சர்க்கம்
உறங்கும் ராவணனையும் அவன் மனைவியரையும் காணுதலும், மண்டோதரியைச் சீதையென்று ஐயுறுதலும்
பளிங்குப் படுக்கை மேடை, உறங்கும் ராவணனின் தோற்றம், அவனுடைய கைகள், மூச்சு, மார்பு, வாத்தியங்களைத் தழுவியபடி உறங்கும் பெண்கள், மண்டோதரியைக் காணுதல், சீதையென்ற ஐயத்தால் அனுமனின் மகிழ்ச்சி
அங்கே இங்குமங்கும் நோக்கிய அனுமன், தெய்விகப் பொருளுக்கு இணையான, தலைசிறந்த, பளிங்காலான, ரத்தினங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட ஒரு படுக்கை மேடையைக் கண்டான். அது தந்தமும் பொன்னும் பதித்த வண்ண உறுப்புகளுடைய வைடூரியமயமான சிறந்த ஆசனங்களாலும், பெருமதிப்புள்ள விரிப்புகளோடு கூடிய விலையுயர்ந்த பொருள்களாலும் நிறைந்திருந்தது. அதன் ஒரு பகுதியில், தெய்விக மாலைகளால் அழகுற்ற, விண்மீன்களின் தலைவனான சந்திரனைப் போன்ற வெண்ணிறக் குடையை அவன் கண்டான். பொன்னால் சுற்றிலும் அணிசெய்யப்பட்ட, நெருப்புக்கு இணையான ஒளியுடைய, அசோக மலர்மாலைகள் தொங்கவிடப்பட்ட ஒரு சிறந்த ஆசனத்தையும் அவன் கண்டான். கவரி வீசிகளைக் கையில் ஏந்திய பெண்களால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் விசிறப்பட்டு, பலவகை நறுமணங்கள் கமழ்ந்து, சிறந்த புகையால் புகையூட்டப்பட்டு அது இருந்தது. மிகச் சிறந்த விரிப்புகளால் விரிக்கப்பட்டு, ஆட்டுத்தோல்களால் மூடப்பட்டு, சிறந்த மாலைகளின் சரங்களால் எங்கும் அழகுற்றிருந்தது. இந்தி உரை ‘சயனாஸனம்’ என்ற சொல்லை ‘கட்டில் விரிக்கப்படும் மேடை’ என்று விளக்குகிறது — அதாவது பளிங்கு மேடையின்மேல் வைக்கப்பட்ட கட்டில். குடை, கவரிகள், புகை, மாலைகள் — இவை அரசச் சின்னங்கள்; ராவணனின் படுக்கையும் அரியணைபோல் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கே அசோக மலர்மாலைகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன — பின்னர் அசோகவனத்திலேயே சீதை காணப்படுகிறாள் என்பதற்குக் கவிஞரின் நுட்பமான குறிப்புப்போல் இது உள்ளது. கவிஞர் முதலில் படுக்கையையும், பிறகு படுத்திருப்பவனையும் வருணிக்கிறார் — இவ்வாறு பார்வை வெளியிலிருந்து மையத்தை நோக்கிச் செல்கிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் பானசாலையும் பெண்களும் பொதுவாக வருணிக்கப்பட்டனர்; இந்தச் சர்க்கத்தில் அனுமன் கூடத்தின் முதன்மையான இடத்தை — ராவணனின் படுக்கையை — அடைகிறான். பளிங்கின் வெண்மையும், ரத்தினங்களின் ஒளியும், தந்தம், பொன் ஆகியவற்றின் வண்ணவேலையும் இங்கே ஒன்றாகக் கலந்துள்ளன. குடை சந்திரனைப் போன்றது, ஆசனம் நெருப்பைப் போன்றது — இவ்வாறு குளிர்ச்சி, வெம்மை ஆகிய இரு உவமானங்களும் அருகருகே வைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆட்டுத்தோல் விரிப்பு குளிரைப் போக்க, புகை மணத்துக்கு, விசிறிகள் காற்றுக்கு — இவ்வாறு எல்லாப் புலன்களின் இன்பத்துக்கும் ஏற்பாடு. இவ்வாறு படுக்கையின் செல்வச் சிறப்பைக் கண்ட அனுமன் அதன் உரிமையாளனைக் காண முன்னேறுகிறான். படுக்கை மேடை பளிங்காலானது என்பது அதன் ஒளி ஊடுருவும் தன்மையையும் குளிர்ச்சியையும் குறிக்கிறது; ரத்தின அணிகளோ அரசச் செல்வத்தைக் குறிக்கின்றன. இவை அனைத்தும் ராவணனின் இன்ப நாட்டத்துக்குச் சான்று. இரண்டாம், நான்காம் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட் பதிப்பில் ஆசனங்கள், குடை ஆகியவற்றின் வருணனை விரிவாக உள்ளது.
