சர்க்கம்
அனுமனின் துயரமும் உறுதியும்
சீதையைக் காணாததால் கவலை, அவள் அழிந்திருப்பாளோ என்ற ஐயம், திரும்பிச் செல்வதன் கேடுகள், உயிரைக் காத்துக்கொள்ளும் முடிவு, அசோகவனத்தை நோக்கிப் புறப்படுதல்
விமானத்திலிருந்து இறங்கிய வானரப் படைத்தலைவனான அனுமன் ராவணனின் மாளிகையின் மதில்மேல் ஏறினான்; அங்கே வேகமாக இங்குமங்கும் திரிந்த அவன் மேகங்களிடையே மின்னல் போல ஒளிர்ந்தான். நீலமணியாலான மதில் மேகம் போன்றது, பொன்னிறக் குரங்கு மின்னல் போன்றது என்பதே இந்த உவமையின் கருத்து என்று இந்தி உரையில் குறிப்பு உள்ளது. பிறகு ராவணனின் எல்லா இல்லங்களையும் மீண்டும் சுற்றி வந்தும் ஜானகியைக் காணாமல், அந்தக் குரங்கு மனத்திற்குள் இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டது: ‘ராமனுக்கு விருப்பமானதைச் செய்யும் நான் இலங்கையைப் பெரும்பாலும் தேடிவிட்டேன்; ஆயினும் எல்லா உறுப்புகளிலும் அழகுடைய வைதேகியைக் காணவில்லை. சிறு குட்டைகள், ஏரிகள், குளங்கள், ஓடைகள், ஆறுகள், நீர்நிலை சார்ந்த காடுகள், அரண்கள், மலைகள் — பூமி முழுவதும் அலசப்பட்டது; ஆனால் ஜானகி காணப்படவில்லை. கழுகரசனான சம்பாதி சீதை ராவணனின் மாளிகையிலேயே இருக்கிறாள் என்று சொன்னான்; அவளும் ஏன் காணப்படவில்லை? ஜனகன் மகளான மைதிலி பலவந்தமாகக் கவரப்பட்டிருந்தாலும், வேறு வழியின்றி ராவணனுக்கு இணங்குவாளோ? ஒருபோதும் இல்லை.’ ஐந்தாம் சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது. இங்கே அனுமனின் மனத்தில் முதலில் வியப்பும் பிறகு ஐயமும் எழுகின்றன; சம்பாதியின் சொல் பொய்யாகாது என்ற நம்பிக்கையும், சீதை காணப்படவில்லை என்ற நேரடி அனுபவமும் — இவ்விரண்டின் முரண்பாடே அவனுடைய கவலையின் வேர். ‘ராமனுக்கு விருப்பமானதைச் செய்யும்’ என்ற சொல் அவனுடைய சேவை மனப்பான்மையைக் குறிக்கிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் அனுமன் ராவணனின் அந்தப்புரம் முழுவதையும் தேடினான்; பானசாலை, படுக்கையறைகள், நிலவறைகள் ஆகியவற்றைக் கண்டான்; ஆனால் சீதை அங்கே இல்லை. ஆகவே இங்கே அவனுடைய உழைப்பு இரட்டிப்பானது போலத் தோன்றுகிறது. ‘அவளும் ஏன் காணப்படவில்லை’ என்ற கேள்வி அவனுடைய வியப்பைக் குறிக்கிறது. ஆறாம் சுலோகத்தில் கேள்வியே விடையைத் தாங்கியுள்ளது — பலவந்தமாகக் கவரப்பட்டாலும் சீதை தன் விருப்பத்தால் ராவணனை நாடமாட்டாள். நான்காம், ஐந்தாம் சுலோகங்களில் தேடலின் பரப்பு எண்ணப்படுகிறது — ராவணனின் மாளிகை மட்டுமல்ல, நகரத்தைச் சுற்றியுள்ள நீர்நிலைகள், காடுகள், அரண்கள், மலைகள் ஆகியவையும். இந்தி உரையும் ‘இந்த நகரத்தைச் சுற்றியுள்ள நிலம் முழுவதும்’ என்றே சொல்கிறது.
