॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 15

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

சீதையைக் காணுதல்

அசோகவனத்தின் அழகு, சைத்திய மாளிகை, ராக்ஷசிகளால் சூழப்பட்ட, அழுக்கடைந்த சீதையைக் காணுதல், அணிகலன்களால் அடையாளம் காணுதல், ‘ராமன் செய்வது அரிய செயல்’ என்ற புகழுரை

சிம்சுபா மரத்தில் அமர்ந்திருந்த அனுமன் மைதிலியைத் தேடிக்கொண்டு, அங்கிருந்தபடியே எல்லாப் பக்கங்களிலும் நோக்கி, நிலம் முழுவதையும் கவனித்தான். அந்த வனம் சந்தானகக் கொடிகளாலும் மரங்களாலும் அழகுற்றது; தெய்வீக மணமும் சுவையும் உடையது; எங்கும் அலங்கரிக்கப்பட்டது; நந்தனவனம் போன்றது; விலங்குகளாலும் பறவைகளாலும் நிறைந்தது; மாடமாளிகைகள் நெருங்கியது; குயில்களின் கூட்டொலியால் ஒலித்தது. பொன் நீலோற்பலங்களும் தாமரைகளும் நிறைந்த குளங்களால் அழகுற்ற, பல இருக்கைகளும் விரிப்புகளும் கொண்ட, பல நிலவறைகள் அமைந்த அந்த வனம், எல்லாப் பருவங்களின் மலர்களும் பழங்களும் உடைய அழகிய மரங்களால் பொலிந்தது. பூத்த அசோக மரங்களின் அழகால் அது சூரியோதய ஒளி போலவும், மாருதியின் பார்வையில் சுடர்விட்டு எரிவது போலவும் இருந்தது. நூற்றுக்கணக்கில் பறந்து இறங்கிய, மலர்களைத் தலையணியாகக் கொண்டது போன்ற வண்ணப் பறவைகளால் அது இலையற்ற கிளைகளுடையதாக ஆக்கப்படுவது போல இருந்தது — பறவைகள் எங்கே அமர்கின்றனவோ அங்கே மலர்களும் இலைகளும் உதிர்கின்றன. வேர் முதல் மலர்களால் நிறைந்த, துயரத்தை அழிக்கும் அசோக மரங்களும், மலர்ச்சுமையின் மிகுதியால் நிலத்தைத் தொடுவது போன்ற பூத்த கர்ணிகார மரங்களும், நன்கு பூத்த கிம்சுக (முருக்க) மரங்களும் — அவற்றின் ஒளியால் அந்த இடம் எங்கும் சுடர்விடுவது போல இருந்தது. புன்னை, ஏழிலைம்பாலை, சம்பகம், உத்தாலகம் ஆகிய மரங்கள் வேர்கள் வளர்ந்து, நன்கு பூத்து விளங்கின. ஆயிரக்கணக்கான அசோக மரங்கள் — சில பொன் போன்றவை, சில நெருப்புச் சுடர் போன்ற ஒளியுடையவை, சில கருமை நிற அஞ்சனம் போன்றவை. அந்த வனம் தேவர்களின் உத்தியானமான நந்தனம் போலவும், குபேரனின் சைத்ரரதம் போலவும், அவற்றையும் விஞ்சியது போலவும், சிந்தனைக்கு எட்டாத, தெய்வீகமான, அழகிய செல்வம் உடையதாகவும், மலர்களாகிய நட்சத்திரக் கூட்டங்களுடைய இரண்டாம் வானம் போலவும், நூற்றுக்கணக்கான மலர் ரத்தினங்களால் வண்ணமயமான ஐந்தாம் கடல் போலவும் இருந்தது. எல்லாப் பருவ மலர்களும் நிறைந்த, தேன்மணம் கமழும் மரங்களாலும், பலவகை ஒலிகளாலும், அழகிய விலங்குக் கூட்டங்களாலும் பறவைகளாலும், பலவகை மணங்களைச் சுமந்த, புனித மணமுடைய, மனங்கவரும் உத்தியானமாக அது இருந்தது. ‘துயரத்தை அழிக்கும் அசோக மரங்கள்’ என்பது பெயர் விளக்கம் — துயரத்தை (சோகத்தை) அழிப்பதால் அசோகம்; ஆனால் இங்கேயே துயரத்தில் மூழ்கிய சீதை வசிக்கிறாள் — இந்த முரணைக் கவிஞர் குறிப்பால் உணர்த்துகிறார். ‘ஐந்தாம் கடல்’ — நான்கு கடல்களுக்குப் பின் ஐந்தாவதான மலர்க்கடல். இந்தப் பகுதியில் கவிஞர் முந்தைய சர்க்கத்தின் வர்ணனையை மீண்டும் விரிக்கிறார்; ஆனால் இப்போது அனுமன் மரத்தின் மேல் இருக்கிறான்; ஆகவே பார்வை மேலிருந்து கீழே செல்கிறது — ‘நிலத்தைக் கவனித்தான்’. இரண்டாம் சுலோகத்தில் சந்தானகங்கள் என்பவை ஒருவகைக் கற்பக மரங்கள், அவற்றின் கொடிகள்; மூன்றாம் சுலோகத்தில் நந்தனம் என்பது இந்திரனின் உத்தியானம். நான்காம் சுலோகத்தில் ‘பஹுபூமிக்ருஹாயுதாம்’ என்பதற்கு — பல நிலவறைகள் உடையது, அல்லது பல மாடிகளுடைய வீடுகள் உடையது என்று இரண்டு விளக்கங்கள் உள்ளன. ஐந்தாம், ஆறாம் சுலோகங்களில் அசோக மரங்களின் சிவந்த மலர்களால் அந்த வனம் கொழுந்துவிட்டெரிவது போலத் தோன்றுகிறது — இந்த நிறம் சூரியோதயத்தின் செம்மையை நினைவூட்டுகிறது. ஆறாம், ஏழாம் சுலோகங்களில் பறவைகள் மலர்களையும் இலைகளையும் இடைவிடாது உதிர்ப்பது ‘அஸக்ருத்’ (மீண்டும் மீண்டும்) என்ற சொல்லால் குறிக்கப்படுகிறது. எட்டாம் சுலோகத்தில் அசோக மரங்கள் மலர்ச்சுமையால் வளைந்து நிலத்தைத் தொடுவது போல உள்ளன — செழிப்புக்கும் பணிவுக்கும் சித்திரம். ஒன்பதாம், பத்தாம் சுலோகங்களில் மரப்பெயர்களின் பட்டியல் — புன்னை, ஏழிலைம்பாலை, சம்பகம், உத்தாலகம், கர்ணிகாரம், கிம்சுகம். பத்தாம், பதினோராம் சுலோகங்களில் அசோக மரங்களின் மூன்று நிறங்கள் — பொன், நெருப்பு, கருமை அஞ்சனம் — என்ற பன்முகத்தன்மை. பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் மலர்கள் நட்சத்திரங்கள் போலவும், வனம் இரண்டாம் வானம் போலவும் — உவமை மேல்நோக்கிச் செல்கிறது; பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தில் மலர்கள் ரத்தினங்கள் போலவும், வனம் ஐந்தாம் கடல் போலவும். பதினான்காம் சுலோகத்தில் மணங்களின் ஒலிகளின் மிகுதி. இவ்வாறு உருவம், நிறம், மணம், ஒலி — எல்லாப் புலன் விஷயங்களும் வர்ணிக்கப்படுகின்றன. ஏழாம் சுலோகத்தில் ‘அசோகைச் சோகநாசனை:’ என்பதில் மரப்பெயரில் சிலேடை உள்ளது; இந்தச் சிலேடை அடுத்த சர்க்கங்களிலும் மீண்டும் மீண்டும் வரும். பதினோராம் சுலோகத்தில் சைத்ரரதம் குபேரனின் உத்தியானம், நந்தனம் இந்திரனுடையது — அசோகவனம் இந்த இரண்டு தெய்வீக உத்தியானங்களையும் விஞ்சியது போல வர்ணிக்கப்படுகிறது; ‘அதிவ்ருத்தமிவ’ (விஞ்சியது போல) என்ற சொல்லால் அது தெளிவாகிறது. இவ்வாறு ராவணனின் செல்வச் செழிப்பு தேவர்களின் செல்வத்தையும் விஞ்சுகிறது; ஆனால் அங்கே வசிக்கும் சீதையோ துயருற்றவள்.