அந்தப் படுக்கையில், கார்மேகம் போன்ற, சுடர்விட்டு ஒளிரும் குண்டலங்களுடைய, சிவந்த கண்களுடைய, நீண்ட கைகளுடைய, பொன்னாடை அணிந்த ராவணனை அவன் கண்டான். நறுமணமுள்ள செஞ்சந்தனம் பூசப்பட்ட உடலுடைய அவன், வானில் அந்திச் சிவப்பு படிந்து மின்னலோடு கூடிய மேகம்போல் இருந்தான். தெய்விக அணிகலன்களால் சூழப்பட்ட, அழகிய வடிவுடைய, விரும்பிய உருவை எடுக்க வல்ல அவன், மரங்களும் காடுகளும் புதர்களும் நிறைந்து உறங்கும் மந்தர மலைபோல் விளங்கினான். இரவில் விளையாடி ஓய்ந்த, சிறந்த அணிகலன்கள் பூண்ட, ராக்ஷசக் கன்னியருக்குப் பிரியமான, ராக்ஷசர்களுக்கு இன்பம் தருகிற, மது அருந்தி ஓய்ந்து, ஒளிரும் படுக்கையில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த வீரனான ராக்ஷசர் தலைவனைப் பெருவானரன் கண்டான். நாகம்போலப் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்த ராவணனை நெருங்கியதும், வானரர்களில் சிறந்தவன் மிகவும் கலக்கமுற்று, மிக அஞ்சியவன்போல் பின்வாங்கினான். பிறகு ஏறுவதற்கான படிக்கட்டை அடைந்து, ஒரு மேடையின் மறைவைச் சார்ந்து நின்றுகொண்டு, அந்தப் பெருவானரன் மதுமயக்கத்தில் இருந்த ராக்ஷசப் புலியை உற்றுநோக்கினான். உறங்கிக்கொண்டிருந்த ராக்ஷசேந்திரனின் அந்த அழகிய படுக்கை, மதயானை படுத்திருக்கும் பெரிய பிரஸ்ரவண மலைபோல் பொலிந்தது. இங்கே மேகம், மந்தரம், நாகம், மதயானை — எல்லா உவமைகளும் ராவணனின் பெருத்த உருவத்தையும், கருநிறத்தையும், வலிமையையும் காட்டுகின்றன. அனுமனின் அச்சம் ‘ஸுபீதவத்’ — அஞ்சியவன்போல, உண்மையில் அஞ்சியவனாக அல்ல; அவன் எச்சரிக்கையோடு விலகிச் சென்று உற்றுநோக்குகிறான். பகைவனை முதன்முறையாக நேரில் கண்டும் அவன் தாக்கவில்லை; ஏனெனில் அவன் பணி சீதையைத் தேடுவதே, போரிடுவது அல்ல. இது அனுமனின் அறிவுக்கூர்மைக்கும் தன்னடக்கத்துக்கும் சான்று. ‘க்ஷீபம்’ (மதுமயக்கத்தில் இருந்தவன்) என்ற சொல்லால் ராவணனின் குடிமயக்கம் தெளிவாகிறது — திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸுப்தம்’ (உறங்குபவன்) என்ற பாடம். ராவணனின் வருணனையில் சிவப்பு நிறமே முதன்மை — சிவந்த கண்கள், செஞ்சந்தனம், அந்திச் சிவப்புடைய மேகம்; இது அவனுடைய சினத்தையும் வன்முறையையும் குறிக்கிறது. ‘காமரூபிணம்’ (விரும்பிய உருவை எடுப்பவன்) என்ற அடைமொழி அவனுடைய மாயா சக்தியை நினைவூட்டுகிறது; அதனாலேயே சீதையைக் கவரும்போது அவன் துறவி வேடம் பூண்டான். ‘ராக்ஷசர்களுக்கு இன்பம் தருகிறவன்’ — அவன் தன் மக்களுக்குப் பிரியமான, அவர்களுக்கு நலம் தரும் அரசன். அனுமனின் பார்வையில் இந்தப் பகைவன் வெறும் தீயவன் மட்டுமல்ல, செல்வாக்கும் அழகும் வலிமையும் உடையவன். பிரஸ்ரவண மலையின் உவமை — மலையில் உறங்கும் மதயானைபோல் படுக்கையில் ராவணன் — அவனுடைய பெருமிதத்தையும் மதநீர் மணத்தையும் ஒருசேரக் குறிக்கிறது.
