சர்க்கம்
ராவணனின் மாளிகை, புஷ்பகம், பானசாலை, உறங்கும் பெண்டிர் ஆகியவற்றைக் காணுதல்
ராவணனின் பெருமாளிகை, புஷ்பக விமானத்தின் தோற்றமும் அதில் ஏறுதலும், தெய்விகக் கூடம், உறங்கும் ஆயிரம் அழகிய பெண்கள், விண்மீன்களிடையே சந்திரன்போல் ராவணன், சீதையின் தனிச்சிறப்பைப் பற்றிய சிந்தனை
அந்தச் சிறந்த இருப்பிடத்தின் நடுவே, வாயுமைந்தனான அனுமன் தூய்மையான, நீண்டு பரந்த ஒரு சிறந்த மாளிகையைக் கண்டான். அரை யோஜனை அகலமும் ஒரு யோஜனை நீளமும் கொண்டு, பல மாடமாளிகைகள் நெருங்கி நின்ற அது ராக்ஷசேந்திரனின் மாளிகை. நீண்ட கண்களுடைய வைதேகியான சீதையைத் தேடியவாறு, பகைவரை அழிக்கும் அனுமன் எல்லாப் பக்கங்களிலும் சுற்றி வந்தான். சிறந்த ராக்ஷசர் உறைவிடத்தைப் பார்த்தவாறு, ஒளிமிக்க அவன் ராக்ஷசேந்திரனின் இருப்பிடத்தை அடைந்தான். அது நான்கு தந்தங்களும் மூன்று தந்தங்களும் உடைய யானைகளால் சூழப்பட்டு, இடநெருக்கமில்லாததாக, ஆயுதங்களை ஓங்கிய காவலர்களால் காக்கப்பட்டதாக இருந்தது. ராவணனின் மனைவியரான ராக்ஷசிகளாலும், அவன் வீரத்தால் கவர்ந்து கொண்டுவந்த அரசகுமாரிகளாலும் சூழப்பட்ட அந்த இருப்பிடம், முதலைகள், மகரங்கள், திமிங்கிலங்கள், மீன்கள் நிறைந்து, காற்றின் வேகத்தால் கொந்தளித்து, பாம்புகளோடு கூடிய கடல்போல் காட்சியளித்தது. வைசிரவணனிடமும், சந்திரனிடமும், பச்சைக் குதிரைகளை வாகனமாகக் கொண்ட இந்திரனிடமும் எந்த லக்ஷ்மி (செல்வத் திருமகள்) வசிக்கிறாளோ, அந்த அழகிய லக்ஷ்மி ராவணனின் இல்லத்தில் என்றும் நீங்காமல் இருந்தாள். குபேரன், யமன், வருணன் ஆகியோரிடம் உள்ள செல்வம் எத்தகையதோ, அத்தகைய அல்லது அதைவிட மேலான செல்வம் அந்த ராக்ஷசனின் இல்லங்களில் இருந்தது. கடல் உவமையால் மாளிகையின் பரப்பும், அங்கு வசிப்பவர்களின் அச்சமூட்டும் தன்மையும், பெண்களின் மிகுதியும் ஒருசேரக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. ‘வீரத்தால் கவர்ந்து கொண்டுவந்த’ என்ற சொல் ராவணனின் வலிந்து கவரும் இயல்பை முன்னதாகவே காட்டுகிறது; அது சர்க்கத்தின் இறுதியில் சீதையைப் பற்றிய சிந்தனையில் மீண்டும் வெளிப்படுகிறது. உலகக் காவலர்கள் அனைவரின் செல்வமும் ஒரே இடத்தில் ராவணனின் இல்லத்தில் சேர்ந்துள்ளது — இது அவனுடைய செல்வத்தின் உச்சநிலை. இந்தச் சர்க்கத்தின் தொடக்கம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் ஏழாம் சர்க்கத்தின் தொடக்கமே; வல்கேட் பதிப்பிலோ இடையே புஷ்பகத்தின் மற்றொரு வருணனை எட்டாம் சர்க்கமாக இடைச்செருகப்பட்டுள்ளது. ஆகவே ‘அந்தச் சிறந்த இருப்பிடத்தின்’ என்ற சொல் நேரடியாக ஏழாம் சர்க்கத்தின் மாளிகைத் தொகுதியைக் குறிக்கிறது. அனுமன் இங்கே ‘லக்ஷ்மீவான்’ (ஒளிமிக்கவன்) என்று சொல்லப்படுகிறான் — தேடலின் நடுவிலும் அவனுடைய தேஜஸும் பொலிவும் வாடவில்லை. அவன் வெறுமனே பார்க்கவில்லை, ‘பரிசக்ராம’ — எந்த ஒரு மூலையும் சோதிக்கப்படாமல் இருந்துவிடக் கூடாது என்று எல்லாப் பக்கங்களிலும் சுற்றி வருகிறான். மாளிகையின் அளவு யோஜனைக் கணக்கில் சொல்லப்படுகிறது — இது மனிதர் வாழும் வீட்டின் அளவல்ல, ஒரு நகரத்தின் அளவு போன்றது. யானைகளும் நான்கு தந்தங்களும் மூன்று தந்தங்களும் உடையவை — சாதாரண இரு தந்த யானைகள் அல்ல; இவ்வாறு எங்கும் மனிதனைக் கடந்த செல்வம். காவலர்கள் ‘உதாயுதா:’ — எப்போதும் ஆயத்தமாக இருப்பவர்கள்; ஆகவே அனுமன் உள்ளே நுழைவது துணிச்சலான செயல். கடல் உவமையில் வரும் முதலைகள், மகரங்கள், திமிங்கிலங்கள் ராக்ஷசிகளையும் காவலர்களையும் குறிக்கின்றன; பாம்புகள் அவர்களுடைய