சர்க்கம்
அனுமன் சீதையைப் புகழ்தலும் துயருறுதலும்
சீதையின் நடத்தையையும் அழகையும் புகழ்தல், அவளுக்காக ராமன் செய்த செயல்களை நினைவுகூர்தல், அவளுடைய துயரத்தால் அனுமன் வருந்துதல், சிம்சுபா மரத்திலேயே தங்கியிருத்தல்
போற்றத்தக்க அந்தச் சீதையையும், குணங்களால் இனியவனான ராமனையும் புகழ்ந்த பின், வானரர்களில் சிறந்த அனுமன் மீண்டும் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான். ஒரு கணம் போலத் தியானித்து, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், தேஜஸ் மிக்க அனுமன் சீதையைக் குறித்துப் புலம்பினான்: ‘பெரியோரிடம் பணிவுடைய லக்ஷ்மணனால் மதிக்கப்படுபவளும், மூத்தவனான ராமனின் அன்புக்குரியவளுமான சீதையே துயரால் வருந்துகிறாள் என்றால், காலம் உண்மையில் கடக்க முடியாதது. அறிவுடைய ராமனுடையவும் லக்ஷ்மணனுடையவும் உறுதியை அறிந்த இந்தத் தேவி, மழைக்காலத்தில் கங்கை போல, மிகையாகக் கலங்குவதில்லை. ஒத்த நடத்தை, வயது, ஒழுக்கம் உடையவளும், ஒத்த குலமும் இலக்கணங்களும் உடையவளுமான வைதேகிக்கு ராகவன் தகுந்தவன்; கருங்கண்ணுடைய இவளும் அவனுக்குத் தகுந்தவள்.’ புதுப் பொன் போல ஒளிர்பவளும், உலகிற்கு இனியவளும், திருமகள் போன்றவளுமான அவளைக் கண்டு, அவன் மனத்தால் ராமனிடம் சென்று, இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான். இங்கே அனுமனின் மகிழ்ச்சி துயரமாக மாறுகிறது — சீதையைக் கண்டடைந்த பின்னும் அவளுடைய துயரத்தைக் கண்டு அவன் அழுகிறான். ‘காலோ ஹி துரதிக்ரம:’ (காலம் கடக்க முடியாதது) — இப்படிப்பட்டவளே துயரம் அடைகிறாள் என்றால், காலத்தின் வலிமையை யார்தான் கடக்க முடியும்? நான்காம் சுலோகத்தில் கங்கையின் உவமை — மழைக்காலத்திலும் கங்கை மிகவும் கலங்குவதில்லை, ஏனெனில் அது ஆழமானது; அதுபோலச் சீதையும் ராம லக்ஷ்மணர்களின் வீரத்தை அறிந்திருப்பதால் மன உறுதியைக் கைவிடுவதில்லை. ஐந்தாம் சுலோகத்தில் இருவரின் பொருத்தம் — நடத்தை, வயது, ஒழுக்கம், குலம், இலக்கணங்கள் எல்லாம் ஒத்தவை. ஆறாம் சுலோகத்தில் அவள் திருமகள் போன்றவள் — ராமன் விஷ்ணு போன்றவன் என்பது குறிப்புப் பொருள். இரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘ஸீதாமாஶ்ரித்ய’ என்பது சீதையைக் குறித்து, அவளைப் பற்றி என்று பொருள்படும். அனுமனின் கண்ணீர் அவனுடைய மென்மையான இதயத்தைக் காட்டுகிறது; அவன் வீரன் மட்டுமல்ல, நெஞ்சில் ஈரமுடையவனும் கூட. மூன்றாம் சுலோகத்தில் ‘குருப்ரியா’ என்பது மூத்த சகோதரனான ராமனின் அன்புக்குரியவள் என்று பொருள்படும்; லக்ஷ்மணன் அவளைத் தாயைப் போல மதித்தான்.