பிறகு அனுமன் சீதைக்கு என்ன நேர்ந்திருக்கும் என்பது பற்றிப் பலவாறாக ஊகிக்கிறான்: ‘ராமனின் அம்புகளுக்கு அஞ்சிய அந்த ராக்ஷசன் சீதையைத் தூக்கிக்கொண்டு விரைந்து மேலே பறந்தபோது, அவள் இடைவழியிலேயே விழுந்திருக்கலாம். அல்லது சித்தர்கள் உலவும் வான்வழியில் கவர்ந்து செல்லப்பட்டபோது, கடலைக் கண்டு அந்த உத்தமியின் இதயம் அச்சத்தால் நின்றுபோயிருக்கலாம். ராவணனின் தொடைகளின் வேகத்தாலும், கைகளால் நெருக்கியதாலும் அகன்ற கண்களுடைய அந்த உத்தமி உயிரை விட்டிருக்கலாம். கடலுக்கு மேலே மேலே அவன் கடந்து சென்றபோது, அவன் கையிலிருந்து திமிறிய அவள் கடலில் விழுந்திருக்கலாம். ஐயோ, தன் ஒழுக்கத்தைக் காத்துக்கொண்டிருந்த, உறவினர் அருகில் இல்லாத, பரிதாபத்துக்குரிய சீதையை இந்த இழிந்த ராவணன் தின்றிருக்கலாம்; அல்லது தீய எண்ணம் கொண்ட ராக்ஷசேந்திரனின் மனைவியர், குற்றமற்ற அந்தக் கருங்கண்ணாளைத் தின்றிருப்பார்கள். முழுநிலவு போன்ற, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடைய ராமனின் முகத்தையே தியானித்துக்கொண்டு அந்த அபலை உயிர் துறந்திருக்கலாம்; “ஹா ராமா, ஹா லக்ஷ்மணா, ஹா அயோத்தியே” என்று பெரிதும் புலம்பி அவள் உடலை விட்டிருக்கலாம். அல்லது ராவணனின் மாளிகையில் அடைத்து வைக்கப்பட்டு, கூண்டிலுள்ள நாகணவாய்ப் பறவை போல அவள் இடைவிடாது புலம்பிக்கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் ஜனகனின் குலத்தில் பிறந்த, ராமனின் மனைவியான, அழகிய இடையுடைய, நீலோற்பல இதழ் போன்ற கண்களுடையவள் ராவணனின் வசப்பட எப்படி இணங்குவாள்? ஒருபோதும் இல்லை.’ இந்த ஐயங்கள் அனைத்தும் படிப்படியாக வளர்கின்றன — விழுதல், அச்சத்தால் மரணம், நெருக்கலால் மரணம், தின்னப்படுதல், புலம்பி உயிர்விடுதல், சிறைப்படுதல். இறுதியில் சீதையின் ஒழுக்கத்தின் மீதான உறுதியான நம்பிக்கையே அவன் மனத்தில் நிலைத்து நிற்கிறது. பதினைந்தாம் சுலோகத்தின் ‘நாகணவாய்’ உவமை, சிறையில் குரல் மட்டுமே எஞ்சிய சீதையின் இரங்கத்தக்க சித்திரத்தைக் காட்டுகிறது; பதினாறாம் சுலோகத்திலோ குலப்பெருமை அவளுடைய ஒழுக்கத்திற்குச் சான்றாக முன்வைக்கப்படுகிறது. அனுமன் ஐயுறுகிறான், ஆனால் சீதையின் நடத்தையில் ஒருபோதும் ஐயுறுவதில்லை — இதுவே இங்கே கவனிக்கத்தக்கது. இந்த ஐயங்களில் அனுமனின் கற்பனையாற்றலும் தெரிகிறது — அவன் ராவணன் சென்ற வழி, வானம், கடல், ராவணனின் வலிமை, ராக்ஷசிகளின் கொடூரம் ஆகியவற்றை வரிசையாக நினைவுகூர்கிறான். ஏழாம் சுலோகத்தில் ‘ராமனின் அம்புகளுக்கு அஞ்சிய’ என்ற சொல்லால் ராவணனின் அச்சமும் குறிக்கப்படுகிறது — அவன் விரைந்து ஓடினான். எட்டாம் சுலோகத்தில் ‘சித்தர்கள் உலவும் வழி’ என்று வான்வழி சொல்லப்படுகிறது. ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘தொடைகளின் வேகத்தாலும் கைகளால் நெருக்கியதாலும்’ என்ற சொற்களால் சீதையின் மென்மையும் ராவணனின் கொடூரமும் ஒருசேர வர்ணிக்கப்படுகின்றன. பதினோராம் சுலோகத்தில் ‘தன் ஒழுக்கத்தைக் காத்துக்கொண்டிருந்த’ என்பது காரணம் — ஒழுக்கத்தைக் காப்பதில் உறுதியாக நின்ற அவளைச் சினமுற்ற ராவணன் தின்றிருக்கலாம் என்பது கருத்து. பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் ராக்ஷசிகளுக்குரிய ‘தீய எண்ணம் கொண்ட’ என்ற அடைமொழி சீதைக்குரிய ‘குற்றமற்ற’ என்ற அடைமொழியோடு முரண்படுகிறது. பதின்மூன்றாம், பதினான்காம் சுலோகங்களில் சீதையின் இறுதிச் சிந்தனை ராமனின் முகமே என்று கற்பனை செய்யப்படுகிறது. இவையெல்லாம் அனுமனின் மனத்துக்குள் நிகழும் தனிமொழி; வெளியே அவன் எதுவும் பேசுவதில்லை. கவிஞர் அவனுடைய கவலையை நாடகப் பாங்கில் முன்வைக்கிறார்; அதனால் வாசகரும் அவனுடைய பதற்றத்தை உடனுணர்கிறார். பதினாறாம் சுலோகம் இந்த ஐயத் தொடரை நிறுத்துகிறது — குலம், கணவன், அழகு ஆகியவற்றை நினைத்து அனுமன் தானே தன் இறுதி ஐயத்தை மறுத்துவிடுகிறான்.
