॥वाल्मीकिरामायणम् സുന്ദരകാണ്ഡം · 31-ാം സർഗ്ഗം

സുന്ദരകാണ്ഡം

സർഗ്ഗം

ഹനുമാന്റെ രാമകഥാകഥനം

ദശരഥന്റെ ഗുണങ്ങൾ, രാമന്റെ വനയാത്ര, സീതാപഹരണം, സുഗ്രീവസഖ്യം, വാനരന്മാരുടെ അന്വേഷണം, സീതയുടെ വിസ്മയവും ഹനുമാനെ കാണലും

പലവിധത്തിൽ ആലോചിച്ചശേഷം മഹാബുദ്ധിമാനായ ഹനുമാൻ വൈദേഹിക്കു കേൾക്കാവുന്നവിധം — അതായത് അവൾ കേൾക്കുന്ന തരത്തിൽ — മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. അവൻ നേരിട്ട് അവളെ സംബോധന ചെയ്യുന്നില്ല, കഥ കേൾപ്പിക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു; അങ്ങനെ സീത ഭയപ്പെടാതിരിക്കും. കഥ ആരംഭിക്കുന്നത് രാമന്റെ പിതാവിന്റെ വർണനയോടെയാണ്. ദശരഥൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു — രഥങ്ങളാലും ആനകളാലും കുതിരകളാലും സമൃദ്ധൻ, പുണ്യശീലൻ, മഹാകീർത്തിമാൻ, ഇക്ഷ്വാകുക്കളിൽ മഹായശസ്വി. രാജർഷിമാരുടെ ഗുണങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, തപസ്സിൽ ഋഷിമാർക്കു തുല്യൻ, ചക്രവർത്തിമാരുടെ കുലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ, ബലത്തിൽ പുരന്ദരനായ ഇന്ദ്രനു സമൻ. അഹിംസയിൽ താൽപര്യമുള്ളവൻ, ക്ഷുദ്രബുദ്ധിയില്ലാത്തവൻ, കരുണാമയൻ, സത്യപരാക്രമൻ, ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിലെ മുഖ്യൻ, ലക്ഷ്മീവാൻ, ഐശ്വര്യം വർധിപ്പിക്കുന്നവൻ. രാജലക്ഷണങ്ങളെല്ലാം തികഞ്ഞവൻ, വിപുലമായ ഐശ്വര്യമുള്ളവൻ, രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, നാലു സമുദ്രങ്ങൾ അതിരിടുന്ന ഭൂമിയിൽ പ്രസിദ്ധൻ, സ്വയം സുഖിയും മറ്റുള്ളവർക്കു സുഖം നൽകുന്നവനുമായിരുന്നു അവൻ. ഇങ്ങനെ പിതാവിന്റെ മഹിമ ആദ്യം സ്ഥാപിച്ചിട്ട് ഹനുമാൻ പുത്രന്റെ കഥയ്ക്കു വേദിയൊരുക്കുന്നു. ഈ വംശവർണന കേൾക്കുമ്പോൾത്തന്നെ, വക്താവിനു തന്റെ ഭർതൃകുലത്തെക്കുറിച്ചു നന്നായി അറിയാമെന്നു സീത മനസ്സിലാക്കും. മധുരവും പരിചിതവുമായ വാക്കുകളാൽ അവളുടെ ഭയം പതുക്കെപ്പതുക്കെ അകലും. രാജവർണനയിൽ ധർമം, തപസ്സ്, ബലം, ദയ, കീർത്തി എന്നീ ഗുണങ്ങളെല്ലാം ഒരുമിച്ചു ശേഖരിച്ചിരിക്കുന്നു; അതുവഴി പുത്രന്റെ ഗുണങ്ങളുടെ മൂലം പിതാവിൽത്തന്നെ കാണപ്പെടുന്നു. കഥ പറയുന്ന ഈ ശൈലി പൗരാണികമാണ് — ആദ്യം വംശം, പിന്നെ നായകൻ.

