॥वाल्मीकिरामायणम् ഉത്തരകാണ്ഡം · 95-ാം സർഗ്ഗം

ഉത്തരകാണ്ഡം

സർഗ്ഗം

സീതാശപഥത്തിന്റെ നിശ്ചയം

പല ദിവസങ്ങളിലെ ഗാനശ്രവണം, കുശലവന്മാർ സീതയുടെ പുത്രന്മാരാണെന്ന അറിവ്, വാല്മീകിയുടെ അടുത്തേക്കു ദൂതരെ അയയ്ക്കൽ, മുനിയുടെ അനുമതി, സഭയെ ക്ഷണിക്കൽ, പിറ്റേന്നു ശപഥം എന്ന നിശ്ചയം

മുനിമാരോടും രാജാക്കന്മാരോടും വാനരരോടുമൊപ്പം രാമൻ പല ദിവസങ്ങൾ പരമശുഭമായ ആ ഗീതം കേട്ടു. ആ ഗീതത്തിൽനിന്ന് കുശീലവന്മാർ സീതയുടെ പുത്രന്മാരാണെന്നറിഞ്ഞ് രാമൻ ആ സഭയുടെ മധ്യത്തിൽവെച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. സ്വന്തം ബുദ്ധിയാൽ ആലോചിച്ച് ശുദ്ധമായ പെരുമാറ്റമുള്ള വിശ്വസ്തരായ ദൂതന്മാരെ വിളിച്ച് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ‘ഇവിടെനിന്ന് ഭഗവാൻ വാല്മീകിയുടെ സമീപത്തേക്കു ചെന്ന് എന്റെ വാക്കു പറയുക — സീത ശുദ്ധമായ ആചാരമുള്ളവളാണെങ്കിൽ, അഥവാ കല്മഷമില്ലാത്തവളാണെങ്കിൽ, മഹാമുനിയുടെ അനുവാദം വാങ്ങി ഇവിടെ വന്ന് തന്റെ ശുദ്ധി തെളിയിക്കട്ടെ. മുനിയുടെ അഭിപ്രായവും സീതയുടെ മനോഗതവും അറിഞ്ഞ്, അവൾ വിശ്വാസം നൽകാൻ — തെളിവു നൽകാൻ — തയ്യാറാണോ എന്ന് എന്നെ വേഗം അറിയിക്കുക. നാളെ പ്രഭാതത്തിൽ ജനകപുത്രിയായ മൈഥിലി സഭാമധ്യത്തിൽ എന്റെതന്നെ ശുദ്ധീകരണത്തിനായി ശപഥം ചെയ്യട്ടെ.’ കുമാരന്മാർ സീതയുടെ പുത്രന്മാരാണെന്ന് രാമൻ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു? ഗീതത്തിലെ കഥയിൽനിന്നുതന്നെ — സീതാപരിത്യാഗവും വാല്മീകിയുടെ ആശ്രമത്തിലെ പുത്രജനനവും ഉത്തരകാണ്ഡത്തിൽ വർണിച്ചിട്ടുണ്ട്; ആ ഗാനം കേട്ടാണ് രാമൻ മനസ്സിലാക്കിയത്; ‘ആ കഥയിൽനിന്നുതന്നെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ഇതു മനസ്സിലായത്’ എന്ന് ഹിന്ദിവ്യാഖ്യാനവും പറയുന്നു. ‘മമൈവ ശോധനാർഥം’ (എന്റെതന്നെ ശുദ്ധീകരണത്തിനായി) എന്ന പദം ചിന്തനീയമാണ് — സീതയുടേതു മാത്രമല്ല, തന്റെതന്നെ അപവാദം നീങ്ങണമെന്ന് രാമൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ലോകാപവാദം രാജാവിനും കളങ്കമാണ്. ‘ആണെങ്കിൽ … അഥവാ ആണെങ്കിൽ’ എന്നിങ്ങനെ രണ്ടുതവണ സംശയരൂപം — സീത നിർദോഷയാണെന്ന് രാമന് അറിയാം; എങ്കിലും ലോകത്തിന്റെ മുന്നിൽ തെളിവ് ആവശ്യമാണ്. ‘ശുദ്ധസമാചാരാൻ’ (ശുദ്ധമായ പെരുമാറ്റമുള്ളവർ) എന്നത് ദൂതന്മാരുടെ വിശേഷണമാണ്; നാലാം ശ്ലോകത്തിൽ അതുതന്നെ സീതയുടെയും വിശേഷണമാണ് — കവി സൂക്ഷ്മമായ ഒരു സാമ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു. പല ദിവസം ഗാനം കേട്ടശേഷമാണ് രാമൻ നിശ്ചയിക്കുന്നത് — അദ്ദേഹം തിടുക്കം കാട്ടുന്നില്ല, ആലോചിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