மகாத்மாவான அந்த ராக்ஷசேந்திரனின், பொன் தோள்வளைகள் பூட்டப்பட்ட, விரித்துப் போடப்பட்ட, இந்திரனின் கொடிக்கம்பம் போன்ற கைகளை அவன் கண்டான். அவற்றில் ஐராவதத்தின் தந்த நுனிகள் அழுத்தியதால் ஏற்பட்ட வடுக்கள் இருந்தன; அவற்றின் பருத்த தோள்கள் வஜ்ராயுதத்தால் கீறப்பட்டும், விஷ்ணுவின் சக்கரத்தால் காயப்பட்டும் இருந்தன. பருத்த, சமமாக நன்கு அமைந்த தோள்களுடைய, ஒன்றோடொன்று பொருந்திய, வலிமை நிறைந்த, நல்லிலக்கணமுடைய நகங்களும் கட்டைவிரல்களும் கொண்ட, அழகிய மோதிரங்கள் அணிந்த, உறுதியாகத் திரண்ட, இரும்புத் தாழ்ப்பாள் போன்ற, உருண்ட, யானையின் துதிக்கைக்கு இணையான அந்தக் கைகள், வெண்ணிறப் படுக்கையில் ஐந்து தலை நாகங்கள் இரண்டுபோல் கிடந்தன. முயலின் குருதிபோல் சிவந்த, மிகக் குளிர்ந்த, நறுமணமுள்ள, விலைமதிப்புள்ள சந்தனம் நன்கு பூசப்பட்டு, நன்கு அணிசெய்யப்பட்டு, சிறந்த பெண்களால் வருடப்பட்டு, சிறந்த நறுமணங்களால் போற்றப்பட்டு, யக்ஷர்கள், நாகர்கள், கந்தர்வர்கள், தேவர்கள், தானவர்கள் ஆகியோரைக் கதறச் செய்த கைகள் அவை. படுக்கையில் கிடந்த அந்தக் கைகளை, மந்தர மலையின் இடுக்கில் சினத்தோடு உறங்கும் இரண்டு பெரும் பாம்புகள்போல அந்த வானரன் கண்டான். நிறைந்து திரண்ட அந்த இரு கைகளால், இரு சிகரங்களால் மந்தர மலை பொலிவதுபோல, மலையைப் போன்ற ராக்ஷசேசுவரன் பொலிந்தான். இங்கே விளக்கவுரையில் சொல்லப்படுகிறது — படுக்கையறையில் ராவணனுக்கு ஒரே முகமும் இரண்டே கைகளும் வருணிக்கப்படுகின்றன; போர் முதலிய தனிப்பட்ட சந்தர்ப்பங்களில் மட்டுமே அவன் தன் விருப்பப்படி பத்து முகங்களும் இருபது கைகளும் உடையவனாகிறான். கைகளிலுள்ள வடுக்கள் ராவணனின் முந்தைய போர்களுக்குச் சான்று — இந்திரனோடும், ஐராவதத்தோடும், விஷ்ணுவோடும் அவன் செய்த போர்கள். இவ்வாறு கவிஞர் ராவணனின் வீரத்தை மறைப்பதில்லை; அவன் ஒரு பெரும் எதிரி என்பதை வாசகர் உணர்கிறார். உவமைகளில் பாம்பு மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது — நாகம், ஐந்து தலை நாகங்கள், சினமுற்ற பெரும் பாம்புகள் — இதனால் ராவணனின் அச்சமூட்டும் தன்மையும் நஞ்சு நிறைந்த இயல்பும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. கைகளின் வருணனையைக் கவிஞர் எட்டு சுலோகங்களில் செய்கிறார் — இது அவனுடைய வலிமையின் முதன்மையைக் காட்டுகிறது; பின்னர் யுத்த காண்டத்தில் இதே கைகள்தாம் ராமனோடு போரிடப்போகின்றன. ‘சிறந்த பெண்களால் வருடப்பட்டவை’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய இன்ப நாட்டமும், ‘யக்ஷர், நாகர் … ஆகியோரைக் கதறச் செய்தவை’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய கொடுமையும் ஒருசேரச் சொல்லப்படுகின்றன. மந்தர மலையின் சிகரங்களோடு ஒப்பிடுவது கைகளின் உயர்ச்சியையும் உறுதியையும் காட்டுகிறது. மோதிரங்கள், நகங்கள், கட்டைவிரல்கள் நல்லிலக்கணம் உடையவை — சாமுத்ரிக சாஸ்திரப்படி அரச இலக்கணங்கள். இவ்வாறு எல்லா நல்லிலக்கணங்களும் உடையவனாக இருந்தும் ராவணன் அதர்மத்தால் அழிகிறான் — இது ராமாயணத்தின் உள்ளார்ந்த உபதேசம். ஐராவதத்தோடு செய்த போர், வஜ்ராயுதத் தாக்குதல், விஷ்ணுவின் சக்கரத் தாக்குதல் — இவை தேவர்களோடு ராவணனுக்கு இருந்த பகைமையின் நினைவுச் சின்னங்கள்.