கொடுமையைக் குறிக்கின்றன. லக்ஷ்மிக்குரிய ‘அனபாயினீ’ (நீங்காதவள்) என்ற அடைமொழியும் குறிப்புப்பொருள் கொண்டது — அந்தச் செல்வம் இப்போது நிலையானதுபோல் தோன்றுகிறது; ஆனால் சீதையைக் கவர்ந்ததால் அதன் அழிவு நெருங்கிவிட்டது. எட்டாம், ஒன்பதாம் சுலோகங்களில் உலகக் காவலர்களின் பெயர்கள் வரிசையாக வருகின்றன — வைசிரவணன், சந்திரன், இந்திரன், குபேரன், யமன், வருணன். இவர்கள் அனைவரின் செல்வத்தையும் ஒரே இடத்தில் சேர்த்தது ராவணனின் திக்விஜயத்தால் என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. அவனுடைய இல்லம் வெறும் வாழிடம் அல்ல, வெல்லப்பட்ட உலகங்களின் கருவூலம் போன்றது. இவை அனைத்தையும் பார்த்தும் அனுமன் வியப்பால் தடுமாறுவதில்லை; அவன் இலக்கு வைதேகி ஒருத்தியே. அச்சுப்பதிப்பில் ‘விமலம்’ (தூய்மையான) என்ற பாடம்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘விபுலம்’ (பரந்த); இரண்டின் பொருளும் பொருந்துகிறது. ராக்ஷசிகளையும் அரசகுமாரிகளையும் குறிப்பிடுவது, அடுத்து வரும் அந்தப்புர வருணனைக்கு முன்னறிவிப்பு; அங்கேதான் சீதை இருக்கக்கூடும் என்பது அனுமனின் முதல் நம்பிக்கை.
அந்த மாளிகையின் நடுவே அமைந்த, நன்கு கட்டப்பட்ட, பல முகப்புகளோடு கூடிய வேறொரு மனையை வாயுமைந்தன் கண்டான். அது விண்ணுலகில் பிரம்மனுக்காக விசுவகர்மாவால் உருவாக்கப்பட்ட, எல்லா ரத்தினங்களாலும் அணிசெய்யப்பட்ட, ‘புஷ்பகம்’ என்ற தெய்விக விமானம். குபேரன் கடுந்தவத்தால் பிதாமகனிடமிருந்து எதைப் பெற்றானோ, அதை ராக்ஷசேசுவரன் குபேரனைத் தன் வலிமையால் வென்று பெற்றான். ஈஹாமிருகங்களின் உருவங்கள் பொறிக்கப்பட்ட, பொன்னாலும் தங்கத்தாலும் நன்கு செய்யப்பட்ட தூண்கள் நிறைந்த அது, பொலிவால் சுடர்விடுவதுபோல் இருந்தது. மேரு, மந்தர மலைகளைப் போன்ற, வானத்தைக் கீறுவதுபோல் உயர்ந்த அழகிய அறைகளாலும் கூட மாடங்களாலும் எங்கும் அணிசெய்யப்பட்டிருந்தது; நெருப்பையும் சூரியனையும் போன்ற உறுப்புகளோடு விசுவகர்மாவால் நன்கு செய்யப்பட்டு, பொற்படிகளும் அழகிய சிறந்த மேடைகளும் கொண்டிருந்தது. பொன்னாலும் பளிங்காலும் ஆன பின்னல் சாளரங்கள் அமைந்து, இந்திரநீலம், மகாநீலம் ஆகிய மணிகளாலான சிறந்த மேடைகளால் அது பொலிந்தது. விந்தையான பவளத்தாலும், பெருமதிப்புள்ள மணிகளாலும், ஒப்பற்ற முத்துகளாலும் பதிக்கப்பட்ட தரையால் அது ஒளிர்ந்தது. பொன்னிறம் போன்ற, மிகப் புனிதமான நறுமணமுடைய செஞ்சந்தனத்தோடு கூடிய அது இளஞ்சூரியனைப்போல் ஒளிர்ந்தது. பலவகைச் சிறந்த வடிவங்களுடைய கூட மாடங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட அந்தத் தெய்விகப் புஷ்பக விமானத்தில் பெருவானரன் ஏறினான்; அங்கே நின்றபடி எங்கும் பானம், பண்டம், உணவு ஆகியவற்றிலிருந்து எழும் மணத்தை முகர்ந்தான். இங்கே பத்தொன்பதாம் சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்துள்ளது. புஷ்பகம் கைமாறிய வரிசை — பிரம்மன், குபேரன், ராவணன் — ராவணனின் வீரத்தையும் அவனுடைய அதர்மத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது; ஏனெனில் அவன் தன் சகோதரனின் விமானத்தையே பறித்துக்கொண்டான். முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களில் வெளியிலிருந்து கண்டது இப்போது உள்ளே நுழைந்து காணப்படுகிறது. தூண்களில் ஈஹாமிருகங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன — இவை ஓநாய் போன்ற கற்பனை விலங்குகள்; மாளிகைச் சிற்பங்களில் இவை