॥वाल्मीकिरामायणम् ബാലകാണ്ഡം · 68-ാം സർഗ്ഗം

ബാലകാണ്ഡം

സർഗ്ഗം

ജനകദൂതന്മാരുടെ അയോധ്യാഗമനം

ദൂതന്മാർ മൂന്നു രാത്രി വഴിയിൽ തങ്ങുന്നു, ദശരഥദർശനം, ജനകന്റെ കുശലപ്രശ്നം, വീര്യശുൽക്കയായ സീതയെ രാമനു നൽകാനുള്ള നിർദേശം, ക്ഷണം, ദശരഥൻ ഗുരുക്കന്മാരോടും മന്ത്രിമാരോടും ആലോചിക്കുന്നു, നാളെ യാത്രയെന്ന നിശ്ചയം

കഴിഞ്ഞ സർഗത്തിൽ ജനകൻ വിശ്വാമിത്രന്റെ അനുമതി നേടി തന്റെ മന്ത്രിമാരെ ദൂതന്മാരായി അയോധ്യയിലേക്ക് അയച്ചു. ജനകന്റെ ആജ്ഞ കിട്ടിയ ആ ദൂതന്മാർ വേഗം പുറപ്പെട്ടു. വഴിയിൽ അവരുടെ വാഹനങ്ങൾ തളർന്നുപോയതിനാൽ അവർ മൂന്നു രാത്രി തങ്ങി, നാലാം ദിവസം അയോധ്യാപുരിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. രാജാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവർ രാജഭവനത്തിൽ ചെന്ന് അകത്തേക്കു പ്രവേശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; അവിടെ ദേവതുല്യനായ വൃദ്ധനായ ദശരഥരാജാവിനെ അവർ കണ്ടു. പിന്നെ എല്ലാവരും കൈകൂപ്പി, ഭയം വെടിഞ്ഞ്, വിനയമുള്ളതും മധുരാക്ഷരങ്ങളുള്ളതുമായ വാക്കുകൾ രാജാവിനോടു പറഞ്ഞു. ഇവിടെ കവി ദൂതന്റെ ലക്ഷണം സൂചിപ്പിക്കുന്നു: യജമാനന്റെ സന്ദേശം ഉള്ളതുപോലെ പറയാൻ നിർഭയത്വം വേണം; വാക്കിലാകട്ടെ വിനയവും മാധുര്യവും കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം. ഈ രണ്ടു ഗുണങ്ങളും ഒന്നിച്ചുണ്ടെന്ന് ‘പ്രശ്രിതം മധുരാക്ഷരം’ (വിനീതവും മധുരാക്ഷരവുമായ) എന്ന പദങ്ങൾ കാണിക്കുന്നു.

