படிந்த முகங்களும் உடையவர்களாக, மீதமிருந்த மதத்தாலும் உறக்கத்தாலும் தள்ளாடியவர்களாக, வியர்வையால் வாடிய உடல்மேல் மலர்களுடையவர்களாக, மாலைகளால் கலைந்த கூந்தலுடையவர்களாக, மதர்த்த கண்களுடையவர்களாக இருந்த அந்த அன்பு மனைவியர், பெருமதிப்பாலும் காதலாலும், செல்லும் ராக்ஷசத் தலைவனைப் பின்தொடர்ந்தனர். காமத்திற்கு அடிமையானவனும், சீதையிடம் பற்றுக்கொண்ட மனமுடையவனும், அறிவு மழுங்கியவனுமான அவர்களுடைய பெருவலிமைக் கணவன் மெதுவான, அழகிய நடையுடன் விளங்கினான். இங்கே ராவணனின் அரசப் பவனி வர்ணிக்கப்படுகிறது — இந்திரனைப் போல அவனுக்கும் நூற்றுக்கணக்கான பெண்கள் பணிப்பெண்களாகப் பின்தொடர்கின்றனர். ஒவ்வொருத்தியின் கையிலும் ஏதோ ஒன்று — விளக்கு, சாமரம், விசிறி, நீர்க்கலம், ஆசனம், பானக் கிண்ணம், அல்லது குடை. பதினாறு முதல் பத்தொன்பது வரையிலான நான்கு சுலோகங்கள் (எட்டு அரைச் சுலோகங்கள்) வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன — திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அவற்றில் பெண்களின் இரவு விழிப்பு, மதம் ஆகியவற்றின் சித்திரமும் ராவணனின் காமவயப்பட்ட நிலையும் உள்ளன. பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘மந்த:’ என்பது இருபொருள் உடையது — அறிவு மழுங்கியவன், மெதுவாக நடப்பவன்; இந்தி உரை ‘அறிவு மழுங்கிய ராவணன்’ என்கிறது. பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘மண்டலாக்ரா ப்ருஸீஶ்சைவ’ (வட்டவடிவ ஆசனங்கள்) என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘மண்டலாக்ரான் அஸீம்ஶ்சைவ’ — வளைந்த முனையுடைய வாள்கள்; வல்கேட்டில் ஆசனங்கள். பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘ப்ராஜதீம்’ (ஒளிரும்) என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘பாமினீ’ (ஒளிமிக்க பெண்). ஆறு முதல் ஒன்பது வரையிலான சுலோகங்கள் ஒரே நீண்ட வாக்கியம் — ‘அந்த … அசோகவனத்திற்குள்ளேயே நுழைந்தான்’; இடையில் வனத்தின் அடைமொழிகள். ‘ஏவ’ (-ஏ) என்ற சொல்லால் — ராவணன் வேறெங்கும் செல்லாமல் நேரே சீதை இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றான் என்பது தெரிகிறது. பத்தாம் சுலோகத்தில் இந்திரனின் உவமை ராவணனின் செல்வாக்கைக் காட்டுகிறது — அவன் மூவுலகையும் வென்றவன், தேவேந்திரனுக்கு நிகரானவன். பதினொன்று முதல் பதினான்கு வரை பணிவிடைக்குரிய பொருள்கள் — இருளை நீக்க விளக்குகள், சுகத்திற்குச் சாமரங்களும் விசிறிகளும், தூய்மைக்கு நீர், ஓய்வுக்கு ஆசனங்கள், மயக்கத்திற்குப் பானம், அரசச் சின்னமாகக் குடை. பதினைந்தாம் சுலோகத்தில் மின்னற்கொடிகள் மேகத்தைப் பின்தொடர்கின்றன — ராவணன் கருநிற மேகம், பெண்கள் பொன்னிற மின்னல்கள். பதினாறு, பதினேழாம் சுலோகங்களில் இரவு இன்பக் களியாட்டத்தின் அடையாளங்கள் — ஆரங்கள் அறுந்து சிதறியுள்ளன, நறுமணப் பூச்சு அழிந்துள்ளது, கூந்தல் அவிழ்ந்துள்ளது, முகங்கள் வியர்வை படிந்துள்ளன, மலர்கள் வாடியுள்ளன. பதினெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘பஹுமானாச்ச காமாச்ச’ (பெருமதிப்பாலும் காதலாலும்) — அவர்கள் மதிப்போடும் அன்போடும் பின்தொடர்கின்றனர், அச்சத்தால் அல்ல; ராவணனின் மனைவியருக்கு அவன் மேல் அன்பும் உண்டு. ஆனால் அவனோ சீதையிடம் பற்றுக்கொண்ட மனமுடையவன் — தன் மனைவியரைப் புறக்கணித்துப் பிறன் மனைவியை நோக்கிச் செல்கிறான்; இதுவே அவனுடைய குற்றம். பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘மந்தாஞ்சிதகதிர்பபௌ’ — காமத்தால் மெதுவான, ஒய்யாரத்தால் அழகிய நடை. பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘ஜஹ்ரு: ஸலிலமக்ரத:’ (முன்னே நீர் ஏந்திச் சென்றனர்) — வழியில் நீர் தெளிப்பதற்காகவோ கால் கழுவுவதற்காகவோ முன்னே நீர் கொண்டு சென்றனர். பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தில் ‘தக்ஷிணா’ — திறமையுடையவள், வலக்கையால் கிண்ணத்தை ஏந்தியவள்; ஒரே சொல் மீண்டும் வருவதால் சொல்நயம் பிறக்கிறது. ஏழாம் சுலோகத்தில் ‘ஸதா மத்தை:’ (எப்போதும் களிப்புற்ற) என்பது பறவைகளுக்கு அடைமொழி.