பெரும்பாலும் காணப்படும். ‘வானத்தைக் கீறுவதுபோல்’ என்ற தற்குறிப்பேற்றம் கூட மாடங்களின் உயரத்தைக் காட்டுகிறது — அவை வானத்தில் எழுதுவதுபோல் இருக்கின்றன. விமானத்தின் தரையும் ரத்தினமயமானது — பவளம், மணிகள், முத்துகள் — இவ்வாறு கவிஞர் மேலிருந்து கீழ்வரை எல்லாவற்றையும் வருணிக்கிறார்: சிகரங்கள், தூண்கள், மேடைகள், சாளரங்கள், படிகள், தரை, மணம். இறுதியில் அனுமன் அதில் ஏறுகிறான் — தேடுபவன் இப்போது பகைவனின் மிக ரகசியமான இடத்துக்குள் நுழைந்துவிட்டான். மணத்தைக் குறிப்பிடுவது அடுத்த காட்சிக்கு முன்னுரை — பானசாலை அருகிலேயே உள்ளது. இளஞ்சூரிய உவமை செஞ்சந்தனத்தின் நிறத்தையும் ஒளியையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் 17–18 சுலோகங்களில் பவளத் தரையின் வருணனையும் சந்தன மணமும் இல்லை; வல்கேட் பதிப்பில் அவை கூடுதலாக உள்ளன. அனுமன் அதில் ஏறுவது துணிச்சலின் அடையாளம் — ராவணன் தானும் ஓய்வெடுக்கும், அவனுக்கு மிகப் பிரியமான அந்த வாகனத்தில் அவன் தானே ஏறுகிறான். புஷ்பகத்தின் கதை உத்தர காண்டத்தில் விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது; இங்கே அதன் சுருக்கம் மட்டுமே. இந்தி உரை ‘முக்தாவஜ்ர’ என்ற பாடத்தை ‘முத்துகள், வைரங்கள்’ என்று மொழிபெயர்க்கிறது; இதனால் அச்சுப்பதிப்பின் பாடம் உறுதிப்படுகிறது.
உருவெடுத்த காற்றுபோல் எங்கும் பரவி நின்ற ஒரு தெய்விக மணத்தை அவன் முகர்ந்தான். ஓர் உறவினன் தன் சிறந்த உறவினனை அழைப்பதுபோல, அந்த மணம் அந்தப் பெருவலியோனை ‘இங்கே வா’ என்று, ராவணன் இருந்த இடத்துக்கு அழைப்பதுபோல் இருந்தது. பிறகு அங்கிருந்து புறப்பட்ட அந்த வானரன், ராவணனுக்குத் தன் அன்புக்குரிய சிறந்த பெண்போல மிகவும் பிரியமான, பெரிய மங்கலமான ஒரு கூடத்தைக் கண்டான். அது மணிப்படிகளால் அழகுற அமைந்து, பொன்வலைகளால் ஒளிர்ந்து, பளிங்குத் தரையுடையதாய், இடையிடையே தந்தத்தாலான உருவங்கள் பதிக்கப்பெற்று, முத்து, வைரம், பவளம், வெள்ளி, பொன், மணித்தூண்கள் ஆகியவற்றால் அணிசெய்யப்பட்டிருந்தது. சமமான, நேரான, மிக உயர்ந்த தூண்களைச் சிறகுகளாகக் கொண்டு அது வானத்துக்குப் புறப்பட்டுச் செல்வதுபோல் தோன்றியது. பூமியின் அடையாளங்கள் பொறிக்கப்பட்ட பெரிய கம்பளத்தால் விரிக்கப்பட்ட அது, நாடுகளும் வீடுகளும் கொண்ட பூமியைப்போல் பரந்து கிடந்தது. மதங்கொண்ட பறவைகளால் ஒலித்தது; தெய்விக நறுமணங்களால் மணம் ஊட்டப்பட்டது; மிக உயர்ந்த விரிப்புகளைக் கொண்டிருந்தது; ராக்ஷசர் தலைவன் அடிக்கடி வந்து தங்கும் இடமாக இருந்தது; அகிற்புகையால் புகைநிறம் பெற்றது; அன்னம்போல் வெண்மையானது; இலைகளும் மலர்களும் கொண்ட காணிக்கைகளால் பல வண்ணமுற்று நன்கு ஒளிர்ந்தது; மனத்துக்கு மகிழ்ச்சி தருவதாக, உடல் நிறத்துக்குப் பொலிவூட்டுவதாக, துயரத்தைப் போக்குவதாக, செல்வத்தையே பிறப்பிப்பதுபோல் இருந்தது அந்தக் கூடம். ராவணனால் காக்கப்பட்ட அது, ஒரு தாயைப்போல, ஐந்து சிறந்த புலன்பொருள்களால் ஐந்து புலன்களையும் நிறைவித்தது. ‘இது சொர்க்கமோ, தேவலோகமோ, இந்திரனின் நகரமோ, அல்லது மேலான சித்தியோ’ என்று மாருதி எண்ணினான். அங்கே தியானத்தில் ஆழ்ந்தவைபோல் அசையாமல் நின்ற பொன் விளக்குகள், பெரும் சூதாடிகளிடம் சூதில் தோற்றுப்போன சூதாடிகள்போல் காணப்பட்டன. விளக்குகளின் ஒளியாலும், ராவணனின் தேஜஸாலும், அணிகலன்களின் சுடர்களாலும் அந்தக் கூடம் தீப்பற்றி எரிவதுபோல் இருப்பதாக அவன் எண்ணினான். முப்பதாம் சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்துள்ளது. மணத்தை