மலையரசனைப் போல மணம் நிறைந்த அந்த வனம் இரண்டாம் கந்தமாதன மலை போல இருந்தது. அந்த அசோகவனத்தில், அருகிலேயே, நடுவே ஆயிரம் தூண்களின் மேல் நின்ற, கைலாசம் போல வெண்மையான, கம்பீரமான ஒரு சைத்திய மாளிகையை அந்த வானரச் சிறந்தோன் கண்டான். அந்த மாளிகை பவளத்தாலான படிகளும், புடமிட்ட பொன்னாலான மேடைகளும் உடையது; தன் அழகால் கண்களைக் கவர்வது போலவும், சுடர்விடுவது போலவும், களங்கமற்றதாகவும், மிக உயரமாக இருந்ததால் வானத்தைக் கீறுவது போலவும் இருந்தது. சைத்திய மாளிகை என்பது தேவாலயம் — அங்கே ராக்ஷசர்களின் குலதெய்வங்கள் வழிபடப்படுகின்றன என்பது விளக்கம்; இந்தி உரை ‘சைத்திய மாளிகை (கோயில்)’ என்கிறது. அதன் வெண்மை கைலாசத்திற்கும், உயரம் வானத்தைத் தொடுவதற்கும் ஒப்பிடப்படுகிறது. ‘கண்களைக் கவர்வது போல’ — பார்ப்பவர்களின் பார்வையைக் கவர்வது போல; அதன் ஒளி அத்தகையது. இந்த மாளிகையின் அருகிலேயே சீதை அடுத்துக் காணப்படுகிறாள்; ஆகவே இந்த வர்ணனை வரிசை பார்வை சீதையை நோக்கி நகர்வதைக் குறிக்கிறது. பதினேழாம் சுலோகத்தில் பவளத்தாலான படிகளும், புடமிட்ட பொன்னாலான மேடையும் — அதன் செழிப்பு அபூர்வமானது.

பிறகு அனுமன், அழுக்கடைந்த ஆடை அணிந்த, ராக்ஷசிகளால் சூழப்பட்ட, உண்ணாநோன்பால் மெலிந்த, இரங்கத்தக்க, மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விடும், வளர்பிறையின் தொடக்கத்திலுள்ள களங்கமற்ற சந்திரக் கீற்றைப் போல மெலிந்த சீதையைக் கண்டான். மங்கலாகத் தெரியும் வடிவத்தால், அழகிய ஒளியுடைய அவள் புகைப் படலத்தால் மூடப்பட்ட நெருப்புச் சுடர் போல இருந்தாள். அழுக்கடைந்த, சிறந்த, ஒரே மஞ்சள் ஆடையை அணிந்து, சேறு படிந்து, அணிகலன்கள் இல்லாத அவள் தாமரைகள் இல்லாத தாமரைக் குளம் போல இருந்தாள். வருத்தப்பட்டவளும், துயரத்தால் வெந்தவளும், மிகவும் மெலிந்தவளும், பரிதாபத்துக்குரியவளுமான அவள், அங்காரகன் என்ற கிரகத்தால் பீடிக்கப்பட்ட ரோகிணி நட்சத்திரம் போல இருந்தாள். கண்ணீர் நிறைந்த முகமுடையவளும், இரங்கத்தக்கவளும், உண்ணாமையால் மெலிந்தவளும், துயரச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவளும், எப்போதும் துயரத்திலேயே மூழ்கியவளுமான அவள், அன்புக்குரியவர்களைக் காணாமல் ராக்ஷசிக் கூட்டத்தையே பார்த்துக்கொண்டு, தன் கூட்டத்தை இழந்து நாய்க் கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட பெண்மான் போல இருந்தாள். கருநாகம் போன்ற, இடைக்குக் கீழே தொங்கும் ஒற்றைச் சடையால், மழைக்காலம் முடிந்தபின் நீலநிற வனவரிசையால் அழகுறும் பூமி போல அவள் இருந்தாள். சுகம் அனுபவிக்கத் தக்கவளும், துயரத்தால் வெந்தவளும், துன்பங்களை அறியாதவளும், அகன்ற கண்களுடையவளும், மிகவும் அழுக்கடைந்து மெலிந்தவளுமான அவளைப் பார்த்து, அனுமன் பொருத்தமான காரணங்களால் ‘இவளே சீதை’ என்று ஊகித்தான். விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் அந்த ராக்ஷசனால் அப்போது கவர்ந்து செல்லப்பட்டபோது எந்த உருவத்தில் காணப்பட்டாளோ, அதே உருவமுடையவள் இந்தப் பெண். இங்கே சீதையின் நிலை உவமை மாலையால் வர்ணிக்கப்படுகிறது — சந்திரக் கீற்று, புகை சூழ்ந்த