படுத்திருந்த அந்த ராக்ஷச அரசனின் பெரிய வாயிலிருந்து, மா, புன்னை மலர்களின் மணமுடைய, சிறந்த மகிழம்பூ மணம் கலந்த, சுவையான உணவுச் சாற்றின் மணம் சேர்ந்த, முதன்மையாக மதுவின் மணம் கமழ்ந்த மூச்சுக்காற்று அந்த இல்லம் முழுவதையும் நிரப்புவதுபோல் வெளிவந்தது. முத்துகளாலும் மணிகளாலும் வண்ணமுற்ற, இடம்பெயர்ந்து சரிந்த பொன் மகுடத்தால் ஒளிர்ந்த, குண்டலங்களால் சுடர்விடும் முகமுடைய அவனை அவன் கண்டான். செஞ்சந்தனம் பூசப்பட்ட அழகிய மாலையாலும், பருத்து நீண்டு அகன்ற மார்பாலும் அவன் ஒளிர்ந்தான். நெகிழ்ந்து விலகிய வெண்ணிறப் பட்டாடையாலும், பெருமதிப்புள்ள மஞ்சள்நிற மேலாடையாலும் நன்கு போர்த்தப்பட்ட, குருதி போன்ற சிவந்த கண்களுடைய அவனை அவன் கண்டான். உளுந்துக் குவியல்போல் கரிய, பாம்புபோல் மூச்சுவிடும், கங்கையின் பெரும் நீர்ப்பரப்பின் நடுவே உறங்கும் யானைபோன்ற அவனை அவன் கண்டான். நான்கு திசைகளிலும் வைக்கப்பட்ட நான்கு பொன் விளக்குகளால் ஒளியூட்டப்பட்டு, எல்லா உறுப்புகளும் ஒளிபெற்றிருந்த அவனை, மின்னல் கூட்டங்களால் ஒளிரும் மேகம்போல் அவன் கண்டான். இருபத்தைந்தாம், இருபத்தாறாம் சுலோகங்களில் ‘விராஜிதா’, ‘அபிவிராஜிதா’ என்ற பெண்பால் வடிவங்கள் அச்சுப்பதிப்பில் உள்ளன — திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘விராஜதா’, ‘வக்ஷஸாபிவிராஜிதம்’ — ஆயினும் அச்சுப்பதிப்பின் பாடமே இங்கே காக்கப்பட்டுள்ளது. மகுடம் ‘அபவ்ருத்த:’ — உறக்கத்தில் தன் இடத்திலிருந்து நழுவியது; இது நுட்பமான, இயல்பான சித்திரம். உளுந்துக் குவியல் என்ற உவமானம் ராவணனின் கருநிறத்தையும் பருமனையும் குறிக்கிறது. கங்கை நீரில் உறங்கும் யானை என்ற உவமை அவனுடைய பெருத்த உருவத்தையும், வெண்ணிற ஆடைகளின் நடுவே கரிய உடலையும் காட்டுகிறது. விளக்குகளோடு மின்னல்களுடைய மேகம் என்ற உவமை மீண்டும் வருகிறது — ஒளி அவனைச் சுற்றிலும், அவன் நடுவே கரியவனாக. மூச்சின் மணத்தைப் பற்றிய வருணனை முந்தைய சர்க்கத்தில் பெண்களின் மூச்சைப் பற்றிய வருணனைக்கு ஒத்தது; இங்கே மா, புன்னை, மகிழம் ஆகிய மலர்களின் மணமும், உணவுச் சாற்றின் மணமும், மதுவின் மணமும் கலந்துள்ளன. ‘அந்த இல்லத்தை நிரப்புவதுபோல்’ என்ற உயர்வு நவிற்சி ராவணனின் பேருருவத்தைக் குறிக்கிறது. மார்பு ‘பருத்து நீண்டு அகன்றது’ என்பது போர்வீரனின் இலக்கணம். அனுமன் இவை அனைத்தையும் நுணுக்கமாகப் பார்க்கிறான் — ஏனெனில் ராவணனின் தோற்றத்தைப் பற்றிய அறிவை ராமனிடம் தெரிவிக்க வேண்டும். பட்டாடை வெண்மை, மேலாடை மஞ்சள், உடல் கருமை, கண்கள் சிவப்பு — இது நிறங்களின் ஓவியம்.
