॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 17

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

ராக்ஷசிகள் சூழ்ந்திருந்த சீதையைக் காணுதல்

சந்திரோதயம், விகாரமான உருவமுடைய ராக்ஷசிகளின் வர்ணனை, அவர்களிடையே சிம்சுபா மரத்தடியில் இருந்த சீதையின் நிலை, அனுமனின் ஆனந்தக் கண்ணீரும் ராமனுக்கு வணக்கமும்

அதன்பின் ஆம்பல் கூட்டம் போன்ற வெண்மையுடைய, களங்கமற்று உதித்த சந்திரன், நீல நீரில் அன்னம் செல்வது போலத் தூய வானத்தில் ஏறிச் சென்றான். தூய ஒளியுடைய சந்திரன் தன் ஒளியால் உதவி செய்வது போல, குளிர்ந்த கதிர்களால் வாயுபுத்திரனுக்குப் பணிவிடை செய்தான். அப்போது அவன், முழுநிலவு போன்ற முகமுடையவளும், சுமையால் நீரில் அமிழும் படகு போலச் சோகச் சுமைகளால் அழுத்தப்பட்டவளுமான சீதையைக் கண்டான். வைதேகியைக் காண விரும்பிய மாருதியான அனுமன், அவளுக்கு அருகில் இருந்த, பார்ப்பதற்கே பயங்கரமான ராக்ஷசிகளையும் கண்டான். சந்திரனின் உதயம் அனுமனுக்கு உதவியாளன் போல — ‘ஸாசிவ்யமிவ குர்வன்’ (உதவி செய்வது போல) என்கிறார் கவி; அதன் ஒளியாலேயே சீதையும் ராக்ஷசிகளும் தெளிவாகத் தெரிகின்றனர். முதல் சுலோகத்தில் உவமையின் அழகு — நீல வானம் நீர், வெண்ணிலவு அன்னம். மூன்றாம் சுலோகத்தில் சீதையின் நிலை சுமையால் மூழ்கும் படகுக்கு ஒப்பிடப்படுகிறது — அவளுடைய சோகமே சுமை, அவள் துயரக் கடலில் மூழ்கியவள் போல இருக்கிறாள். கவியின் பார்வை இரண்டு சந்திரர்களின் மீது — மேலே வானில் களங்கமற்ற சந்திரன், கீழே சோகத்தால் மங்கிய, முழுநிலவு போன்ற சீதையின் முகம். ‘நிர்மலோதய:’ (களங்கமற்று உதித்த) என்பது அச்சுப் பதிப்பின் பாடம்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘நிர்மல: ஸ்வயம்’ (தானே களங்கமற்ற). முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் அனுமன் மரத்தில் அமர்ந்திருந்தான்; இப்போது இரவு ஆழ்ந்துவிட்டது, சந்திரன் உதித்துவிட்டான், காட்சி தெளிவாகிறது. நான்காம் சுலோகத்தில் ‘கோரதர்ஶனா:’ (பார்ப்பதற்கே பயங்கரமானவர்கள்) என்று ராக்ஷசிகளின் முதல் குறிப்பு — அடுத்து வரும் நீண்ட வர்ணனைக்கு இது முன்னறிவிப்பு.