‘ஜனகன் மகள் அழிந்தாளோ, காணாமல் போனாளோ, இறந்தாளோ — இதைத் தன் அன்பு மனைவியை நேசிக்கும் ராமனிடம் தெரிவிப்பது தகாது. தெரிவித்தாலும் குற்றம், தெரிவிக்காவிட்டாலும் குற்றம்; இனி என்னதான் செய்வது? இது எனக்கு மிகக் கடினமாகத் தோன்றுகிறது.’ இவ்வாறு காரியம் நிலைமாறிய நிலையில், இப்போது காலத்திற்கு ஏற்றதும் தகுந்ததும் எது என்று அனுமன் மீண்டும் மீண்டும் தன் அறிவால் ஆராய்கிறான்: ‘சீதையைக் காணாமல் இங்கிருந்து வானரராஜனின் நகருக்குச் சென்றால், அதனால் என் ஆண்மைக்கு என்ன பயன்? நான் கடலைத் தாண்டியதும், இலங்கைக்குள் நுழைந்ததும், ராக்ஷசர்களைக் கண்டதும் — எல்லாம் வீணாகிவிடும். கிஷ்கிந்தைக்குத் திரும்பி வந்த என்னிடம் சுக்ரீவனும், ஒன்றுகூடிய வானரர்களும், அந்தத் தசரத மைந்தர்கள் இருவரும் என்ன சொல்வார்கள்?’ இங்கே அனுமனின் தர்மசங்கடம் தெளிவாகிறது — உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும்; ஆனால் அந்த உண்மையால் ராமனின் உயிருக்கே ஆபத்து நேரலாம்; மௌனமோ தலைவனை ஏமாற்றுவதாகும். ‘காலத்திற்கு ஏற்றதும் தகுந்ததும்’ என்ற இரண்டு சொற்கள் விவேகமுள்ள தூதனின் இலக்கணத்தைக் குறிக்கின்றன — காலத்திற்கு உகந்ததும் செய்யக்கூடியதுமான காரியத்தையே சிந்திக்க வேண்டும். ‘ஆண்மைக்கு என்ன பயன்’ என்பதால் அவன் தன் உழைப்பில் பொருளைக் காணவில்லை. தூதனின் கடமை வெறுமனே போவதும் வருவதும் அல்ல, நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதே என்பது அவன் கருத்து. பதினெட்டாம் சுலோகத்தின் ‘நிவேத்யமானே தோஷ: ஸ்யாத் தோஷ: ஸ்யாதநிவேதனே’ (தெரிவித்தாலும் குற்றம், தெரிவிக்காவிட்டாலும் குற்றம்) என்ற வரி இருதலைக்கொள்ளி நிலைக்கான ஒரு பழமொழி போலப் புகழ்பெற்றது. தூதன் என்ன சொல்வது — விருப்பமில்லாத உண்மையையா, விருப்பமான பொய்யையா? அனுமன் இரண்டிலும் குற்றம் காண்கிறான். இருபத்தோராம் சுலோகத்தில் அவனுடைய கடல் தாண்டுதல் முதலிய எல்லாச் செயல்களும் ‘வீண்’ என்ற ஒரே சொல்லால் தள்ளப்படுகின்றன. இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் சுக்ரீவன், வானரர்கள், ராம லக்ஷ்மணர்கள் கேட்கப்போகும் கேள்விகளை அவன் முன்கூட்டியே அஞ்சுகிறான்; அவன் மனத்தில் நாணமும் எழுகிறது. பத்தொன்பதாம் சுலோகம் பேசுபவர் மாறுவதைக் குறிக்கிறது — கவிஞரே அனுமனின் சிந்தனையை வர்ணிக்கிறார்; பிறகு மீண்டும் அனுமனின் தனிமொழி தொடங்குகிறது.
