சர்க்கம்
சீதை இறந்திருப்பாளோ என்ற ஐயம், மனம் தளராமல் மீண்டும் தேடல், மீண்டும் கவலை
கொடிவீடுகள், சித்திரசாலைகள், இரவு மாளிகைகளில் தேடுதல், ‘சீதை இறந்திருக்கலாம்’ என்ற ஐயம், திரும்பிச் செல்வதன் கடினம், ‘மனம் தளராமையே செல்வத்தின் வேர்’ என்ற ஊக்கம், நான்கு விரல் அளவு இடமும் தேடப்படாமல் விடுபடாமை, மீண்டும் துயரம்
அந்த மாளிகையின் நடுவே நின்ற அனுமன், சீதையைக் காணும் ஆவலுடன் கொடிவீடுகளுக்கும், சித்திரசாலைகளுக்கும், இரவு மாளிகைகளுக்கும் சென்றான்; ஆனால் அழகிய தோற்றமுடைய அவளைக் காணவே இல்லை. பிறகு ரகுநந்தனனின் அன்புக்குரியவளைக் காணாத அந்தப் பெருங்குரங்கு சிந்தித்தது: ‘நான் இவ்வளவு தேடியும் மைதிலி கண்ணுக்குப் புலப்படவில்லை என்பதால், சீதை நிச்சயமாக உயிரோடு இல்லை. தன் ஒழுக்கத்தைக் காப்பதில் கருத்துடையவளும், உயர்ந்த சான்றோர் நெறியில் நிலைத்தவளுமான அந்தக் கற்புடைய ஜானகி, தீய செயல் புரியும் இந்த ராக்ஷசத் தலைவனால் கொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும். அருவருப்பான உருவமுடைய, விகாரமான, ஒளியிழந்த, பெரிய வாயுடைய, நீண்ட கோரத் தோற்றமுடைய ராக்ஷசராஜனின் பெண்களைக் கண்டு ஜனகராஜனின் மகள் அச்சத்தால் அழிந்திருக்கக்கூடும். சீதையைக் காணாமலும், வீரச்செயல் எதையும் சாதிக்காமலும், வானரர்களோடு நீண்ட காலம் சுற்றித் திரிந்த எனக்குச் சுக்ரீவனிடம் செல்ல வழியில்லை; வானரனான சுக்ரீவன் மிகக் கடுமையாகத் தண்டிப்பவன், வலிமையுடையவன்.’ முதல் ஐந்து சுலோகங்கள் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்தவை; அவற்றில் அனுமனின் மனக் கலக்கம் விரைந்த நடையில் வெளிப்படுகிறது. அவன் மூன்று காரணங்களை ஊகிக்கிறான் — ராவணனால் கொல்லப்பட்டாள், ராக்ஷசிகளின் அச்சத்தால் இறந்தாள், அல்லது காணப்படவே இல்லை. எல்லா இடத்திலும் சீதையின் ஒழுக்கம் குறிப்பிடப்படுகிறது — ‘தன் ஒழுக்கத்தைக் காப்பதில் கருத்துடையவள்’, ‘சான்றோர் நெறியில் நிலைத்தவள்’ — அனுமனுக்கு அவளுடைய பதிவிரதத் தன்மையில் ஐயமே இல்லை; அதனாலேயே அவளுடைய மரணத்தை அஞ்சுகிறான். சுக்ரீவனின் கடுந்தண்டனையை நினைப்பது, கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் குறிக்கப்பட்ட காலக்கெடுவைக் கடந்ததன் அச்சத்தைக் குறிக்கிறது. இரண்டாம் சுலோகத்தில் திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘த்ருவம் நு ஸீதா ம்ரியதே’, அச்சுப் பதிப்பில் ‘த்ருவம் ந ஸீதா த்ரியதே’ — பொருள் ஒன்றே: அவள் உயிரோடு இல்லை.