நெருப்புச் சுடர், தாமரையற்ற தாமரைக் குளம், கிரகத்தால் பீடிக்கப்பட்ட ரோகிணி, நாய்களால் சூழப்பட்ட பெண்மான், வனவரிசையால் அழகுறும் பூமி. ஒவ்வொரு உவமையும் அவளுடைய அழகையும் துயரத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது — அழகு மறைந்துள்ளது, அழியவில்லை. ‘ஒற்றைச் சடை’ கணவனைப் பிரிந்திருப்பவளின் அடையாளம். ‘அப்போது அவனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்டபோது’ என்பது அனுமனின் நினைவு — ருஷ்யமூகத்தில், வானில் கவர்ந்து செல்லப்பட்ட சீதை வானரர்களால் காணப்பட்டாள். இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘பீடிதாம் … பரிக்ஷீணாம்’ (வருத்தப்பட்டவளை … மிகவும் மெலிந்தவளை) என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘வ்ரீடிதாம் … பரிம்லானாம்’ (நாணமுற்றவளை … மிகவும் வாடியவளை). இருபத்தைந்தாம் சுலோகத்தின் பின்பாதியான ‘நீலயா நீரதாபாயே வனராஜ்யா மஹீமிவ’ (மழைக்காலம் முடிந்தபின் நீலநிற வனவரிசையால் பூமி போல) என்பது வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது. பதினெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘பிறகு’ என்ற சொல்லால் பார்வையின் மாற்றம் குறிக்கப்படுகிறது — மாளிகையிலிருந்து சீதையை நோக்கி. முதலில் அவள் ‘அழுக்கடைந்த ஆடை அணிந்தவள்’, ‘ராக்ஷசிகளால் சூழப்பட்டவள்’ என்ற வெளித்தோற்றம்; பிறகு ‘உண்ணாநோன்பால் மெலிந்தவள்’, ‘பெருமூச்சு விடுபவள்’ என்ற உள்நிலை. பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் வளர்பிறையின் தொடக்கத்திலுள்ள சந்திரக் கீற்று — மெலிந்தது ஆனால் களங்கமற்றது, வளரக்கூடியது; சீதையின் நற்பேறு வளரும் என்பதற்கான குறிப்பும் கூட. இருபதாம் சுலோகத்தில் புகை சூழ்ந்த நெருப்புச் சுடர் — அவளுடைய தேஜஸ் மறைந்துள்ளது, அழியவில்லை. இருபத்து மூன்றாம், இருபத்து நான்காம் சுலோகங்களில் அவளுடைய தனிமை — அன்புக்குரியவர்கள் இல்லை, ராக்ஷசிகள் மட்டுமே. இருபத்தோராம் சுலோகத்தில் ‘ஒரே மஞ்சள் ஆடையை அணிந்து’ — கவரப்பட்டபோது அணிந்திருந்த ஒரே ஒரு மஞ்சள் ஆடை; அதன் மேலாடை வழியில் விழுந்தது. ‘தாமரைகள் இல்லாத தாமரைக் குளம்’ — தாமரைக் குளம் நீரால் நிறைந்துள்ளது, ஆனால் தாமரைகள் இல்லாமல் அழகிழந்துள்ளது; அவ்வாறே சீதை உயிரோடு இருக்கிறாள், ஆனால் அணிகலன்களும் ஆனந்தமும் இல்லாமல். இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ரோகிணி சந்திரனின் அன்புக்குரியவள், அங்காரகனால் பீடிக்கப்பட்டவள் — ராமனின் அன்புக்குரியவள் ராவணனால் பீடிக்கப்பட்டாள் என்பது குறிப்பு. இருபத்தாறாம் சுலோகத்தில் ‘துன்பங்களை அறியாதவள்’ — முன்பு துயரத்தை அறியாதவள் இப்போது துயரத்தில் மூழ்கியுள்ளாள். இருபத்தேழாம் சுலோகத்தில் அனுமன் உணர்ச்சியால் மட்டுமல்ல, பொருத்தமான காரணங்களால் ஊகிக்கிறான் — இதுவே அவனுடைய விவேகம். இருபத்து நான்காம் சுலோகத்தின் ‘தன் கூட்டத்தை இழந்து நாய்க் கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட பெண்மான் போல’ என்ற உவமை ராக்ஷசிகளின் கொடூரத்தையும் சீதையின் அச்சத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது.