மனைவியரிடம் அன்புமிக்க, மகாத்மாவான அந்த ராக்ஷசர் தலைவனின் இல்லத்தில், அவனுடைய பாதங்களின் அருகே கிடந்த மனைவியரையும் அவன் கண்டான். நிலவொளி போன்ற முகங்களுடைய, சிறந்த குண்டலங்கள் அணிந்த, வாடாத மாலைகளும் அணிகலன்களும் பூண்ட அவர்களை வானரப் படைத்தலைவன் கண்டான். நடனத்திலும் வாத்தியம் இசைப்பதிலும் தேர்ந்த, ராக்ஷசேந்திரனின் கைகளிலும் மடியிலும் இடம்பெறுகிற, சிறந்த அணிகலன்கள் பூண்டு கிடந்த அவர்களை அந்த வானரன் கண்டான். அந்தப் பெண்களின் காதோரங்களில் வைரமும் வைடூரியமும் பதித்த, புடமிட்ட பொன்னாலான குண்டலங்களையும் தோள்வளைகளையும் அவன் கண்டான். சந்திரனைப் போன்ற, அழகிய குண்டலங்கள் ஆடும், மங்கலமான அவர்களுடைய முகங்களால் அந்த விமானம் விண்மீன் கூட்டங்களால் வானம் ஒளிர்வதுபோல் ஒளிர்ந்தது. மதுமயக்கத்தாலும் உடலுழைப்பாலும் களைத்த, மெல்லிய இடையுடைய ராக்ஷசேந்திரனின் அந்தப் பெண்கள் ஆங்காங்கே கிடைத்த இடங்களில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தனர். மனைவியர் ‘பாதமூலகதா:’ (பாதங்களின் அருகே இருப்பவர்கள்) என்ற நிலை அவர்களுடைய பணிவிடை மனப்பான்மையையும் ராவணனிடம் உள்ள பற்றையும் குறிக்கிறது. ‘அம்லானமால்யா:’ — அவர்களுடைய மாலைகள் வாடுவதில்லை — இது தெய்விகத் தன்மையின் அடையாளம். முந்தைய சர்க்கத்திலும் விண்மீன்களால் வானத்தை ஒப்பிடும் உவமை இருந்தது; இங்கே அதே உவமை விமானத்தைப் பற்றி மீண்டும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பகுதி அடுத்து வரும் வாத்திய வருணனைக்கு முன்னுரை — அவர்கள் நடனத்திலும் வாத்தியத்திலும் தேர்ந்தவர்கள் என்று முன்பே சொல்லப்பட்டது. அனுமன் இவர்களில் ஒவ்வொருவரின் முகத்தையும் உற்றுநோக்குகிறான் — ஏனெனில் சீதை ராவணனின் மனைவியரிடையே வலிந்து வைக்கப்பட்டிருக்கக்கூடும் என்பது அவன் ஐயம். ஆனால் இவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக, அணிசெய்து, மதுமயக்கத்தில் இருக்கிறார்கள் — சீதையின் துயரத்தின் அடையாளங்கள் இவர்களிடம் காணப்படவில்லை. குண்டலங்களையும் தோள்வளைகளையும் பற்றிய வருணனை அவர்களுடைய செல்வத்தைக் காட்டுகிறது; ‘வஜ்ரவைடூர்யகர்பாணி’ என்றால் ரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்டவை என்று பொருள். விமானத்தை வானத்தோடும் மனைவியரின் முகங்களை விண்மீன்களோடும் ஒப்பிடுவது முந்தைய உவமையின் மீள்கூற்றே; அதனால் காட்சியின் தொடர்ச்சி காக்கப்படுகிறது. அவர்கள் ‘தனுமத்யமா:’ (மெல்லிய இடையுடையவர்கள்), ‘மதவ்யாயாமகின்னா:’ (மதுமயக்கத்தாலும் உழைப்பாலும் களைத்தவர்கள்) — நடனத்தாலும் மதுவாலும் களைத்து, எங்கே இடம் கிடைத்ததோ அங்கேயே உறங்கிவிட்டார்கள்; இதுவே அடுத்து வரும் விரிவான வருணனையின் சாரம்.
