॥वाल्मीकिरामायणम् സുന്ദരകാണ്ഡം · 4-ാം സർഗ്ഗം

സുന്ദരകാണ്ഡം

സർഗ്ഗം

ഹനുമാന്റെ ലങ്കാപ്രവേശവും രാവണാന്തഃപുരപ്രവേശവും

വാതിലിലൂടെയല്ലാതെ പ്രാകാരം ചാടിക്കടക്കൽ, ശത്രുക്കളുടെ തലയിൽ ഇടതുകാൽ വയ്ക്കൽ, രാക്ഷസഗൃഹങ്ങളുടെ ശോഭ, ഗീതവാദ്യമന്ത്രധ്വനികൾ, മധ്യമഗുൽമത്തിലെ ചാരന്മാരും രക്ഷകരും, രാവണഗൃഹദർശനവും പ്രവേശവും

കപിസത്തമനും മഹാതേജസ്വിയുമായ ഹനുമാൻ, ഇഷ്ടരൂപം ധരിക്കുന്നവളും ശ്രേഷ്ഠയുമായ ലങ്ക എന്ന നഗരദേവതയെ വിക്രമത്താൽ ജയിച്ച്, തന്റെ വഴി നിർവിഘ്നമാക്കി. മഹാവീര്യനായ അവൻ വാതിലിലൂടെ പ്രവേശിച്ചില്ല; മറിച്ച് പ്രാകാരംതന്നെ ചാടിക്കടന്ന് അകത്തേക്കു കുതിച്ചിറങ്ങി; അങ്ങനെ രാത്രിയിൽ മഹാസത്ത്വനായ ആ കപികുഞ്ജരൻ ലങ്കയിൽ പ്രവേശിച്ചു. കപിരാജനായ സുഗ്രീവന്റെ ഹിതം ചെയ്തുകൊണ്ട് നഗരിയിൽ പ്രവേശിച്ച അവൻ ശത്രുക്കളുടെ തലയിലെന്നപോലെ ഇടതുകാൽ വച്ചു. സത്ത്വസമ്പന്നനായ മാരുതപുത്രൻ രാത്രിയിൽ പ്രവേശിച്ച്, വിതറിയ പൂക്കളാൽ ശോഭിക്കുന്ന മഹാപഥമായ രാജവീഥിയെ ആശ്രയിച്ചു. വാതിലിലൂടെയുള്ള പ്രവേശം അതിഥിയുടെയോ മിത്രത്തിന്റെയോ ധർമമാണ്; ശത്രുവിന്റെ നഗരിയിലാകട്ടെ വാതിലിലൂടെയല്ലാതെ പ്രവേശിക്കണം എന്ന നീതിയാണ് ഇവിടെ പിന്തുടരുന്നത്; അതിനാൽ വാതിൽകാവൽക്കാരുടെ ദൃഷ്ടിയും ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നു. ശത്രുനഗരത്തിൽ ഇടതുകാൽകൊണ്ടുള്ള പ്രവേശം അശുഭസൂചകമാണ് — ശത്രുക്കളുടെ വിനാശത്തിന്റെ മുന്നോടിയായ ലക്ഷണം എന്നാണ് ഭാവം. ‘ശത്രുക്കളുടെ തലയിൽ’ എന്ന വാക്യം ലാക്ഷണികമാണ് — അവരുടെ ശിരസ്സിൽ കാൽ വച്ചതുപോലെ, അവരുടെ ഗർവം ചവിട്ടിമെതിച്ചതുപോലെ. ഇതിനാൽ ഹനുമാന്റെ ആത്മവിശ്വാസവും സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു — ഒറ്റയ്ക്കാണെങ്കിലും ലങ്കയെ ജയിക്കാൻ സമർഥനെന്നപോലെയാണ് അവൻ പ്രവേശിക്കുന്നത്. രാത്രിയാണ് പ്രവേശത്തിനുള്ള സമയം എന്ന് മുൻസർഗത്തിൽ അവൻതന്നെ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നു; ഇപ്പോൾ ആ നിശ്ചയം അവൻ പ്രവൃത്തിയിലാക്കുന്നു.