‘அகன்ற கண்ணுடைய இவளுக்காகவே பெருவலிமையுடைய வாலி கொல்லப்பட்டான்; வீரத்தில் ராவணனுக்கு நிகரான கபந்தனும் வீழ்த்தப்பட்டான். மகேந்திரன் போரில் சம்பரனைக் கொன்றது போல, பயங்கர வீரமுடைய ராக்ஷசனான விராதன் காட்டில் ராமனால் வீரத்துடன் போரில் கொல்லப்பட்டான். ஜனஸ்தானத்தில் பயங்கரச் செயல்களுடைய பதினாலாயிரம் ராக்ஷசர்கள் நெருப்புச் சுடர் போன்ற அம்புகளால் கொல்லப்பட்டனர். தன்னை அறிந்தவனான ராமனால் கரன் போரில் கொல்லப்பட்டான், திரிசிரஸ் வீழ்த்தப்பட்டான், பெருந்தேஜஸுடைய தூஷணனும் வீழ்த்தப்பட்டான். வாலியால் காக்கப்பட்ட, அடைதற்கரிய வானரர்களின் அரசுரிமையை உலகப் புகழ்பெற்ற சுக்ரீவன் இவளின் பொருட்டே பெற்றான். நதிகளுக்கும் ஆறுகளுக்கும் தலைவனான செல்வமிக்க கடலும் என்னால் கடக்கப்பட்டது; இந்த நகரமும் அகன்ற கண்ணுடைய இவளின் பொருட்டே ஆராயப்பட்டது. இவளுக்காக ராமன் கடலைச் சூழ்ந்த பூமியையோ, உலகம் முழுவதையுமோ தலைகீழாக்கினாலும், அது தகுந்ததே என்பது என் கருத்து. மூவுலகின் அரசுரிமையா, ஜனகனின் மகளான சீதையா என்று தராசில் வைத்தால், மூவுலக அரசுரிமை முழுவதும் சீதையின் ஒரு கூற்றுக்கும் ஈடாகாது.’ இங்கே அனுமன் ஆரண்ய காண்டம் முதல் கிஷ்கிந்தா காண்டம் வரையிலான கதை முழுவதையும் சுருக்கி நினைவுகூர்கிறான் — விராதன், கர தூஷண திரிசிரஸ்கள், கபந்தன், வாலி, சுக்ரீவனின் அரசுரிமை, தான் கடலைத் தாண்டியது. கால வரிசை பின்பற்றப்படவில்லை; உணர்வின் வரிசையே பின்பற்றப்படுகிறது. இந்தச் செயல்கள் அனைத்துக்கும் வேர் சீதையே — ஆகவே அவளுடைய மதிப்பு அளவற்றது. ‘நாப்னுயாத் கலாம்’ — பதினாறில் ஒரு பங்குக்கும் ஈடாகாது; இது மிகைப்படுத்திக் கூறும் சொல்வழக்கு. பதினோராம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘லோகவிஶ்ருத:’ (உலகப் புகழ்பெற்றவன்) என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘லோகஸத்க்ருதம்’ (உலகால் மதிக்கப்பட்ட) என்பது அரசுரிமைக்கு அடைமொழியாக உள்ளது. பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘மயாக்ராந்த:’ (என்னால் கடக்கப்பட்டது) என்பது அனுமன் தன் செயலை அடக்கத்துடன் குறிப்பிடுவதாகும். ஏழாம் சுலோகத்தில் வாலியும் கபந்தனும் முதலில் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள் — ஏனெனில் அவர்கள் அனுமனின் நினைவில் அண்மையில் இருப்பவர்கள். எட்டாம் சுலோகத்தில் இந்திரன் சம்பராசுரனைக் கொன்றது உவமையாகிறது. ஒன்பதாம், பத்தாம் சுலோகங்களில் ஜனஸ்தானப் போர் — ராமன் ஒருவனாலேயே பதினாலாயிரம் ராக்ஷசர்கள் கொல்லப்பட்டனர்; இது ஆரண்ய காண்டத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தில் ‘யுக்தமித்யேவ மே மதி:’ (அது தகுந்ததே என்பது என் கருத்து) — ராமனுக்கு எழக்கூடிய சினத்தையும் அனுமன் நியாயமானதாகவே கருதுகிறான். பதினான்காம் சுலோகத்தில் தராசின் கற்பனை — ஒரு தட்டில் மூவுலக அரசுரிமை, மற்றொன்றில் சீதை; அப்போதும் சீதையின் தட்டே கனமானது.
