சர்க்கம்
அசோகவனத்தில் நுழைதல்
மதிலிலிருந்து அசோகவனத்திற்குத் தாவுதல், வசந்தத்தின் அழகு, மரங்களை உலுக்குதல், குளங்கள், ஆறு, மலை, பொன்மயமான சிம்சுபா மரம், சீதையின் வருகைக்காகக் காத்திருத்தல்
ஒரு கணம் போலத் தியானித்து, மனத்தால் அந்த அசோகவனத்தை அடைந்த பெருந்தேஜஸுடைய அனுமன், ராவணனின் மாளிகையின் மதிலின் மேல் தாவி ஏறினான் — மதிலிலிருந்து வனத்தை நோக்கித் தாவத் தயாரானான். மதிலின் மேல் நின்ற, எல்லா உறுப்புகளிலும் மகிழ்ச்சி பொங்கிய அந்தப் பெருங்குரங்கு, வசந்தத்தின் தொடக்கத்தில் நுனிகளெல்லாம் பூத்துக் குலுங்கிய பலவகை மரங்களைக் கண்டது — சால மரங்கள், அசோக மரங்கள், அழகிய சம்பக மரங்கள், நன்கு பூத்த உத்தாலக மரங்கள், நாகமரங்கள், குரங்கு முகம் போன்ற பழங்களுடைய மாமரங்கள். மாந்தோப்புகள் நிறைந்த, நூற்றுக்கணக்கான கொடிகள் சூழ்ந்த அந்த மரங்களை நோக்கி, நாணிலிருந்து விடுபட்ட அம்பு போல அவன் அந்த மரத்தோட்டத்திற்குள் தாவினான். ‘எல்லா உறுப்புகளிலும் மகிழ்ச்சி பொங்கிய’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய ஊக்கம் குறிக்கப்படுகிறது — முந்தைய சர்க்கத்தின் நம்பிக்கையிழப்பு இங்கே நம்பிக்கையாக மாறியது; ஆகவே அவனுடைய எல்லா உறுப்புகளும் மயிர்சிலிர்த்தன. வசந்தத்தின் தொடக்கம் என்று காலமும் குறிக்கப்படுகிறது; ஆகவே எல்லா மரங்களும் பூத்திருந்தன. ‘நாணிலிருந்து விடுபட்ட அம்பு போல’ என்ற உவமை அவனுடைய வேகத்தையும் இலக்கில் கொண்ட உறுதியையும் காட்டுகிறது — வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அம்பு நேர்வழியில் இலக்கை அடைவது போல அனுமனும் செல்கிறான். நான்காம் சுலோகத்தில் ‘ததாம்ரவணஸம்பன்னாம்ல்லதாசதஸமன்விதான்’ என்பது அச்சுப் பதிப்பின் பாடம்; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘அதாம்ரவணஸஞ்சன்னாம் லதாசதஸமாவ்ருதாம்’ (மாந்தோப்புகளால் மூடப்பட்ட, நூற்றுக்கணக்கான கொடிகளால் சூழப்பட்ட) என்று பெண்பாலில் வனத்திற்குரிய அடைமொழியாக உள்ளது. மரங்களின் பெயர்களை எண்ணுவதன் மூலம் கவிஞர் வனத்தின் செழிப்பைக் காட்டுகிறார்.