പിന്നീട് കപി ആ രമ്യമായ ലങ്കാപുരിയിലേക്കു നീങ്ങി. ആ നഗരി ചിരികളുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള മുഴക്കങ്ങളാലും വാദ്യങ്ങളുടെ ഘോഷങ്ങളാലും നിറഞ്ഞിരുന്നു. വജ്രം, അങ്കുശം എന്നിവപോലുള്ള ചിഹ്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും വജ്രമയമായ ജാലകവലകളാൽ ഭൂഷിതവും മേഘംപോലെ വെളുത്തതുമായ ഗൃഹങ്ങളാൽ ആ രമ്യനഗരി മേഘങ്ങളാൽ ആകാശമെന്നപോലെ ശോഭിച്ചു. അപ്പോൾ രാക്ഷസഗണങ്ങളുടെ ശുഭഗൃഹങ്ങളാൽ ലങ്ക ജ്വലിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി — ആ ഗൃഹങ്ങൾ വെൺമേഘങ്ങൾപോലുള്ളവയും വിചിത്രങ്ങളും പത്മാകാരത്തിലും സ്വസ്തികാകാരത്തിലും നിർമിച്ചവയുമായിരുന്നു. ‘വർധമാനം’ എന്നു പേരുള്ള ഗൃഹങ്ങളാലും അത് എല്ലാ ഭാഗത്തും നന്നായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. വിചിത്രമായ പുഷ്പമാലകളാൽ ആഭരണങ്ങളാലെന്നപോലെ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ആ നഗരിയെ, കപിരാജന്റെ ഹിതം ചെയ്യുന്നവനും ശ്രീമാനുമായ ഹനുമാൻ രാഘവനുവേണ്ടി സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടു കണ്ടു; കണ്ട് ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭവനത്തിൽനിന്നു ഭവനത്തിലേക്കു പോയിക്കൊണ്ട് ആ കപികുഞ്ജരൻ പലവിധ ആകൃതിയും രൂപവുമുള്ള ഭവനങ്ങൾ അവിടവിടെ കണ്ടു. ഇവിടെ മുദ്രണത്തിൽ ഒരു അടിക്കുറിപ്പുണ്ട്; അത് വരാഹമിഹിരന്റെ സംഹിതയെ ഉദ്ധരിച്ച് ഗൃഹങ്ങളുടെ സംസ്ഥാനഭേദങ്ങളെ — സർവതോഭദ്രം, നന്ദ്യാവർത്തം, വർധമാനം, സ്വസ്തികം — ലക്ഷണങ്ങളോടുകൂടി വിവരിക്കുന്നു. ‘പദ്മസ്വസ്തികസംസ്ഥിതൈഃ’ (പത്മത്തിന്റെയും സ്വസ്തികത്തിന്റെയും ആകൃതിയിലുള്ള), ‘വർധമാനഗൃഹൈഃ’ (വർധമാനഗൃഹങ്ങളാൽ) എന്നീ പദങ്ങൾ വാസ്തുശാസ്ത്രത്തിലെ സാങ്കേതികപദങ്ങളാണെന്ന് അതിൽനിന്ന് അറിയാം. ഹനുമാൻ ഇവ കണ്ട് ആനന്ദിച്ചു — ശത്രുവിന്റെ നഗരിയും സുന്ദരിയാണ് എന്ന് അവൻ നിഷ്പക്ഷമായി അംഗീകരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ‘രാഘവാർഥേ ചരൻ’ (രാഘവനുവേണ്ടി സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ) എന്ന പദത്താൽ അവന്റെ ആനന്ദംപോലും കാര്യത്തിനു വിധേയമാണ് എന്നു സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഒമ്പതാം ശ്ലോകത്തിൽ ‘ദദർശ’ (കണ്ടു) എന്ന ക്രിയാപദം രണ്ടുതവണ വന്നിരിക്കുന്നു — ആദ്യം നഗരിയെ, പിന്നെ ഭവനങ്ങളെ — അങ്ങനെ ദർശനത്തിന്റെ ക്രമം വ്യക്തമാകുന്നു.