முழுநிலவு போன்ற முகமும், அழகிய புருவங்களும், அழகாக உருண்ட மார்பகங்களும் உடைய அந்தத் தேவி தன் ஒளியால் எல்லாத் திசைகளையும் இருளற்றவையாக்கினாள்; நீலநிறக் கழுத்தும், கோவைப்பழம் போன்ற உதடுகளும், அழகிய இடையும், நன்கு நிலைத்த உடல்வாகும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும் உடைய சீதை மன்மதனின் ரதி போலவும், உலகம் முழுவதற்கும் விருப்பமான முழுநிலவின் ஒளி போலவும் இருந்தாள். தரையில் அமர்ந்திருந்த அழகிய உடலுடைய அவள் விரதம் காக்கும் தவசி போலவும், அடிக்கடி பெருமூச்செறியும் அச்சமுற்ற நாகராஜனின் மனைவி போலவும் இருந்தாள். பெரிதாகப் பரந்த துயர வலையால் அவள் ஒளிரவில்லை — புகைப் படலத்தால் மூடப்பட்ட நெருப்புச் சுடர் போல. அவள் ஐயத்திற்குரிய நினைவு போலவும், வீழ்ந்த செல்வம் போலவும், சிதைந்த நம்பிக்கை (சிரத்தை) போலவும், தடுக்கப்பட்ட ஆசை போலவும், இடையூறுகளால் சூழப்பட்ட வெற்றி போலவும், கலங்கிய அறிவு போலவும், பொய்யான பழியால் வீழ்ந்த புகழ் போலவும் இருந்தாள். ராமனைப் பிரிந்த வேதனையால் துன்புற்றவளும், ராக்ஷசக் கூட்டத்தால் பீடிக்கப்பட்டவளும், அபலையும், மான்குட்டி போன்ற கண்களுடையவளுமான அவள் இங்குமங்கும் நோக்கிக்கொண்டு, கண்ணீரால் நிறைந்த கரிய வளைந்த இமைகளுடைய, தெளிவற்ற முகத்தோடு மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அழுக்கும் சேறும் படிந்த, இரங்கத்தக்க, அலங்காரத்திற்குத் தகுதியானவளாக இருந்தும் அலங்கரிக்கப்படாத அவள், கருமேகங்களால் மூடப்பட்ட நட்சத்திர அரசனின் (சந்திரனின்) ஒளி போல இருந்தாள். இங்கே உவமைகள் அருவமானவையாகின்றன — நினைவு, செல்வம், சிரத்தை, ஆசை, வெற்றி, அறிவு, புகழ். ஏழு அருவப் பொருள்கள் தடைப்பட்டவை, அழிந்தவை அல்ல — அவ்வாறே சீதையும் தடைப்பட்டவள், அழிந்தவள் அல்லள். ‘பொய்யான பழியால் வீழ்ந்த புகழ் போல’ என்ற உவமை உத்தர காண்டத்தின் நிகழ்ச்சியைக் குறிக்கிறது என்று சில உரையாசிரியர்கள் கூறுகிறார்கள். ‘ராமோபரோதவ்யதிதாம்’ — ராமனின் பிரிவால் வேதனையுற்றவள். இருபத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘நீலகண்டீம்’ (நீலநிறக் கழுத்துடையவள்) என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘நீலகேசீம்’ (கருங்கூந்தலுடையவள்). முப்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘ரக்ஷோகணநிபீடிதாம்’ (ராக்ஷசக் கூட்டத்தால் பீடிக்கப்பட்டவள்) என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ரக்ஷோஹரணகர்சிதாம்’ (ராக்ஷசனால் கவரப்பட்டதால் மெலிந்தவள்). இருபத்தெட்டாம், இருபத்தொன்பதாம் சுலோகங்களில் அனுமன் சீதையின் அழகை ராமனின் வர்ணனையோடு ஒப்பிடுகிறான் — முழுநிலவு முகம், அழகிய புருவங்கள், கோவை