உறவினனாகக் கொண்ட தற்குறிப்பேற்றம் அழகானது — தேடுபவனுக்கு வழிகாட்டியாக மணமே அமைந்தது. அசையாத விளக்குகளைச் சூதில் தோற்ற சூதாடிகளோடு ஒப்பிடும் உவமை புதுமையானது; அது இரவின் அசைவின்மையையும் விளக்குகளின் மௌனத்தையும் குறிக்கிறது. கூடத்தின் வருணனையில் கவிஞர் ஐந்து புலன்களுக்குமுரிய பொருள்களை வரிசையாகக் குறிப்பிடுகிறார் — உருவம் மணித்தூண்களில், ஒலி மதங்கொண்ட பறவைகளில், மணம் தெய்விகப் புகையில், தொடுவுணர்வு விரிப்புகளில், சுவை பானங்களிலும் பண்டங்களிலும். ஆகவே ‘ஐந்து சிறந்தவற்றால் ஐந்தையும்’ என்ற கூற்று பொருள் பொதிந்தது. ஒரு தாய் தன் குழந்தையை எல்லாவற்றாலும் மகிழ்விப்பதுபோல, அந்தக் கூடம் வருபவர்களை நிறைவிக்கிறது — இந்த உவமை தாயன்பு நிறைந்தது; ஆனால் அதைக் காப்பவன் ராவணன் என்பதே முரண். பூமியின் அடையாளங்கள் பொறிக்கப்பட்ட கம்பளம் — அதில் நாடுகளும் வீடுகளும் வரையப்பட்டுள்ளன — ஒரு நிலப்படம் போன்றது; ஆகவே அது பூமிக்கு உவமானமாகிறது. ‘இது சொர்க்கமோ’ என்ற அனுமனின் வியப்பு அவனுடைய எளிமையைக் காட்டுகிறது — அவனும் மயங்கியவன்போல் இருக்கிறான்; ஆயினும் தன் காரியத்தை மறக்கவில்லை. இங்கே அச்சுப்பதிப்பில் ‘சிவாம்’ என்ற பாடம், திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘சுபாம்’; பொருள் ஒன்றே. கூடத்தின் வருணனை ஒரு பெண்ணைப் போலவே செய்யப்படுகிறது — ‘அன்புக்குரிய சிறந்த பெண்போல’ — ஆகவே அடுத்து வரும் பெண்களின் காட்சிக்கான முன்னுரை இங்கேயே அமைக்கப்பட்டுவிட்டது. இவை அனைத்தும் ராவணனின் இன்பத்துக்குரிய இடம்; இங்கே சீதை இருப்பது இயலாது என்பதை அனுமன் விரைவில் உணர்வான். மணம், விளக்குகள், கம்பளம், புகை, தூண்கள் — இவை அனைத்தும் கூடத்தின் உறுப்புகள்; அவை ஒவ்வொன்றையும் கவிஞர் தனித்தனி உவமையால் உயிர்ப்பிக்கிறார். இவ்வாறு நீண்ட வருணனையும் கேட்பவருக்குச் சுவையற்றதாவதில்லை. இங்கே அனுமனின் பார்வை ஓர் ஓவியனுடையதைப் போன்றது; ஆனால் அவன் மனம் தேடலிலேயே நிலைத்திருக்கிறது.
பிறகு அந்த வானரன், கம்பளங்களின்மேல் இருந்த, பலநிற ஆடைகளும் மாலைகளும் அணிந்த, பலவகைக் கோலங்களில் அணிசெய்துகொண்ட ஆயிரம் அழகிய பெண்களைக் கண்டான். நள்ளிரவு கடந்ததும் மதுவின் மயக்கத்தாலும் உறக்கத்தாலும் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, இரவில் விளையாடி ஓய்ந்த அந்த ஆயிரம் பெண்களும் அப்போது ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தனர். அணிகலன்கள் ஒலியடங்கிய, உறங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்கூட்டம், அன்னங்களும் வண்டுகளும் ஒலியடங்கிய பெரிய தாமரைக் காடுபோல் விளங்கியது. மூடிய பற்களும், மூடிய கண்களும், தாமரை மணமும் உடைய அந்த அழகிய பெண்களின் முகங்களை மாருதி கண்டான். பகலில் மலர்ந்து இரவில் மீண்டும் இதழ்களை மூடிக்கொண்ட தாமரைகள்போல் அந்த முகங்கள் விளங்கின. ‘மதங்கொண்ட வண்டுகள் மலர்ந்த தாமரைகளை நாடுவதுபோல, இந்த முகத்தாமரைகளை நிச்சயமாக மீண்டும் மீண்டும் நாடுகின்றன’ என்று பொலிவுமிக்க பெருவானரன் காரணத்தோடு எண்ணினான்; குணங்களால் அவற்றை நீரில் பிறந்த தாமரைகளுக்கு இணையாகக் கருதினான். அந்தப் பெண்களால் விளங்கிய அந்தக் கூடம், விண்மீன்களால் அழகுற்ற தெளிந்த சரத்கால வானம்போல் பொலிந்தது. அவர்களால் சூழப்பட்ட ராக்ஷசர் தலைவனும், விண்மீன்களால் சூழப்பட்ட ஒளிமிக்க சந்திரனைப்போல் பொலிந்தான். ‘புண்ணியம் தீர்ந்ததும் வானிலிருந்து