பறவைகளின் ஒலியால் நிறைந்த, வெள்ளி மரங்களாலும் பொன் மரங்களாலும் எங்கும் சூழப்பட்ட, மான் கூட்டங்களால் வண்ணமயமான, வியப்பூட்டும் சோலைகளுடைய, உதித்த சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்த அந்த வனத்திற்குள் நுழைந்து அவன் பார்த்தான். பூக்கும் மரங்களும் காய்க்கும் மரங்களுமான பலவகை மரங்களால் அது சூழப்பட்டிருந்தது; மதம் கொண்ட குயில்களும் கரிச்சான்களும் அதை எப்போதும் நாடியிருந்தன; அங்கே மனிதர்கள் மகிழ்ந்திருந்தனர்; விலங்குகளும் பறவைகளும் மதத்தால் கிளர்ந்திருந்தன; மதம் கொண்ட மயில்களின் அகவலால் அது முழங்கியது; பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்கள் அதில் நிறைந்திருந்தன. அழகிய இடையுடைய, பழியற்ற அந்த அரசகுமாரியைத் தேடிய அந்த வானரன், சுகமாக உறங்கிக்கொண்டிருந்த பறவைகளை எழுப்பினான். மேலே பறந்த பறவைக் கூட்டங்களாலும் அவற்றின் இறக்கைகளின் காற்றாலும் தாக்கப்பட்ட மரங்கள் பல நிறங்களிலான பலவகை மலர்மழையைப் பொழிந்தன. மலர்களால் மூடப்பட்ட அனுமன் அசோகவனத்தின் நடுவே மலர்களாலான மலை போல ஒளிர்ந்தான். எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடும், மரக்கூட்டங்களிடையே இருக்கும் அந்தக் குரங்கைக் கண்டு எல்லா உயிர்களும் ‘இது வசந்தமே’ என்று எண்ணின. மரங்களிலிருந்து விழுந்த பலவகை மலர்களால் மூடப்பட்ட பூமி, அலங்கரிக்கப்பட்ட இளம்பெண் போல விளங்கியது. இங்கே கவிஞர் அனுமனின் வருகையை வசந்தத்திற்கு ஒப்பாக்குகிறார் — அவன் எங்கே செல்கிறானோ அங்கே மலர்கள் பொழிகின்றன. ஆறாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘பலீ’ (வலிமையுடையவன்) என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘கபி:’ (குரங்கு). உறங்கும் பறவைகளை எழுப்புவதும் அனுமனின் தேடலின் நுணுக்கத்தைக் காட்டுகிறது — அவன் ஒவ்வொரு மரத்தையும் தேடுகிறான். பத்தாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘பக்ஷைர்வாதை: ஸமாஹதா:’ (இறக்கைகளின் காற்றால் தாக்கப்பட்டவை) என்று படிக்கப்படுகிறது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘பக்ஷை: ஸாலா: ஸமாஹதா:’ (இறக்கைகளால் சால மரங்கள் தாக்கப்பட்டன). மலர்களாலான மலை என்ற உவமை மலர்களால் மூடப்பட்ட அனுமனின் பெரிய உடலைச் சித்திரிக்கிறது. பூமியை இளம்பெண்ணுக்கு ஒப்பிடுவது அடுத்து வரும் வர்ணனைக்கு அடிப்படை அமைக்கிறது. ஐந்தாம் சுலோகம் முதல் எட்டாம் சுலோகம் வரை கவிஞர் வனத்தின் வடிவத்தை வரிசையாகத் திறந்து காட்டுகிறார் — முதலில் ஒலி (பறவைகள்), பிறகு நிறம் (வெள்ளி, பொன் மரங்கள்), பிறகு இயக்கம் (மான் கூட்டங்கள்), பிறகு ஒளி (உதித்த சூரியனைப் போன்றது). ஏழாம் சுலோகத்தில் குயில்களும் கரிச்சான்களும் மதம் கொண்டிருப்பது — வசந்தத்தின் அறிகுறி. எட்டாம் சுலோகத்தில் ‘அக்காலத்தில் மனிதர்கள் மகிழ்ந்திருந்தனர்’ — அந்தப் பருவத்தில் அங்கிருந்த மக்களும் மகிழ்ந்திருந்தனர். மயில்களின் அகவலும் பறவைகளின் கலகலப்பும் வனத்தை ஒலிக்கச் செய்கின்றன. பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் உயிர்களின் மயக்கம் அழகானது — அனுமனின் வேகத்தால் மரங்களிலிருந்து மலர்கள் விழுகின்றன; காற்றைப் போல அவன் எங்கும் ஓடுகிறான்; ஆகவே அவனே வசந்தம் என்று அவை எண்ணுகின்றன. இவ்வாறு வாயுபுத்திரன் வசந்தத்தின் தோழன் போல வர்ணிக்கப்படுகிறான்; ஏனெனில் வசந்தத்தில் மலயமாருதம் மலர்களைச் சிதறச் செய்கிறது. பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தில் பூமி மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நாயகி போன்றவள். ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘தேடிய’ என்ற சொல்லால் தேடலின் நோக்கம் மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது — அவன் வனத்தின் அழகைக் காண அல்ல, சீதையைத் தேடவே வனத்தில் நுழைந்தான். பத்தாம் சுலோகத்தில் பறவைகள் பறந்ததாலேயே மலர்மழை பொழிகிறது — குரங்கு மறைமுகக் காரணம். பதினோராம் சுலோகத்தின் மலர்மலை உவமை பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தின் வசந்த மயக்கத்தால் மேலும் வளம் பெறுகிறது.