நடனத்தில் சிறந்த, அழகிய நிறமுடைய வேறொருத்தி, மென்மையான அங்க அசைவுகளோடு தன் அழகிய உறுப்புகள் அனைத்தையும் அமைத்தபடி உறங்கினாள் — உறக்கத்திலும் நடன அபிநயத்தில் நிற்பவள்போல. ஒருத்தி வீணையைத் தழுவியபடி உறங்கினாள்; பெரிய ஆற்றில் சிதறி மிதந்து ஒரு படகைச் சார்ந்த தாமரைக்கொடிபோல் அவள் விளங்கினாள். கருவிழிகளுடைய வேறொருத்தி அக்குளில் இடுக்கிய ‘மட்டுகம்’ என்ற வாத்தியத்தோடு உறங்கினாள்; கைக்குழந்தையை அணைத்த பாசமுள்ள தாய்போல் அவள் தோன்றினாள். அழகிய உறுப்புகளும் அழகிய மார்பகங்களும் உடைய வேறொருத்தி ‘படஹம்’ என்ற முரசை மார்பில் வைத்துப் படுத்திருந்தாள் — நீண்ட காலத்துக்குப் பின் தன் காதலனைப் பெற்று அவனைத் தழுவிக்கொண்டிருக்கும் காதலிபோல. தாமரைக் கண்களுடைய ஒருத்தி வீணையைத் தழுவி உறங்கினாள் — தன் அன்புக்குரிய சிறந்த கணவனைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் காதல்மிக்க பெண்போல. நடனத்தில் தேர்ந்த, ஒழுங்குடைய வேறொருத்தி ‘விபஞ்சீ’ என்ற யாழைப் பற்றிக்கொண்டு, காதலனோடு இருக்கும் பெண்போல உறக்கத்தின் வசமானாள். மதுமயக்கம் கொண்ட கண்களுடைய வேறொருத்தி பொன்னிறம் போன்ற, மென்மையும் பருமையும் உடைய, மனத்தைக் கவரும் உறுப்புகளால் மிருதங்கத்தை அணைத்துக்கொண்டு உறங்கினாள். மெல்லிய வயிறுடைய, குற்றம் சொல்ல முடியாத, மதுமயக்கத்தால் களைத்த ஒருத்தி, கைகளாகிய கயிற்றின் இடையே அக்குளில் இடுக்கிய ‘பணவம்’ என்ற பறையோடு உறங்கினாள். வேறொருத்தி ‘டிண்டிமம்’ என்ற உடுக்கையைப் பற்றிக்கொண்டு, அதைத் தன்னோடு ஒட்டியபடி, இளங்கன்றை அணைத்துக்கொண்ட பசுபோல் உறங்கினாள். தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடைய, மதுவால் மயங்கிய ஒரு பெண், ‘ஆடம்பரம்’ என்ற பெருமுரசைத் தன் கைகளின் அணைப்பால் அழுத்தியபடி உறங்கினாள். வேறொருத்தி ‘கலசீ’ என்ற நீர்க்குடத்தைச் சாய்த்துக் கவிழ்த்துவிட்டு உறங்கினாள்; வசந்தகாலத்தில் நீர் தெளிக்கப்பட்ட பல்வண்ண மலர்மாலைபோல் அவள் விளங்கினாள். உறக்கத்தின் வலிமையால் தோற்கடிக்கப்பட்ட ஒரு மென்மையான பெண், பொற்குடங்கள் போன்ற தன் மார்பகங்களைக் கைகளால் அணைத்தபடி உறங்கினாள். தாமரை இதழ்க் கண்களும் முழுநிலவு போன்ற முகமும் உடைய வேறொருத்தி, மதுமயக்கத்தில் தளர்ந்து, அழகிய