அந்த ராக்ஷசிகள் பலவித உருவங்கள் உடையவர்கள் — ஒருத்திக்கு ஒரே கண், ஒருத்திக்கு ஒரே காது, ஒருத்திக்குக் காதுகளே உடலைப் போர்த்தும் போர்வை, ஒருத்திக்குக் காதே இல்லை, ஒருத்திக்கு ஆப்பு போன்ற கூர்மையான காதுகள், ஒருத்திக்குத் தலையின் உச்சியில் மூச்சுவிடும் மூக்கு; ஒருத்திக்கு மிகப் பெரிய உடலும் தலையும், ஒருத்திக்கு மெல்லிய நீண்ட கழுத்து, ஒருத்திக்குக் கலைந்த கூந்தல், ஒருத்திக்குக் கூந்தலே இல்லை, ஒருத்தி தன் கூந்தலையே கம்பளமாகப் போர்த்தியிருந்தாள்; தொங்கும் காதுகளும் நெற்றியும் உடையவள், தொங்கும் வயிறும் முலைகளும் உடையவள், தொங்கும் உதடுடையவள், முகவாய்க்கட்டை வரை உதடு நீண்டவள், நீண்ட முகமுடையவள், நீண்ட முழங்கால்களுடையவள்; குள்ளி, நெட்டை, கூனி, கோணல் உருவினள், குறளி, கோரைப்பற்களுடையவள், வளைந்த முகமுடையவள், பழுப்புக் கண்ணுடையவள், விகாரமான முகமுடையவள். விகாரமானவர்களும், பழுப்பு நிறத்தவர்களும், கருநிறத்தவர்களும், சினமுடையவர்களும், சண்டையில் விருப்பமுடையவர்களுமான அவர்கள் கரிய இரும்பாலான பெரிய சூலங்களையும், கூடங்களையும் (சம்மட்டிகளையும்), முத்கரங்களையும் (தண்டாயுதங்களையும்) ஏந்தியிருந்தனர். சிலர் பன்றி, மான், புலி, எருமை, ஆடு, நரி ஆகியவற்றின் முகங்கள் உடையவர்கள்; யானை, ஒட்டகம், குதிரை ஆகியவற்றின் கால்கள் உடையவர்கள்; உடலுக்குள் புதைந்த தலைகளுடையவர்கள். ஒரே கையுடையவர்கள், ஒரே காலுடையவர்கள், கழுதைக் காதுடையவர்கள், குதிரைக் காதுடையவர்கள், பசுக் காதுடையவர்கள், யானைக் காதுடையவர்கள், சிங்கக் காதுடையவர்கள். சிலர் மிகப் பெரிய மூக்குடையவர்கள், குறுக்காக அமைந்த மூக்குடையவர்கள், மூக்கே இல்லாதவர்கள், யானைத் துதிக்கை போன்ற மூக்குடையவர்கள், நெற்றியில் மூச்சுவிடும் மூக்குடையவர்கள். யானைக் கால்களுடையவர்கள், பெரிய கால்களுடையவர்கள், பசுவின் கால்களுடையவர்கள், கால்களில் முடிக்கற்றை உடையவர்கள், அளவுக்கு மீறிய தலையும் கழுத்தும் உடையவர்கள், அளவுக்கு மீறிய முலைகளும் வயிறும் உடையவர்கள், அளவுக்கு மீறிய வாயும் கண்களும் உடையவர்கள், நீண்ட நாக்குடைய முகத்தவர்கள், ஆட்டு முகத்தவர்கள், யானை முகத்தவர்கள், பசு முகத்தவர்கள், பன்றி முகத்தவர்கள், குதிரை ஒட்டகம் கழுதை முகத்தவர்கள் — பார்ப்பதற்கே பயங்கரமான அந்த ராக்ஷசிகள் சூலங்களையும் முத்கரங்களையும் கைகளில் ஏந்தியவர்களாக, சினமுடையவர்களாக, சண்டையில் விருப்பமுடையவர்களாக இருந்தனர். கோரைப்பற்களுடைய, புகை நிறக் கூந்தலுடைய, விகாரமான முகமுடைய அவர்கள் எப்போதும் மது அருந்திக்கொண்டே இருந்தனர்; கள்ளும் இறைச்சியும் அவர்களுக்கு எப்போதும் பிரியமானவை. இறைச்சியும் இரத்தமும் பூசிய உடலுடைய, இறைச்சியையும் இரத்தத்தையும் உணவாகக் கொண்ட, பார்த்தாலே மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் அவர்களை வானரர்களில் சிறந்த அனுமன் கண்டான். இங்கே கவி விகாரங்களின் பட்டியலையே