எந்த விண்மீன்கள் விழுகின்றனவோ, அவை அனைத்தும் இங்கே ஒன்றுகூடியுள்ளன’ என்று அப்போது அந்த வானரன் எண்ணினான். பெரிய, மங்கல ஒளியுடைய விண்மீன்களைப்போல, அங்கே அந்தப் பெண்களின் ஒளியும் நிறமும் தெளிவும் நன்கு புலப்பட்டு விளங்கின. இங்கே உவமானங்கள் வரிசையாக மாறுகின்றன — தாமரைக் காடு, தாமரைகள், விண்மீன்கள் — ஆனால் எங்கும் உணர்வு ஒன்றே: அழகு இருக்கிறது, உணர்வுநிலையோ உறக்கத்தால் மறைந்துள்ளது. புண்ணியம் தீர்ந்ததும் விழும் விண்மீன்கள் என்ற கற்பனை புராணங்களில் புகழ்பெற்றது — சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்த உயிர்கள் விண்மீன்களாகக் கருதப்படுகின்றன. அனுமன் இங்கே ‘உபபத்த்யா’ (காரணத்தோடு) எண்ணினான் — அவன் உணர்ச்சியால் மட்டுமல்ல, தர்க்கத்தால் முடிவுசெய்கிறான்; முகங்கள் குணங்களால் — மணத்தாலும், நிறத்தாலும், மூடியிருப்பதாலும் — தாமரைகளுக்கு இணையானவை. ராவணனைச் சந்திரனோடு ஒப்பிடும் உவமை தனிப்படக் குறிப்பிடத்தக்கது — கவிஞர் பகைவனின் அழகையும் தேஜஸையும் மறைப்பதில்லை. இது வால்மீகியின் நடுநிலைமையின் அடையாளம். பெண்கள் ஆயிரம் என்ற எண்ணிக்கை — இத்தனை முகங்களிடையே சீதையின் ஒரு முகத்தைத் தேட வேண்டும்; ஆகவே ஒவ்வொரு முகமும் அனுமனால் நுணுக்கமாகப் பார்க்கப்பட்டது. உறக்கத்தின் வருணனை ‘நிச்சப்த’ (ஒலியற்ற) என்ற சொல்லால் மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்படுகிறது — அன்னங்களும் வண்டுகளும் அணிகலன்களும் ஒலியற்றவை; இவ்வாறு இரவின் ஆழமும் அமைதியும் சித்திரிக்கப்படுகின்றன. திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸுஷ்வாப’ (உறங்கினது) என்ற வினைச்சொல்; அச்சுப்பதிப்பிலோ ‘ப்ரஸுப்தம்’ (உறங்கியிருந்த) என்ற பெயரடை — வாக்கிய அமைப்பு வேறு, பொருள் ஒன்றே. முகங்களைத் தாமரைகளோடு ஒப்பிடும் உவமை இருவகை — காலையில் மலர்ந்த தாமரைகள், இரவில் மூடிய தாமரைகள்; உறங்கும் பெண்களின் முகங்கள் மூடிய தாமரைகள். வண்டுகள் அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் நாடுகின்றன என்ற அனுமனின் கற்பனை முகங்களின் நறுமணத்தைக் குறிக்கிறது. சந்திரனுக்கு விண்மீன்களும் ராவணனுக்குப் பெண்களும் என்ற உவமையால், ராவணனே அந்தக் கூடத்தின் மையம் என்பது காட்டப்படுகிறது.
மது அருந்துதலும் ஆடல் விளையாட்டுகளும் நிகழ்ந்த வேளைகளுக்குப் பின் உறக்கத்தால் உணர்வு மழுங்கிய அந்தப் பெண்களின் கூந்தல் அவிழ்ந்திருந்தது; மாலைகள் கசங்கியிருந்தன; சிறந்த அணிகலன்கள் சிதறிக் கிடந்தன. சிலருடைய திலகங்கள் அழிந்திருந்தன; சிலருடைய சிலம்புகள் இடம்பெயர்ந்திருந்தன; சிலருடைய மாலைகள் பக்கவாட்டில் நழுவியிருந்தன. வேறு சிலர் அவிழ்ந்த முத்துமாலைகளால் சூழப்பட்டிருந்தனர்; சிலருடைய ஆடைகள் நழுவியிருந்தன; மேகலை வடங்கள் அறுந்து சிதறியிருந்தன; ஓட்டிக் களைத்த இளம் பெண்குதிரைகள்போல் அவர்கள் சோர்ந்திருந்தனர். வேறு சிலர் குண்டலங்கள் இன்றி, அறுந்தும் கசங்கியும் போன மாலைகளுடன், பெருங்காட்டில் யானையரசனால் மிதித்துக் கசக்கப்பட்ட பூத்த கொடிகள்போல் இருந்தனர். சிலருடைய மார்பகங்களின் நடுவே எழுந்து கிடந்த, நிலவுக்கதிர்போல் ஒளிர்ந்த முத்துமாலைகள் உறங்கும் அன்னங்கள்போல் விளங்கின. வேறு சிலருடைய வைடூரிய மாலைகள் காதம்பப் பறவைகள்போலவும், மற்றும் சிலருடைய பொன்னிழைகள் சக்கரவாகப் பறவைகள்போலவும் இருந்தன. அன்னங்களும் காரண்டவங்களும் கூடிய, சக்கரவாகங்களால் அழகுற்ற, இடைகளை மணல்திட்டுகளாகக் கொண்ட