ദൂതന്മാർ പറയുന്നു: ‘മിഥിലാധിപനായ ജനകരാജാവ് അഗ്നിഹോത്രാഗ്നിയെ മുന്നിൽ നിർത്തിക്കൊണ്ട്, സ്നേഹം നിറഞ്ഞ മധുരവാക്കുകളാൽ വീണ്ടും വീണ്ടും അങ്ങയുടെ കുശലവും ക്ഷയമില്ലാത്ത ക്ഷേമവും അന്വേഷിക്കുന്നു. അങ്ങയുടേതു മാത്രമല്ല, ഉപാധ്യായന്മാരുടെയും പുരോഹിതന്മാരുടെയും പരിജനങ്ങളുടെയും കുശലവും അദ്ദേഹം ആരായുന്നു.’ ഇങ്ങനെ ശാന്തമായ മനസ്സോടെ കുശലം ചോദിച്ചശേഷം, മിഥിലാധിപനായ ആ വൈദേഹൻ കൗശികനായ വിശ്വാമിത്രന്റെ അനുമതിയോടെ അങ്ങയോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ ചിന്തിക്കേണ്ടത്: ജനകൻ ആദ്യം അഗ്നിയെ സാക്ഷിയാക്കുന്നു; പിന്നെ ഗുരുക്കന്മാരെയും പുരോഹിതന്മാരെയും സ്നേഹത്തോടെ ഓർക്കുന്നു; അതിനുശേഷം മാത്രമാണ് സ്വന്തം ആവശ്യം പറയുന്നത്. ഇതാണ് രാജധർമത്തിന്റെ മര്യാദ: കാര്യം പിന്നീട്, കുശലപ്രശ്നം ആദ്യം. ‘മുഹുർമുഹുഃ’ (വീണ്ടും വീണ്ടും) എന്ന പദം ദൂതന്മാർ ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞ സന്ദേശത്തോടുള്ള ആദരത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ജനകന്റെ സന്ദേശം: ‘രാജാവേ, എന്റെ മകൾ വീര്യശുൽക്കയാണെന്ന എന്റെ പ്രതിജ്ഞ മുമ്പേതന്നെ ലോകത്തിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്. അതു കേട്ട് അനേകം രാജാക്കന്മാർ അസഹിഷ്ണുതയോടെ വന്നു; എന്നാൽ വില്ലിനു ഞാൺ കയറ്റാൻ കഴിയാതെ വീര്യമില്ലാത്തവരായി അവർ പിന്തിരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ആ എന്റെ മകളെ ഇപ്പോൾ വിശ്വാമിത്രനെ മുൻനിർത്തി യാദൃച്ഛികമായി വന്നെത്തിയ അങ്ങയുടെ കുഞ്ഞുമക്കൾ നേടിയിരിക്കുന്നു. മഹാബാഹോ, രത്നംപോലെ വിലപ്പെട്ടിരുന്ന ആ ദിവ്യധനുസ്സും വലിയൊരു ജനസഭയിൽവെച്ച് മഹാത്മാവായ രാമൻ നടുവിൽ ഒടിച്ചുകളഞ്ഞു.’ ഇവിടെ ‘യദൃച്ഛയാ’ (യാദൃച്ഛികമായി) എന്ന പദം പ്രധാനമാണ്: രാമലക്ഷ്മണന്മാർ വന്നതു വിവാഹത്തിനല്ല, വിശ്വാമിത്രന്റെ യാഗം സംരക്ഷിക്കാനാണ്; എങ്കിലും ദൈവഗത്യാ ഈ ബന്ധം ഉണ്ടായി. ‘പുത്രകൈഃ’ (കുഞ്ഞുമക്കൾ) എന്ന വാത്സല്യസൂചകമായ പദവും ജനകന്റെ സ്നേഹം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

‘അതിനാൽ വീര്യശുൽക്കയായ സീതയെ ഞാൻ മഹാത്മാവായ ഈ രാമനു നൽകണം. അതുവഴി എന്റെ പ്രതിജ്ഞ നിറവേറ്റാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അങ്ങ് അതിന് അനുമതി നൽകണം. മഹാരാജാവേ, ഉപാധ്യായന്മാരോടൊപ്പം പുരോഹിതന്മാരെ മുന്നിൽനിർത്തി വേഗം വന്നാലും; അങ്ങേക്കു മംഗളം. രണ്ടു രാഘവന്മാരെയും അങ്ങു നേരിട്ടു കാണണം. രാജേന്ദ്രാ, എന്റെ പ്രതിജ്ഞ നിറവേറ്റാൻ അങ്ങു സഹായിക്കണം; ഇവിടെ വന്നാൽ രണ്ടു പുത്രന്മാരെയും കുറിച്ചുള്ള സന്തോഷം അങ്ങേക്കു ലഭിക്കും.’ ഇവിടെ ‘രണ്ടു പുത്രന്മാരെയും’ എന്ന വാക്കുകൊണ്ട് ജനകൻ സൂക്ഷ്മമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, രാമന്റേതു മാത്രമല്ല ലക്ഷ്മണന്റെയും വിവാഹം അവിടെ നടക്കും എന്നാണ്; അത് അടുത്ത സർഗങ്ങളിൽ വ്യക്തമാകും. അങ്ങനെ ദൂതവാക്യത്തിലൂടെത്തന്നെ വിവാഹമഹോത്സവത്തിന്റെ സൂചന നൽകപ്പെടുന്നു. കൂടാതെ ജനകൻ ആജ്ഞാപിക്കുന്നില്ല; ‘അനുമതി നൽകണം’ എന്ന് അപേക്ഷിക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു.