இடையுடைய இன்னொருத்தியைத் தழுவியபடி உறங்கினாள். வேறு சில சிறந்த பெண்கள், காதலிகள் தம் காதலர்களைத் தழுவுவதுபோல, விந்தையான வாத்தியங்களைத் தழுவி மார்பகங்களால் அழுத்தியபடி உறங்கினர். இந்தப் பகுதியில் கவிஞர் ஒவ்வொரு வாத்தியத்தையும் காதலன், குழந்தை, அல்லது கன்று என்ற உவமையால் வருணிக்கிறார் — வீணை, மட்டுகம், படஹம், விபஞ்சீ, மிருதங்கம், பணவம், டிண்டிமம், ஆடம்பரம், கலசீ. இதனால் ராவணனின் அந்தப்புரத்தில் இசைக்கும் நடனத்துக்கும் உள்ள முதன்மையும், அங்கு வாழும் பெண்களின் கலைத்திறமையும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. எல்லா உவமைகளும் அன்பு நிறைந்தவை — காதலன், மகன், கன்று — இதனால் உறங்கும் பெண்களின் மென்மையும் களங்கமின்மையும் வெளிப்படுகின்றன. இவர்கள் அனைவரிடையேயும் அனுமன் சீதையைத் தேடுகிறான்; ஆனால் வாத்தியத்தைத் தழுவி உறங்கும் எவளும் சீதையாக இருக்க முடியாது — அவளோ ராமனைப் பிரிந்த துயரில் மூழ்கியிருப்பவள். முப்பத்தாறாம், நாற்பதாம் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; நாற்பதாம் சுலோகம் முப்பத்தேழாம் சுலோகத்தின் ‘ஒருத்தி வீணையைத் தழுவி’ என்ற அடியின் மீள்வரவு. நாற்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘பரிவித்த்ய’ என்பது அச்சுப்பதிப்பின் பாடம், திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘பரிபீட்ய’; நாற்பத்தாறாம் சுலோகத்திலும் ‘அபவித்த்ய’ என்பது அச்சுப்பதிப்பின் பாடம். வீணை தாமரைக்கொடிபோல, மட்டுகம் கைக்குழந்தைபோல, படஹம் நீண்ட நாளுக்குப் பின் கிடைத்த காதலன்போல, டிண்டிமம் கன்றுபோல — இவ்வாறு ஒவ்வொரு வாத்தியத்தின் வடிவமும் பெண்ணின் நிலையும் உவமையோடு பொருந்துகின்றன. குடத்தைக் கவிழ்த்ததைப் பற்றிய உவமையும் அழகானது — நீர் தெளிக்கப்பட்ட மலர்மாலைபோல அவள் நனைந்த ஆடையோடு உறங்குகிறாள்; இந்தி உரையும் ‘மதுக்குடுவையைக் கவிழ்த்துவிட்டு நனைந்த நிலையில்’ என்று சொல்கிறது. இந்த வாத்தியங்களில் சில நரம்புக் கருவிகள் — வீணை, விபஞ்சீ; சில தோல் கருவிகள் — மிருதங்கம், பணவம், படஹம், டிண்டிமம், மட்டுகம், ஆடம்பரம். இவ்வாறு இரவில் இசைக் கச்சேரி முடிந்ததும் எல்லோரும் இருந்த இடத்திலேயே உறங்கிவிட்டார்கள் என்பதே இந்தச் சித்திரம்.