ഹൃദയം, കണ്ഠം, ശിരസ്സ് എന്നീ മൂന്നു സ്ഥാനങ്ങളിൽനിന്നുണ്ടാകുന്ന മന്ദ്രം, മധ്യം, താരം എന്നീ സ്വരങ്ങളാൽ ഭൂഷിതമായ മനോഹരഗീതം അവൻ കേട്ടു. സ്വർഗത്തിലെ അപ്സരസ്സുകളെപ്പോലെ കാമബാണമേറ്റ സ്ത്രീകളുടെ അരഞ്ഞാണനാദവും ചിലമ്പൊലിയും അവൻ കേട്ടു. മഹാത്മാക്കളായ രാക്ഷസന്മാരുടെ ഭവനങ്ങളിൽ പടവുകൾ കയറുന്ന സ്ത്രീകളുടെ അരഞ്ഞാണിന്റെയും ചിലമ്പിന്റെയും ധ്വനിയും, പുരുഷന്മാരുടെ കൈകൊട്ടിയുള്ള ആസ്ഫോടനനാദങ്ങളും സിംഹനാദങ്ങളും അവൻ അവിടവിടെ കേട്ടു. രാക്ഷസഗൃഹങ്ങളിൽ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കുന്ന രാക്ഷസന്മാരുടെ ധ്വനി അവൻ കേട്ടു; സ്വാധ്യായത്തിൽ മുഴുകിയ യാതുധാനന്മാരെയും കണ്ടു. രാവണസ്തുതി പാടിക്കൊണ്ടു ഗർജിക്കുന്ന രാക്ഷസന്മാരെയും, രാജവീഥി നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന വലിയ രാക്ഷസസംഘത്തെയും അവൻ കണ്ടു. ഇവിടെ ധ്വനികളുടെ ക്രമം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ് — സംഗീതം, ആഭരണധ്വനി, വീരന്മാരുടെ ഗർജനം, വേദമന്ത്രജപം, സ്വാധ്യായം, രാജസ്തുതി. ലങ്ക വെറും ഭോഗസ്ഥാനമല്ല; അവിടെ വേദാധ്യയനവും ജപവും നടക്കുന്നുണ്ട്. ഇതിനാൽ രാവണന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ ദ്വിമുഖസ്വരൂപം സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു — വിദ്യയും തപസ്സുമുണ്ട്, എന്നാൽ അവ അധർമത്തോടു കലർന്നിരിക്കുന്നു. ‘ത്രിസ്ഥാനസ്വരഭൂഷിതം’ (മൂന്നു സ്ഥാനങ്ങളിലെ സ്വരങ്ങളാൽ ഭൂഷിതം) എന്ന പദത്താൽ ഗാനത്തിന്റെ ശാസ്ത്രീയതയും ഗായകരുടെ കൗശലവും കാണിക്കപ്പെടുന്നു. ഹനുമാൻ സ്വയം വ്യാകരണജ്ഞനും സംഗീതജ്ഞനുമാണെന്നു പാരമ്പര്യം; അതിനാൽ ഈ ധ്വനികളെ സൂക്ഷ്മമായി വേർതിരിച്ചറിയാൻ അവൻ സമർഥനാണ്. ഈ ഖണ്ഡത്തിൽ ‘ശുശ്രാവ’ (കേട്ടു) എന്ന ക്രിയാപദം മൂന്നുതവണ വന്നിരിക്കുന്നു — ഹനുമാൻ ഇപ്പോൾ കണ്ണുകൾകൊണ്ടു മാത്രമല്ല, കാതുകൾകൊണ്ടും അന്വേഷിക്കുന്നു. രാവണസ്തുതി രാജവീഥിയിൽത്തന്നെ പാടപ്പെടുന്നു; ഇതിനാൽ രാക്ഷസന്മാർക്കു തങ്ങളുടെ സ്വാമിയിലുള്ള ഭക്തി സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