உதடு, அழகிய இடை, தாமரை இதழ்க் கண்கள் — இந்த அடையாளங்கள் கிஷ்கிந்தையில் ராமனால் சொல்லப்பட்டிருக்கலாம். முப்பதாம் சுலோகத்தில் ரதி காமனின் மனைவி — அழகின் உயர்ந்த இலட்சியம். முப்பத்தோராம் சுலோகத்தில் ‘விரதம் காக்கும் தவசி போல’ — தரையில் அமர்ந்திருக்கும் அவள் தவசி போன்றவள்; அவளுடைய விரதம் பதிவிரதம். ‘நாகராஜனின் மனைவி போல’ என்பது நீண்ட பெருமூச்சுக்கான உவமை. முப்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் நெருப்புச் சுடர் உவமை மீண்டும் வருகிறது; ஆனால் இப்போது துயர வலையே புகை. முப்பத்து மூன்றாம், முப்பத்து நான்காம் சுலோகங்களில் ஏழு அருவ உவமைகள் — உருவமுள்ள துயரத்தை அருவமான உணர்வுகளோடு ஒப்பிடுவது கவிஞரின் தனித்த நடை. முப்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் ‘க்ருஷ்ணவக்ராக்ஷிபக்ஷ்மணா’ — கண்ணீரால் நனைந்த, கரிய, வளைந்த இமைமயிர்கள். முப்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் சந்திர ஒளி கருமேகங்களால் மூடப்படுதல் — மறைப்பு தற்காலிகமானது, சந்திரன் அழிவற்றவன். இருபத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘ஸுப்ரதிஷ்டிதாம்’ — உறுதியாக ஊன்றிய பாதங்களுடையவள், நன்கு அமைந்த உடலுடையவள். முப்பத்து நான்காம் சுலோகத்தில் ‘இடையூறுகளால் சூழப்பட்ட வெற்றி போல’ — தடைகளால் தாக்கப்பட்ட வெற்றி; அனுமனின் சொந்தக் காரியசித்தியும் இப்போது தடைகளுடையதே. முப்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘இங்குமங்கும் நோக்கிக்கொண்டு’ — உதவியைத் தேடுவது போல அவள் எல்லாப் பக்கமும் பார்க்கிறாள்; அவளுடைய கண்களில் நம்பிக்கை இன்னும் உயிரோடிருக்கிறது.

சீதையை மீண்டும் மீண்டும் உற்றுநோக்கிய அவனுடைய அறிவு, ஓதுதல் இல்லாமையால் தளர்ந்த கல்வி போல ஐயத்திற்கு உள்ளானது. இலக்கணச் செம்மையிழந்து வேறு பொருளுக்குச் சென்ற சொல் போல, அலங்காரமற்ற சீதையை அனுமன் சிரமத்துடனேயே அடையாளம் கண்டான். பழியற்ற, அகன்ற கண்களுடைய அந்த அரசகுமாரியை நன்கு பார்த்து, அவன் காரணங்களால் நிறுவி ‘இவளே சீதை’ என்று ஊகித்தான். வைதேகியின் உறுப்புகளில் இருந்ததாக ராமன் எந்த அணிகலன்களை எடுத்துச் சொன்னானோ, உடலுக்கு அழகூட்டும் அந்த அணிகலன் தொகுதிகளை அவன் கவனித்தான் — நன்கு செய்யப்பட்ட இரண்டு காதணிகள், நன்கு பொருத்தப்பட்ட நாய்ப்பல் வடிவ அணிகள் இரண்டு, கைகளில் மணிகளும் பவளங்களும் பதித்த அணிகலன்கள்; நீண்ட காலம் அணிந்திருந்ததால் கருத்துப்போயிருந்தாலும் அவை வடிவம் மாறாமல் இருந்தன. ‘ராமன் எவற்றை எடுத்துச் சொன்னானோ அவையே இவை என்று நினைக்கிறேன். எவை விழுந்துவிட்டனவோ அவற்றை நான் இங்கே காணவில்லை; இவளிடமிருந்து எவை விழவில்லையோ அவையே இவை