பின்னர் வாயுவின் மைந்தனான அந்தக் குரங்கு, உயர்ந்த பெண்களின் ஒட்டியாணங்களின் ஒலியையும் சிலம்புகளின் ஓசையையும் கேட்டது. ஒப்பற்ற செயல்களுடையவனும், நினைத்தற்கரிய வலிமையும் ஆண்மையும் உடையவனுமான அந்த ராவணன் வாயிலை அடைந்ததைக் குரங்கான அனுமன் கண்டான். நறுமண எண்ணெய் ஊற்றப்பட்டு முன்னே ஏந்திச் செல்லப்பட்ட பல விளக்குகளால் அவன் நாலாபக்கமும் ஒளிபெற்றிருந்தான். காமம், செருக்கு, மதம் ஆகியவற்றுடன் கூடியவனும், கோணலான, செம்மையான, நீண்ட கண்களுடையவனுமான அவன், வில்லைக் கீழே வைத்த மன்மதன் கண்முன் நிற்பது போல இருந்தான். கடையப்பட்ட அமுதத்தின் நுரை போன்ற, தூசியற்ற, சிறந்த, மலர்கள் பொருந்திய, தோள்வளையில் சிக்கி நழுவிய மேலாடையை அவன் இழுத்துக்கொண்டிருந்தான். இலைகள் நிறைந்த கிளையில் பதுங்கி, நூற்றுக்கணக்கான இலைகளாலும் மலர்களாலும் மறைக்கப்பட்டிருந்த அனுமன், அருகில் வந்த அவனை அடையாளம் காண முயன்றான். உற்றுநோக்கிக் கொண்டிருந்த வானரர்களில் யானை போன்றவனான அனுமன், ராவணனின் அழகும் இளமையும் உடைய சிறந்த பெண்களைக் கண்டான். அழகிய உருவுடைய அவர்களால் சூழப்பட்ட பெரும்புகழுடைய அந்த மன்னன், விலங்குகளும் பறவைகளும் ஒலியெழுப்பும் அந்தப் பெண்டிர் வனத்திற்குள் நுழைந்தான். மதுவால் மயங்கியவனும், விசித்திரமான அணிகலன்கள் அணிந்தவனும், ஆப்பு போன்ற காதுகளுடையவனும், பெருவலிமையுடையவனும், விஶ்ரவஸின் மைந்தனுமான அந்த ராக்ஷச அரசன் அந்த அனுமனால் காணப்பட்டான். நட்சத்திரங்களால் சூழப்பட்ட சந்திரன் போல, உயர்ந்த பெண்களால் சூழப்பட்ட தேஜஸ்வியான அவனைப் பெருந்தேஜஸுடைய அந்தப் பெருங்குரங்கு கண்டது. இங்கே அனுமனின் பார்வை படிப்படியாக ராவணனை அடையாளம் காண்கிறது — முதலில் ஒலி (ஒட்டியாணங்கள், சிலம்புகள்), பிறகு விளக்குகள், பிறகு உருவம், பிறகு ஆடை, பிறகு பெண்கள், இறுதியில் ‘விஶ்ரவஸின் மைந்தன்’ என்ற அடையாளம். ராவணனின் அழகையும் தேஜஸையும் கவி மறைப்பதில்லை — அவன் மன்மதன் போன்றவன், சந்திரன் போன்றவன்; ஆனால் ‘க்ஷீப:’ (மதுவால் மயங்கியவன்), ‘ஜிஹ்மதாம்ராயதேக்ஷண:’ (கோணலான சிவந்த கண்களுடையவன்) என்ற குறைகளும் சொல்லப்படுகின்றன. இருபத்து நான்காம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘ஸபுஷ்பமவகர்ஷந்தம்’ (மலர்கள் பொருந்தியதை இழுத்துக்கொண்டிருந்தவன்) என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸலீலமனுகர்ஷந்தம்’ (ஒய்யாரமாக இழுத்துக்கொண்டிருந்தவன்); இந்தி உரை ‘அதில் முத்துமணிகளும் மலர்களும் தைக்கப்பட்டிருந்தன’ என்று மலர்கள் பொருந்தியது என்ற பாடத்தை ஆதரிக்கிறது. இருபத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘விஜ்ஞாதும்’ (அடையாளம் காண) என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘நித்யாதும்’ (உற்றுநோக்க). இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘ஶங்குகர்ண:’ — இந்தி உரையில் ‘முளைகள் அடிக்கப்பட்டவை போன்ற (காதுகள்)’ என்று உள்ளது. இருபத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் ‘அப்ரதிமகர்மாணம் அசிந்த்யபலபௌருஷம்’ (ஒப்பற்ற செயல்களும் நினைத்தற்கரிய வலிமையும் ஆண்மையும் உடையவன்) — அனுமன் பகைவனின் குணங்களையும் ஒப்புக்கொள்கிறான். இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் நறுமண