ദൂതന്മാർ വാക്യം അവസാനിപ്പിക്കുന്നു: ‘ഇങ്ങനെ വിദേഹാധിപതി വിശ്വാമിത്രന്റെ അനുമതിയോടെയും ശതാനന്ദന്റെ അഭിപ്രായത്തിനനുസരിച്ചും ഈ മധുരവാക്കുകൾ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.’ ആ ദൂതവാക്യം കേട്ട് ദശരഥരാജാവ് അത്യധികം ഹർഷിതനായി; വസിഷ്ഠനെയും വാമദേവനെയും മന്ത്രിമാരെയും അഭിസംബോധന ചെയ്ത് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്: ജനകൻ തനിച്ചു തീരുമാനിക്കുന്നില്ല; വിശ്വാമിത്രന്റെ ആജ്ഞയും കുലപുരോഹിതനായ ശതാനന്ദന്റെ സമ്മതവും നേടിയശേഷമേ സന്ദേശം അയയ്ക്കുന്നുള്ളൂ. അതുപോലെ ദശരഥനും വെറും സന്തോഷത്താൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല; ആദ്യം ഗുരുക്കന്മാരോടും മന്ത്രിമാരോടും ചോദിക്കുന്നു.

ദശരഥൻ പറയുന്നു: ‘കുശികപുത്രനായ വിശ്വാമിത്രനാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട്, കൗസല്യയുടെ ആനന്ദം വർധിപ്പിക്കുന്ന രാമൻ സഹോദരനായ ലക്ഷ്മണനോടൊപ്പം വിദേഹദേശത്തു വസിക്കുന്നു. മഹാത്മാവായ ജനകൻ ആ കാകുത്സ്ഥന്റെ വീര്യം നേരിട്ടു കണ്ടിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ തന്റെ മകളെ രാഘവനു നൽകാൻ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മഹാത്മാവായ ജനകന്റെ ഈ വൃത്താന്തം നിങ്ങൾക്കു രുചിക്കുന്നുവെങ്കിൽ നമുക്കു വേഗംതന്നെ ആ പുരിയിലേക്കു പോകാം; കാലതാമസം ഉണ്ടാകാതിരിക്കട്ടെ.’ ഇവിടെ ‘കൗസല്യാനന്ദവർധനൻ’ എന്ന പദം അമ്മയുടെ ഹർഷവും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ‘നിങ്ങൾക്കു രുചിക്കുന്നുവെങ്കിൽ’ എന്നതിൽ രാജാവിന്റെ വിനയം കാണാം: അദ്ദേഹം ആജ്ഞ നൽകുന്നില്ല, സമ്മതം ചോദിക്കുന്നു. ‘കാലതാമസം ഉണ്ടാകാതിരിക്കട്ടെ’ എന്ന വാക്കിലാകട്ടെ പിതാവിന്റെ ഔത്സുക്യം തെളിഞ്ഞുകാണുന്നു.

അതു കേട്ട് എല്ലാ മഹർഷിമാരോടുമൊപ്പം മന്ത്രിമാർ ഏകസ്വരത്തിൽ ‘അങ്ങനെതന്നെ’ എന്നു പറഞ്ഞു. അത്യന്തം പ്രീതനായ രാജാവ് മന്ത്രിമാരോട് ‘നാളെ യാത്ര’ എന്നു പറഞ്ഞു. സർവഗുണസമ്പന്നരും രാജാവിനാൽ പരമമായി സത്കരിക്കപ്പെട്ടവരുമായ നരേന്ദ്രന്റെ ആ മന്ത്രിമാർ ആനന്ദത്തോടെ ആ രാത്രി അവിടെ കഴിച്ചു. ആർക്കും വിയോജിപ്പില്ല, താമസവുമില്ല; എല്ലാവരുടെയും മനസ്സ് ഒന്നുതന്നെയായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ഈ സർഗം ജനകന്റെ ക്ഷണവും ദശരഥന്റെ നിശ്ചയവും കൂട്ടിയിണക്കി അടുത്ത സർഗത്തിലെ മിഥിലായാത്രയ്ക്കു കളമൊരുക്കുന്നു. ഇവിടെനിന്ന് ബാലകാണ്ഡത്തിലെ വിവാഹപർവം ആരംഭിക്കുന്നു.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डेऽष्टषष्टितमः सर्गः॥ ६८॥

തെറ്റ് അറിയിക്കുക

മൂലശ്ലോകങ്ങളോടും പദവിവരണത്തോടും കൂടി വായിക്കുക