॥वाल्मीकिरामायणम् ബാലകാണ്ഡം · 32-ാം സർഗ്ഗം

ബാലകാണ്ഡം

സർഗ്ഗം

കുശവംശവർണനവും നൂറു കന്യകമാരുടെ കൂനിപ്പും

ബ്രഹ്മപുത്രനായ കുശന്റെ നാലു പുത്രന്മാർ, അവരുടെ നഗരങ്ങൾ, വസുമതിയും അഞ്ചു പർവതങ്ങളും മാഗധിയും, കുശനാഭന്റെ നൂറു പുത്രിമാർ, വായുവിന്റെ അഭ്യർഥന, കന്യകമാരുടെ നിരാകരണവും അംഗഭംഗവും

പണ്ട് ബ്രഹ്മയോനിയായ കുശൻ എന്നൊരു മഹാതപസ്വി ഉണ്ടായിരുന്നു. ‘ബ്രഹ്മയോനി’ എന്നാൽ ബ്രഹ്മാവുതന്നെ ജന്മകാരണമായവൻ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്രതങ്ങൾ മുടക്കമില്ലാത്തവയായിരുന്നു; അദ്ദേഹം ധർമജ്ഞനും സജ്ജനങ്ങളെ ആദരിക്കുന്നവനുമായിരുന്നു. ആ മഹാത്മാവ് കുലീനയും യോഗ്യയുമായ വൈദർഭിയെന്ന ഭാര്യയിൽ തനിക്കുതുല്യരും അതിമഹാബലരുമായ നാലു പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു. കഥയുടെ ആരംഭത്തിൽത്തന്നെ പിതാവിന്റെ തപസ്സ്, മാതാവിന്റെ കുലം, പുത്രന്മാരുടെ സാമ്യം — മൂന്നും നിർദേശിക്കപ്പെട്ടു; ‘യുക്താ’ എന്നാൽ യോഗ്യ, ഗുണങ്ങളാൽ അനുരൂപ; ‘സദൃശർ’ എന്നാൽ പിതാവിന്റെ തേജസ്സിനു തുല്യർ. ഇതിലൂടെ വരാനിരിക്കുന്ന വംശവൃത്താന്തത്തിനുള്ള ഭൂമിക ഒരുക്കപ്പെട്ടു.

അവരുടെ പേരുകൾ — കുശാംബൻ, കുശനാഭൻ, അസൂർതരജസ്സ്, വസു. എല്ലാവരും തേജസ്വികളും മഹോത്സാഹികളുമായിരുന്നു. ക്ഷത്രധർമം അനുഷ്ഠിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്താൽ കുശൻ ധർമിഷ്ഠരും സത്യവാദികളുമായ ആ പുത്രന്മാരോടു പറഞ്ഞു: ‘പുത്രന്മാരേ, പാലനം ചെയ്യുവിൻ; ഇതിലൂടെ നിങ്ങൾ സമൃദ്ധമായ ധർമം നേടും.’ ‘പാലനം’ എന്നാൽ പ്രജാരക്ഷണം; അതുതന്നെയാണ് ക്ഷത്രിയന്റെ മുഖ്യകർമം. പിതാവ് പുത്രന്മാർക്കു രാജ്യം വിഭജിച്ചുകൊടുക്കുകയല്ല, കർത്തവ്യം ഉപദേശിക്കുകയാണ്; ഫലവും ധർമരൂപത്തിൽത്തന്നെ കാണിക്കുന്നു. ‘ധർമിഷ്ഠരും സത്യവാദികളും’ എന്ന വിശേഷണങ്ങളാൽ സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് — ആജ്ഞ അവരുടെ യോഗ്യത കണ്ടിട്ടാണ് നൽകിയത്, യാദൃച്ഛികമായല്ല.