‘நான் காகுத்ஸ்தனிடம் சென்று “சீதையை நான் காணவில்லை” என்ற கடுஞ்சொல்லைச் சொன்னால், அவன் உயிரை விட்டுவிடுவான். சீதையைப் பற்றிய கடுமையான, பயங்கரமான, கூர்மையான, கொடூரமான, புலன்களை எரிக்கும் அந்தத் தீய சொல்லைக் கேட்டு அவன் உயிரோடு இருக்கமாட்டான். துயரத்தில் ஆழ்ந்து, மரணத்தில் மனம் வைத்த அவனைக் கண்டு, அவனிடம் பேரன்புடைய அறிவாளியான லக்ஷ்மணனும் உயிரோடு இருக்கமாட்டான். சகோதரர் இருவரும் அழிந்தனர் என்று கேட்டு பரதன் இறப்பான்; பரதன் இறந்ததைக் கண்டு சத்ருக்னனும் உயிரோடு இருக்கமாட்டான். மகன்கள் இறந்ததைக் கண்டு கௌசல்யை, சுமித்திரை, கைகேயி ஆகிய தாய்மாரும் உயிரோடு இருக்கமாட்டார்கள். நன்றியுடையவனும் சத்தியத்தில் உறுதியானவனுமான சுக்ரீவன் ராமன் அந்நிலையை அடைந்ததைக் கண்டு உயிரை விடுவான்; கணவனை இழந்த துயரத்தால் வருந்தி மனமுடைந்த ருமையும் அவ்வாறே; வாலியால் உண்டான துயரத்தால் முன்பே மெலிந்திருக்கும் அரசி தாரையும் உயிரோடு இருக்கமாட்டாள். தாய் தந்தையரின் அழிவாலும் சுக்ரீவனின் துன்பத்தாலும் இளவரசன் அங்கதன் உயிரைத் துறப்பான். தலைவனால் உண்டான துயரத்தால் தாக்கப்பட்ட வனவாசிகள் உள்ளங்கைகளாலும் முஷ்டிகளாலும் தங்கள் தலைகளில் அடித்துக்கொள்வார்கள். வானரத் தலைவனின் ஆறுதல் மொழியாலும், கொடையாலும், மதிப்பாலும் பேணப்பட்ட வானரர்கள் உயிரைத் துறப்பார்கள். அவர்கள் இனிக் காடுகளிலோ, மலைகளிலோ, மறைவிடங்களிலோ விளையாடமாட்டார்கள்; மனைவி மக்களோடும் அமைச்சர்களோடும் மலைச் சிகரங்களிலிருந்து சமதளத்திலும் கரடுமுரடான இடங்களிலும் விழுவார்கள்; நஞ்சு, தூக்கு, தீப்புகுதல், உண்ணாநோன்பு, ஆயுதம் ஆகியவற்றை நாடுவார்கள். நான் சென்றால் பயங்கரமான அழுகுரல் எழும் — இக்ஷ்வாகு குலத்தின் அழிவும், வனவாசிகளின் அழிவும் நேரும்.’ இங்கே கவிஞர் ஒரே ஒரு வாக்கியத்தின் விளைவைச் சங்கிலித் தொடராகக் காட்டுகிறார் — ராமனில் தொடங்கி எல்லா வானரர்கள் வரை. ஒவ்வொருவரின் மரணத்திற்கும் தனிக் காரணம் சுட்டப்படுகிறது — சகோதர அன்பு, புத்திர சோகம், நட்பு, கணவனை இழந்த துயரம், பெற்றோர் அழிவு, தலைவன் மீதான பக்தி. இவ்வாறு அனுமனின் பார்வையில் ராமனின் உயிரே எல்லோருடைய உயிருக்கும் ஆதாரம். வானரர்களின் மரண வகைகளும் எண்ணப்படுகின்றன — விழுதல், நஞ்சு, தூக்கு, தீப்புகுதல், உண்ணாநோன்பு, ஆயுதம்; அதனால் துயரத்தின் ஆழம் வெளிப்படுகிறது. இந்தக் கற்பனை அனுமனின் மிகைக்கூற்று அல்ல; தலைவன் மீது அனைவருக்கும் உள்ள அன்பின் ஆழத்தின் வெளிப்பாடு. கவிஞர் ஒவ்வொரு பாத்திரத்தையும் அதன் இயல்போடு நினைவுகூர்கிறார் — லக்ஷ்மணன் ‘பேரன்புடைய அறிவாளி’, சுக்ரீவன் ‘நன்றியுடையவன், சத்தியத்தில் உறுதியானவன்’, ருமை ‘மனமுடைந்தவள், வேதனையுற்றவள், இரங்கத்தக்கவள்’, தாரை ‘வாலியால் உண்டான துயரத்தால் வருந்துபவள்’, அங்கதன் ‘தாய் தந்தையரின் அழிவால்’ வருந்துபவன். இவ்வாறு அடைமொழிகளாலேயே ஒவ்வொருவரின் மரணத்திற்கான காரணம் சுட்டப்படுகிறது. இருபத்து நான்காம் சுலோகத்தின் ஐந்து அடைமொழிகள் — கடுமையான, பயங்கரமான, கூர்மையான, கொடூரமான, புலன்களை எரிக்கும் — ஒரே ஒரு வாக்கியத்தின் கொடுமையைக் காட்டுகின்றன. இருபத்தேழாம் சுலோகத்தில் மூன்று தாய்மாரும் பெயர் சொல்லி நினைவுகூரப்படுகிறார்கள், கைகேயியும்; அவளுடைய புத்திர பாசமும் குறைந்ததல்ல என்பது அனுமனின் கருத்து. முப்பத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் சுக்ரீவனின் அரசாட்சியின் குணங்கள் — ஆறுதல் மொழி, கொடை, மதிப்பு — சொல்லப்படுவதால், வானரர்களுக்கு அவன் மீதுள்ள அன்பு காரணத்தோடு காட்டப்படுகிறது. முப்பத்து நான்காம் சுலோகத்தில் வானரர்கள் விளையாடாமல் இருப்பதும் அழிவின் அறிகுறியே. முப்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் எல்லாவற்றின் விளைவும் ஒரே வாக்கியத்தில் — இக்ஷ்வாகு குலத்தின் அழிவும் வனவாசிகளின் அழிவும். இவ்வாறு அனுமன் தன் ஒரு சொல்லின் சுமையை இரண்டு வம்சங்களின் மீதும் காண்கிறான்; ஆகவே அவன் திரும்பிச் செல்வது தடுக்கப்பட்டது போலாகிறது. முப்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘சமதளத்திலும் கரடுமுரடான இடங்களிலும்’ — இடம் பாராமல் எங்கே வேண்டுமானாலும் விழுவார்கள் என்பது கருத்து. முப்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் சொல்லப்பட்ட ஆறு மரண வகைகள் துயரத்தின் வெறியைக் குறிக்கின்றன. அனுமனும் ஒரு வானரனே; ஆகவே அவர்களுடைய இயல்பை அவன் நன்கு அறிவான்; அவர்களுடைய பற்று சுக்ரீவனிடம், சுக்ரீவனுடையது ராமனிடம், ராமனுடையது சீதையிடம் — இந்தச் சங்கிலி சீதையைக் காணாததால் முற்றிலும் அறுபடுகிறது. இதன்மூலம் கவிஞர் சீதையைத் தேடுவதன் முக்கியத்துவத்தை ஒரு முழுக் குலத்தின் வாழ்வா சாவா என்ற கேள்வியாக நிலைநிறுத்துகிறார். இருபத்தாறாம் சுலோகத்தில் பரதன், சத்ருக்னன் ஆகியோரின் சகோதர அன்பு நினைவுகூரப்படுகிறது; அயோத்தியா காண்டத்தில் வர்ணிக்கப்பட்ட பரதனின் தியாகத்தை அனுமன் கேள்விப்பட்டிருக்கக்கூடும்.
‘ஆகவே நான் இங்கிருந்து கிஷ்கிந்தை நகருக்குப் போகவே மாட்டேன்; மைதிலி இல்லாமல் சுக்ரீவனைக் காண என்னால் முடியாது. நான் போகாமல் இங்கேயே இருந்தால், தர்மாத்மாக்களும் மகாரதர்களுமான அவ்விருவரும், வேகமுடைய வானரர்களும் நம்பிக்கையோடு உயிரைத் தாங்கியிருப்பார்கள். கையில் கிடைத்ததையே உண்பவனாக, வாயில் நேரே விழுந்ததையே உண்பவனாக, கட்டுப்பாட்டுடன் மரத்தடியில் வாழ்பவனாக நான் வானப்பிரஸ்தனாவேன்; ஜனகன் மகளைக் காணாமல் திரும்பமாட்டேன். அல்லது கிழங்குகளும் பழங்களும் நீரும் மிகுந்த, கடற்கரை நீர்நிலம் சார்ந்த இடத்தில் சிதையை அமைத்து, கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பில் புகுவேன். அல்லது உண்ணாநோன்பிருந்து நுண்ணுடலை உடலிலிருந்து பிரிக்க முயலும் என் உடலைக் காக்கைகளும் காட்டு விலங்குகளும் தின்னும்; இதுவும் முனிவர்கள் கண்ட உயிர்விடும் நெறியே என்பது என் எண்ணம். ஜானகியைக் காணாவிட்டால் முறைப்படி நீரில் புகுவேன். சீதையைக் காணாத எனக்கு, நன்கு வேரூன்றிய, அழகிய, புகழ்மிக்க என் கீர்த்தி மாலை நீண்ட இரவுக்கு அறுந்துபோயிற்று. கட்டுப்பாட்டுடன் மரத்தடியில் வாழும் தவசியாவேன்; கருங்கண்ணுடைய அவளைக் காணாமல் இங்கிருந்து திரும்பமாட்டேன். சீதையைக் கண்டடையாமல் திரும்பினால், எல்லா வானரர்களோடும் அங்கதன் உயிரோடு இருக்கமாட்டான்.’ இங்கே அனுமனின் மனத்தில் நம்பிக்கையிழப்பு உச்சத்தை அடைகிறது — அவனுடைய மாற்றுவழிகள் அனைத்தும் தன்னைத் தியாகம் செய்வதாகவே உள்ளன. ‘ஹஸ்தாதான:’ என்பது கையால் கிடைத்ததையே உண்பவன், ‘முகாதான:’ என்பது வாயால் நேரடியாகப் பற்றியதையே உண்பவன் — இது தவசியின் உணவு நியமம். ‘லிங்கினம் ஸாதயிஷ்யத:’ என்பது — நுண்ணுடலை (லிங்க சரீரத்தை) உடலிலிருந்து பிரிப்பதற்காக உண்ணாநோன்பிருப்பவனுடைய என்பது இந்தி உரை. ‘கீர்த்தி மாலை’ என்ற உருவகத்தால் புகழ் மாலைக்கு ஒப்பிடப்படுகிறது — நன்கு வேரூன்றியதாயினும் அது