எண்ணெய் விளக்குகள் — இரவின் இறுதியில் இருளிலும் அவன் வழி ஒளியூட்டப்பட்டிருந்தது. இருபத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் மன்மதனின் உவமை — வில் இல்லாத காமதேவன் போல அழகானவன், காமத்திற்கு அடிமையானவனும் கூட. இருபத்தேழாம் சுலோகத்தில் ‘தன்ம்ருகத்விஜஸங்குஷ்டம்’ (விலங்குகளும் பறவைகளும் ஒலியெழுப்பும்) — வனத்தின் விலங்குகளும் பறவைகளும் அவன் வருகையால் விழித்தெழுந்தன. இருபத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் சந்திரனின் உவமை — முன்பு பதினேழாம் சர்க்கத்தில் சந்திரன் அனுமனுக்கு உதவியாளனாக இருந்தான்; இங்கே ராவணன் நட்சத்திரங்கள் சூழ்ந்த சந்திரன் போல இருக்கிறான். இருபத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் அனுமன் ‘விஜ்ஞாதும் உபசக்ரமே’ (அடையாளம் காண முயன்றான்) — அவன் ராவணனை முன்பு உறங்கும் நிலையில் கண்டிருந்தான்; ஆகவே இப்போது விழித்திருக்கும் அவனை அடையாளம் காண முயல்கிறான். இருபத்தாறாம் சுலோகத்தில் மீண்டும் பெண்களைக் காணுதல் — தூதனின் கடமைக்கு ஏற்ப, அனுமன் ராவணனோடு அவனுடைய பரிவாரத்தையும் நன்கு கவனிக்கிறான்.
‘நீண்ட கைகளுடைய இவனே ராவணன்; இவனே முன்பு நகரின் நடுவே சிறந்த மாளிகையில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தான்’ என்று சிந்தித்து, பெருந்தேஜஸுடைய வாயுபுத்திரனான வானரன் அனுமன் கீழே தாவினான் — தான் அமர்ந்திருந்த கிளையிலிருந்து சற்றுக் கீழே இறங்கினான். கடுமையான தேஜஸுடையவனாயினும் அறிவுடைய அவன், ராவணனின் தேஜஸால் அடித்துத் தள்ளப்பட்டவன் போல, இலைகளுக்கிடையே மறைவான இடத்தில் ஒட்டிக்கொண்டு தன்னை மறைத்துக்கொண்டான். ராவணன், கருமையான கூந்தல் முனைகளும், அழகிய இடையும், நெருங்கிய முலைகளும், கருமையான கடைக்கண்களும் உடைய அந்தச் சீதையைக் காண விரும்பி அவளை நெருங்கினான். முப்பதாம் சுலோகம் ஆறு பாதங்கள் உடையது. ‘ஸோயமேவ புரா ஶேதே புரமத்யே க்ருஹோத்தமே’ (இவனே முன்பு நகரின் நடுவே சிறந்த மாளிகையில் உறங்கினான்) என்ற பாதி வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது; அதனால் முந்தைய சர்க்கங்களில் விவரிக்கப்பட்ட ராவணனின் உறக்கம் நினைவுகூரப்படுகிறது — அனுமன் அவனை முன்பு உறங்கும் நிலையில் கண்டிருந்தான். இந்தி உரையும் ‘முன்பு இவனே நகரத்தில் சிறந்த மாளிகைக்குள் உறங்கிக்கொண்டிருந்தான்’ என்கிறது. ‘அவப்லுத:’ (கீழே தாவினான்) — ராவணனின் செயல்களை அருகிலிருந்து காண அனுமன் கீழே இறங்கினான். முப்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் ‘நிர்தூதஸ்தஸ்ய தேஜஸா’ (அவனுடைய தேஜஸால் அடித்துத் தள்ளப்பட்டவன் போல) — ராவணனின் தேஜஸ் அனுமனின் தேஜஸையும் மேவுவது போல இருந்தது; இது ராவணனின் பெருமையை ஒப்புக்கொள்வதாகும். ஆனால் ‘மதிமான்’ (அறிவுடையவன்) என்ற அடைமொழி அனுமனின் அறிவைக் காட்டுகிறது — அவன் தகாத நேரத்தில் வெளிப்படுவதில்லை; திறனாய்வுப் பதிப்பில் இங்கே ‘ஹனூமான்’ என்று உள்ளது. முப்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ராவணனின் இலக்கு தெளிவாகிறது — சீதையைக் காண்பதே. அடுத்த சர்க்கத்தில் சீதையின் எதிர்வினை விவரிக்கப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डेऽष्टादशः सर्गः॥ १८॥