வேகமுடைய அந்தக் குரங்கால் வேகமாகப் பெரிதும் உலுக்கப்பட்ட அந்த மரங்கள் வியப்பூட்டும் மலர்களைச் சொரிந்தன. இலைகளும் நுனிகளும் உதிர்ந்து, மலர்களும் பழங்களும் சிதறிய அந்த மரங்கள், ஆடைகளையும் அணிகலன்களையும் இழந்த தோற்றுப்போன சூதாடிகளைப் போல இருந்தன — சூதில் தோற்ற சூதாடிகள் தங்கள் ஆடைகளையும் அணிகலன்களையும் இழப்பது போல. வேகமுடைய அனுமனால் உலுக்கப்பட்ட, பழங்கள் நிறைந்த சிறந்த மரங்கள் மலர்களையும் இலைகளையும் பழங்களையும் விரைவில் உதிர்த்தன. பறவைக் கூட்டங்களை இழந்து, அடிமரம் மட்டுமே எஞ்சிய அந்த மரங்கள், காற்றால் உலுக்கப்பட்ட, அசைவற்ற மலைகள் போல ஆயின. கூந்தல் கலைந்து, பூசிய நிறம் அழிந்து, அழகிய பற்களும் உதடுகளும் சுவைக்கப்பட்டு, நகங்களாலும் பற்களாலும் காயப்பட்ட இளம்பெண்ணைப் போல, அனுமனின் வாலாலும் கைகளாலும் கால்களாலும் நசுக்கப்பட்டு, வனமரங்கள் முறிந்த நிலையில் அசோகவனம் ஆயிற்று. மழைக்காலத்தில் காற்று மேகக் கூட்டங்களை வேகமாகச் சிதறடிப்பது போல, அந்தக் குரங்கு பெருங்கொடிகளின் பின்னல்களை வேகமாகச் சிதறடித்தது. இங்கே உவமைகள் படிப்படியாகக் கடுமையாகின்றன — முதலில் தோற்ற சூதாடி, பிறகு நசுக்கப்பட்ட இளம்பெண், பிறகு மழைக்காலத்தில் காற்றால் சிதறிய மேகங்கள். பதினெட்டாம் சுலோகம் சிருங்கார உவமையைப் பயன்படுத்துகிறது; அது பின்னர் நிகழப்போகும் வன அழிவுக்கான முன்னறிவிப்பும் ஆகும். பதினைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘தூர்த்தா இவ பராஜிதா:’ — ‘தூர்த்தர்’ என்ற சொல் இங்கே சூதாடி என்ற பொருளில் வருகிறது. பதினாறாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘புஷ்பபத்ரபலானி … பலசாலின:’ (மலர், இலை, பழங்கள் … பழங்கள் நிறைந்தவை) என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘புஷ்பபர்ணபலான்ய … புஷ்பசாலின:’ (… மலர்கள் நிறைந்தவை). பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘ததைவாசோகவனிகா ப்ரபக்னவனபாதபா’ என்பது அச்சுப் பதிப்பின் பாடம்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘பபூவாசோகவனிகா ப்ரபக்னவரபாதபா’ (சிறந்த மரங்கள் முறிந்த அசோகவனம் ஆயிற்று). அனுமனின் இந்த வேகம் விருப்பமின்றியே வனத்தை நசுக்குகிறது; பின்னர் அவன் விருப்பத்தோடு வனத்தை அழிப்பான். பதினேழாம் சுலோகத்தில் பறவைகள் விட்டுச்சென்ற, இலையும் பூவும் இழந்த மரங்கள் வெறும் அடிமரங்களாக, காற்றால் உலுக்கப்பட்ட மலைகள் போல நின்றன — இந்தி உரையிலும் ‘மொட்டை மரங்கள்’ என்பதே கருத்து. இருபதாம் சுலோகத்தில், மழைக்காலத்தில் காற்று விந்திய மலையின் மேகக் கூட்டங்களைச் சிதறடிப்பது போல அனுமன் கொடிப் பின்னல்களை அறுக்கிறான்; அச்சுப் பதிப்பிலோ ‘வேகேன’ (வேகமாக) என்ற பாடம். பதினான்காம் சுலோகத்தின் ‘தரஸ்வினா தே தரவஸ்தரஸா’ என்பதில் சொல்லணி (யமகமும் அனுப்பிராசமும்) உள்ளது — ‘தர’ என்ற எழுத்துக் கூட்டத்தின் திரும்ப வருகை வேகத்தின் ஒலியைப் பின்பற்றுகிறது. பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் வால், கைகள், கால்கள் — மூன்று உறுப்புகளாலும் வனம் நசுக்கப்பட்டது.