മധ്യമഗുൽമത്തിൽ — നഗരത്തിന്റെ മധ്യഭാഗത്തുള്ള കാവൽസ്ഥാനത്ത് — അവൻ രാവണന്റെ അനേകം ചാരന്മാരെ കണ്ടു. അവരിൽ ചിലർ ദീക്ഷിതരും, ചിലർ ജടാധാരികളും, ചിലർ മുണ്ഡനം ചെയ്തവരും, ചിലർ ഗോചർമം ധരിച്ചവരും, ചിലർ ദിഗംബരരുമായിരുന്നു. ചിലർക്ക് ഒരുപിടി ദർഭതന്നെ ആയുധം; ചിലർക്ക് അഗ്നികുണ്ഡംതന്നെ ആയുധം; മറ്റു ചിലർ കൂടമുദ്ഗരങ്ങൾ കൈയിലേന്തിയവർ; വേറെ ചിലർ ദണ്ഡായുധധാരികൾ. ചിലർ ഒറ്റക്കണ്ണുള്ളവർ, ചിലർ പല നിറമുള്ളവർ, കുടവയറന്മാർ, തൂങ്ങിയ മാറുള്ളവർ, കരാളന്മാർ, വളഞ്ഞ മുഖമുള്ളവർ, വികടന്മാർ, കുള്ളന്മാർ. ചിലർ വില്ലാളികൾ, വാളേന്തിയവർ, ശതഘ്നിയും മുസലവും ആയുധമാക്കിയവർ, ഉത്തമമായ പരിഘം കൈയിലേന്തിയവർ, വിചിത്രകവചങ്ങളാൽ ഉജ്ജ്വലർ. ചിലർ അതിസ്ഥൂലരോ അതികൃശരോ അല്ല, അതിദീർഘരോ അതിഹ്രസ്വരോ അല്ല, അതിഗൗരരോ അതികൃഷ്ണരോ അല്ല, അതികുബ്ജരോ കുള്ളന്മാരോ അല്ല — മധ്യമരൂപർ. വിരൂപരും, ബഹുരൂപരും, സുരൂപരും, നല്ല തേജസ്സുള്ളവരും, ധ്വജമേന്തിയവരും, പതാകയേന്തിയവരും, പലവിധ ആയുധങ്ങളുള്ളവരുമായിരുന്നു അവർ. ശക്തിയും വൃക്ഷവും ആയുധമാക്കിയവരും, പട്ടിശവും അശനിയും ധരിച്ചവരും, ക്ഷേപണിയും പാശവും കൈയിലേന്തിയവരുമായ അവരെ മഹാകപി കണ്ടു. മാലയണിഞ്ഞവരും, ചന്ദനം പൂശിയവരും, ശ്രേഷ്ഠാഭരണങ്ങളാൽ ഭൂഷിതരും, പലവിധ വേഷം ധരിച്ചവരും, ഇഷ്ടംപോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നവരുമായ അനേകർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. മൂർച്ചയുള്ള ശൂലം ധരിച്ചവരും, വജ്രായുധമേന്തിയവരും, മഹാബലരുമായിരുന്നു അവർ; അങ്ങനെ ലക്ഷക്കണക്കിനുള്ള, അക്ഷോഭ്യമായ മധ്യമകാവൽസേനയെ കപി കണ്ടു. ദീക്ഷിതൻ, ജടാധാരി, മുണ്ഡിതൻ മുതലായ രൂപങ്ങളിൽ ചാരന്മാർ തപസ്വികളുടെ വേഷം