என்பதில் ஐயமில்லை. பொன் பட்டைப் போன்ற ஒளியுடைய, அழகிய, மஞ்சள் நிற மேலாடை நழுவி மலையில் சிக்கியபோது அன்று வானரர்களால் காணப்பட்டது; ஒலிக்கும், சிறந்த, பெரிய அணிகலன்களை இவளே தரையில் எறிந்தாள், அவையும் காணப்பட்டன. இந்த ஆடை நீண்ட காலம் அணிந்திருந்ததால் மிகவும் கசங்கியுள்ளது; ஆயினும் அதன் நிறம் குறையவில்லை; மற்றதைப் போலவே இதுவும் ஒளிர்கிறது. பொன்னிற மேனியுடைய இவள் ராமனின் அன்புக்குரிய பட்டத்தரசி; காணாமல் போனாலும் அவனுடைய மனத்திலிருந்து நீங்காதவள்.’ இங்கே அனுமனின் தர்க்கம் சான்றுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது — முதலில் உருவ ஒற்றுமை, பிறகு அணிகலன்கள், பிறகு ஆடையின் நிறம்; ருஷ்யமூகத்தில் விழுந்த அணிகலன்கள் இங்கே இல்லை, மற்றவை உள்ளன — இதுவே வலுவான காரணம். ‘ஆம்னாயானாமயோகேன வித்யாம் ப்ரசிதிலாமிவ’ — பயிற்சி இல்லாவிட்டால் கல்வி தளர்கிறது; அவ்வாறே துயரத்தால் சீதையின் உருவம் தளர்ந்தது. முப்பத்தெட்டாம், முப்பத்தொன்பதாம் சுலோகங்களின் இரண்டு உவமைகளும் சாஸ்திரத் தொடர்புடையவை — பயிற்சியின்மையால் தளர்ந்த கல்வி, இலக்கணச் செம்மையிழந்து வேறு பொருளுக்குச் சென்ற சொல். அனுமன் வேதமும் இலக்கணமும் அறிந்தவன் என்று கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் ராமனால் புகழப்பட்டான்; ஆகவே இந்த உவமைகள் அவனுடைய மனத்திற்கு ஏற்றவை. நாற்பத்தோராம் சுலோகம் முதல் அணிகலன்களின் சோதனை — காதணிகள், நாய்ப்பல் வடிவ அணிகள், கை அணிகலன்கள். நாற்பத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் ‘நீண்ட காலம் அணிந்திருந்ததால் கருத்துப்போயின’ — நீண்ட காலம் அணிந்ததால் மங்கியவை, ஆனால் வடிவம் முன்போலவே. நாற்பத்து நான்காம் சுலோகத்தில் தர்க்கத்தின் அடிப்படை — ருஷ்யமூகத்தில் விழுந்த அணிகலன்கள் இங்கே இல்லை. நாற்பத்தைந்தாம், நாற்பத்தாறாம் சுலோகங்களில் வானரர்கள் கண்ட மேலாடையின் நினைவு. நாற்பத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘காணாமல் போனாலும் அவனுடைய மனத்திலிருந்து நீங்காதவள்’ — பார்வையிலிருந்து மறைந்தவள், மனத்திலிருந்து அல்ல. நாற்பதாம் சுலோகத்தில் ‘காரணங்களால் நிறுவி’ — முன்பு இருபத்தேழாம் சுலோகத்தில் ‘பொருத்தமான காரணங்களால்’ என்று வந்தது; இங்கே மீண்டும் காரணங்களால் நிறுவுகிறான் — தர்க்கம் திரும்ப வருவது முடிவின் உறுதியைக் காட்டுகிறது. நாற்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் ‘ஒலிக்கும், பெரிய’ — சிலம்பு முதலிய ஒலியெழுப்பும் அணிகலன்கள். நாற்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் ஆடையின் நிறம் குறையவில்லை — சீதையின் ஒழுக்கமும் துயரத்தால் களங்கப்படவில்லை என்பது போல.