കുശന്റെ വാക്കു കേട്ട് ലോകശ്രേഷ്ഠരും നരശ്രേഷ്ഠരുമായ ആ നാലുപേരും അപ്പോൾ നഗരങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു. ‘നിവേശം’ എന്നാൽ നഗരസ്ഥാപനം. മഹാതേജസ്വിയായ കുശാംബൻ കൗശാംബി എന്ന പുരി നിർമിച്ചു; ധർമാത്മാവായ കുശനാഭൻ മഹോദയം എന്ന പുരം നിർമിച്ചു; മഹാമതിയായ അസൂർതരജസ്സ് ധർമാരണ്യം എന്ന ശ്രേഷ്ഠനഗരം നിർമിച്ചു; വസു രാജാവ് ഗിരിവ്രജവും. കൗശാംബി യമുനാതീരത്താണ്; മഹോദയം കാന്യകുബ്ജം എന്ന മറുപേരിലും പ്രസിദ്ധം; ധർമാരണ്യം ഗയയ്ക്കടുത്ത്; ഗിരിവ്രജം മഗധരുടെ രാജധാനി. ഇങ്ങനെ പിതാവിന്റെ ആജ്ഞ ആദ്യം നഗരനിർമാണത്തിലൂടെത്തന്നെ അനുഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടു; കാരണം പ്രജാപാലനത്തിന്റെ ആധാരം ജനപദംതന്നെ. ‘നിവേശം ചക്രിരേ’ എന്ന ബഹുവചനത്താൽ അറിയാം — ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം നഗരം സ്ഥാപിച്ചു, എല്ലാവരും ഒരിടത്തല്ല. നാലു പുത്രന്മാർ, നാലു നഗരങ്ങൾ — വംശത്തിന്റെ വിസ്തൃതി ഇവിടെ ഭൂമിശാസ്ത്രത്തിൽത്തന്നെ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

‘രാമാ, ഈ വസുമതി എന്ന ഭൂമി ആ മഹാത്മാവായ വസുവിന്റേതാണ്; ഈ അഞ്ചു ശ്രേഷ്ഠപർവതങ്ങൾ ചുറ്റും പ്രകാശിക്കുന്നു. സുമാഗധി എന്ന പ്രസിദ്ധമായ രമ്യനദി മഗധദേശങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി; അഞ്ചു പ്രധാനപർവതങ്ങളുടെ നടുവിൽ അവൾ ഒരു മാലപോലെ ശോഭിക്കുന്നു. രാമാ, ഈ മാഗധി മഹാത്മാവായ വസുവിന്റെ പൂർവപ്രദേശത്തുകൂടി ഒഴുകുന്നവളാണ്; നല്ല വയലുകളുള്ളവളും വിളകളുടെ മാലയണിഞ്ഞവളുമാണ്.’ ‘ഈ ദേശം ഏത്?’ എന്നായിരുന്നു രാമന്റെ ചോദ്യം; വിശ്വാമിത്രൻ അതിന്റെ ഉത്തരം വംശകഥയോടൊപ്പം പറയുന്നു. ‘സുമാഗധി’ എന്നത് ശോണഭദ്രയുടെ മറുപേരാണ്; അതിന്റെ തീരത്താണ് ആ മുനിമാർ താവളമടിച്ചിരിക്കുന്നത്; അതിനാൽ പ്രത്യക്ഷദർശനത്തിലൂടെത്തന്നെ കഥ മുന്നോട്ടു പോകുന്നു. ദേശത്തിന്റെ പേര്, പർവതങ്ങൾ, നദി — മൂന്നിലൂടെയും ഓർമ ഉണരുന്നു.

‘രഘുനന്ദനാ, ധർമാത്മാവായ രാജർഷി കുശനാഭൻ ഘൃതാചി എന്ന അപ്സരസ്സിൽ അനുപമരായ നൂറു കന്യകമാരെ ജനിപ്പിച്ചു. യൗവനശാലിനികളും രൂപവതികളും നന്നായി അലങ്കരിച്ചവരുമായ അവർ ഉദ്യാനഭൂമിയിൽ വന്ന് വർഷകാലത്തെ മിന്നൽപ്പിണരുകൾപോലെ ശോഭിച്ചു. രാഘവാ, ശ്രേഷ്ഠാഭരണങ്ങളണിഞ്ഞ അവർ പാടിയും നൃത്തം ചെയ്തും വാദ്യം വായിച്ചും അത്യന്തം ആഹ്ലാദിച്ചു.’ ‘ശതഹ്രദ’ എന്നത് മിന്നലിന്റെ പേരാണ്; മഴക്കാലത്തു കാണുന്ന മിന്നൽമാലപോലെ അവർ ഉദ്യാനത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു. ‘ഘൃതാചി’ പ്രസിദ്ധയായ ഒരു അപ്സരസ്സാണ്; അവളിൽ ജനിച്ച കന്യകമാരുടെ ദിവ്യരൂപം ഇതിലൂടെ സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ‘അനുത്തമം’ എന്നാൽ അതിനപ്പുറം ഉത്തമമായതില്ലാത്തത്; നൂറ് എന്ന സംഖ്യതന്നെ മാഹാത്മ്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഗാനം, നൃത്തം, വാദനം — മൂന്നുവിധം കലകൾ ഇവിടെ ഒന്നുചേർന്നിരിക്കുന്നു. കന്യകമാരുടെ നിർദോഷമായ ക്രീഡ മാത്രമാണ് വർണിക്കുന്നത്; കാരണം അതിന്റെ പിന്നിലാണ് വരാനിരിക്കുന്ന ഉപദ്രവം സ്ഥാപിക്കേണ്ടത്.