‘தர்மநெறியுடைய மகாத்மாவான ஜனகனின் — மிதிலை அரசனின் — மகளும், கணவனிடம் உறுதியான விரதமுடையவளுமான சீதை இவளே. ஏரின் முனையால் உழப்பட்ட வயலில் பூமியைப் பிளந்துகொண்டு எழுந்தவள்; தாமரை மகரந்தம் போன்ற மங்கலமான வயல் புழுதியால் மூடப்பட்டிருந்தவள். வீரமுடையவனும், உயர்ந்த நடத்தையுடையவனும், போர்களில் பின்வாங்காதவனுமான தசரத மன்னனின் புகழ்மிக்க மூத்த மருமகள் இவள். தர்மம் அறிந்தவனும், செய்ந்நன்றி மறவாதவனும், தன்னை அறிந்தவனுமான ராமனின் அன்பு மனைவியான இவள் ராக்ஷசிகளின் பிடியில் அகப்பட்டிருக்கிறாள். கணவன் மீதுள்ள அன்பின் வலிமையால் எல்லா இன்பங்களையும் துறந்து, துன்பங்களைப் பொருட்படுத்தாமல், அவள் மனிதர் இல்லாத காட்டிற்குள் நுழைந்தாள். கனிகளிலும் கிழங்குகளிலும் மனநிறைவு கொண்டு, கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்வதிலேயே ஈடுபட்டு, அரண்மனையில் போலவே காட்டிலும் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டிருந்தவள் அவள். பொன்னிற மேனியுடையவளும், எப்போதும் புன்னகையுடன் பேசுபவளும், கேடுகளுக்கு உரியவள் அல்லாதவளுமான அதே இவள் இந்த வேதனையைப் பொறுத்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.’ இங்கே சீதையின் வாழ்க்கையின் நான்கு உறவுகள் நினைவுகூரப்படுகின்றன — ஜனகனின் மகள், தசரதனின் மருமகள், ராமனின் மனைவி, ராவணனின் கைதி. முதல் மூன்றும் பெருமைக்குரியவை, நான்காவது துயரமானது — இந்த முரணே அனுமனின் துயரத்திற்குக் காரணம். பதினாறாம் சுலோகத்தில் கருவில் பிறவாத சீதையின் பிறப்புக் கதை — ஏரால் உழப்பட்ட வயலிலிருந்து அவள் எழுந்தாள்; வயலின் புழுதி அவள் உடலில் தாமரை மகரந்தம் போலப் படிந்திருந்தது. இருபதாம் சுலோகத்தில் காட்டு வாழ்க்கையிலும் அவளுடைய மனநிறைவு — ‘வனேபி பவனே யதா’ (அரண்மனையில் போலவே காட்டிலும்). இருபத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் ‘அனர்த்தானாமபாகினீ’ — துன்பத்திற்குத் தகாதவள், இருந்தும் துன்புறுகிறாள். பதினைந்தாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘ஜனகஸ்ய … மைதிலராஜஸ்ய’ என்ற சொல்வரிசை உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘மைதிலஸ்ய … ஜனகராஜஸ்ய’. பதினேழாம் சுலோகத்தில் தசரதனின் அடைமொழிகள் — வீரமுடையவன், உயர்ந்த நடத்தையுடையவன், போர்களில் பின்வாங்காதவன் — அவனுடைய மருமகளின் பெருமையை உயர்த்துகின்றன. பதினெட்டாம் சுலோகத்தில் ராமனின் மூன்று அடைமொழிகள் — தர்மம் அறிந்தவன், செய்ந்நன்றி அறிந்தவன், தன்னை அறிந்தவன் — அப்படிப்பட்டவனின் மனைவி ராக்ஷசிகளின் பிடியில் அகப்பட்டது மிகவும் தகாதது என்பது கருத்து. பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘பர்த்ருஸ்னேஹபலாத்க்ருதா’ — வலுக்கட்டாயத்தால் அல்ல, அன்பின் வலிமையால் தூண்டப்பட்டவள். பதினைந்தாம் சுலோகத்தில் உள்ள ‘பர்த்ருத்ருடவ்ரதா’ (கணவனிடம் உறுதியான விரதமுடையவள்) என்ற அடைமொழியே இந்தப் புகழ்ச்சி முழுவதன் சாரம்.
