॥वाल्मीकिरामायणम् സുന്ദരകാണ്ഡം · 60-ാം സർഗ്ഗം

സുന്ദരകാണ്ഡം

സർഗ്ഗം

അംഗദന്റെ ലങ്കാവിജയനിർദേശവും ജാംബവാന്റെ വിലക്കും

മൈന്ദ-ദ്വിവിദന്മാരുടെ ബലം, ‘ഞാൻ ഒരുവൻതന്നെ മതി’, സീതയെ ജയിച്ചുകൊണ്ടുവരാനുള്ള നിർദേശം, ജാംബവാന്റെ വിവേകം — രാമന്റെ പ്രതിജ്ഞ വ്യർഥമാക്കരുത്

ആ ഹനുമാന്റെ ആ വാക്കു കേട്ട് ബാലിപുത്രനായ അംഗദൻ പറഞ്ഞു — ‘അശ്വിനീപുത്രന്മാരും മഹാവേഗമുള്ളവരും ബലവാന്മാരുമായ ഈ വാനരന്മാർ, മൈന്ദനും ദ്വിവിദനും, പിതാമഹന്റെ വരത്താൽ അഹങ്കാരംപൂണ്ട് പരമമായ ദർപ്പത്തിലാണ്. അശ്വിനീദേവന്മാരെ ബഹുമാനിക്കാനായി സർവലോകപിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവു പണ്ട് ഇവർക്ക് ആരാലും വധിക്കപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള അതുല്യമായ വരം നൽകി. വരത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്താൽ മത്തരായ ഈ മഹാബലരായ വീരന്മാർ ദേവന്മാരുടെ വലിയ സൈന്യത്തെ തകർത്ത് സുരന്മാരുടെ അമൃതു കുടിച്ചു. ക്രുദ്ധരായാൽ കുതിരകളും രഥങ്ങളും ആനകളുമുള്ള ലങ്കയെ നശിപ്പിക്കാൻ ഇവർ രണ്ടുപേർ മാത്രം മതി; മറ്റു വാനരന്മാരെല്ലാം മാറിനിൽക്കട്ടെ. രാക്ഷസഗണങ്ങളോടുകൂടിയ ആ ലങ്കാപുരിയെയും മഹാബലനായ രാവണനെയും ശക്തിയോടെ നശിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ഒരുവൻതന്നെ മതി; അപ്പോൾ ബലവാന്മാരും ആത്മസംയമികളും അസ്ത്രവിദ്യ അഭ്യസിച്ചവരും ശക്തരും വിജയം കാംക്ഷിക്കുന്നവരുമായ വാനരവീരന്മാരായ നിങ്ങളോടൊപ്പമാകുമ്പോൾ പറയാനുണ്ടോ! വായുപുത്രന്റെ ബലംകൊണ്ടുതന്നെ ലങ്ക ദഹിപ്പിക്കപ്പെട്ടുവെന്നു നാം കേട്ടല്ലോ. “ദേവിയെ കണ്ടു, എന്നാൽ കൊണ്ടുവന്നില്ല” എന്ന് അവിടെ രാമന്റെ അടുക്കൽ ചെന്ന് അറിയിക്കുന്നതു പൗരുഷത്തിനു പേരുകേട്ട നിങ്ങൾക്കു യോജിച്ചതായി ഞാൻ കാണുന്നില്ല. ഹരിസത്തമരേ, ദേവന്മാരും ദൈത്യന്മാരുമുള്ള ലോകങ്ങളിൽ ചാട്ടത്തിലോ പരാക്രമത്തിലോ നിങ്ങൾക്കു തുല്യനായി ആരുമില്ല. അതിനാൽ രാക്ഷസക്കൂട്ടങ്ങളോടുകൂടിയ ലങ്കയെ ജയിച്ച്, യുദ്ധത്തിൽ ആ രാവണനെ കൊന്ന്, സീതയെയും കൂട്ടി ലക്ഷ്യം സാധിച്ചവരായി ഹർഷഭരിതമനസ്സോടെ നമുക്കു പോകാം. ഹനുമാൻ രാക്ഷസവീരന്മാരെ കൊന്നുകഴിഞ്ഞിരിക്കെ, ജാനകിയെയും കൂട്ടി നമുക്കു പോകാം — ഇവിടെ മറ്റെന്തു ചെയ്യാനുണ്ട്? ജനകപുത്രിയെ രാമലക്ഷ്മണന്മാരുടെ നടുവിൽ കൊണ്ടുചെന്നു നിർത്താം. കിഷ്കിന്ധയിലുള്ള ആ വാനരശ്രേഷ്ഠരായ എല്ലാ വാനരന്മാരെയും വെറുതെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നതുകൊണ്ട് എന്തു പ്രയോജനം? നാംതന്നെ ചെന്ന് രാക്ഷസപ്രമുഖരെ കൊന്നശേഷം സുഗ്രീവനെയും ലക്ഷ്മണനോടുകൂടിയ രാഘവനെയും കാണുന്നതാണ് ഉചിതം.’ അംഗദന്റെ വാക്കു യുവരാജാവിന്റെ ഉത്സാഹത്തിന്റെ ഫലമാണ്. ഹനുമാന്റെ നിർദേശം സ്വീകരിച്ച് അവൻ അതു വിപുലീകരിക്കുന്നു. അശ്വിനീപുത്രന്മാരുടെ കഥ — ബ്രഹ്മവരത്താലുള്ള അവധ്യത, ദേവസൈന്യത്തിന്റെ പരാജയം, അമൃതപാനം — അവരുടെ അദ്ഭുതബലം കാണിക്കുന്നു. ‘ഞാൻ ഒരുവൻതന്നെ മതി’ മുതലായ നാല് അർധശ്ലോകങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ സർഗത്തിൽ ഹനുമാന്റെ വാക്കുകളായും അക്ഷരംപ്രതി അച്ചടിച്ചിട്ടുണ്ട്; ഇവിടെ അംഗദൻ അതേ വാക്കുകൾ സ്വയം പറയുന്നു — അച്ചടിയിലെ പുനരുക്തി അതേപടി സംരക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. അംഗദന്റെ മുഖ്യവാദം അഭിമാനത്തെ സംബന്ധിച്ചതാണ് — ‘കണ്ടു, കൊണ്ടുവന്നില്ല’ എന്ന അറിയിപ്പു വീരന്മാർക്ക് അപമാനകരമായാണ് അവനു തോന്നുന്നത്. രാമന്റെ അധ്വാനവും സൈന്യത്തിന്റെ ക്ലേശവും ഒഴിവാക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അംഗദന്റെ വാക്കിൽ യുവത്വസഹജമായ ഉത്സാഹവും വാനരന്മാരുടെ ബലത്തിലുള്ള വിശ്വാസവും ഹനുമാന്റെ കർമത്തിലുള്ള അഭിമാനവും ഒന്നുചേരുന്നു. മുമ്പ് അവൻ നിരാശനായിരുന്നു — സീതയെ കാണാതെ മടങ്ങിയാൽ സുഗ്രീവൻ ശിക്ഷിക്കുമെന്ന ഭയത്താൽ പ്രായോപവേശം ചെയ്യാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഹനുമാന്റെ വിജയത്താൽ അവന്റെ മനസ്സു മാറിയിരിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ അവൻ യുദ്ധം ചെയ്യാൻപോലും ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ‘വെറുതെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നതുകൊണ്ട് എന്ത്’ എന്ന വാക്കിലൂടെ കിഷ്കിന്ധയിലുള്ള വാനരന്മാരുടെ അധ്വാനം ഒഴിവാക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു — കുറച്ചു വീരന്മാരെക്കൊണ്ടു നമുക്കു ചെയ്യാവുന്ന കാര്യത്തിനു സൈന്യം മുഴുവൻ എന്തിനു ക്ലേശിക്കണം? ‘രാമലക്ഷ്മണന്മാരുടെ നടുവിൽ കൊണ്ടുചെന്നു നിർത്താം’ എന്ന ചിത്രം മനോഹരമാണ് — വാനരന്മാർ സീതയെ രാമന്റെ അരികിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നത്. അവന്റെ വാദം യുക്തിസഹമെന്നു തോന്നാം; എന്നാൽ അതിൽ രാമന്റെ ഇച്ഛയെക്കുറിച്ചുള്ള ആലോചനയില്ല; ഈ ദോഷമാണു തുടർന്നു ജാംബവാൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. ‘വായുപുത്രന്റെ ബലംകൊണ്ടുതന്നെ ലങ്ക ദഹിപ്പിക്കപ്പെട്ടു’ എന്ന് അംഗദൻ ഹനുമാന്റെ ബലം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു — ഒരു വാനരൻ മാത്രം ഇതു ചെയ്തെങ്കിൽ, എല്ലാവരും ചേർന്നാൽ എന്തു ചെയ്യില്ല എന്നാണ് അവന്റെ ഭാവം. അവന്റെ നിർദേശം സാഹസം നിറഞ്ഞതാണ്, എന്നാൽ ദൂതകർമത്തിന്റെ മര്യാദ അത് ആലോചിക്കുന്നില്ല; അതുകൊണ്ടാണു വൃദ്ധനായ ജാംബവാൻ മൃദുവായ വാക്കുകൊണ്ട് അവനെ വിലക്കുന്നത്; അങ്ങനെ യുവരാജാവിന്റെ മാനവും സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.