‘ராவணனின் அந்தப்புரம் முழுவதும் பார்க்கப்பட்டது, ராவணனின் பெண்கள் பார்க்கப்பட்டனர்; கற்புடைய சீதையோ காணப்படவில்லை; என் உழைப்பு வீணாயிற்று. திரும்பிச் செல்லும் என்னிடம் ஒன்றுகூடிய வானரர்கள் அனைவரும் என்ன சொல்வார்கள் — “வீரனே, அங்கே சென்று நீ என்ன செய்தாய், அதை எங்களுக்குச் சொல்” என்று கேட்பார்களே? அந்த ஜனகன் மகளைக் காணாமல் நான் என்ன சொல்வேன்? காலம் கடந்துவிட்ட நிலையில் நான் நிச்சயமாக உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்விடுவேன். முதியவரான ஜாம்பவானும், அந்த அங்கதனும், ஒன்றுகூடிய வானரர்களும் கடலைக் கடந்து சென்ற என்னிடம் என்னதான் சொல்வார்கள்?’ இந்தப் பகுதியில் அனுமனின் கவலை தன்னைவிடத் தன் தோழர்களைப் பற்றியே அதிகம் — அவர்கள் அனைவரும் கடற்கரையில் அவனுக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்; அவர்களுடைய உயிரும் அவனுடைய வெற்றியைச் சார்ந்தே உள்ளது. கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் அங்கதன் முதலியோர் காலம் கடந்ததால் உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்விடத் துணிந்தனர்; அனுமனும் இப்போது அதே வழியை எண்ணுகிறான். ‘ப்ராயம் உபாஸிஷ்யே’ (உண்ணாநோன்பிருப்பேன்) என்பது தன்மை வினை — திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘உபேஷ்யந்தி’ (அவர்கள் மேற்கொள்வார்கள்) என்ற படர்க்கை வினை — அச்சுப் பதிப்பில் அனுமன் தானே உண்ணாநோன்பிருப்பேன் என்கிறான்; இந்தி உரையும் ‘நான் நிச்சயமாக உயிர்போகும்வரை உண்ணாநோன்பிருப்பேன்’ என்றே பொருள் தருகிறது. இதுவே மனச்சோர்வின் அடிநிலை; இதற்குப் பின் ஊக்கம் மீண்டும் எழுகிறது. ‘என்ன சொல்வார்கள்’ என்ற அனுமனின் கேள்விகள் மூன்று முறை திரும்ப வருகின்றன; ஒவ்வொரு கேள்வியிலும் அவனுடைய நாணமும் பொறுப்புணர்வும் வளர்கின்றன.
பிறகு அவன் மீண்டும் சிந்தித்தான்: ‘மனம் தளராமையே செல்வத்தின் வேர்; மனம் தளராமையே உயர்ந்த இன்பம். எங்கே தேடல் நிகழவில்லையோ அங்கே மீண்டும் தேடுவேன். மனம் தளராமையே எல்லாக் காரியங்களிலும் எப்போதும் ஒருவனை இயக்குகிறது; ஓர் உயிர் செய்யும் செயலை அதுவே பயனுள்ளதாக்குகிறது. ஆகவே மனம் தளராமையைத் தரும் சிறந்த முயற்சியை நான் மேற்கொள்வேன்; ராவணனால் காக்கப்படும், இதுவரை பார்க்கப்படாத இடங்களையும் தேடுவேன். பானசாலைகள், மலர்வீடுகள், சித்திரசாலைகள், விளையாட்டு மாளிகைகள், தோட்டங்களுக்கு இடையிலான தெருக்கள், விமானங்கள் ஆகியவை எல்லாம் முழுமையாகத் தேடப்பட்டுவிட்டன.’ இவ்வாறு சிந்தித்து அவன் மீண்டும் தேடத் தொடங்கினான். இந்தப் பகுதி சுந்தர காண்டத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற வாக்கியங்களில் ஒன்றைக் கொண்டது — ‘அநிர்வேத: ச்ரியோ மூலம்’ (மனம் தளராமையே செல்வத்தின் வேர்). ‘நிர்வேதம்’ என்பது நம்பிக்கையிழப்பு, சோர்வு, ஊக்கக் குறைவு; அது இல்லாமையே எல்லா வெற்றிக்கும் வேர். அனுமன் இங்கே தனக்குத் தானே அறிவுரையாளனாகிறான் — வேறு எவரும் அவனை ஊக்குவிக்கவில்லை; அவனே தன் மனத்தை உறுதிப்படுத்திக்கொள்கிறான். ‘நம்பிக்கை இழக்காமல் ஊக்கத்தைக் காத்துக்கொள்வதே செல்வத்தின் அடிப்படைக் காரணம்’ என்று இந்தி உரை விளக்குகிறது. முன்பு தேடிய இடங்களைப் பட்டியலிடுவது அவனுடைய ஒழுங்கான சிந்தனையைக் காட்டுகிறது — செய்ததை நினைவுகூர்ந்து, செய்யாததைச் செய்கிறான். இந்தச் சுலோகம் உலகில் ஒரு சுபாஷிதமாக, காரியசித்திக்கான சூத்திரம் போலப் புகழ்பெற்றது.
