॥वाल्मीकिरामायणम् യുദ്ധകാണ്ഡം · 38-ാം സർഗ്ഗം

യുദ്ധകാണ്ഡം

സർഗ്ഗം

സുവേലാരോഹണം

സുവേലത്തിൽ കയറാനുള്ള രാമന്റെ സങ്കല്പം, രാവണനോടുള്ള രോഷം, വാനരയൂഥപന്മാരോടൊപ്പം പർവതാരോഹണം, ലങ്കാദർശനം, സുവേലത്തിന്റെ മുകളിൽ രാത്രിവാസം

സുവേലത്തിൽ കയറാൻ തീരുമാനിച്ച്, ലക്ഷ്മണൻ പിന്തുടരുന്ന രാമൻ സുഗ്രീവനോടും, ധർമജ്ഞനും അനുരക്തനും മന്ത്രജ്ഞനും വിധിജ്ഞനുമായ നിശാചരൻ വിഭീഷണനോടും അതിമധുരമായ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞു: ‘നൂറുകണക്കിനു ധാതുക്കൾ നിറഞ്ഞ പർവതശ്രേഷ്ഠമാണ് ഈ സുവേലം. നമ്മളെല്ലാം ഇതിൽ കയറും, ഈ രാത്രി ഇവിടെത്തന്നെ വസിക്കും. ഇവിടെനിന്ന് ആ രാക്ഷസന്റെ വാസസ്ഥാനമായ ലങ്കയെ നോക്കിക്കാണും; ആ ദുരാത്മാവ് സ്വന്തം മരണത്തിനായിത്തന്നെയാണ് എന്റെ ഭാര്യയെ അപഹരിച്ചത്.’ പിന്നെ രാമൻ രാവണന്റെ ദോഷങ്ങൾ ഓർക്കുന്നു: ‘അവൻ ധർമം അറിഞ്ഞില്ല, സദാചാരം അറിഞ്ഞില്ല, കുലമഹിമയും അറിഞ്ഞില്ല; രാക്ഷസന്റെ നീചബുദ്ധികൊണ്ടു മാത്രമാണ് ആ നിന്ദ്യകർമം ചെയ്തത്. ആ അധമന്റെ പേരു കേൾക്കുമ്പോൾത്തന്നെ എന്റെ രോഷം വർധിക്കുന്നു. ആ ഒരു നീചന്റെ അപരാധംകൊണ്ട് സകല രാക്ഷസരുടെയും വധം ഞാൻ കാണും. കാലപാശത്തിനു വശംവദനായ ഒരുവൻ മാത്രമാണ് പാപം ചെയ്യുന്നത്, എന്നാൽ അവന്റെ സ്വന്തം അപരാധംകൊണ്ട് കുലം മുഴുവൻ നശിക്കുന്നു.’ ഇവിടെ രാമന്റെ ക്രോധം വ്യക്തിപരമല്ല, ധർമരക്ഷയ്ക്കായുള്ളതാണെന്ന് കവി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. രാക്ഷസകുലത്തിന്റെ നാശത്തിനു കാരണം രാവണനാണ് എന്ന ഭാവികഥയുടെ വിത്തും ഇവിടെ പാകിയിരിക്കുന്നു. ഒരാളുടെ ദോഷംകൊണ്ട് കുലക്ഷയം എന്ന നീതിവാക്യം എല്ലാ കാലത്തും സത്യമാണ്. രാമന്റെ വാക്കിൽ ശാന്തിയും കാണാം — യുദ്ധത്തിനുമുൻപ് ശത്രുവിന്റെ നഗരം കാണാൻ അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, എടുത്തുചാടി പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. ‘ധർമജ്ഞൻ, മന്ത്രജ്ഞൻ, വിധിജ്ഞൻ’ എന്ന വിഭീഷണന്റെ വിശേഷണങ്ങൾ അവന്റെ വിശ്വസനീയത ഉറപ്പിക്കുന്നു, കാരണം അവനും ഒരു രാക്ഷസനാണല്ലോ. അവന്റെ ഉപദേശം യുദ്ധത്തിൽ ഏറെ ഉപകാരപ്പെടും. രാമൻ രാവണന്റെ പേരു സ്വയം ഉച്ചരിക്കുന്നില്ല; ‘ആ രാക്ഷസൻ’, ‘ദുരാത്മാവ്’, ‘രാക്ഷസാധമൻ’ എന്നു മാത്രമാണ് പറയുന്നത് — അതിലൂടെ അവനോടുള്ള അവജ്ഞ പ്രകടമാകുന്നു. ‘മരണാന്തായ ഹൃതാ’ (മരണത്തിനായി അപഹരിച്ചു) എന്ന വാക്കിലൂടെ സീതാപഹരണംതന്നെ രാവണന്റെ മരണത്തിനു കാരണമാകുമെന്ന നിശ്ചയവും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഈ സങ്കല്പം പർവതാരോഹണത്തിന്റേതു മാത്രമല്ല, യുദ്ധാരംഭത്തിന്റെയും സൂചനയാണ്.