രാഘവന്റെ പരമാദ്ഭുതമായ ഈ വാക്കു കേട്ട് ദൂതന്മാർ ‘ശരി’ എന്നു പറഞ്ഞ് മുനിശ്രേഷ്ഠൻ ഇരുന്നിടത്തേക്കു പോയി. ജ്വലിക്കുന്നവനും അളവറ്റ പ്രഭയുള്ളവനുമായ ആ മഹാത്മാവായ മുനിയെ നമസ്കരിച്ച് അവർ മൃദുവും മധുരവുമായ രാമവാക്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. അവരുടെ ആ ഭാഷണം കേട്ട് രാമന്റെ മനോഗതവും അറിഞ്ഞ് മഹാതേജസ്വിയായ മുനി പറഞ്ഞു: ‘അങ്ങനെയാകട്ടെ, നിങ്ങൾക്കു മംഗളം; രാഘവൻ പറയുന്നതുപോലെ സീത ചെയ്യും; ഭർത്താവാണല്ലോ സ്ത്രീക്കു ദൈവം.’ മുനി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ മഹൗജസ്സുകളായ രാജദൂതന്മാരെല്ലാം രാഘവന്റെ അടുത്തു മടങ്ങിയെത്തി മുനിവാക്യം മുഴുവൻ അറിയിച്ചു. സന്ദേശം കഠിനമായതിനാലാണ് — ഭാര്യയുടെ ശുദ്ധിയുടെ പരീക്ഷ — ദൂതന്മാർ മൃദുവായും മധുരമായും സംസാരിക്കുന്നത്. വാല്മീകിയും സീതയുടെ സമ്മതം ചോദിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് ‘ഭർത്താവു ദൈവം’ എന്നു പാതിവ്രത്യധർമം ഉദ്ഘോഷിക്കുന്നു — സീത ഭർത്താവിന്റെ ആജ്ഞ ലംഘിക്കില്ലെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം. ‘രാമന്റെ മനോഗതം അറിഞ്ഞ്’ എന്ന പദത്താൽ രാമന്റെ ഹൃദയത്തിലെ വ്യാകുലതയും മുനി മനസ്സിലാക്കുന്നു എന്നു സൂചിപ്പിക്കുന്നു — രാജാവ് ഭാര്യയെ വീണ്ടും സ്വീകരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, പക്ഷേ ലോകഭയത്താൽ തെളിവ് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. സമീക്ഷിതപതിപ്പിൽ ‘യഥാ തുഷ്യതി രാഘവഃ’ (രാഘവൻ തൃപ്തനാകുന്നതുപോലെ) എന്നാണു പാഠം, അച്ചടിയിൽ ‘യഥാ വദതി രാഘവഃ’ (രാഘവൻ പറയുന്നതുപോലെ). ‘ജ്വലന്തം’ (ജ്വലിക്കുന്നവൻ) എന്നത് മുനിയുടെ തപസ്തേജസ്സിന്റെ വർണനയാണ്; അതിലൂടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കിന്റെ പ്രാമാണ്യവും സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ദൂതന്മാർ മുനിയുടെ വാക്ക് ഒന്നും കൂട്ടിച്ചേർക്കാതെയും ഒന്നും വിട്ടുകളയാതെയും യഥാവിധി രാഘവനെ അറിയിക്കുന്നു — ഇതാണ് ദൂതധർമം.