அமைக்கிறார் — காதுகள், மூக்குகள், முகங்கள், கால்கள், வயிறுகள் எல்லாமே விகாரமானவை. இந்த நீண்ட வர்ணனையின் நோக்கம் இரு வகை — சீதையின் சூழலின் பயங்கரத்தைக் காட்டுவதும், அவளுடைய அழகோடு முரணை உண்டாக்குவதும். ‘நிகாதஶிரஸ:’ என்பதற்கு இந்தி உரை இரு விளக்கங்கள் தருகிறது — கபந்தனைப் போல மார்பில் அமைந்த தலையுடையவர்கள், அல்லது பள்ளங்கள் உடைய தலையுடையவர்கள். பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘அதிநாஸாஶ்ச காஶ்சிச்ச்வ திர்யங்நாஸா அனாஸிகா:’ என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘அனாஸா அதிநாஸாஶ்ச திர்யங் நாஸா விநாஸிகா:’; ‘காஶ்சிச்ச்வ’ என்ற வடிவம் அநேகமாக ‘காஶ்சிச்ச’ என்பதன் அச்சுப்பிழையாக இருக்கலாம். பதினாறாம் சுலோகத்தில் ‘ஸுராமாம்ஸஸதாப்ரியா:’ என்பது அச்சுப் பதிப்பின் கூட்டுச்சொல். ஐந்து முதல் ஏழு வரையிலான சுலோகங்களில் ஒவ்வொரு ராக்ஷசியின் ஒவ்வொரு விகாரமான உறுப்பு விவரிக்கப்படுகிறது; ஆகவே இரண்டாம் வேற்றுமையில் அமைந்த பெண்பால் அடைமொழிகள் ‘ததர்ஶ’ (கண்டான்) என்ற வினையின் செயப்படுபொருள்கள். ஒன்பதாம் சுலோகம் முதல் முதல் வேற்றுமைப் பன்மை — கூட்டு வர்ணனை. ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் அவர்களுடைய இயல்பு — சினமுடையவர்கள், சண்டையில் விருப்பமுடையவர்கள்; ஆயுதங்கள் — சூலங்கள், கூடங்கள், முத்கரங்கள். பத்தாம் சுலோகத்தில் விலங்கு முகங்கள் — பன்றி, மான், புலி, எருமை, ஆடு, ‘ஶிவா’ (நரி); விலங்குக் கால்கள் — யானை, ஒட்டகம், குதிரை. பதினோராம் சுலோகத்தில் காதுகளின் வகைகள் — கழுதை, குதிரை, பசு, யானை, ‘ஹரி’ (சிங்கம்). பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் மூக்குகளின் வகைகள். பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தில் கால்கள், தலைகள், முலைகள், வயிறுகள். பதினான்காம், பதினைந்தாம் சுலோகங்களில் முகங்கள். பதினாறாம் சுலோகத்தில் அவர்களுடைய உணவு — கள்ளும் இறைச்சியும்; பதினேழாம் சுலோகத்தில் இறைச்சியும் இரத்தமும் பூசிய உடல்கள். இவ்வாறு கவி தலை முதல் கால் வரை, உருவம் முதல் உணவு வரை அனைத்தையும் வர்ணிக்கிறார். இந்த விகாரமே சீதையின் அழகுக்குப் பின்னணி — கருந்திரையில் வெண்ணிற ஓவியம் போல. பதினைந்தாம் சுலோகத்தில் ஒன்பதாம் சுலோகத்தின் ‘க்ரோதனா: கலஹப்ரியா:’ (சினமுடையவர்கள், சண்டையில் விருப்பமுடையவர்கள்) என்ற இரு சொற்களும் மீண்டும் வருகின்றன — அவர்களுடைய இயல்பை உறுதிப்படுத்துவதற்காக. பதினேழாம் சுலோகத்தில் ‘ததர்ஶ கபிஶ்ரேஷ்ட:’ (வானரர்களில் சிறந்தவன் கண்டான்) என்று வாக்கியம் நிறைவுபெறுகிறது — ஐந்தாம் சுலோகத்தில் தொடங்கிய பட்டியல் இங்கே முடிகிறது. இந்தி உரையும் இந்தப் பட்டியலை விரிவாகப் பின்பற்றுகிறது — ‘ஒருத்திக்கு ஒரே கண் என்றால், இன்னொருத்திக்கு ஒரே காது’ என்பது போல. இப்படிப்பட்டவர்களால் சூழப்பட்ட சீதை எப்படி உயிர்வாழ்கிறாள் என்ற கேள்வி வாசகரின் மனத்தில் எழுகிறது.