‘நடத்தைச் சிறப்புடைய இவளை ராகவன் காண விரும்புகிறான் — ராவணனால் சிதைக்கப்பட்ட தண்ணீர்ப் பந்தலைத் தாகமுற்றவன் விரும்புவது போல. இவளை மீண்டும் அடைவதால் ராகவன் நிச்சயமாக மகிழ்ச்சி அடைவான் — அரசை இழந்த மன்னன் பூமியை மீண்டும் பெற்றது போல. விருப்பங்களையும் இன்பங்களையும் இழந்து, உறவினர்களைப் பிரிந்த இவள், அவனோடு மீண்டும் சேரும் ஏக்கத்தால் தன் உடலைத் தாங்கியிருக்கிறாள். இவள் ராக்ஷசிகளைப் பார்ப்பதில்லை, மலர்களும் கனிகளும் உடைய இந்த மரங்களையும் பார்ப்பதில்லை; ஒருமுகப்பட்ட இதயத்துடன் அவள் நிச்சயமாக ராமனையே காண்கிறாள். கணவனே பெண்ணுக்கு அணிகலனை விடவும் மேலான அழகு; அவனைப் பிரிந்த இவள் அழகுக்குத் தகுந்தவளாயினும் அழகுடன் விளங்கவில்லை. இவளைப் பிரிந்த ராமன் தன் உடலைத் தாங்கியிருக்கிறான், துயரத்தால் சோர்ந்து வீழவில்லை — அவன் அரிய செயலைச் செய்கிறான்.’ இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் உவமை — தாகமுற்ற வழிப்போக்கன் தண்ணீர்ப் பந்தலை விரும்புவது போல ராமன் சீதையை விரும்புகிறான்; அந்தப் பந்தல் ராவணனால் சிதைக்கப்பட்டது — உடைக்கப்பட்டது, இருந்தும் அங்கே நீர் இருக்கிறது. இருபத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் அரசை இழந்த மன்னன் மீண்டும் அரசைப் பெறுவதன் உவமை — ராமனே அரசை இழந்தவன், ஆகவே இந்த உவமை அவனுடைய நிலையைத் தொடுகிறது. இருபத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் சீதையின் தியானம் — அவள் ராக்ஷசிகளைக் கூடப் பார்ப்பதில்லை; அவளுடைய பார்வை உள்ளே ராமனிடம் நிலைத்திருக்கிறது. இருபத்தாறாம் சுலோகத்தில் கணவனே பெண்ணுக்கு மேலான அணிகலன் என்ற பொன்மொழி. இருபத்தேழாம் சுலோகம் முந்தைய சர்க்கத்தின் ஐம்பத்து மூன்றாம் சுலோகத்தின் பின்பாதியை மீண்டும் சொல்கிறது — ‘தாரயத்யாத்மனோ தேஹம் ந து:கேனாவஸீததி’; ஆனால் இங்கே ‘குருதே’, ‘து:கேன’ என்ற பாடம் உள்ளது. இருபத்து நான்காம் சுலோகத்தில் ‘தத்ஸமாகமகாங்க்ஷிணீ’ — சீதையின் வாழ்க்கைக்கு ஒரே நோக்கம், ராமனோடு மீண்டும் இணைவது. இருபத்தாறாம் சுலோகத்தில் ‘ஶோபனார்ஹா ந ஶோபதே’ — தகுதி இருக்கிறது, ஆனால் அதற்கான காரணம் இல்லை. இருபத்தேழாம் சுலோகத்தில் அனுமன் ராமனின் மன உறுதியையும் புகழ்கிறான் — அன்புக்குரியவள் இல்லாமல் வாழ்வதே அரிய செயல்.