அவர்கள் ஆறுகள்போல் விளங்கினர். கிண்கிணி வலைகளைச் சிற்றலைகளாகவும், பொன்னணிகளைப் பெரிய தாமரைகளாகவும், உள்ளுணர்வுகளை முதலைகளாகவும், புகழைக் கரையாகவும் கொண்ட அவர்கள், உறங்கும் நதிகள்போல் ஒளிர்ந்தனர். சிலருடைய மென்மையான உறுப்புகளிலும் மார்பகங்களின் நுனிகளிலும் பதிந்திருந்த அணிகலன்களின் தடங்கள் அணிகலன்கள்போலவே விளங்கின. சிலருடைய மேலாடை ஓரங்கள் வாய்க்காற்றால் அசைக்கப்பட்டு முகங்களின்மேல் மீண்டும் மீண்டும் படபடத்தன; அவை பலநிறமும் பொன்னிறமும் உடைய அந்த மனைவியரின் முகங்களின் அடியில் ஏற்றப்பட்ட கொடிகள்போல் ஒளிர்ந்தன. மங்கல ஒளியுடைய அந்தப் பெண்களின் குண்டலங்கள் வாய்க்காற்றின் அசைவால் மெல்ல மெல்ல ஆடின. இயல்பாகவே நறுமணமுடைய, இனிமையான, சர்க்கரையாலான ஆசவத்தின் மணம் கமழ்ந்த அவர்களுடைய மூச்சுக்காற்று அப்போது ராவணனுக்குப் பணிவிடை செய்தது. இங்கே நதி உருவகம் விரிவாக அமைந்துள்ளது — மாலைகள் அன்னங்கள், இடைகள் மணல்திட்டுகள், உள்ளுணர்வுகள் முதலைகள், புகழ் கரை. உறக்கத்தில் நெகிழ்ந்த அணிகலன்களைக் கவிஞர் அழகியல் நோக்கில் வருணிக்கிறார், பழிக்கும் நோக்கில் அல்ல; அனுமனின் பார்வையும் களங்கமற்றது என்பது பின்னர் தெளிவாகும். இங்கே பெண்களின் களைப்புக்குக் காரணம் ‘பானவ்யாயாமகாலேஷு’ (மது அருந்துதலும் உடலுழைப்பும் நிகழ்ந்த வேளைகளில்) என்று சொல்லப்படுகிறது — மது, நடனம், விளையாட்டு. இளம் பெண்குதிரைகளின் உவமை அவர்களுடைய களைப்பையும் தளர்ந்த உறுப்புகளையும் காட்டுகிறது. யானையரசன் மிதித்த கொடிகளின் உவமையோ இரக்கத்தை எழுப்புகிறது — அழகியவர்களாக இருந்தும் அவர்கள் கசக்கப்பட்டவர்கள்போல் இருக்கிறார்கள். மாலைகளைப் பறவைகளோடு ஒப்பிடுவது நிற வேறுபாட்டின் அடிப்படையில் செய்யப்படுகிறது — வெண்ணிற முத்துமாலைகள் அன்னங்கள், நீலநிற வைடூரிய மாலைகள் காதம்பங்கள், மஞ்சள்நிறப் பொன்னிழைகள் சக்கரவாகங்கள். இந்த நுட்பமான நிறப் பகுப்பு கவிஞரின் ஓவியப் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. மேலாடை ஓரங்களைக் கொடிகளோடு ஒப்பிடுவது — மூச்சால் அசைக்கப்பட்ட அவை கொடிகள்போல் உள்ளன. இறுதியில் மூச்சின் மணம் ராவணனுக்குப் பணிவிடை செய்கிறது — பெண்களின் பணிவிடை உறக்கத்திலும் ஓய்வதில்லை என்பது தற்குறிப்பேற்றம். ஐம்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் அச்சுப்பதிப்பில் ‘முகமாருதஸம்கம்பை:’ (வாய்க்காற்றின் அசைவால்), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸம்ஸர்காத்’ (தொடர்பால்). நதி உருவகத்தில் ‘யசஸ்தீரா:’ (புகழைக் கரையாகக் கொண்டவர்கள்) என்ற அடைமொழி கவனிக்கத்தக்கது — நதியின் கரை அதன் எல்லையாக இருப்பதுபோல, புகழே அந்தப் பெண்களின் வரம்பு. இவ்வாறு கவிஞர் அவர்களைப் பழிக்கவில்லை, மாறாக அவர்களுடைய பெருமையைக் காக்கிறார். ‘அணிகலன்களின் தடங்கள் அணிகலன்கள்போல’ என்ற கூற்றில், அணிகலன்களின் அடையாளங்களே அணிகலன்கள்போல் இருக்கின்றன — இது அழகின் உச்சம். இந்தப் பகுதியில் கவிஞரின் பார்வை படிப்படியாக நுட்பமாகிறது — முதலில் கூந்தல், திலகங்கள், சிலம்புகள்; பிறகு மாலைகள், ஆடைகள், மேகலைகள்; பிறகு உறுப்புகளில் அணிகலன்களின் தடங்கள்; இறுதியில் மூச்சின் மணமும் கூட. இவை அனைத்தையும் அனுமன் சீதையைத் தேடும் நோக்கிலேயே பார்க்கிறான்; ஏனெனில் சீதையும் இவர்களிடையே உறங்கிக்கொண்டிருக்கக்கூடும் என்பது அவன் ஐயம். ஆகவே இந்த நுணுக்கமான கூர்ந்துநோக்கலின் நோக்கம் காரியமே, வேடிக்கை பார்ப்பது அல்ல.