ഇങ്ങനെ സങ്കൽപമുറപ്പിച്ച ആ അംഗദനോട്, കാര്യമറിയുന്നവനും ഹരിസത്തമനുമായ ജാംബവാൻ അത്യന്തം പ്രീതനായി അർഥവത്തായ വാക്കു പറഞ്ഞു — ‘മഹാബുദ്ധിമാനായ മഹാകപേ, നീ പറയുന്ന ഈ ചിന്ത ഉചിതമല്ല. ഉത്തമമായ തെക്കേ ദിക്കിൽ അന്വേഷിക്കാനാണു കപിരാജാവും ബുദ്ധിമാനായ രാമനും നമ്മെ ആജ്ഞാപിച്ചത്, കൊണ്ടുവരാനല്ല. നാം എങ്ങനെയെങ്കിലും ജയിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന സീതയെ, തന്റെ കുലത്തെ മുൻനിർത്തുന്ന നൃപശാർദൂലനായ രാഘവൻ ഇഷ്ടപ്പെടില്ല. എല്ലാ കപിമുഖ്യരുടെയും മുന്നിൽവച്ചു സീതയെ താൻതന്നെ ജയിച്ചെടുക്കുമെന്നു പ്രതിജ്ഞ ചെയ്ത ആ രാജാവ് ആ പ്രതിജ്ഞ എങ്ങനെ വ്യർഥമാക്കും? അപ്പോൾ ചെയ്ത കർമവും വിഫലമാകും, അവനു സന്തോഷവും ഉണ്ടാകില്ല; വാനരശ്രേഷ്ഠരേ, കാണിച്ച വീര്യവും വ്യർഥമാകും. അതിനാൽ ലക്ഷ്മണനോടുകൂടിയ രാമനും മഹാതേജസ്വിയായ സുഗ്രീവനും എവിടെയോ, അവിടേക്ക് ഈ കാര്യം അറിയിക്കാൻ നമുക്കെല്ലാവർക്കും പോകാം. രാജപുത്രാ, ഭവാൻ കാണുന്നതുപോലെ ഈ ചിന്ത നമുക്കു സാധിക്കാത്തതല്ല; എന്നാൽ രാമന്റെ മനസ്സ് എങ്ങനെ ഉറച്ചിരിക്കുന്നുവോ, അതനുസരിച്ചു ഭവാൻ കാര്യസിദ്ധി കാണുക.’ ജാംബവാന്റെ വാക്കു വൃദ്ധന്റെ വിവേകത്തിന്റെ ആദർശമാണ്. അവൻ അംഗദന്റെ ഉത്സാഹത്തെ നിന്ദിക്കുന്നില്ല — ‘അത്യന്തം പ്രീതനായി’ എന്ന പദം, അവൻ അവന്റെ സാഹസത്തെ പ്രശംസിക്കുന്നുവെന്നു കാണിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവൻ മൂന്നു കാരണങ്ങൾ നൽകുന്നു — ആജ്ഞയുടെ പരിധി, രാമന്റെ പ്രതിജ്ഞ, രാമന്റെ കുലാഭിമാനം. ദൂതന്റെ കർത്തവ്യം സ്വാമിയുടെ ആജ്ഞ അനുസരിക്കലാണ്, അതിനെ ലംഘിക്കലല്ല. രാമൻ ക്ഷത്രിയനാണ്; അവന്റെ പത്നി അവന്റെ സ്വന്തം കൈക്കരുത്താൽത്തന്നെ മോചിപ്പിക്കപ്പെടണം — ഇതാണു ക്ഷത്രധർമം. ‘അതാണ് അവനു യോജിച്ചത്’ എന്നു മുൻസർഗത്തിൽ സീതയും ഇതുതന്നെ പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ സീതയുടെയും ജാംബവാന്റെയും അഭിപ്രായം ഒന്നുതന്നെ. അവസാനശ്ലോകം ഉപജാതിവൃത്തത്തിൽ രചിച്ചതാണ്; അതിൽ ‘നമുക്കു സാധിക്കാത്തതല്ല’ എന്ന ഇരട്ടനിഷേധപ്രയോഗംകൊണ്ടു ജാംബവാൻ വാനരന്മാരുടെ സാമർഥ്യം അംഗീകരിക്കുന്നു; എങ്കിലും രാമന്റെ ഇച്ഛയെ പ്രധാനമായി കരുതുന്നു. ഇതോടെ വാനരന്മാരെല്ലാം മധുവനത്തിലൂടെയുള്ള വഴിയേ കിഷ്കിന്ധയിലേക്കു പുറപ്പെടും.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे षष्टितमः सर्गः॥ ६०॥

തെറ്റ് അറിയിക്കുക

മൂലശ്ലോകങ്ങളോടും പദവിവരണത്തോടും കൂടി വായിക്കുക