அறுபட்டது. முப்பத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘நான் போகவே மாட்டேன்’ என்ற முடிவு உறுதியானது. முப்பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் அவனுடைய தர்க்கம் நுட்பமானது — நான் போகாத வரை நம்பிக்கை உயிரோடிருக்கும்; நம்பிக்கையால் ராம லக்ஷ்மணரும் வானரர்களும் உயிர் வாழ்வார்கள். ஆகவே அவன் திரும்பாமல் இருப்பதும் தலைவனின் நன்மைக்கே. நாற்பதாம், நாற்பத்தைந்தாம் சுலோகங்களில் ‘கட்டுப்பாட்டுடன் மரத்தடியில் வாழ்பவன்’ என்ற சொல் இருமுறை திரும்ப வருவதால், அவனுடைய முடிவு மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்படுவது குறிக்கப்படுகிறது. நாற்பத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் நீரில் புகுவது முனிவர்கள் கண்ட உயிர்விடும் நெறி என்று அவன் கருதுகிறான். நாற்பத்து நான்காம் சுலோகத்தில் அனுமன் தன் புகழின் இழப்பையும் எண்ணி வருந்துகிறான்; ஆனால் அவனுடைய முதன்மைக் கவலை தன் புகழ் அல்ல, தலைவனின் காரியமே. நாற்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் அங்கதன், வானரர்களின் அழிவு மீண்டும் நினைவுகூரப்படுகிறது — உண்ணாநோன்பிருந்த அவர்கள் அவன் வருகையை எதிர்பார்த்திருக்கிறார்கள் என்ற முந்தைய கதை இங்கே சுட்டப்படுகிறது. நாற்பத்தோராம் சுலோகத்தில் ‘கடற்கரை நீர்நிலம் சார்ந்த இடத்தில்’ — கடற்கரையில் நீர் மிகுந்த பகுதியில்; அங்கே சிதை அமைக்க வேண்டும் என்பது அவனுடைய கற்பனை.
பிறகு அனுமன் மீண்டும் சிந்திக்கிறான்: ‘அழிவில் பல கேடுகள் உள்ளன; உயிரோடிருப்பவன் நன்மையை அடைகிறான்; ஆகவே உயிரைக் காத்துக்கொள்வேன்; உயிரோடிருந்தால் சேர்தல் நிச்சயம்.’ இவ்வாறு பலவகைத் துன்பத்தை மனத்தில் சுமந்த அந்தக் குரங்குகளில் யானை போன்றவன் துயரத்தின் கரையைக் காணவில்லை. பிறகு வீரத்தை மேற்கொண்டு, மனவுறுதியுடைய அவன் சிந்தித்தான்: ‘பெருவலிமையுடைய பத்துத்தலை ராவணனைக் கொல்வேன்; சீதை கவரப்பட்டிருந்தாலும் சரி, அதற்குப் பழிதீர்த்ததாகும். அல்லது இவனைத் தூக்கிக்கொண்டு கடலுக்கு மேலே மேலே சென்று, பசுபதிக்குப் பலிவிலங்கை அர்ப்பணிப்பது போல ராமனுக்குக் காணிக்கையாக்குவேன்.’ இவ்வாறு சீதையைக் கண்டடையாமல் கவலையில் ஆழ்ந்து, தியானத்தாலும் துயரத்தாலும் சூழப்பட்ட மனமுடைய அந்த வானரன் மீண்டும் சிந்தித்தான்: ‘புகழ்மிக்க ராமபத்தினியைக் காணும் வரை இந்த இலங்கையை மீண்டும் மீண்டும் தேடுவேன். சம்பாதியின் சொல்லை நம்பி ராமனை இங்கே அழைத்து வந்தால், மனைவியைக் காணாத ராகவன் வானரர்கள் அனைவரையும் எரித்துவிடுவான். ஆகவே உணவைக் கட்டுப்படுத்தி, புலன்களை அடக்கி இங்கேயே வாழ்வேன்; என் பொருட்டு அந்த மனிதர்களும் வானரர்களும் அழியாதிருக்கட்டும். பெருமரங்கள் நிறைந்த இந்தப் பெரிய அசோகவனம் என்னால் தேடப்படவில்லை; இதற்குள் செல்வேன். வசுக்கள், ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள், அசுவினிகள் இருவர், மருத்துக்கள் ஆகியோரை வணங்கி, ராக்ஷசர்களின் துயரத்தைப் பெருக்குபவனாக நான் செல்வேன்.’ இங்கே அனுமனின் மனத்தில் நம்பிக்கையிழப்பின் இடத்தில் மனவுறுதி எழுகிறது; இதுவே சர்க்கத்தின் திருப்புமுனை. நாற்பத்தொன்பதாம் சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் ஆனது — ‘ததோ விக்ரமமாஸாத்ய’ (பிறகு வீரத்தை மேற்கொண்டு) என்ற அரையடி திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. ‘பசுபதிக்குப் பலிவிலங்கை அர்ப்பணிப்பது போல’ என்ற உவமை ராவணனைக் கட்டிக் கொண்டுவருவதை வேள்விப் பலிவிலங்கை அர்ப்பணிப்பது போல வர்ணிக்கிறது. அசோகவனத்தை நினைவுகூர்வது தெய்வத்தால் தூண்டப்பட்டது போல உள்ளது. நாற்பத்தேழாம் சுலோகம் சர்க்கத்தின் நடுவே அமைந்த நீதிவாக்கியம் — ‘உயிரோடிருப்பவன் நன்மையை அடைகிறான்’. இதனால் அனுமன் தன்னைத் தியாகம் செய்யும் எல்லா வழிகளையும் விலக்கி, உயிரைக் காப்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். நாற்பத்தெட்டாம் சுலோகத்திலோ அவனுடைய துயரம் இன்னும் கரையற்றதாகவே உள்ளது. பிறகு நாற்பத்தொன்பதாம், ஐம்பதாம் சுலோகங்களில் அவனுடைய வீர உணர்வு விழிக்கிறது — ராவணனைக் கொல்லுதல், ராவணனைக் கட்டிக் கொண்டுசெல்லுதல். ஐம்பத்தோராம் சுலோகத்தில் மீண்டும் கவலை, ஐம்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் மீண்டும் தேடும் உறுதி. ஐம்பத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் சம்பாதியின் சொல்லை வைத்து ராமனை அழைத்து வருவதையும் அவன் எண்ணுகிறான்; ஆனால் அதிலும் குற்றம் காண்கிறான் — சீதையைக் காணாத ராமன் சினமுற்று வானரர்களை எரித்துவிடக்கூடும். ஐம்பத்து நான்காம் சுலோகத்தில் ‘உணவைக் கட்டுப்படுத்தி, புலன்களை அடக்கி’ என்று தவசியின் விரதத்தை மேற்கொள்கிறான். ஐம்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் அசோகவனம் ‘பெரியது, பெருமரங்கள் நிறைந்தது’ என்று வர்ணிக்கப்படுகிறது; ‘இது என்னால் தேடப்படவில்லை’ என்று தன் குறையை ஒப்புக்கொள்வதும் தெரிகிறது. ஐம்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் வசுக்கள், ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள், அசுவினிகள், மருத்துக்கள் — வேதக் கடவுளர் கணங்கள் — நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்; ‘ராக்ஷசர்களின் துயரத்தைப் பெருக்குபவன்’ என்ற அடைமொழியால் அவனுடைய எதிர்காலச் செயல் குறிக்கப்படுகிறது. ஐம்பதாம் சுலோகத்தின் ‘பசுபதிக்குப் பலிவிலங்கு போல’ என்ற உவமையில் ராவணன் பலிவிலங்கு, ராமன் பசுபதி போன்றவன் — இதனால் ராமனின் மகிமையும் குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது.
‘ராக்ஷசர்களை வென்று, இக்ஷ்வாகு குலத்திற்கு மகிழ்ச்சி தரும் அந்தத் தேவியை, தவசிக்குத் தவப்பயனை அளிப்பது போல, ராமனிடம் ஒப்படைப்பேன்.’ ஒரு கணம் போலத் தியானித்து, கவலையால் கட்டுண்டது போன்ற புலன்களுடைய நீண்ட கைகளையுடைய அனுமன் எழுந்து நின்று பிரார்த்தித்தான்: ‘லக்ஷ்மணனோடு கூடிய ராமனுக்கும், ஜனகன் மகளான அந்தத் தேவிக்கும் வணக்கம்; ருத்ரன், இந்திரன், யமன், வாயு ஆகியோருக்கும், சந்திரன், அக்னி, மருத்கணங்கள் ஆகியோருக்கும் வணக்கம்.’ சுக்ரீவனையும் வணங்கி, எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கி, மாருதி மனத்தால் முன்பே அசோகவனத்திற்குச் சென்று, அடுத்துச் செய்ய வேண்டியதைச் சிந்தித்தான்: ‘எல்லா வகைப் பேணலாலும் சீர்செய்யப்பட்ட அந்தப் புனிதமான வனம் நிச்சயமாக ராக்ஷசர்கள் நிறைந்ததாக இருக்கும்; அங்கே நியமிக்கப்பட்ட காவலர்கள் மரங்களைக் காக்கிறார்கள்; உலகின் உயிராகிய பகவான் வாயுவும் அங்கே அதிகம் அசைக்காமல்தான் வீசுகிறான். ராமனின் காரியத்திற்காகவும் ராவணனின் பார்வையிலிருந்து தப்புவதற்காகவும் நான் என் உடலைச் சுருக்கிக்கொண்டேன். முனிவர் கணங்களோடு கூடிய தேவர்கள் அனைவரும் எனக்கு வெற்றியை அருளட்டும் — சுயம்புவான பிரம்மா, தேவர்கள், தவசிகள், அக்னி, வாயு, வஜ்ராயுதம் தாங்கும் இந்திரன், பாசம் ஏந்திய