പിന്നെ സർവാംഗസുന്ദരികളും ഭൂമിയിൽ രൂപത്തിൽ അതുല്യരുമായ അവർ ഉദ്യാനഭൂമിയിൽ വന്ന് മേഘങ്ങൾക്കിടയിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾപോലെ ശോഭിച്ചു. ‘ഘനാന്തരേ’ എന്നാൽ മേഘങ്ങൾക്കിടയിലെ ഇടവിൽ; അല്പം മറഞ്ഞും അല്പം തെളിഞ്ഞും എന്നു ഭാവം. സർവഗുണസമ്പന്നരും രൂപയൗവനങ്ങളുള്ളവരുമായ അവരെ കണ്ട് സർവാത്മകനായ വായു ഈ വാക്കു പറഞ്ഞു. ‘സർവാത്മകൻ’ എന്നാൽ എല്ലാ ഭൂതങ്ങളുടെയും അന്തരാത്മാവായി, പ്രാണരൂപത്തിൽ എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നവൻ; അവന്റെതന്നെ ദൃഷ്ടിയാണ് അനുചിതമായ വിഷയത്തിൽ പതിഞ്ഞത്. ഉപമയും സൂക്ഷ്മമാണ് — മേഘങ്ങളാൽ മറയ്ക്കപ്പെട്ടാലും നക്ഷത്രങ്ങൾ നശിക്കുന്നില്ല; അതുപോലെ വരാനിരിക്കുന്ന ഉപദ്രവത്താലും കന്യകമാരുടെ ശോഭ നശിക്കില്ല.

വായുവിന്റെ വചനം: ‘ഞാൻ നിങ്ങളെയെല്ലാം കാമിക്കുന്നു; നിങ്ങൾ എന്റെ ഭാര്യമാരാകും. മാനുഷഭാവം ഉപേക്ഷിക്കുവിൻ; ദീർഘായുസ്സു നേടും. മനുഷ്യരിൽ വിശേഷിച്ചും യൗവനം എപ്പോഴും ചഞ്ചലമാണ്; അക്ഷയമായ യൗവനം നേടി നിങ്ങൾ അമരകളാകും.’ നിർദേശം ബലംകൊണ്ടല്ല, പ്രലോഭനംകൊണ്ടാണ് ആരംഭിക്കുന്നത് — അമരത്വവും അക്ഷയയൗവനവും വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ‘മാനുഷഭാവം ഉപേക്ഷിക്കുവിൻ’ എന്നതുതന്നെയാണ് ഇതിന്റെ മൂലദോഷം; അതിലൂടെ പിതൃവശതയും മര്യാദയും ഒറ്റയടിക്ക് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവരും.

അക്ലിഷ്ടകർമാവായ വായുവിന്റെ ആ വാക്കു കേട്ട് ആ നൂറു കന്യകമാർ അതിനെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു. ‘അപഹാസ്യ’ എന്നാൽ അവജ്ഞയോടെ ചിരിച്ച്; ഭയത്തോടെയല്ല, ക്രോധത്തോടെയുമല്ല. ആദ്യത്തെ ഹേതു: ‘ദേവശ്രേഷ്ഠാ, അങ്ങ് എല്ലാ ഭൂതങ്ങളുടെയും ഉള്ളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; ഞങ്ങളെല്ലാം അങ്ങയുടെ പ്രഭാവം അറിയുന്നവരാണ്; പിന്നെ എന്തിന് ഞങ്ങളെ അപമാനിക്കുന്നു?’ അന്തര്യാമിയായവൻ ഞങ്ങളുടെ അഭിപ്രായവും അറിയുന്നുണ്ടല്ലോ; അറിഞ്ഞിട്ടും ഇങ്ങനെ അഭ്യർഥിക്കുന്നത് അപമാനംതന്നെ. രണ്ടാമത്തേത്: ‘ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും കുശനാഭന്റെ പുത്രിമാരാണ്; ദേവനായ അങ്ങയെപ്പോലും സ്ഥാനഭ്രഷ്ടനാക്കാൻ കഴിവുള്ളവർ; എന്നിട്ടും ഞങ്ങൾ തപസ്സു കാക്കുന്നു.’ ശക്തിയുണ്ട്, എന്നാൽ അതു ശാപത്തിൽ ചെലവഴിക്കേണ്ടതല്ല — ഇതാണ് തപസ്വികളുടെ നിയമം. ‘രക്ഷാമഃ’ (കാക്കുന്നു) എന്ന പദത്തിനു രണ്ടർഥം — തപസ്സു കാക്കുന്നു, അതിലൂടെ തങ്ങളെത്തന്നെയും; ശാപം നൽകുന്നത് തപസ്സിന്റെ ക്ഷയംതന്നെ.