ആ ദശരഥന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ജ്യേഷ്ഠപുത്രനാണ് താരാധിപനെപ്പോലെ — അതായത് ചന്ദ്രനെപ്പോലെ — മുഖമുള്ള രാമൻ; അവൻ വിശേഷജ്ഞനും എല്ലാ വില്ലാളികളിലും ശ്രേഷ്ഠനുമാണ്. തന്റെ സദാചാരത്തിന്റെയും സ്വജനങ്ങളുടെയും ജീവലോകത്തിന്റെയും ധർമത്തിന്റെയും രക്ഷകനാണ് ശത്രുക്കളെ തപിപ്പിക്കുന്ന അവൻ. ഇവിടെ ‘രക്ഷിതാ’ (രക്ഷകൻ) എന്ന പദം നാലുതവണ ആവർത്തിക്കുന്നു; അതുവഴി രക്ഷകത്വമാണ് രാമന്റെ പ്രധാനഗുണം എന്നു ദൃഢമാക്കപ്പെടുന്നു. സത്യപ്രതിജ്ഞനായ വൃദ്ധപിതാവിന്റെ വാക്കനുസരിച്ച് ആ വീരൻ ഭാര്യയോടും സഹോദരനോടുംകൂടി വനത്തിലേക്കു പോയി. അവിടെ മഹാവനത്തിൽ മൃഗയാർഥം ഓടിനടന്ന അവൻ ഇഷ്ടരൂപം ധരിക്കുന്ന ശൂരന്മാരായ അനേകം രാക്ഷസരെ വധിച്ചു. ജനസ്ഥാനത്തിലെ സംഹാരവും ഖരദൂഷണന്മാരുടെ മരണവും കേട്ട് രാവണൻ അമർഷത്തോടെ ജാനകിയെ അപഹരിച്ചു. ഹനുമാൻ ചുരുക്കിയെങ്കിലും ക്രമമായി കഥ പറയുന്നു — വനവാസത്തിനു കാരണം പിതാവിന്റെ സത്യം, അപഹരണത്തിനു കാരണം രാവണന്റെ അമർഷം. ഇങ്ങനെ സീതയുടെ ദുഃഖത്തിന്റെ മൂലം രാമന്റെ ദോഷമല്ല, രാക്ഷസന്റെ ക്രോധമാണ് എന്നു സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. തന്റെതന്നെ കഥ മറ്റൊരാളുടെ വായിൽനിന്നു കേൾക്കുന്ന സീത വിസ്മയിക്കുന്നു — ആളൊഴിഞ്ഞ ഈ അശോകവനത്തിൽ ഈ കഥ ആർക്കാണറിയുക? പിതാവിന്റെ വാക്കു പാലിക്കൽ, ഭാര്യയും സഹോദരനും ഒപ്പം പോകൽ, വനത്തിൽ ദുഷ്ടന്മാരെ നിഗ്രഹിക്കൽ — ഈ മൂന്നു വാക്യങ്ങളിൽത്തന്നെ അയോധ്യാകാണ്ഡത്തിന്റെയും ആരണ്യകാണ്ഡത്തിന്റെയും സാരം സംഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു. കേൾക്കുന്ന സീതയ്ക്ക് എല്ലാം അറിയാം; എന്നിരുന്നാലും വക്താവിന്റെ സത്യസന്ധത പരീക്ഷിക്കാൻ അവൾക്കു കഴിയും.