തുടർന്ന് മഹാത്മാവായ വാല്മീകിയുടെ വാക്കു കേട്ട് ഹൃഷ്ടനായ കാകുത്സ്ഥൻ അവിടെ കൂടിയിരുന്ന ഋഷിമാരോടും രാജാക്കന്മാരോടും പറഞ്ഞു: ‘ശിഷ്യരോടുകൂടിയ പൂജ്യരും അനുചരന്മാരോടുകൂടിയ രാജാക്കന്മാരും ആഗ്രഹിക്കുന്ന മറ്റാരും — എല്ലാവരും സീതാശപഥം കാണട്ടെ.’ മഹാത്മാവായ രാഘവന്റെ ആ വാക്കു കേട്ട് എല്ലാ ഋഷിമുഖ്യരിൽനിന്നും വലിയ സാധുവാദം ഉയർന്നു. രാജാക്കന്മാരും മഹാത്മാവായ രാഘവനെ പ്രശംസിച്ചു: ‘നരശ്രേഷ്ഠാ, ഭൂമിയിൽ ഇത് അങ്ങയിൽ മാത്രമേ ചേരുകയുള്ളൂ, മറ്റാരിലുമില്ല.’ ഇങ്ങനെ ‘നാളെ’ എന്നു നിശ്ചയിച്ചശേഷം ശത്രുസൂദനനായ രാഘവൻ അപ്പോൾ എല്ലാവരെയും പറഞ്ഞയച്ചു. അവസാനത്തെ ശ്ലോകം ഔപച്ഛന്ദസികവൃത്തത്തിലാണ് — രാജസിംഹനും മഹാത്മാവും മഹാന്മാരിൽ മഹാനുഭാവനുമായ അദ്ദേഹം പിറ്റേന്നത്തെ ശപഥത്തിന്റെ നിശ്ചയം നന്നായി ആലോചിച്ച് എല്ലാ മുനിമാരെയും രാജാക്കന്മാരെയും പറഞ്ഞയച്ചു. രാമന്റെ ഹർഷം ഇവിടെ ശ്രദ്ധേയമാണ് — സീതയുടെ ശുദ്ധിയുടെ പരസ്യമായ തെളിവ് നാളെ ലഭിക്കും, തുടർന്ന് അവളെ വീണ്ടും സ്വീകരിക്കാം എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷ. എന്നാൽ അടുത്ത സർഗത്തിൽ മറ്റൊന്നാണു സംഭവിക്കാൻപോകുന്നതെന്ന് വായനക്കാരന് അറിയാം. ‘ത്വയ്യേവ ഭുവി നാന്യതഃ’ (ഭൂമിയിൽ അങ്ങയിൽ മാത്രം, മറ്റാരിലുമില്ല) എന്ന രാജാക്കന്മാരുടെ പ്രശംസ രാമന്റെ ധർമനിഷ്ഠയെ സ്തുതിക്കുന്നു — ലോകത്തിനുവേണ്ടി സ്വന്തം ഭാര്യയെപ്പോലും അദ്ദേഹം പരീക്ഷയിൽ നിർത്തുന്നു. ഈ ശ്ലോകത്തിന്റെ ഒടുവിലുള്ള ‘മഹതോ മഹാനുഭാവഃ’ എന്നതുൾപ്പെടെയുള്ള മൂന്നു വിശേഷണങ്ങൾ രാമന്റെ ഗൗരവം വീണ്ടും വീണ്ടും വർണിക്കുന്നു. സമീക്ഷിതപതിപ്പിൽ അവസാനശ്ലോകമില്ല; അതു വൾഗേറ്റ് പാഠത്തിന്റെ ഉപസംഹാരമാണ്. എല്ലാവരും സാക്ഷികളാകട്ടെ എന്നാണ് രാമന്റെ ആഗ്രഹം — ശപഥം രഹസ്യമല്ല, പരസ്യമാണ്; അങ്ങനെ ലോകാപവാദത്തിന്റെ വേരുതന്നെ പിഴുതെറിയപ്പെടണമെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയം.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे पञ्चनवतितमः सर्गः॥ ९५॥

തെറ്റ് അറിയിക്കുക

മൂലശ്ലോകങ്ങളോടും പദവിവരണത്തോടും കൂടി വായിക്കുക