ധരിച്ച് രഹസ്യമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു — ഇതു രാവണന്റെ ചാരവ്യവസ്ഥയുടെ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു പരിചയമാണ്. ഒരുപിടി ദർഭയും അഗ്നികുണ്ഡവും ആയുധമായി എന്നത് വിചിത്രമായ വർണനയാണ് — താപസവേഷധാരികളും ആഭിചാരികകർമങ്ങളാൽ പ്രഹരിക്കുന്നു എന്നാണ് ഭാവം. പത്തൊമ്പതാം ശ്ലോകത്തിൽ ‘അതി … അല്ല’ എന്ന നിഷേധം എട്ടുതവണ ആവർത്തിക്കുന്നത്, മധ്യമരൂപരായ സാധാരണപുരുഷന്മാരുടെയും സാന്നിധ്യം കാണിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ കവി മുഴുവൻ സമൂഹത്തെയും ചിത്രീകരിക്കുന്നു — വിരൂപരെയും സുരൂപരെയും, താപസവേഷധാരികളെയും യോദ്ധാക്കളെയും. ഹനുമാൻ ഇവരെയെല്ലാം കടന്നുപോകുന്നു; ആരും അവനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല — അവന്റെ ചെറുരൂപത്തിന്റെയും രാത്രിയുടെയും പ്രഭാവമാണിത്. ‘മധ്യമേ ഗുൽമേ’ എന്ന പദത്തിന്റെ അർഥം ഹിന്ദി വിവർത്തനത്തിൽ ‘നഗരത്തിന്റെ മധ്യഭാഗത്ത്’ എന്നാണ്; അതിനാൽ ഇതു നഗരത്തിന്റെ കേന്ദ്രീയകാവൽസ്ഥാനമാണ്. ചാരന്മാരുടെ വേഷവൈവിധ്യം കവിയുടെ സൂക്ഷ്മദൃഷ്ടി കാണിക്കുന്നു — രാജനീതിയിൽ ചാരന്മാർ താപസന്റെയും വണിക്കിന്റെയും ഭിക്ഷുവിന്റെയും വേഷത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു എന്ന് കൗടില്യന്റെ അർഥശാസ്ത്രത്തിലും പറയുന്നുണ്ട്. ഇങ്ങനെ രാവണൻ ബലംകൊണ്ടു മാത്രമല്ല, ബുദ്ധികൊണ്ടും രാജ്യം രക്ഷിക്കുന്നു. ‘ശതസാഹസ്രം’ (ലക്ഷക്കണക്കിന്) എന്ന സംഖ്യ അതിശയോക്തിയാണെങ്കിലും ബലത്തിന്റെ മഹത്ത്വം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഹനുമാന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ ഇതെല്ലാം ഒരു നിരീക്ഷണമായിത്തീരും; അത് അവൻ പിന്നീട് രാമനെ അറിയിക്കും.