മൂന്നാമത്തെ ഹേതു: ‘ദുർബുദ്ധേ, സത്യവാദിയായ പിതാവിനെ അവഗണിച്ച് ഞങ്ങൾ സ്വേച്ഛപ്രകാരം സ്വയംവരം തേടുന്ന ആ കാലം ഒരിക്കലും വരാതിരിക്കട്ടെ. പിതാവാണ് ഞങ്ങളുടെ പ്രഭു; അദ്ദേഹംതന്നെ പരമദൈവം. ഞങ്ങളെ പിതാവ് ആർക്കു നൽകുന്നുവോ, അവനായിരിക്കും ഞങ്ങളുടെ ഭർത്താവ്.’ ഉത്തരത്തിന്റെ ക്രമം വ്യക്തമാണ് — ആദ്യം വായുവിനെ അവന്റെ സർവജ്ഞത്വം ഓർമിപ്പിക്കൽ, പിന്നെ സ്വന്തം സാമർഥ്യം പറയൽ, ഒടുവിൽ ധർമനിർണയം. അവർ അശക്തരല്ല, പിതൃവശരാണ്; നിരാകരണം ദ്വേഷത്തിൽനിന്നല്ല, ധർമത്തിൽനിന്നുതന്നെയാണ് പുറപ്പെട്ടത്.

അവരുടെ വാക്കു കേട്ട് ഭഗവാനും പ്രഭുവുമായ വായു അത്യന്തം കുപിതനായി അവരുടെ എല്ലാ അവയവങ്ങളിലും പ്രവേശിച്ച് അവയെ ഒടിച്ചു. അവർ ഒരു അരത്നിയോളം മാത്രം വലിപ്പമുള്ളവരും അവയവങ്ങൾ ഒടിഞ്ഞവരും ഭയപീഡിതരുമായിത്തീർന്നു. ‘അരത്നി’ എന്നാൽ കൈമുട്ടുമുതൽ മുഷ്ടിവരെയുള്ള കൈയളവ്; അത്രമാത്രമായി അവരുടെ ശരീരം ചുരുങ്ങി. വായുവിനാൽ ഒടിക്കപ്പെട്ട ആ കന്യകമാർ രാജാവിന്റെ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; പ്രവേശിച്ച് അത്യന്തം പരിഭ്രമിച്ചും ലജ്ജിച്ചും കണ്ണുനീരോടെയും നിന്നു. അന്തര്യാമിയായവൻതന്നെ അവയവങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ച് ഒടിച്ചു — ഉള്ളിൽ കടക്കാനുള്ള സാമർഥ്യം ഇവിടെ ഹിംസയിൽത്തന്നെ വിനിയോഗിക്കപ്പെട്ടു. നിരാകരണത്തിനുള്ള മറുപടി വാക്കായിരുന്നില്ല, ബലമായിരുന്നു.

പ്രിയപ്പെട്ടവരും അതിസുന്ദരികളുമായ ആ കന്യകമാർ ഒടിഞ്ഞും ദീനരായും നിൽക്കുന്നതു കണ്ട് ആ രാജാവ് പരിഭ്രമിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ‘ഇതെന്ത്? പുത്രിമാരേ, പറയുവിൻ. ആരാണ് ധർമത്തെ അവഗണിക്കുന്നത്? ആരാണ് നിങ്ങളെയെല്ലാം കൂനികളാക്കിയത്? ചേഷ്ടകൾ കാണിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും നിങ്ങൾ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ലല്ലോ?’ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് രാജാവ് നെടുവീർപ്പിട്ട് ഏകാഗ്രനായി — ഉത്തരം കേൾക്കാൻ മനസ്സൊരുക്കി. ചോദ്യം മൂന്നുവിധമാണ് — ഇതെന്ത്, ആരാണ് ധർമത്തെ അവഗണിക്കുന്നത്, ആരാൽ ഇങ്ങനെയാക്കപ്പെട്ടു. സർഗം ചോദ്യത്തിൽത്തന്നെ അവസാനിക്കുന്നു; ഉത്തരവും അവരുടെ ക്ഷമയുടെ പ്രശംസയും മുപ്പത്തിമൂന്നാം സർഗത്തിൽ പറയപ്പെടും.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे द्वात्रिंशः सर्गः॥ ३२॥

തെറ്റ് അറിയിക്കുക

മൂലശ്ലോകങ്ങളോടും പദവിവരണത്തോടും കൂടി വായിക്കുക