கிளைகள் நிறைந்த அந்த மரத்தைச் சூழ்ந்து அமர்ந்திருந்த அந்த ராக்ஷசிகளையும், அதன் அடியில் இருந்த, பழிக்கப்படாதவளும் அரசகுமாரியுமான தேவி ஜனகனின் மகளையும், ஒளிமிக்க அனுமன் கூர்ந்து நோக்கினான் — அவள் ஒளியிழந்தவளாக, சோகத்தால் வெந்தவளாக, அழுக்கடைந்த கூந்தலுடையவளாக இருந்தாள்; புண்ணியம் தீர்ந்ததால் வானிலிருந்து நழுவிப் பூமியில் விழுந்த நட்சத்திரம் போல இருந்தாள்; ஒழுக்கப் பெருமையால் நிறைந்தவளாக, கணவனைக் காண முடியாத துயரத்தில் இருந்தாள்; சிறந்த அணிகலன்கள் இல்லாதவளாக, கணவனின் அன்பையே அணிகலனாகக் கொண்டவளாக இருந்தாள்; ராக்ஷச அரசனால் சிறைவைக்கப்பட்டவளாக, உறவினர்களைப் பிரிந்தவளாக இருந்தாள்; கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்து, சிங்கத்தால் தடுக்கப்பட்டுக் கட்டுண்ட பெண் யானை போல இருந்தாள்; மழைக்காலத்தின் முடிவில் கூதிர்கால மேகங்களால் மூடப்பட்ட பிறைக்கீற்று போல இருந்தாள்; மீட்டப்படாததால் இசைக்காத வீணை போல வாடிய உருவுடையவளாக இருந்தாள்; கணவனின் நலனில் ஈடுபட்டவளாக, ராக்ஷசர்களின் பிடியில் இருக்கத் தகாதவளாக இருந்தாள்; அசோகவனத்தின் நடுவே சோகக் கடலில் மூழ்கியிருந்தாள்; அவர்களால் சூழப்பட்டு, கிரகங்களால் பீடிக்கப்பட்ட ரோஹிணி போல இருந்தாள்; மலர் இல்லாத கொடி போல இருந்தாள். அழுக்குப் படிந்த உடலுடையவளாயினும் தன் மேனியழகால் அணிசெய்யப்பட்ட அவள், சேறு பூசிய தாமரைத் தண்டு போல ஒளிர்ந்தும் ஒளிராமலும் இருந்தாள். அழுக்கடைந்த, கிழிந்த ஆடையால் போர்த்தப்பட்ட, மான்குட்டி போன்ற கண்களுடைய அந்த ஒளிமிக்க பெண்ணை அனுமன் என்ற குரங்கு கண்டான். முகம் வாடியிருந்தும் கணவனின் தேஜஸால் மனம் தளராதவளும், தன் ஒழுக்கத்தாலேயே காக்கப்பட்டவளும், கருங்கண்ணுடையவளுமான சீதையை அவன் கண்டான். இங்கே பல முரண்கள் உள்ளன — ‘அணிகலன் இல்லாதவள்’ ஆனால் ‘கணவனின் அன்பையே அணிகலனாகக் கொண்டவள்’; ‘கணவனின் நலனில் ஈடுபட்டவள்’ ஆனால் ‘ராக்ஷசர்களின் பிடியில் இருக்கத் தகாதவள்’; ‘வாடிய முகமுடையவள்’ ஆனால் ‘மனம் தளராதவள்’; ‘ஒளிர்ந்தும் ஒளிராமலும்’. இந்த முரண்கள் சீதையின் வெளிப்புற எளிமையையும் உள்ளார்ந்த தேஜஸையும் ஒருசேரக் காட்டுகின்றன. இருபத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் வீணையின் உவமை — வாசிப்பவனின் விரல் தீண்டாமல் வீணை ஊமையாக இருக்கிறது; அதுபோலச் சீதையும் ராமனின் தீண்டல் இல்லாமல். இருபத்தைந்தாம் சுலோகம் ஆறு பாதங்கள் உடையது — ‘ததர்ஶ ஹனுமாம்ஸ்தத்ர லதாமகுஸுமாமிவ’ (மலர் இல்லாத கொடி போன்றவளை அனுமன் அங்கே கண்டான்) என்ற பாதி இருபத்து நான்காம் சுலோகத்தின் வாக்கியத்தை நிறைவு செய்கிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ததர்ஶ ஹனுமான் தேவீம் லதாமகுஸுமாமிவ’ (மலர் இல்லாத கொடி போன்ற தேவியை அனுமன் கண்டான்). பதினெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘பரிவார்ய’ (சூழ்ந்து) — ராக்ஷசிகள் மரத்தைச் சுற்றி அமர்ந்திருக்கிறார்கள், சீதை நடுவில்; ஆகவே தப்பிச் செல்ல வழியே இல்லை. பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘லக்ஷ்மீவான்’ — அனுமனே ஒளிமிக்கவன்; ‘லக்ஷயாமாஸ’ — நுணுக்கமாக உற்று நோக்கினான். இருபதாம் சுலோகத்தில் புண்ணியம் தீர்ந்த நட்சத்திரம் — புண்ணியம் தீர்ந்ததும் சுவர்க்கத்திலிருந்து நழுவியது; அதுபோலச் சீதையும் அயோத்தியின் அரண்மனையிலிருந்து நழுவினாள். இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் பெண் யானை கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்தது, சிங்கத்தால் தடுக்கப்பட்டது, கட்டுண்டது — மூவகைத் துன்பம்; பிறைக்கீற்று கூதிர்கால மேகங்களால் மூடப்பட்டது — மழைக்காலத்தின் முடிவில், ஆகவே விரைவில் விடுதலை உண்டு என்பது குறிப்புப் பொருள். இருபத்து நான்காம் சுலோகத்தில் அசோகவனத்தில் சோகக் கடலில் மூழ்கியவள் — அசோகம், சோகம் என்ற முரண் மீண்டும் வருகிறது. இருபத்தாறாம் சுலோகத்தில் ‘பரிக்லிஷ்டேன’ ஆடை — பழையதும் அழுக்கடைந்ததுமான ஆடை; ‘பாமினீ’ — அழுக்கடைந்திருந்தும் ஒளிமிக்கவள். இருபத்தேழாம் சுலோகத்தில் ‘ஸ்வேன ஶீலேன ரக்ஷிதாம்’ (தன் ஒழுக்கத்தாலேயே காக்கப்பட்டவள்) — ராக்ஷசிகளின் காவல் சிறைப்பிடிப்பே, ஒழுக்கம் தரும் காவலே உண்மையான காவல் என்பது உள்ளுறைப் பொருள். இருபத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் ‘பந்துபிஶ்ச வினாக்ருதாம்’ (உறவினர்களைப் பிரிந்தவள்) — தந்தையோ, சகோதரனோ, கணவனோ அருகில் இல்லை; அவள் முற்றிலும் தனியள். இருபத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் சேறு பூசிய தாமரைத் தண்டும் வெண்மையானதே — வெளிப்புற அழுக்கால் உள்ளத் தூய்மை அழிவதில்லை.