அங்கே திரிந்த அந்தக் குரங்கு மணித்தரைகளையும், மனங்கவரும் வெள்ளித் தரைகளையும், பொன் தரைகளையும் கண்டது. ஆங்காங்கே சிறந்த நீரால் நிறைந்த, விலையுயர்ந்த மணிப்படிகள் அமைந்த, பலவித வடிவங்களுடைய குளங்களை அவன் கண்டான். அவற்றின் மணல் முத்துக்களாலும் பவளங்களாலும் ஆனது; உள்தளங்கள் பளிங்கால் ஆனவை; கரைகள் பொன்னாலான வியப்பூட்டும் மரங்களால் அழகுற்றிருந்தன. அவற்றில் மலர்ந்த தாமரைகளும் நீலோற்பலங்களும் நிறைந்திருந்தன; சக்கரவாகப் பறவைகளால் அவை அழகுற்றன; நத்யூஹப் பறவைகளின் ஒலியால் முழங்கின; அன்னங்களும் நாரைகளும் ஒலித்தன. எங்கும் நீண்ட, மரங்கள் சூழ்ந்த, அமுதம் போன்ற நீருடைய, மங்களகரமான ஆறுகளால் அந்தக் குளங்கள் அணிசெய்யப்பட்டிருந்தன; நூற்றுக்கணக்கான கொடிகள் அவற்றின் மேல் படர்ந்திருந்தன; சந்தானக மலர்களால் மூடப்பட்டிருந்தன; பலவகைப் புதர்கள் அவற்றின் சோலைகளைச் சூழ்ந்திருந்தன; இடையிடையே அலரிச் செடிகள் நடப்பட்டிருந்தன. இங்கே ராவணனின் செல்வச் செழிப்பு வர்ணிக்கப்படுகிறது — குளங்களின் படிகளும் மணிகளாலானவை, தளம் பளிங்காலானது, மணல் முத்தும் பவளமுமானது. இருபத்து நான்காம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘புத்தபத்மோத்பலவனா:’ என்று படிக்கப்படுகிறது — ‘புத்த’ என்பது மலர்ந்த என்ற பொருளில்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘புல்லபத்மோத்பலவனாச் சக்ரவாகோபகூஜிதா:’ (மலர்ந்த தாமரை, நீலோற்பலக் காடுகளுடையவை, சக்கரவாகங்கள் கூவுபவை). நத்யூஹம் என்பது ஒருவகை நீர்க்கோழி; அதன் ஒலியால் குளங்கள் முழங்கின. இருபத்தாறாம் சுலோகத்தில் ‘சந்தானக மலர்களால் மூடப்பட்டவை’ என்பது கற்பக மரத்தின் மலர்களால் மூடப்பட்டவை என்று இந்தி உரை சொல்கிறது. இந்த வர்ணனை முழுவதும் அனுமனின் பார்வையிலேயே நிகழ்கிறது — அவன் வியப்போடு பார்க்கிறான்; ஆனால் அவனுடைய இலக்கு சீதை மட்டுமே. இருபத்தோராம் சுலோகத்தில் தரைகளும் மூவகை — மணியாலானவை, வெள்ளியாலானவை, பொன்னாலானவை; அதனால் இலங்கையின் அளவற்ற செல்வம் குறிக்கப்படுகிறது. இருபத்திரண்டாம், இருபத்து மூன்றாம் சுலோகங்களில் குளங்களின் படிகளும், தளங்களும், கரைகளும் வரிசையாக வர்ணிக்கப்படுகின்றன. இருபத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘சிவாபி:’ — மங்களம் தரும் ஆறுகளால் குளங்கள் அணிசெய்யப்பட்டன. இருபத்து நான்காம் சுலோகத்தில் சக்கரவாகங்கள், நத்யூஹங்கள், அன்னங்கள், நாரைகள் — நான்கு நீர்ப்பறவைகள் எண்ணப்படுகின்றன; அவற்றுள் சக்கரவாகம் பிரிவுத் துயரத்தின் குறியீடு என்பது காவிய மரபு; சீதையின் பிரிவுக்கான நுட்பமான குறிப்பையும் இங்கே காணலாம். இருபத்தாறாம் சுலோகத்தில் அலரிப் (கனேர்) புதர்கள் இடையிடையே நடப்பட்டிருந்தன.