நிலவறைகள், சைத்திய மண்டபங்கள், வீடுகளைத் தாண்டி அமைந்த சிறுவீடுகள் ஆகியவற்றிலும் அவன் மேலே தாவியும், கீழே குதித்தும், நின்றும், மீண்டும் எங்கேனும் சென்றும் சுற்றித் திரிந்தான். கதவுகளைத் திறந்தும், கதவுப் பலகைகளைத் தள்ளியும், நுழைந்தும், வெளியே பாய்ந்தும், கீழே விழுந்தும், மேலே எழுந்தும் அவன் எல்லா இடங்களிலும் திரிந்தான். ராவணனின் அந்த அந்தப்புரத்தில் அந்தக் குரங்கு செல்லாத இடம் நான்கு விரல் அளவுகூட இல்லை. மதில்களுக்கு இடையிலான வீதிகள், சைத்திய மரங்களைச் சார்ந்த மேடைகள், குழிகள், தாமரைக் குளங்கள் — எல்லாம் அவனால் பார்க்கப்பட்டன. அங்கே பலவித வடிவமுடைய, அருவருப்பான, விகாரமான ராக்ஷசிகள் அனுமனால் காணப்பட்டனர்; அந்த ஜனகன் மகளோ காணப்படவில்லை. உலகில் அழகில் இணையற்ற உயர்ந்த வித்யாதரப் பெண்கள் காணப்பட்டனர்; ராகவனுக்கு மகிழ்ச்சி தருபவளோ காணப்படவில்லை. அழகிய இடையுடைய, முழுநிலவு போன்ற முகமுடைய நாககன்னியர் காணப்பட்டனர்; அந்த ஜனகன் மகளோ காணப்படவில்லை. ராக்ஷசேந்திரன் நாகசேனையை நொறுக்கிப் பலவந்தமாகக் கவர்ந்து வந்த நாககன்னியர் காணப்பட்டனர்; ஜனகனுக்கு மகிழ்ச்சி தருபவள் காணப்படவில்லை. பதினேழாம் சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது. இந்தப் பகுதியில் நிகழ்கால வினையெச்சங்களின் மிகுதி — தாவியும், குதித்தும், நின்றும், சென்றும், திறந்தும், தள்ளியும், நுழைந்தும், பாய்ந்தும் — அனுமனின் விரைவான, இடைவிடாத இயக்கத்தைச் சித்திரிக்கிறது. ‘அனுமனால் அங்கே காணப்பட்டனர், அந்த ஜனகன் மகளோ காணப்படவில்லை’ என்ற அடி நான்கு முறை திரும்ப வருகிறது — ஒவ்வொரு முறையும் மனச்சோர்வு வளர்கிறது. ‘ராகவநந்தினீ’ என்ற அடைமொழி சீதையை ராமனுக்கு ஆனந்தம் தருபவளாகக் குறிக்கிறது. அச்சுப் பதிப்பில் இருபத்தோராம் சுலோகத்தின் பின்பாதி ‘ந து ஸா ஜனகாத்மஜா’ என்று பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தின் மறுபதிவாக உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் அங்கே ‘ந து ஸீதா ஸுமத்யமா’ (அழகிய இடையுடைய சீதையோ இல்லை) என்ற வேறு பாடம் உள்ளது. நிலவறைகள், சைத்திய மண்டபங்கள், குழிகள், குளங்கள் — மறைவான இடங்களையும் அவன் விட்டுவைக்கவில்லை; ஏனெனில் சீதை எங்கேனும் ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருக்கலாம்.
நீண்ட கைகளையுடைய அனுமன் அந்த வேறு சிறந்த பெண்களைக் கண்டும், அவளைக் காணாமல் துயருற்றான். வானரத் தலைவர்களின் முயற்சியும் கடலைத் தாண்டியதும் வீணானதைக் கண்டு அந்த வாயுபுத்திரன் மீண்டும் கவலையில் ஆழ்ந்தான். பிறகு வாயுவின் மகனான அனுமன் விமானத்திலிருந்து இறங்கி, துயரத்தால் தாக்கப்பட்ட மனத்தோடு சிந்தனையில் மூழ்கினான். இந்தச் சர்க்கத்தின் நடை வட்டவடிவமானது — தொடக்கத்தில் கவலை, நடுவில் ஊக்கமும் தேடலும், இறுதியில் மீண்டும் கவலை. ஆனால் இரண்டாம் கவலை முதலாவதைவிட ஆழமானது; ஏனெனில் இப்போது எல்லாம் தேடப்பட்டுவிட்டது. ‘வானரத் தலைவர்களின் முயற்சி’ — சுக்ரீவனின் ஆணையால் எல்லாத் திசைகளுக்கும் அனுப்பப்பட்ட வானரர்களின் உழைப்பு — அதுவும் வீணாயிற்றே என்பதே அவனுடைய வேதனை. விமானத்திலிருந்து இறங்குவது ஒரு குறியீடு — உயர்ந்த இடத்திலிருந்து தரைக்கு, நம்பிக்கையிலிருந்து நம்பிக்கையிழப்புக்கு. ஆயினும் அடுத்த சர்க்கத்தில் இந்தத் துயரமே அசோகவனத்தைக் காண்பதற்கு முன்னோடியாக அமையும். ‘வீணானதைக் கண்டு’ என்ற சொற்கள் அவனுடைய முயற்சி முழுவதன் மதிப்பும் வெறுமையானது போலக் காட்டுகின்றன; ஆனால் முன்பு சொல்லப்பட்ட ‘மனம் தளராமை’ என்ற கொள்கை மீண்டும் அவனைக் காக்கும்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे द्वादशः सर्गः॥ १२॥