മൃഗരൂപംകൊണ്ടുള്ള മായയാൽ വനത്തിൽ രാമനെ വഞ്ചിച്ച് രാവണൻ സീതയെ അപഹരിച്ചു. പിന്നെ നിന്ദിക്കാനരുതാത്ത സീതയെ തിരഞ്ഞുനടന്ന രാമൻ വനത്തിൽ സുഗ്രീവൻ എന്ന വാനരനെ മിത്രമായി നേടി. ശത്രുനഗരങ്ങൾ ജയിക്കുന്ന രാമൻ ബാലിയെ വധിച്ച് മഹാത്മാവായ സുഗ്രീവനു കപിരാജ്യം നൽകി. സുഗ്രീവനാൽ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട, ഇഷ്ടരൂപം ധരിക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിനു വാനരന്മാർ ആ ദേവിയെ തിരഞ്ഞ് എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും പുറപ്പെട്ടു. ഞാൻ സമ്പാതിയുടെ വാക്കനുസരിച്ച്, ആ വിശാലാക്ഷിക്കുവേണ്ടി, നൂറു യോജന നീളമുള്ള സമുദ്രം വേഗത്തിൽ ചാടിക്കടന്നു. ഏതു രൂപവും ഏതു നിറവും ഏതു ലക്ഷണങ്ങളുമുള്ളവളെന്നു രാഘവനിൽനിന്നു ഞാൻ കേട്ടിരുന്നുവോ, അവളെ ഇതാ ഞാൻ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു — ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ വാനരശ്രേഷ്ഠൻ സംസാരം നിർത്തി. ഇവിടെ ഹനുമാൻ തന്റെ പേരു പറയുന്നില്ല, ‘ഞാൻ’ എന്നു മാത്രം പറയുന്നു; പരിചയപ്പെടുത്തലല്ല, വിശ്വാസമാണ് അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. അവസാനവാക്യം കഥയുടെ സമാപ്തിയും അന്വേഷണത്തിന്റെ സിദ്ധിയുമാണ് — ദീർഘമായ യാത്ര ഇവിടെ സഫലമായി. രാമൻ പറഞ്ഞ ലക്ഷണങ്ങൾ ഒത്തുചേർന്നു എന്നു പറയുന്നതിലൂടെ അവൻ സീതയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ഉറപ്പിക്കുന്നു; അതുവഴി താൻ രാമദൂതനാണെന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ കിഷ്കിന്ധാകാണ്ഡത്തിലെ സംഭവങ്ങൾ ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു — മിത്രലാഭം, ബാലിവധം, രാജ്യദാനം, ദിക്കുകളിലേക്കുള്ള നിയോഗം. സുഗ്രീവന്റെ ആജ്ഞയാൽ ആയിരക്കണക്കിനു വാനരന്മാർ പോയി, അവരിൽ ഒരുവൻ മാത്രമായ ഞാൻ ഇവിടെയെത്തി എന്നു വിനയത്തോടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സമ്പാതിയുടെ പേരു പറയുന്നതിലൂടെ അവൻ തന്റെ വഴിയുടെ പ്രമാണം നൽകുന്നു. ‘യഥാരൂപാം യഥാവർണാം’ (ഏതു രൂപവും ഏതു നിറവുമുള്ളവളെന്ന്) എന്ന വാക്ക് വിശേഷിച്ചും ഹൃദയസ്പർശിയാണ്; കാരണം, രാമൻ സ്വയം സീതയുടെ രൂപം വാനരന്മാർക്കു വർണിച്ചുകൊടുത്തു എന്ന് അതു സൂചിപ്പിക്കുന്നു — രാമൻ അവളെ മറന്നിട്ടില്ല.

അതു കേട്ട് ജാനകി അത്യധികം വിസ്മയിച്ചു. ചുരുണ്ട കേശാന്തമുള്ള, സുന്ദരമായ മുടിയുള്ള ആ ഭീരു, മുടികൊണ്ടു മൂടിയ മുഖം ഉയർത്തി ശിംശപാവൃക്ഷത്തിലേക്കു നോക്കി. കപിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും ഉപദിക്കുകളിലേക്കും നോക്കി, മനസ്സുമുഴുവൻ രാമനെ ഓർത്തുകൊണ്ട് അവൾ അത്യധികം ആഹ്ലാദിച്ചു. പിന്നെ വശങ്ങളിലേക്കും മുകളിലേക്കും താഴേക്കും നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അവൾ, അചിന്ത്യമായ ബുദ്ധിയുള്ളവനും വാനരാധിപനായ സുഗ്രീവന്റെ മന്ത്രിയുമായ വായുപുത്രനെ, ഉദയപർവതത്തിൽ നിൽക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ കണ്ടു. ഉപമയിലൂടെ ഹനുമാന്റെ തേജസ്സും അവന്റെ വരവിന്റെ ശുഭത്വവും സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു — സൂര്യോദയം രാത്രിക്ക് അന്ത്യം കുറിക്കുന്നതുപോലെ, ഇവനെ കാണുന്നത് സീതയുടെ ദുഃഖരാത്രിയുടെ അന്ത്യത്തിന്റെ ആരംഭമാണ്. ‘സർവാത്മനാ രാമമനുസ്മരന്തീ’ (മനസ്സുമുഴുവൻ രാമനെ ഓർത്തുകൊണ്ട്) എന്ന പദത്താൽ അവളുടെ ഹർഷത്തിന്റെ കാരണം വ്യക്തമാണ് — വക്താവല്ല, രാമന്റെ ഓർമതന്നെയാണ് അവളെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്നത്. അവൾ ആദ്യം ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു, പിന്നെ ദിക്കുകളിലേക്കു നോക്കുന്നു, ഒടുവിൽ വക്താവിനെ കാണുന്നു.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे एकत्रिंशः सर्गः॥ ३१॥

തെറ്റ് അറിയിക്കുക

മൂലശ്ലോകങ്ങളോടും പദവിവരണത്തോടും കൂടി വായിക്കുക