ராவணனின் மனைவியரில் சிலர், அது ராவணனின் முகம் என்று ஐயுற்று, சக்களத்திகளின் முகங்களை மீண்டும் மீண்டும் முகர்ந்தனர். ராவணனிடம் மிகுந்த பற்றுடைய மனமுடைய, தன்வசமிழந்த அந்த அழகிய பெண்கள், அப்போது சக்களத்திகளுக்கே இன்பம் செய்தனர். வேறு சில பெண்கள் வளையல்கள் அணிந்த தங்கள் கைகளையும், அழகிய மேலாடைகளையும் தலையணையாக வைத்துக்கொண்டு அங்கே படுத்திருந்தனர். ஒருத்தி மற்றொருத்தியின் மார்பிலும், ஒருத்தி அவளுடைய கையிலும், இன்னொருத்தி மற்றொருத்தியின் மடியிலும், வேறொருத்தி அவளுடைய மார்பகங்களிலும் தலை வைத்து உறங்கினர். தொடைகள், விலாப்புறங்கள், இடைகள், முதுகுகள் ஆகியவற்றை ஒருவருக்கொருவர் சார்ந்து, ஒருவருடைய உறுப்புகளில் மற்றொருவருடைய உறுப்புகள் பதிந்திருக்க, மதுமயக்கத்துக்கும் அன்புக்கும் வசப்பட்டு, உடல் தொடுகையால் மகிழ்ந்து, கைகளை இணைத்துக்கொண்டு, அழகிய இடையுடைய அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் அங்கே உறங்கினர். ஒருவருக்கொருவர் கைகளாகிய நூலால் கோக்கப்பட்ட அந்தப் பெண்மாலை, நூலில் கோக்கப்பட்ட, மதங்கொண்ட வண்டுகள் மொய்க்கும் மலர்மாலைபோல் பொலிந்தது. சித்திரை மாதத்தில் காற்று வீசுவதால் மலர்ந்த கொடிகள் ஒன்றோடொன்று மாலைபோலப் பின்னிக்கொண்டு, மலர்க்கொத்துகள் ஒட்டிக்கொண்டு, அழகிய கிளைகள் ஒன்றையொன்று சுற்றிக்கொண்டு, ஒவ்வொன்றிலும் வண்டுகள் மொய்த்து, காற்றில் அசையும் வனம்போல் இருந்தது ராவணனின் அந்தப் பெண்வனம். அவரவர்க்குரிய இடங்களில் இருந்தபோதிலும், அவர்களுடைய அணிகலன்கள், உறுப்புகள், ஆடைகள், மாலைகள் ஆகியவற்றை அப்போது பிரித்தறிய இயலவில்லை — இங்கே விளக்கவுரையில் ‘ப்ராந்திமான்’ என்ற அணி (மயக்க அணி) குறிப்பிடப்படுகிறது. ராவணன் சுகமாகப் படுத்திருக்க, எரிந்துகொண்டிருந்த பலவகை ஒளியுடைய பொன் விளக்குகள் அந்தப் பெண்களை இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்பவைபோல் இருந்தன. பெண்வனத்தின் உருவகம் நுட்பமானது — பெண்கள் கொடிகள், கைகள் கிளைகள், கூந்தல் மலர்கள் மலர்க்கொத்துகள், மூச்சு காற்று. விளக்குகள் ‘பார்த்துக்கொண்டிருந்தன’ என்ற தற்குறிப்பேற்றம் அனுமனின் பார்வையையே பிரதிபலிக்கிறது. சக்களத்தியின் முகத்தை ராவணனின் முகம் என்று மயங்கி முகர்வது — இதில் பெண்களுக்கு ராவணனிடம் உள்ள பற்றின் மிகுதியும், உறக்கம், மதுமயக்கம் ஆகியவற்றின் தாக்கமும் குறிப்பிடப்படுகின்றன; இந்தி உரையும் அதையே தெளிவுபடுத்துகிறது. ‘அஸ்வதந்த்ரா:’ (தன்வசமிழந்தவர்கள்) என்ற சொல் அவர்கள் ராவணனின் வசப்பட்டவர்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது. படுத்திருக்கும் விதத்தின் வருணனை — மார்பு, கை, மடி, மார்பகங்கள் — ஒருவருக்கொருவர் தலையணையாக; இவ்வாறு அனைவரும் ஒரே மாலைபோல ஒன்றாகியுள்ளனர். மாலை உவமையும் கொடிவன உருவகமும் படிப்படியாக வளர்கின்றன — முதலில் நூலில் கோத்த மாலை, பிறகு காற்றில் அசையும் வசந்த வனம். வண்டுகள் கூந்தலிலுள்ள மலர்களால் ஈர்க்கப்படுகின்றன. இந்தக் கலப்பில் எது யாருடைய அணிகலன் என்று பிரித்தறிய இயலாது — இதுவே விளக்கவுரையில் சுட்டப்படும் மயக்க அணி. அறுபதாம் சுலோகத்தில் அச்சுப்பதிப்பில் ‘அபரா குசௌ’ (இன்னொருத்தி மார்பகங்களில்), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘புஜௌ’ (கைகளில்). இறுதியில் விளக்குகளும் இமைக்காமல் அவர்களைப் பார்க்கின்றன — இது அனுமன் தனியொருவனாக விழித்திருப்பதன் குறிப்பு. எல்லோரும் உறங்குகிறார்கள், விளக்குகளும் அனுமனும் மட்டுமே விழித்திருக்கிறார்கள் — இந்த முரண் காட்சியின் நாடகத்தன்மையை மிகுவிக்கிறது. பெண்கள் ஒருவரோடொருவர் பின்னிக் கிடப்பது அவர்களுடைய தோழமையையும், ஒரே கணவனிடம் அனைவருக்கும் உள்ள அன்பையும் குறிக்கிறது; சக்களத்திகளுக்கு இன்பம் செய்வதும் அதையே காட்டுகிறது. ராவணனின் அந்தப்புரத்தில் சண்டை இல்லை, மாறாக நல்லிணக்கம் — இதுவும் அவனுடைய செல்வச் சிறப்பின் ஓர் அங்கம். ஆயினும் இந்த இன்பக் கூட்டத்தில் சீதை இல்லை; ஆகவே அனுமனின் தேடல் மேலும் தொடர்கிறது.