രാക്ഷസാധിപനായ രാവണൻ നിയോഗിച്ച ആ കാവൽസൈന്യം അന്തഃപുരത്തിനു മുമ്പിലായി നിലകൊള്ളുന്നത് അവൻ കണ്ടു. പിന്നീട് വലിയ സ്വർണതോരണമുള്ളതും, രാക്ഷസേന്ദ്രന്റേതായി വിഖ്യാതവും, ത്രികൂടപർവതത്തിന്റെ ശിഖരത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിതവും, വെൺതാമരകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട കിടങ്ങുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതും, അത്യധികം പ്രാകാരങ്ങളാൽ ആവൃതവും, സ്വർഗതുല്യവും ദിവ്യവും, ദിവ്യനാദങ്ങളാൽ മുഴങ്ങുന്നതുമായ രാവണഗൃഹം മഹാകപി കണ്ടു. അതു കുതിരകളുടെ ചിനപ്പുകളാൽ മുഖരിതവും, ആഭരണങ്ങളുടെ ധ്വനികളാൽ നാദിതവും, രഥങ്ങൾ, വാഹനങ്ങൾ, വിമാനങ്ങൾ, കുതിരകൾ, ആനകൾ എന്നിവയാൽ ശുഭവുമായിരുന്നു. നാലു കൊമ്പുകളുള്ളവയും വെൺമേഘക്കൂട്ടങ്ങൾപോലുള്ളവയും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവയുമായ ആനകളാലും, മദിച്ച മൃഗങ്ങളാലും പക്ഷികളാലും അതിന്റെ വാതിൽ മനോഹരമായിരുന്നു. അതിമഹാവീര്യരായ ആയിരക്കണക്കിനു യാതുധാനന്മാരാൽ കാക്കപ്പെടുന്ന, രാക്ഷസാധിപന്റെ ആ ഗുപ്തഗൃഹത്തിൽ കപി പ്രവേശിച്ചു. ജാംബൂനദസ്വർണംകൊണ്ടുള്ള വൃത്താകാരമായ പ്രാകാരത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതും, വിലയേറിയ മുത്തുകളാലും മണികളാലും ഭൂഷിതമായ അകത്തളങ്ങളുള്ളതും, അതിശ്രേഷ്ഠമായ കാരകിലും ചന്ദനവുംകൊണ്ട് അർച്ചിതവുമായ രാവണന്റെ ആ അന്തഃപുരത്തിൽ അവൻ പ്രവേശിച്ചു. അവസാനശ്ലോകം ഉപജാതിവൃത്തത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ സർഗത്തിന്റെ സമാപ്തി സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ‘ഗുപ്തം’ എന്ന പദം രക്ഷണത്തിന്റെ ദൃഢത സൂചിപ്പിക്കുന്നു; എന്നിട്ടും ഹനുമാൻ വിഘ്നമില്ലാതെ പ്രവേശിക്കുന്നു — ഇത് അവന്റെ ബുദ്ധിയുടെയും കൗശലത്തിന്റെയും ഫലമാണ്. ‘ത്രിവിഷ്ടപനിഭം’ (സ്വർഗതുല്യം) എന്ന ഉപമയാൽ രാവണൻ സ്വർഗത്തെത്തന്നെ അനുകരിച്ചു എന്നു സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അടുത്ത സർഗത്തിൽ ചന്ദ്രോദയവർണനയോടൊപ്പം അന്തഃപുരത്തിലെ അവന്റെ അന്വേഷണം വിസ്തരിച്ചു വർണിക്കപ്പെടുന്നു; ഇവിടെ പ്രവേശം മാത്രം. നാലു കൊമ്പുള്ള ആനകൾ ഐരാവതത്തിനു തുല്യരാണ്; ഇതിനാൽ രാവണന്റെ ഇന്ദ്രതുല്യമായ വൈഭവം വീണ്ടും ഓർമിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. രാവണഗൃഹം പർവതശിഖരത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; കിടങ്ങുകളാലും പ്രാകാരങ്ങളാലും ഇരട്ടിയായി രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു; ആയിരക്കണക്കിനു യാതുധാനന്മാരാലും കാക്കപ്പെടുന്നു — ഇങ്ങനെ മൂന്നുവിധമുള്ള രക്ഷണം. ഇതെല്ലാം കടന്നുള്ള ഹനുമാന്റെ പ്രവേശം അവന്റെ അദ്ഭുതകരമായ സാമർഥ്യം കാണിക്കുന്നു. ഇവിടെ ‘ആവിവേശ’ (പ്രവേശിച്ചു) എന്ന ക്രിയാപദം രണ്ടുതവണ — ഇരുപത്തൊമ്പതാം ശ്ലോകത്തിലും മുപ്പതാം ശ്ലോകത്തിലും — ആവർത്തിക്കുന്നു; അതിനാൽ പ്രവേശത്തിന്റെ നിശ്ചയം ദൃഢമാക്കപ്പെടുന്നു.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे चतुर्थः सर्गः॥ ४॥

തെറ്റ് അറിയിക്കുക

മൂലശ്ലോകങ്ങളോടും പദവിവരണത്തോടും കൂടി വായിക്കുക