ഇങ്ങനെ രാവണനോടു ക്രോധത്തോടെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ രാമൻ രാത്രി വസിക്കാനായി വിചിത്രമായ ചരിവുകളുള്ള സുവേലത്തിൽ കയറി. മഹാപരാക്രമത്തിൽ തത്പരനായ ലക്ഷ്മണൻ ശ്രദ്ധയോടെ ശരത്തോടുകൂടിയ വില്ലുയർത്തിപ്പിടിച്ച് അവന്റെ പിന്നാലെ ചെന്നു. തുടർന്ന് അമാത്യന്മാരോടും വിഭീഷണനോടുംകൂടി സുഗ്രീവൻ പിന്നാലെ കയറി. ഹനുമാൻ, അംഗദൻ, നീലൻ, മൈന്ദൻ, ദ്വിവിദൻ, ഗജൻ, ഗവാക്ഷൻ, ഗവയൻ, ശരഭൻ, ഗന്ധമാദനൻ, പനസൻ, കുമുദൻ, ഹരൻ, യൂഥപനായ രംഭൻ, ജാംബവാൻ, സുഷേണൻ, മഹാമതിയായ ഋഷഭൻ, മഹാതേജസ്വിയായ ദുർമുഖൻ, ശതവലി എന്ന വാനരൻ — ഇവരും വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവരും വായുവേഗമുള്ളവരും മലകളിൽ ചരിക്കുന്നവരുമായ മറ്റനേകം വാനരന്മാരും നൂറുകണക്കിന് രാഘവൻ ഇരുന്ന ആ പർവതത്തിൽ കയറി. അധികം താമസിയാതെ അവർ പർവതത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗത്തും കയറി നിലയുറപ്പിച്ചു. ഇവിടെ കവി യൂഥപന്മാരുടെ പേരുകൾ എണ്ണുന്നു; അതിലൂടെ സേനയുടെ വിസ്താരവും പ്രമുഖവീരന്മാരുടെ ബാഹുല്യവും സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ലക്ഷ്മണന്റെ വില്ലേന്തൽ അവന്റെ നിത്യജാഗ്രത കാണിക്കുന്നു — വിശ്രമസ്ഥലത്തുപോലും അവൻ രാമന്റെ രക്ഷയ്ക്കു സജ്ജനാണ്. മലകളിൽ ചരിക്കുന്ന വാനരന്മാർക്ക് പർവതാരോഹണം സ്വാഭാവികമാണ്; അതിനാൽ അവർ വേഗം ശിഖരത്തിലെത്തി. ജാംബവാൻ, സുഷേണൻ, ദുർമുഖൻ എന്നിവരുടെ പേരുകൾ സമീക്ഷിതപാഠത്തിൽ ഇവിടെയില്ല. യൂഥപന്മാരുടെ ക്രമവും അർഥവത്താണ് — ആദ്യം വിഭീഷണനോടുകൂടിയ സുഗ്രീവൻ, പിന്നെ പ്രമുഖസേനാപതികൾ, പിന്നെ മറ്റു നൂറുകണക്കിനു വാനരന്മാർ — ഇങ്ങനെ സേനയുടെ ശ്രേണീവിന്യാസം വ്യക്തമാകുന്നു. ക്രുദ്ധനായിരുന്നിട്ടും രാമൻ സംയമം കൈവിടുന്നില്ല — അവൻ ആദ്യം പർവതത്തിൽ കയറുന്നത് വസിക്കാനാണ്, ഉടനെ ആക്രമിക്കാനല്ല. ഇതാണ് യുദ്ധനീതി — ശത്രുനഗരത്തിന്റെ സ്ഥിതി കണ്ട്, സേനയ്ക്കു വിശ്രമം നൽകി, പിന്നെ മാത്രമേ പ്രഹരിക്കാവൂ. ‘വായുവേഗപ്രവണാഃ’ (വായുവേഗമുള്ളവർ) എന്ന വാനരന്മാരുടെ വിശേഷണം അവരുടെ സ്വഭാവം കാണിക്കുന്നു; അവർ യുദ്ധത്തിന് ഉത്സുകരാണ്, എങ്കിലും രാമന്റെ ആജ്ഞ അനുസരിക്കുന്നു. എല്ലാ യൂഥപന്മാരും രാമന്റെ അരികിൽത്തന്നെ നിൽക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നതിലൂടെ അവരുടെ ഭക്തിയും സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