ராஜரிஷிகள், அந்தணர்கள், தைத்தியர்கள், கந்தர்வர்கள், ராக்ஷசர்கள் ஆகியோரின் கன்னியர் அவனுடைய காமத்துக்கு வசப்பட்டு அவனுக்கு மனைவியர் ஆயினர். போரை விரும்பிய ராவணனால் அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் கவர்ந்துவரப்பட்டனர்; சிலரோ மன்மதனால் மயக்கப்பட்டு, காமக்களிப்போடு தாமாகவே வந்தனர். அங்கே எந்தப் பெண்ணும் வலிந்து பெறப்படவில்லை — வீரத்தோடு கூடிய அவனுடைய குணத்தாலேயே அவர்கள் பெறப்பட்டனர்; சிறந்தவனுக்கே உரியவளான ஜனகன் மகளைத் தவிர, வேறொருவனை விரும்பியவளோ, முன்பு வேறொருவனுக்கு உரியவளோ ஒருத்தியும் அங்கு இல்லை. நற்குலத்தில் பிறவாதவளோ, அழகில் குறைந்தவளோ, திறமையற்றவளோ, பணிவிடை அறியாதவளோ, மனவலிமை குறைந்தவளோ, கணவன் விரும்பாதவளோ எவளும் அவனுக்கு மனைவியாக இருக்கவில்லை. அப்போது நல்லறிவுடைய வானர வேந்தனுக்கு ஓர் எண்ணம் தோன்றியது — ‘இந்தப் பெரிய ராக்ஷச அரசனின் மனைவியர் எவ்வாறோ, அவ்வாறே ராகவனின் தர்மபத்தினியும் இருப்பாளானால், இவனுக்கு நலமே விளையும்.’ மீண்டும் தெளிந்த மனத்தோடு அவன் எண்ணினான் — ‘சீதை குணங்களால் நிச்சயமாக மேம்பட்டவள்; ஆயினும் இந்த மகாத்மாவான இலங்கை வேந்தன் அவளிடம் கொடிய, இழிவான செயலைச் செய்துவிட்டான்.’ இறுதி நான்கு சுலோகங்களும் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்தவை. இங்கே அனுமனின் சிந்தனை இரு வழிகளில் செல்கிறது. முதலில் அவன் ராவணனின் மனைவியரின் இயல்பை ஆராய்கிறான் — அவர்கள் அனைவரும் தம் விருப்பப்படியே, ராவணனின் குணத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு வந்தவர்கள்; நற்குலத்தவர், அழகியவர், திறமையுடையவர், மனவலிமையுடையவர்; சீதை ஒருத்தியே முன்பு வேறொருவனுக்கு உரியவள், வலிந்து கவரப்பட்டவள். ஆகவே சீதையைக் கவர்ந்தது ராவணனின் பிற திருமணங்களிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது. பிறகு அவன் நல்லெண்ணத்தோடு சிந்திக்கிறான் — சீதையும் தன் கணவனோடு அவ்வாறே சுகமாக வாழ்வாளானால் ராவணனுக்கு நலம் விளையும்; அதாவது சீதையைத் திருப்பி அளிப்பதே ராவணனுக்கு நன்மை. இறுதியில் ‘ஆத்தரூப:’ — மனம் தெளிந்தவனாக — அவன் முடிவுசெய்கிறான்: சீதை குணங்களால் எல்லாப் பெண்களையும்விட மேம்பட்டவள்; ராவணனோ அவளிடம் இழிவான செயலைச் செய்துவிட்டான். ராவணனைப் பற்றிய ‘மகாத்மா’ என்ற அடைமொழி வஞ்சப்புகழ்ச்சியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது — பெரியவனாக இருந்தும் அவன் இழிந்த செயலைச் செய்தான். ‘போரை விரும்பியவனால் கவர்ந்துவரப்பட்டனர்’ என்ற சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; இங்கே அது வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது; அடுத்து வரும் ‘வலிந்து பெறப்படவில்லை’ என்ற சுலோகத்தோடு அது சற்று முரண்படுகிறது; அது அச்சுப்பதிப்பின் இயல்பு. ‘ராகவனின் தர்மபத்தினி’ என்ற சொல்லால் அனுமன் சீதையின் தர்மபத்தினி நிலையை உறுதிப்படுத்துகிறான் — அவள் ராமனால் தர்மப்படி மணக்கப்பட்டவள்; ஆகவே அவள்மீது ராவணனுக்கு உள்ள ஈர்ப்பு தர்மத்துக்கு முரணானது. இவ்வாறு சர்க்கம் செல்வத்தின் நீண்ட வருணனையிலிருந்து தர்மச் சிந்தனையை நோக்கித் திரும்புகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे नवमः सर्गः॥ ९॥