பிறகு அந்தக் குரங்குப் புலி, மேகம் போன்ற, உயர்ந்து வளர்ந்த சிகரமுடைய, வியப்பூட்டும் முகடுகளுடைய, எங்கும் முகடுகளால் சூழப்பட்ட, கல்வீடுகள் பரந்த, பலவகை மரங்கள் சூழ்ந்த, உலகிலேயே அழகான ஒரு மலையைக் கண்டான். அந்த மலையிலிருந்து விழும் ஓர் ஆற்றையும் கண்டான் — காதலனின் மடியிலிருந்து எழுந்து விலகி விழும் காதலியைப் போல. நுனிகள் நீரில் தாழ்ந்த மரங்களால் அழகுற்ற அந்த ஆற்றை, அன்புக்குரிய உறவினர்களால் தடுக்கப்படும் சினமுற்ற இளம்பெண்ணைப் போலவும், மீண்டும் நீர் திரும்பிய அதை, காதலனின் அருகில் மீண்டும் வந்து நிற்கும் மனம் தெளிந்த காதலியைப் போலவும் அந்தப் பெருங்குரங்கு கண்டது. அதற்கு அருகில் பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்கள் நிறைந்த தாமரைக் குளங்களையும், குளிர்ந்த நீரால் நிறைந்த, சிறந்த மணிப்படிகள் அமைந்த, முத்து மணலால் அழகுற்ற, செயற்கையாக அமைக்கப்பட்ட ஒரு நீண்ட குளத்தையும் அனுமன் கண்டான். அந்த நீண்ட குளம் பலவகை மான் கூட்டங்களால் வண்ணமயமானது, வியப்பூட்டும் சோலைகளுடையது, விசுவகர்மாவால் கட்டப்பட்ட மிகப் பெரிய மாளிகைகளாலும் செயற்கைச் சோலைகளாலும் எங்கும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. இங்கே ஆற்றின் வர்ணனை முழுவதும் காதல் உருவகத்தால் அமைந்துள்ளது — விழுதல் ஊடல், மரங்களால் தடுக்கப்படுதல் உறவினர்களால் தடுக்கப்படுதல், திரும்புதல் ஊடல் தீர்தல். இந்த வர்ணனை சீதை ராமனின் பிரிவையும் எதிர்காலச் சேர்க்கையையும் குறிப்பாக உணர்த்துகிறது. விசுவகர்மாவின் படைப்பு என்ற குறிப்பால் இலங்கையின் தெய்வீகத் தன்மை நினைவூட்டப்படுகிறது. முப்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தின் பின்பாதி ‘யே கேசித்பாதபாஸ்தத்ர புஷ்போபகபலோபகா:’ (அங்கே பூக்கும், காய்க்கும் மரங்கள் எவையோ) என்று அடுத்த வாக்கியத்தைத் தொடங்குகிறது; அது முப்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் நிறைவுறுகிறது. இருபத்தேழாம் சுலோகத்தில் மலை ‘மேகம் போன்றது’ — நீலமேக நிறமுடையது, உயர்ந்த சிகரமுடையது; இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘உலகில் அழகானது’ — உலகிலேயே மிக அழகானது. இருபத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ஆறு காதலனின் மடியிலிருந்து எழுந்து விழும் காதலி போன்றது — ஊடலில் காதலனை விட்டுப் போகும் மானமுடைய நாயகி. முப்பதாம் சுலோகத்தில் நீரில் மூழ்கிய நுனிகளுடைய மரங்கள் அதன் ஓட்டத்தைத் தடுக்கின்றன, அன்புக்குரிய உறவினர்கள் சினமுற்ற நாயகியைத் தடுப்பது