மான்குட்டி போன்ற கண்களுடையவளும், அஞ்சிய பெண்மான் போல நாலாபக்கமும் நோக்குபவளும், தன் பெருமூச்சுகளால் தளிர்கள் நிறைந்த மரங்களை எரிப்பவள் போன்றவளும், சோகங்களின் திரள் போன்றவளும், எழுந்த துயர அலை போன்றவளும், பொறுமையுடையவளும், அழகாக அமைந்த உறுப்புகளுடையவளும், அணிகலன்கள் இல்லாமலேயே அழகுடன் விளங்குபவளுமான அந்த மைதிலியான சீதையைக் கண்டு மாருதி ஒப்பற்ற பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தான். மதர்த்த கண்களுடைய அவளைக் கண்டு அனுமன் அங்கே ஆனந்தக் கண்ணீர் சொரிந்தான்; ராகவனை வணங்கினான். வீரமுடைய அனுமன் ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் வணங்கி, சீதையைக் கண்டதால் மகிழ்ந்தவனாக, தன்னை மறைத்துக்கொண்டான் — மரத்தில் பதுங்கி, மறைவாக இருந்தான். இங்கே கண்ணீர் இருவகை — முந்தைய சர்க்கத்தில் சோகத்தால் பிறந்தது, இங்கே மகிழ்ச்சியால் பிறந்தது. அனுமனின் மகிழ்ச்சி சீதையின் துயரத்தால் குறைவதில்லை; தன் பணி நிறைவேறியது என்ற ஆனந்தமும், சீதையின் பரிதாப நிலையும் — இரண்டுமே அவன் இதயத்தில் ஒரே நேரத்தில் உள்ளன. இருபத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘ஸங்காதமிவ ஶோகானாம்’ (சோகங்களின் திரள் போன்றவள்) — சீதை சோகங்களின் வடிவம் போன்றவள்; ‘து:கஸ்யோர்மிமிவோத்திதாம்’ (எழுந்த துயர அலை போன்றவள்) — துயரக் கடலில் எழுந்த அலை போன்றவள். முப்பதாம் சுலோகத்தில் ‘வினாபரணஶோபினீம்’ — அணிகலன்கள் இல்லாமலேயே அழகுடன் விளங்குபவள்; இயல்பான அழகுக்கு அணிகலன்கள் தேவையில்லை. ராமனை வணங்குவதே அனுமனின் முதல் எதிர்வினை — வெற்றியின் பெருமையை அவன் தன் தலைவனுக்கே அளிக்கிறான். ‘ஸம்வ்ருதோபவத்’ (தன்னை மறைத்துக்கொண்டான்) — அடுத்த சர்க்கத்தில் ராவணன் வரப்போவதால் அவன் தன்னை மறைத்துக்கொண்டான். இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் பெண்மானின் உவமை முந்தைய சர்க்கங்களின் பெண்மான் உவமையை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது. முப்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘வீர்யவான்’ (வீரமுடையவன்) என்ற அடைமொழி — மகிழ்ச்சியிலும் அவன் தன்னடக்கத்தைக் கைவிடுவதில்லை; திடீரெனச் சீதையின் அருகில் செல்வதும் இல்லை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे सप्तदशः सर्गः॥ १७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க