അതിന്റെ ശിഖരത്തിൽ നിന്ന വാനരയൂഥപന്മാർ ആകാശത്തിൽ തൂങ്ങിനിൽക്കുന്നതുപോലുള്ള ആ നഗരം കണ്ടു — ഉത്തമകവാടങ്ങളുള്ളതും ശ്രേഷ്ഠമായ കോട്ടമതിലുകളാൽ ശോഭിക്കുന്നതും രാക്ഷസരാൽ നിറഞ്ഞതുമായ മനോഹരിയായ ലങ്കയെ. ഉത്തമമായ കോട്ടമതിലുകളിൽ നിന്നിരുന്ന നീലവർണരായ രാക്ഷസർ, മതിലിനു മുകളിൽ മറ്റൊരു മതിൽ കെട്ടിയതുപോലെ കാണപ്പെട്ടു. യുദ്ധം കൊതിക്കുന്ന ആ രാക്ഷസരെ കണ്ട് വാനരന്മാരെല്ലാം രാമൻ നോക്കിനിൽക്കെ പലതരത്തിലുള്ള വലിയ നാദങ്ങൾ മുഴക്കി. ‘മറ്റൊരു മതിൽ’ എന്ന ഉപമ രാക്ഷസരുടെ ബാഹുല്യവും നിശ്ചലതയും കാണിക്കുന്നു. ഉയർന്ന സ്ഥലത്തുനിന്നു കാണുമ്പോൾ ലങ്ക ആകാശത്തിൽ തൂങ്ങിനിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു, കാരണം അതു ത്രികൂടത്തിന്റെ ശിഖരത്തിലാണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. മൂലത്തിൽ പതിനേഴാം ശ്ലോകം ഒരൊറ്റ അർധം മാത്രമാണ് — ഇതാണ് അച്ചടിപ്പതിപ്പിന്റെ രൂപം. സുന്ദരകാണ്ഡത്തിൽ ഹനുമാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ് ലങ്കയിൽ കടന്നത്; ഇപ്പോൾ വാനരസേന മുഴുവനും ആ നഗരം നേരിട്ടു കാണുന്നു. ശത്രുവിനെ കണ്ടുള്ള വാനരന്മാരുടെ നാദം അവരുടെ ഉത്സാഹവും നിർഭയതയും പ്രകടമാക്കുന്നു, രാക്ഷസരുടെ മനസ്സിൽ ഭയം ജനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. രാമന്റെ സാന്നിധ്യമാണ് അവരുടെ ബലം; അതിനാൽ അവന്റെ മുന്നിൽവച്ചുതന്നെ അവർ ഗർജിക്കുന്നു.

പിന്നീട് സന്ധ്യയാൽ ചുവപ്പിക്കപ്പെട്ട സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു; പൂർണചന്ദ്രനാൽ പ്രകാശിതമായ രാത്രി ആരംഭിച്ചു. അപ്പോൾ വാനരസേനാപതിയായ രാമൻ, വിഭീഷണനാൽ അഭിനന്ദിക്കപ്പെട്ടും സൽക്കരിക്കപ്പെട്ടും, ലക്ഷ്മണനോടും യൂഥപന്മാരുടെ സംഘങ്ങളോടുംകൂടി സുവേലത്തിന്റെ മുകളിൽ സുഖമായി വസിച്ചു. യുദ്ധത്തിനുമുൻപുള്ള ഈ ശാന്തമായ പൗർണമിരാത്രി വരാനിരിക്കുന്ന ഘോരസംഗ്രാമത്തിന്റെ വിപരീതചിത്രമാണ്. ഭാവിലങ്കാപതിയായതിനാൽ വിഭീഷണൻ ആതിഥേയനെപ്പോലെ രാമനെ സൽക്കരിക്കുന്നു. സർഗാന്തത്തിൽ വംശസ്ഥവൃത്തത്തിലൂടെ കവി വിശ്രമത്തിന്റെ ശാന്തചിത്രം പൂർത്തിയാക്കുന്നു.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डेऽष्टात्रिंशः सर्गः॥ ३८॥

തെറ്റ് അറിയിക്കുക

മൂലശ്ലോകങ്ങളോടും പദവിവരണത്തോടും കൂടി വായിക്കുക