‘யாருக்காக ராமன் இங்கே நான்கு வகையில் வெந்து வருந்துகிறானோ அவள் இவளே — இரக்கத்தால், கருணையால் (கொடுமையின்மையால்), துயரத்தால், காதலால். ஒரு பெண் காணாமல் போனாள் என்ற இரக்கத்தாலும், தன்னைச் சார்ந்தவள் என்ற கருணையாலும், மனைவியை இழந்தேன் என்ற துயரத்தாலும், அன்புக்குரியவள் என்ற காதலாலும். இந்தத் தேவியின் உருவமும் உறுப்புகளின் அழகும் எப்படியோ, ராமனின் உருவமும் அப்படியே; கருங்கண்ணுடைய இவள் அவனுக்கு ஏற்றவள். இந்தத் தேவியின் மனம் அவனிடமும், அவனுடைய மனம் இவளிடமும் நிலைத்துள்ளது; அதனாலேயே இவளும் அந்தத் தர்மாத்மாவும் ஒரு கணமேனும் உயிர்வாழ்கிறார்கள். இவளை இழந்த தலைவனான ராமன் தன் உடலைத் தாங்கியிருக்கிறான், துயரத்தால் சோர்ந்து வீழவில்லை — அவன் அரிய செயலைச் செய்தான்.’ இவ்வாறு அந்நிலையில் சீதையைக் கண்டு மகிழ்ந்த வாயுபுத்திரன் மனத்தால் ராமனிடம் சென்று, அந்தத் தலைவனைப் புகழ்ந்தான். நாற்பத்தொன்பதாம், ஐம்பதாம் சுலோகங்கள் ராமாயணத்தில் மிகப் புகழ்பெற்றவை — ராமனின் துயரத்திற்கான நான்கு காரணங்கள் நுட்பமாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன; ஒவ்வொரு காரணமும் சீதையோடு உள்ள ஒவ்வொரு உறவோடு இணைந்தது — பெண், சார்ந்தவள், மனைவி, அன்புக்குரியவள். ஐம்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ஒருவர் மீது ஒருவர் கொண்ட அன்பே இருவரின் உயிருக்கும் காரணம். ஐம்பத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பின் பாடம் ‘துஷ்கரம் க்ருதவான்ராமோ ஹீனோ யதனயா ப்ரபு: / தாரயத்யாத்மனோ தேஹம் ந சோகேனாவஸீததி’ (இவளை இழந்த தலைவனான ராமன் தன் உடலைத் தாங்கியிருக்கிறான், துயரத்தால் சோர்வதில்லை — அரிய செயலைச் செய்தான்) — திறனாய்வுப் பதிப்பில் 5.013.051 என்ற இடத்தில் ‘துஷ்கரம் குருதே ராமோ ய இமாம் மத்தகாசினீம் / ஸீதாம் வினா மஹாபாஹுர்முஹூர்த்தமபி ஜீவதி’ (மதமிக்க அழகுடைய இந்தச் சீதை இல்லாமல் நீண்ட கைகளையுடைய ராமன் ஒரு கணமேனும் உயிர்வாழ்வது அரிய செயல்); வல்கேட்டின் பின்பாதியோ திறனாய்வுப் பதிப்பின் 5.014.027 பின்பாதிக்கு ஒத்தது; அது வல்கேட்டில் அடுத்த சர்க்கத்திலும் (16.27) திரும்ப வருகிறது. ஆகவே இங்கே இருப்பது பாடவேறுபாடு, விடுபாடு அல்ல. ஐம்பத்து நான்காம் சுலோகத்தில் அனுமன் ‘மனத்தால் ராமனிடம் சென்றான்’ — உடலால் இலங்கையில், மனத்தால் ராமனின் அருகில். ஐம்பதாம் சுலோகத்தின் பகுப்பின் நேர்த்தி — பெண் என்பதால் இரக்கம், சரணடைந்தவள் என்பதால் கருணை, மனைவி என்பதால் துயரம், அன்புக்குரியவள் என்பதால் காதல்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे पञ्चदशः सर्ग॥ १५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க