॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 8

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

மீண்டும் புஷ்பக விமானத்தைக் காணுதல்

மாளிகையின் நடுவே நின்ற அனுமன் பெரிய விமானத்தைக் காணுதல், விசுவகர்மா உருவாக்கிய அதன் அளவிடற்கரிய தன்மை, மனம்போல் செல்லும் இயல்பு, பூதகணங்கள் அதைச் சுமந்து செல்லுதல்

ராவணனின் மாளிகையின் நடுவே நின்ற அறிவுடைய வாயுமைந்தனான அந்த வானரன், மணிகளாலும் ரத்தினங்களாலும் வண்ணமுற்ற, உருக்கிய ஜாம்பூநதப் பொன்னாலான பின்னல்களால் அமைக்கப்பட்ட அந்தப் பெரிய விமானத்தை மீண்டும் கண்டான். அதன் வடிவமைப்பு அளவிடற்கரியது; விசுவகர்மா தானே ‘நன்று’ என்று மதித்து அதை உருவாக்கினார். வானத்தை அடைந்து காற்றின் வழியில் நிலைபெற்ற அது, சூரியன் செல்லும் பாதையின் அடையாளம்போல் விளங்கியது. அங்கே எந்தப் பொருளும் முயற்சியின்றிச் செய்யப்படவில்லை; எதுவும் விலைமதிப்புள்ள ரத்தினம் இல்லாமல் இருக்கவில்லை. அங்கே இருந்த சிறப்புகள் தேவர்களின் விமானங்களிலும் காணப்படுவதில்லை; அங்கே எதுவுமே பெருஞ்சிறப்பு இல்லாததாக இருக்கவில்லை. முந்தைய சர்க்கத்தில் புஷ்பகத்தின் வெளித்தோற்றம் வருணிக்கப்பட்டது; இந்தச் சர்க்கத்தில் அதன் உருவாக்கத்தின் இயல்புகடந்த தன்மையும் தெய்விகத் தோற்றமும் சொல்லப்படுகின்றன. ‘இல்லை … இல்லை’ என்று எதிர்மறைகளை மீண்டும் மீண்டும் அடுக்குவதால் கவிஞர் அதன் முழுமையான நிறைவை உறுதிப்படுத்துகிறார். விசுவகர்மா தேவர்களின் சிற்பி; அவர் புஷ்பகத்தைப் பிரம்மனுக்காக உருவாக்கினார், பிரம்மன் அதைக் குபேரனுக்கு அளித்தார், ராவணன் குபேரனை வென்று அதைப் பறித்துக்கொண்டான் — இந்தக் கதை அடுத்த சர்க்கத்தில் தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. ‘சூரியன் செல்லும் பாதையின் அடையாளம்’ என்ற உவமையால் விமானத்தின் உயரமும் ஒளியும் ஒருசேரக் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

அந்த விமானம் தவத்தாலும், மன ஒருமைப்பாட்டாலும், வீரத்தாலும் ஈட்டப்பட்டது; மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி எண்ணியபடியே அது செல்லும்; பலவகைச் சிறப்பான அமைப்புகளால் உருவாக்கப்பட்டது; ஆங்காங்கே ஒத்த சிறப்புகளோடு வடிவமைக்கப்பட்டது. மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தியவுடன் விரைந்து செல்லும்; காற்றுக்கு இணையான வேகமுடையது; பிறரால் அணுக முடியாதது; புண்ணியம் செய்த, பெருஞ்செல்வமுடைய, புகழ்பெற்ற மகாத்மாக்களின் இன்பத்துக்குச் சிறந்த உறைவிடம்போல் இருந்தது. தனிச்சிறப்பான ஓர் இடத்தைச் சார்ந்து வானின் ஒரு தனிப்பகுதியில் நிலைபெற்ற, பல சிகரங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட, விந்தையான கூம்புகளுடைய, மனத்தைக் கவரும், சரத்கால நிலவைப்போல் தூய்மையான அது, ஒரு மலையின் உச்சிபோல் ஒளிர்ந்தது. குண்டலங்களால் ஒளிரும் முகங்களுடைய, பேருணவு உண்ணும், வானில் திரியும், இரவில் உலவும், உருட்டி விழிக்கும் விசாலமான கண்களுடைய, பெருவேகமுடைய பூதகணங்கள் ஆயிரக்கணக்கில் அதைச் சுமந்து சென்றன. வசந்தகால மலர்க்குவியல்களால் காண்பதற்கு அழகானதும், வசந்த மாதத்தைவிடவும் அழகான தோற்றமுடையதுமான அந்தச் சிறந்த புஷ்பக விமானத்தை, வானர வீரர்களில் தலைசிறந்தவன் அங்கே கண்டான். இந்தச் சர்க்கம் எட்டே சுலோகங்களில் முடிகிறது; அவை அனைத்தும் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்தவை. புஷ்பகம் ராவணனின் தவத்துக்கும் வீரத்துக்கும் கிடைத்த பலன்; அதைப் பூதகணங்கள் சுமக்கின்றன — இது அவனுடைய ஆற்றலின் அடையாளம். இறுதியில் ‘வசந்த மாதத்தைவிடவும் அழகான தோற்றமுடையது’ என்பது வேற்றுமை அணி (வ்யதிரேகம்) — உவமேயம் உவமானத்தைவிட மேலானது. ‘மன:ஸமாதானவிசாரசாரிணம்’ (மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி எண்ணியபடி செல்வது) என்ற சொல்லால் விமானத்தின் தனிச்சிறப்பு சொல்லப்படுகிறது — அது உரிமையாளனின் மனவிருப்பப்படியே இயங்குகிறது, வேறு எந்த இயந்திரத்தாலும் அல்ல. அனுமனும் வாயுவின் மைந்தன், புஷ்பகமும் காற்றுக்கு இணையான வேகத்தில் செல்வது — இது ஒரு நுட்பமான ஒற்றுமை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डेऽष्टमः सर्गः॥ ८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க