॥वाल्मीकिरामायणम् സുന്ദരകാണ്ഡം · 29-ാം സർഗ്ഗം

സുന്ദരകാണ്ഡം

സർഗ്ഗം

സീതയുടെ ശുഭശകുനങ്ങൾ

ഇടത്തേ കണ്ണും ഇടത്തേ കൈയും ഇടത്തേ തുടയും തുടിക്കുന്നു, വസ്ത്രം അല്പം ഊർന്നുവീഴുന്നു, സീതയുടെ ഹർഷം

അങ്ങനെയുള്ള അവസ്ഥയിലെത്തി വ്യഥിതയായ, നിന്ദിക്കാനരുതാത്ത, ഹർഷമെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട, അത്യന്തം ദീനമനസ്സായ ആ ശുഭയായ സീതയെ ശുഭനിമിത്തങ്ങൾ വന്നുചേർന്നു — ഐശ്വര്യമുള്ള മനുഷ്യനെ സേവകർ സ്വയം വന്നാശ്രയിക്കുന്നതുപോലെ. സുന്ദരമായ മുടിയുള്ള അവളുടെ, വളഞ്ഞ കൺപീലിനിരകളാൽ മൂടപ്പെട്ടതും കറുത്ത കൃഷ്ണമണിയും വിശാലമായ വെളുപ്പുമുള്ളതുമായ ഇടത്തേ കണ്ണ് മാത്രം, മീൻ തട്ടിയ താമരപോലെ തുടിച്ചു. വിലയേറിയ കാലാഗരുവും ചന്ദനവും പൂശാൻ യോഗ്യമായതും, അനുപമനായ പ്രിയതമൻ ഏറെക്കാലം തലയണയാക്കിയിരുന്നതും, മനോഹരമായി ഉരുണ്ടു തടിച്ചതുമായ ഇടത്തേ കൈ പെട്ടെന്നു വിറച്ചു. ചേർന്നിരിക്കുന്ന രണ്ടു തുടകളിൽ, ഗജേന്ദ്രന്റെ തുമ്പിക്കൈക്കു തുല്യമായ, തടിച്ച ഇടത്തേ തുട വീണ്ടും വീണ്ടും തുടിച്ചുകൊണ്ട്, രാമൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു എന്നപോലെ അറിയിച്ചു. അതുല്യമായ കണ്ണുകളും കൂർത്ത അഗ്രങ്ങളുള്ള പല്ലുകളും മനോഹരമായ ശരീരവുമുള്ള, നിന്നുകൊണ്ടിരുന്ന അവളുടെ, സ്വർണനിറമുള്ളതും അല്പം പൊടിപുരണ്ടതുമായ ശുഭവസ്ത്രം അല്പം ഊർന്നുവീണു. സ്ത്രീകൾക്ക് ഇടത്തേ അവയവങ്ങൾ തുടിക്കുന്നതു ശുഭഫലം നൽകും എന്നാണ് ശകുനശാസ്ത്രം; കണ്ണ്, കൈ, തുട എന്നിങ്ങനെ ക്രമത്തിൽ മൂന്ന് ഇടത്തേ അവയവങ്ങൾ തുടിക്കുന്നു, പിന്നെ വസ്ത്രം ഊർന്നുവീഴുന്നു — അതു പ്രിയസമാഗമത്തിന്റെ സൂചനയാണ്. കഴിഞ്ഞ സർഗത്തിൽ ത്രിജട പറഞ്ഞതുതന്നെ ഇവിടെ നേരിട്ടു സംഭവിക്കുന്നു. ഐശ്വര്യമുള്ളവന്റെ സേവകരെപ്പോലെ നിമിത്തങ്ങൾ സ്വയം വന്നുചേർന്നു എന്ന ഉപമ ശുഭത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ആഗമനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കൈയുടെ വർണനയിൽ, രാമൻ അതിനെ ഏറെക്കാലം തലയണയാക്കിയിരുന്നു എന്ന സൂചന പ്രേമത്തിന്റെ ഓർമ ഉണർത്തുന്നു. കവി ഇവിടെ സീതയുടെ സൗന്ദര്യം വിസ്തരിച്ചു വർണിക്കുന്നു — കണ്ണിന്റെ പീലികൾ, കൈയുടെ ഉരുൾച്ച, തുടയുടെ പുഷ്ടി, പല്ലുകളുടെ കൂർത്ത അഗ്രം. ദുഃഖാവസ്ഥയിലും അവളുടെ രൂപം നശിച്ചിട്ടില്ല എന്ന ത്രിജടയുടെ വാക്ക് ഇതുവഴി സമർഥിക്കപ്പെടുന്നു.

മുമ്പും നന്നായി ഫലിച്ചിട്ടുള്ള ഇവയും മറ്റുമായ നിമിത്തങ്ങളാൽ പ്രേരിതയായ സുന്ദരപുരികങ്ങളുള്ള സീത, കാറ്റും വെയിലുമേറ്റു വാടി നശിച്ചതുപോലെയായ വിത്ത് മഴയാൽ വീണ്ടും മുളയ്ക്കുന്നതുപോലെ, വീണ്ടും ആഹ്ലാദിച്ചു. തൊണ്ടിപ്പഴംപോലുള്ള ചുണ്ടുകളും മനോഹരമായ കണ്ണുകളും പുരികങ്ങളും കേശാന്തവും വളഞ്ഞ പീലികളും വെണ്മയേറിയ പല്ലുകളുമുള്ള അവളുടെ മുഖം രാഹുവിന്റെ വായിൽനിന്നു മോചിതനായ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ ശോഭിച്ചു. ശോകമകന്ന്, തളർച്ച നീങ്ങി, ജ്വരം ശമിച്ച്, ഹർഷത്താൽ മനസ്സുണർന്ന ആ ആര്യ, ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ ഉദിച്ച ചന്ദ്രനാൽ രാത്രി എന്നപോലെ, തന്റെ മുഖംകൊണ്ടു ശോഭിച്ചു. ഇവിടെ മൂന്ന് ഉപമകൾ — മഴയാൽ മുളയ്ക്കുന്ന ഉണങ്ങിയ വിത്ത്, രാഹുവിൽനിന്നു മോചിതനായ ചന്ദ്രൻ, ചന്ദ്രനുദിച്ച രാത്രി — ക്രമത്തിൽ നിരാശയിൽനിന്നു പ്രത്യാശയിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനം കാണിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ സർഗത്തിൽ വേണികൊണ്ടു പ്രാണൻ വെടിയാനൊരുങ്ങിയവൾ ഇപ്പോൾ ജ്വരം ശമിച്ചവളായിരിക്കുന്നു. ഈ ചെറിയ സർഗം അടുത്തതിലെ ഹനുമാന്റെ രംഗപ്രവേശത്തിനു ഭൂമിക ഒരുക്കുന്നു. ‘ആര്യാ’ എന്ന പദം അവളുടെ ഉദാത്തമായ ചരിത്രത്തെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. ചന്ദ്രന്റെ ഉപമ രണ്ടുതവണ പ്രയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു; അതുവഴി മുഖത്തിന്റെ പ്രകാശവും പ്രസാദവും ദൃഢമാക്കപ്പെടുന്നു.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे एकोनत्रिंशः सर्गः॥ २९॥

തെറ്റ് അറിയിക്കുക

മൂലശ്ലോകങ്ങളോടും പദവിവരണത്തോടും കൂടി വായിക്കുക