‘கருமையான கூந்தல் முனைகளும், நூறிதழ்த் தாமரை போன்ற கண்களும் உடைய, இன்பத்திற்குத் தகுந்த இவள் துயருற்றிருப்பதை அறிந்து என் மனமும் வேதனையுறுகிறது. பூமியைப் போலப் பொறுமையுடையவளும், தாமரை போன்ற கண்களுடையவளும், ராகவனாலும் லக்ஷ்மணனாலும் காக்கப்பட்டவளுமான இவள், இப்போது ஒரு மரத்தடியில் விகாரமான கண்களுடைய ராக்ஷசிகளால் காவல் காக்கப்படுகிறாள். பனியால் தாக்கப்பட்ட தாமரைக்கொடி போல அழகிழந்து, அடுத்தடுத்த துன்பங்களால் நசுக்கப்பட்டு, துணையைப் பிரிந்த சக்கரவாகப் பெண் பறவை போல ஜனகனின் மகள் பரிதாபமான நிலையை அடைந்திருக்கிறாள். மலர்ச்சுமையால் நுனிக்கிளைகள் தாழ்ந்த அசோக மரங்கள் இவளுக்குக் கடுமையான சோகத்தை உண்டாக்குகின்றன; பனிக்காலம் நீங்கியதும் எழுந்த குளிர்க்கதிரோனான சந்திரனும் ஆயிரக்கணக்கான கதிர்களுடைய சூரியன் போல வெப்பத்தை உண்டாக்குகிறான்.’ இவ்வாறு இந்தப் பொருளை ஆராய்ந்து, ‘இவளே சீதை’ என்ற உறுதியான அறிவு பெற்ற, வலிமையும் வேகமும் உடைய, வானரர்களில் சிறந்த அந்தக் குரங்கு அதே மரத்தில் பதுங்கி அமர்ந்தது. இருபத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘ரக்ஷிதா’ (காக்கப்பட்டவள்), ‘ஸம்ரக்ஷ்யதே’ (காவல் காக்கப்படுகிறாள்) என்ற இரு சொற்களின் முரண் — முன்பு அன்பால் காக்கப்பட்டவள், இப்போது சிறைப்பிடிப்பால் காக்கப்படுகிறாள். ‘க்ஷிதிக்ஷமா’ — பூமியைப் போலப் பொறுமையுடையவள்; சீதை பூமியில் பிறந்தவள். முப்பதாம் சுலோகத்தில் இரவில் துணையைப் பிரியும் சக்கரவாகப் பெண் பறவை — பிரிவுக்குப் புகழ்பெற்ற உவமை; ‘ஹிமஹதநலினீ’ — பனிக்காலத்தில் தாமரைக்கொடி அழகை இழக்கிறது. முப்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் முரண்தோற்றம் — அசோகங்கள் (சோகம் நீக்குபவை) சோகத்தை உண்டாக்குகின்றன, குளிர்க்கதிரோன் வெப்பத்தைத் தருகிறான். இறுதி நான்கு சுலோகங்களும் நீண்ட யாப்புகளில் அமைந்தவை — 29, 31, 32 ஆகியவை இந்திரவஜ்ரா-உபஜாதி யாப்பில், 30 புஷ்பிதாக்ரா யாப்பில். முப்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘ஜாதபுத்தி:’ — முடிவு முழுமையானது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘நிவிஷ்டபுத்தி:’. அந்தக் குரங்கு அங்கேயே மறைந்து இருக்கிறது — அடுத்த சர்க்கத்தில் ராவணனின் வருகை நிகழும். இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘மமாபி’ (எனக்கும்) — ராமனைப் போல எனக்கும்; தூதன் தன் தலைவனின் துயரத்தைத் தானே உணர்கிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे षोडशः सर्गः॥ १६॥