போல. முப்பத்தோராம் சுலோகத்தில் ஆற்றின் நீர் மலையின் அருகே மீண்டும் திரும்புகிறது, மனம் தெளிந்த காதலி மீண்டும் காதலனை அணுகுவது போல. இந்த மூன்று உருவகங்கள் சிருங்கார ரசத்தின் ஊடலையும் ஊடல் தீர்தலையும் சித்திரிக்கின்றன. முப்பத்திரண்டாம், முப்பத்து மூன்றாம் சுலோகங்களில் தாமரைக் குளங்களும் நீண்ட குளமும் — இயற்கையான நீரும் செயற்கையான நீரும் இரண்டுமே அங்கே உள்ளன. முப்பத்து நான்காம் சுலோகத்தில் பலவகை மான் கூட்டங்களும் மிகப் பெரிய மாளிகைகளும்; முப்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் செயற்கைச் சோலைகள் — இவையெல்லாம் அரச உத்தியானத்தில் இருப்பது போலச் செயற்கையும் இயற்கையும் கலந்தவை. அனுமன் எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறான்; ஆனால் எங்கும் நிற்பதில்லை. முப்பத்தோராம் சுலோகத்தில் ‘அந்தப் பெருங்குரங்கு கண்டது’, முப்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘அந்தக் குரங்குப் புலி கண்டது’ — ‘கண்டான்’ என்ற வினைச்சொல் சர்க்கம் முழுவதும் திரும்பத் திரும்ப வருகிறது; இதனால் அனுமனின் பார்வையே வர்ணனையின் இழை என்பது தெளிவாகிறது.
அங்கே பூக்கும், காய்க்கும் மரங்கள் எவையோ அவை அனைத்தும் குடைகளும், திண்ணைகளும், பொன் மேடைகளும் உடையவையாக இருந்தன. கொடிப் படர்ச்சிகளாலும் ஏராளமான இலைகளாலும் சூழப்பட்ட, பொன்மயமான மேடைகளால் எங்கும் சூழப்பட்ட, பொன்மயமான ஒரு சிம்சுபா மரத்தை அந்தப் பெருங்குரங்கு கண்டது. நிலப்பகுதிகளையும், மலை அருவிகளையும், நெருப்பைப் போன்ற வேறு பொன் மரங்களையும் அவன் கண்டான். மேரு மலையைச் சேர்ந்தது போல, அந்த மரங்களின் ஒளியால் அந்த வீர வானரன் ‘நான் எங்கும் பொன்னிறமானவனாக இருக்கிறேன்’ என்று எண்ணினான் — சுமேருவின் அருகே சென்ற காகமும் பொன்னிறம் பெறும் என்பது உலக வழக்கு. காற்றால் அசைக்கப்பட்டு நூற்றுக்கணக்கான கிண்கிணிகளின் ஒலியை எழுப்பிய அந்தப் பொன் மரக்கூட்டங்களைக் கண்டு அவன் வியப்படைந்தான். பிறகு நுனிகள் நன்கு பூத்த, அழகிய, இளந்தளிர்களுடைய மரங்களைக் கண்டு, பெருவேகமுடைய அவன் இலைகள் அடர்ந்த அந்தச் சிம்சுபா மரத்திலேயே ஏறினான். முப்பத்தேழாம் சுலோகத்தின் பின்பாதியான ‘வ்ருதாம் ஹேமமயீபிஸ்து வேதிகாபி: ஸமந்தத:’ (பொன்மயமான மேடைகளால் எங்கும் சூழப்பட்ட) என்பது வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் அது இல்லை. நாற்பதாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘தான்காஞ்சனான்வ்ருக்ஷகணான்மாருதேன ப்ரகம்பிதான்’ (காற்றால் அசைக்கப்பட்ட அந்தப் பொன் மரக்கூட்டங்களை) என்ற பாடம்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘தாம் காஞ்சனைஸ்தருகணைர்மாருதேன