வருணன், சந்திர சூரியர்கள், அசுவினிகள் இருவர், மருத்துக்கள், எல்லா உயிர்கள், உயிர்களின் தலைவன், வழியில் உலவும் கண்ணுக்குப் புலப்படாத மற்றவர்கள் ஆகியோர். உயர்ந்த மூக்கும், வெண்மையான பற்களும், களங்கமற்ற மேனியும், தூய புன்னகையும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும், தெளிந்த சந்திரனுக்கு நிகரான ஒளியும் உடைய அந்த உத்தமியின் முகத்தை நான் எப்போது காண்பேன்? இழிந்தவனும், கீழானவனும், கொடூர உருவினனும், மிகப் பயங்கரமாக அலங்கரித்த வேடம் பூண்டவனுமான ராவணனால் பலவந்தமாக அடக்கப்பட்ட அந்தப் பரிதாபத்துக்குரிய அபலை இன்று எப்படி என் பார்வையில் படுவாள்?’ இறுதி இரண்டு சுலோகங்கள் வம்சஸ்த விருத்தத்திலும், ஐம்பத்தொன்பதாம் சுலோகம் உபஜாதி விருத்தத்திலும் அமைந்தவை. ‘ஸம்க்ஷிப்தோயம் மயாத்மா’ (நான் என் உடலைச் சுருக்கிக்கொண்டேன்) — காவலர்கள் தன்னைக் காணாதபடி அனுமன் சிறிய வடிவம் கொண்டான். தேவர்களை வணங்குவது அவனுடைய பணிவையும் சிரத்தையையும் காட்டுகிறது; இது காரியத் தொடக்கத்தில் செய்யும் மங்கள வழிபாடு போன்றது. இறுதியில் சீதையின் முகத்தைக் காணும் ஏக்கமே அவனுடைய எல்லா முயற்சிகளின் இலக்கு. ஐம்பத்தொன்பதாம் சுலோகம் ராமாயணத்தில் மிகப் புகழ்பெற்றது — ‘நமோஸ்து ராமாய ஸலக்ஷ்மணாய’ (லக்ஷ்மணனோடு கூடிய ராமனுக்கு வணக்கம்); வாசகர்கள் இன்றும் காரியத் தொடக்கத்தில் இதை ஓதுகிறார்கள். அறுபதாம் சுலோகத்தில் சுக்ரீவனுக்கும் வணக்கம் — தலைவனை நினைவுகூர்தல். அறுபத்திரண்டாம், அறுபத்து மூன்றாம் சுலோகங்களில் அனுமன் அசோகவனத்தின் காவல் ஏற்பாட்டை முன்கூட்டியே ஊகிக்கிறான் — ராக்ஷசர்களின் மிகுதி, காவலர்கள், மெல்லிய காற்று. இதனால் அவனுடைய விழிப்புணர்வு குறிக்கப்படுகிறது. அறுபத்தைந்தாம் சுலோகம் முதல் அறுபத்தேழாம் சுலோகம் வரை எல்லாத் தேவர்களும் எல்லா உயிர்களும் நினைவுகூரப்படுகிறார்கள் — எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் வெற்றி வேண்டப்படுகிறது. ‘வழியில் உலவும் கண்ணுக்குப் புலப்படாதவர்கள்’ என்ற சொல்லால் வழியில் காணப்படாத தெய்வங்களும் நினைவுகூரப்படுகின்றன. அறுபத்தெட்டாம் சுலோகத்திலுள்ள சீதையின் முக வர்ணனை அனுமனின் சொந்தக் கற்பனையாலும் ராமனின் வர்ணனையைப் பின்பற்றியும் அமைந்தது. அறுபத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ராவணனுக்குரிய ‘மிகப் பயங்கரமாக அலங்கரித்த வேடம் பூண்டவன்’ என்ற அடைமொழி ஒரு முரணைக் காட்டுகிறது — பயங்கரமானவன், ஆனால் அலங்கரித்துக்கொண்டவன். ஐம்பத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘கவலையால் கட்டுண்ட புலன்களுடையவன்’ — கவலையால் புலன்கள் பின்னிக் கட்டப்பட்டவை போல இருந்தும் அவன் ‘எழுந்து நின்றான்’ — இது எழுச்சிச் செயலின் உறுதியான அறிகுறி. அறுபத்து நான்காம் சுலோகத்தில் ‘ராமனின் காரியத்திற்காகவும் ராவணனுக்காகவும்’ — ராமனின் காரியத்திற்காகவும், ராவணனின் பார்வையை ஏமாற்றுவதற்காகவும் அவன் நுண்ணிய வடிவம் கொண்டான் என்பது உரையாசிரியர்களின் விளக்கம். இவ்வாறு சர்க்கம் நம்பிக்கையிழப்பில் தொடங்கி நம்பிக்கையில் முடிகிறது. அறுபத்தேழாம் சுலோகத்தில் ‘உயிர்களின் தலைவன்’ — எல்லா உயிர்களுக்கும் அதிபதியான பரமேசுவரன்; அவனுடைய அருளும் வேண்டப்படுகிறது. இதனால் அனுமனின் பக்தி எங்கும் பரந்தது என்பது குறிக்கப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे त्रयोदशः सर्गः॥ १३॥