அவர்களிடமிருந்து விலகித் தனியாக அமைக்கப்பட்ட ஓர் அழகிய படுக்கையில் படுத்திருந்த, அழகு நிறைந்த ஒரு பெண்ணை அந்த வானரன் கண்டான். முத்துகளும் மணிகளும் பதித்த அணிகலன்களால் நன்கு அணிசெய்யப்பட்டு, தன் பொலிவால் அந்தச் சிறந்த மாளிகையையே அழகுபடுத்துபவள்போல் இருந்த அவளை அவன் கண்டான். சிவந்த மேனியுடைய, பொன்னிற ஒளியுடைய, ராவணனுக்குப் பிரியமான, அந்தப்புரத்தின் தலைவியான, அழகிய வடிவுடைய மண்டோதரி அங்கே படுத்திருப்பதை அந்த வானரன் கண்டான். அணிசெய்யப்பட்டிருந்த அவளைக் கண்டு, நீண்ட கைகளுடைய வாயுமைந்தன், அவளுடைய அழகு, இளமை என்ற செல்வத்தைக் கொண்டு ‘இவள்தான் சீதை’ என்று ஊகித்தான்; பெருமகிழ்ச்சி அடைந்த வானரப் படைத்தலைவன் களித்தான். பிறகு அவன் தோள்களைத் தட்டினான், தன் வாலை முத்தமிட்டான், களித்தான், விளையாடினான், பாடினான், அங்குமிங்கும் சென்றான், தூண்களில் ஏறினான், தரையில் குதித்தான் — வானரர்களுக்கே உரிய தன் இயல்பை வெளிப்படுத்தினான். ஐம்பத்துமூன்றாம் சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்துள்ளது; இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்தது. மண்டோதரி தனியாகப் படுத்திருப்பதையும், அவளுடைய பட்டத்தரசி நிலையையும் அழகையும் கண்டு அனுமனுக்கு ஏற்பட்ட மயக்கம் இயல்பானதே — சீதையும் அரசகுமாரி, அழகி, தனிச்சிறப்புடையவள். இந்தக் கணத்தில் பெருவானரனும் வானர இயல்பைக் காட்டுகிறான் — இது கவிஞரின் நகைச்சுவைக்கும் மனித இயல்பின் சித்திரிப்புக்கும் ஓர் எடுத்துக்காட்டு. அடுத்த சர்க்கத்தில் அவனே தன் மயக்கத்தைத் திருத்திக்கொள்வான். மண்டோதரி ‘கௌரீ’ (சிவந்த மேனியுடையவள்), ‘கனகவர்ணாபா’ (பொன்னிற ஒளியுடையவள்), ‘இஷ்டா’ (பிரியமானவள்) — ராவணனின் மிகப் பிரியமான மனைவி, அந்தப்புரத்தின் தலைவி. அவள் மற்றவர்களிடமிருந்து விலகி ‘ஏகாந்தவின்யஸ்தே’ (தனியாக அமைக்கப்பட்ட) படுக்கையில் படுத்திருக்கிறாள் — இது அவளுடைய பட்டத்தரசி நிலையைக் குறிக்கிறது. அனுமனின் ஊகம் — ‘ரூபயௌவனஸம்பதா’ (அழகு, இளமை என்ற செல்வத்தால்) — ராமனிடமிருந்து அவன் கேட்ட சீதையின் வருணனையோடு மண்டோதரியின் அழகு பொருந்துவதுபோல் இருந்தது. ஆனால் அவன் அழகை மட்டுமே பார்த்தான், அவளுடைய நிலையைப் பார்க்கவில்லை; ராமனைப் பிரிந்த சீதை எப்படி அணிசெய்துகொண்டு சுகமாக உறங்க முடியும் என்ற கேள்வி பின்னர் எழும். ஐம்பத்து நான்காம் சுலோகத்தில் வரும் எட்டு வினைச்சொற்கள் — தோள் தட்டினான், முத்தமிட்டான், களித்தான், விளையாடினான், பாடினான், சென்றான், ஏறினான், குதித்தான் — விரைந்த நடையால் மகிழ்ச்சியின் வேகத்தைக் காட்டுகின்றன. இந்த மகிழ்ச்சி கணநேரமே; ஏனெனில் அடுத்த சர்க்கத்தில் இவள் சீதையாக இருக்க முடியாது என்று அனுமன் பகுத்தறிவால் முடிவுசெய்கிறான். ஆயினும் இந்தக் கணத்தில் அவனுடைய உற்சாகம் அவனுடைய ராமபக்திக்கும் காரியப் பற்றுக்கும் சான்று — சீதையைக் கண்டுவிட்டதாக எண்ணி அவன் தன்னையே மறந்துவிடுகிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे दशमः सर्गः॥ १०॥