ச வீஜிதாம்’ (பொன் மரக்கூட்டங்களாலும் காற்றாலும் விசிறப்பட்ட அவளை/அதை) — வேறுபட்ட பாடம். முப்பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘காஞ்சனோஸ்மீதி ஸர்வத:’ (நான் எங்கும் பொன்னிறமானவன்) என்பது அச்சுப் பதிப்பின் பாடம்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘வானர:’. சிம்சுபா மரத்தில் ஏறுவதே கதையின் தீர்மானமான செயல் — இந்த மரத்தின் அடியிலேயே சீதை அமர்ந்திருப்பது பின்னர் காணப்படுகிறது. முப்பத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘நெருப்பைப் போன்ற’ — பொன்னொளியால் சுடர்விடும் என்பது பொருள். நாற்பத்தோராம் சுலோகத்தில் ‘பெருவேகமுடையவன்’ என்ற அடைமொழி அவன் விரைந்து ஏறியதைக் குறிக்கிறது. முப்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் மரங்களின் குடைகளும் மேடைகளும் — அரச உத்தியானத்தின் அடையாளங்கள். அந்தச் சிம்சுபா மரத்தின் தனித்தன்மை ‘ஒரு’ என்ற சொல்லால் சிறப்பாகக் குறிக்கப்படுகிறது.
சிம்சுபா மரத்தில் ஏறிய அனுமன் சிந்தித்தான்: ‘ராமனைக் காண ஏங்கும், துயரத்தால் வாடும், தன்னிச்சையாக இங்குமங்கும் அலையும் வைதேகியை இங்கிருந்து நான் காண்பேன். அந்தத் தீயவனின் இந்த அசோகவனம் மிக அழகானது; சந்தனம், சம்பகம், மகிழ மரங்களால் அணிசெய்யப்பட்டது. பறவைக் கூட்டங்கள் நாடும் இந்தத் தாமரைக் குளமும் அழகானது; அந்த அரசி ஜானகி நிச்சயமாக இங்கே வருவாள். ராகவனின் அன்புக்குரியவளும், கற்புடையவளும், அழகியும், அரசியும், வனத்தில் உலவுவதில் தேர்ந்தவளுமான அவள் நிச்சயமாக வருவாள். அல்லது இந்த வனத்தை நன்கு அறிந்தவளும், ராமனைப் பற்றிய கவலையால் மிக மெலிந்தவளும், மான்குட்டி போன்ற கண்களுடையவளுமான அவள் இன்று இந்த வனத்திற்கு வருவாள். ராமனைப் பற்றிய துயரத்தால் வெந்தவளும், அழகிய கண்களுடையவளும், வனவாசத்தில் விருப்பமுடையவளும், வனத்தில் உலவுபவளுமான அந்தத் தேவி எப்போதும் வருவாள். ராமனின் அன்புக்குரிய, உத்தமியான, ஜனகனின் மகளான அந்தக் கற்புடையவள் முன்பு வனத்தில் திரியும் உயிர்களிடம் எப்போதும் அன்பு கொண்டிருந்தாள். சந்தியா காலத்தில் மனம் வைக்கும், இளமையான, சிறந்த நிறமுடைய ஜானகி சந்தியாவந்தனத்திற்காகத் தூய நீருடைய இந்த ஆற்றுக்கு நிச்சயமாக வருவாள். மங்களமானவளும், அரசர்க்கரசனின் மனைவியும், ராமனால் மதிக்கப்பட்டவளுமான அவளுக்கு, மங்களமான இந்த அசோகவனம் தகுந்தது. சந்திரனைப் போன்ற முகமுடைய அந்தத் தேவி உயிரோடிருந்தால், குளிர்ந்த நீருடைய இந்த ஆற்றுக்கு அவசியம் வருவாள்.’ இவ்வாறு எண்ணி, மகாத்மாவான அனுமன் மனிதர்க்கரசனின் மனைவியை எதிர்பார்த்து, நன்கு பூத்த, இலைகள் அடர்ந்த அந்த மரத்தில் ஒளிந்துகொண்டு, எல்லாவற்றையும் கவனித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். இங்கே அனுமனின் தர்க்கம் நுட்பமானது — சீதை வனத்தை விரும்புபவள், சந்தியாவந்தனத்தில் ஈடுபாடுடையவள்; ஆகவே அவள் அவசியம் ஆற்றங்கரைக்கு வருவாள். ‘உயிரோடிருந்தால்’ என்ற ஐயம் இன்னும் நீடிக்கிறது. நாற்பத்தைந்தாம் சுலோகத்திலும் நாற்பத்தொன்பதாம் சுலோகத்திலும் ‘நிச்சயமாக வருவாள்’ என்று திரும்பச் சொல்வதால் அவனுடைய நம்பிக்கை உறுதிப்படுகிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘நூனம் ஏஷ்யதி’ (உறுதியாக வருவாள்). இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்தது. அனுமனின் காத்திருப்பு பொறுமைக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு — அவன் மறைந்திருந்து காத்திருக்கிறான், அவசரப்பட்டுச் செயல்படுவதில்லை. சீதையின் சந்தியாவந்தனம் பற்றிய குறிப்பு அவளுடைய தர்மநிஷ்டையைக் குறிக்கிறது; சிறையிலும் அவள் நித்ய கர்மத்தைக் கைவிடமாட்டாள் என்பது அனுமனின் நம்பிக்கை. நாற்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘தன்னிச்சையாக அலையும்’ — துயரத்தால் வாடிய அவள் இங்குமங்கும் ஒழுங்கின்றித் திரியக்கூடும். நாற்பத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் ராவணன் ‘தீயவன்’, அவனுடைய வனமோ அழகானது — இந்த முரணைக் கவிஞர் மீண்டும் மீண்டும் காட்டுகிறார். நாற்பத்து நான்காம், நாற்பத்தைந்தாம் சுலோகங்களில் சீதை ‘அரசி’ என்று இருமுறை சொல்லப்படுகிறாள் — சிறையிலும் அவள் அரசியே. நாற்பத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் சீதையின் முந்தைய வாழ்க்கை நினைவுகூரப்படுகிறது — தண்டகாரண்யத்தில் அவள் வனத்தில் திரியும் விலங்குகள், பறவைகளிடம் அன்பு செலுத்தி வந்தாள். ஐம்பதாம் சுலோகத்தில் வனத்திற்கும் சீதைக்கும் உள்ள பொருத்தம் — மங்களமான வனம் மங்களமான அரசமனைவிக்குத் தகுந்தது. நாற்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் ‘வனவாசத்தில் விருப்பமுடையவள்’ — அயோத்தியிலிருந்து வனத்திற்குச் செல்வதைச் சீதை தானே விரும்பி ஏற்றாள் என்ற நினைவு. ஐம்பத்தோராம் சுலோகத்தில் ‘உயிரோடிருந்தால்’ என்ற இறுதி ஐயம் — அனுமனின் நம்பிக்கை உறுதியானது, ஆயினும் அவன் உண்மைநிலையை மறப்பதில்லை. இவ்வாறு பதினான்காம் சர்க்கம் அனுமனின் காத்திருப்போடு முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அவன் சிம்சுபா மரத்தின் அடியில் சீதையைக் காண்கிறான். வர்ணனையை நீட்டுவதன் மூலம் கவிஞர் வாசகரின் ஆவலையும் வளர்க்கிறார்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे चतुर्दशः सर्गः॥ १४॥