സർഗ്ഗം
താടകോപാഖ്യാനവും വധനിയോഗവും
സുകേതുവിന്റെ തപസ്സ്, ബ്രഹ്മാവിന്റെ വരം, അഗസ്ത്യശാപം, സ്ത്രീവധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രാമന്റെ ശങ്ക, വിശ്വാമിത്രന്റെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ
അപ്രമേയനായ മുനിയുടെ ആ ഉത്തമവചനം കേട്ട് പുരുഷശ്രേഷ്ഠനായ രാമൻ ശുഭമായ വാക്കിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു. അവന്റെ ചോദ്യം സൂക്ഷ്മമായിരുന്നു: ‘മുനിശ്രേഷ്ഠാ, യക്ഷന്മാർ അല്പവീര്യരാണെന്നു കേൾക്കുന്നു; ഇവളാകട്ടെ ഒരു യക്ഷി, അബല; എന്നിട്ടും അവൾ ആയിരം ആനകളുടെ ബലം എങ്ങനെ ധരിക്കുന്നു?’ രാമൻ ഭയപ്പെട്ടില്ല, ജിജ്ഞാസുവായി; ശത്രുവിന്റെ ബലത്തിന്റെ മൂലം അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇതാണ് വീരന്റെ രീതി — ആദ്യം ജ്ഞാനം, പിന്നെ കർമം. മുൻസർഗത്തിൽ മുനി താടകയുടെ ബലം മാത്രമേ പറഞ്ഞുള്ളൂ; ഇവിടെ രാമൻ അതിന്റെ കാരണം ചോദിക്കുന്നു.
അമിതതേജസ്വിയായ രാഘവന്റെ ഈ വാക്കു കേട്ട് വിശ്വാമിത്രൻ മൃദുവായ വാക്കുകളാൽ ലക്ഷ്മണസഹിതനായ ശത്രുനാശകനായ രാമനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: ‘ഏതു കാരണത്താലാണ് അവൾ ഇത്ര ബലമുള്ളവളായതെന്നു കേൾക്കുക. അവളുടെ വീര്യം വരദാനത്താൽ ഉണ്ടായതാണ്; അതിനാൽ അബലയായിട്ടും അവൾ അത്തരം ബലം ധരിക്കുന്നു.’ ഇവിടെ അറിയേണ്ടത് — ബലം എപ്പോഴും സ്വാഭാവികമല്ല; വരദാനത്താലും അതു വരാം; അതിനാൽ രൂപം മാത്രം കണ്ട് ശത്രുവിനെ വിലയിരുത്തരുത്. ‘ഹർഷയൻ’ (സന്തോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്) എന്ന പദം ശ്രദ്ധിക്കണം — മുനി ഉത്തരം നൽകുക മാത്രമല്ല, ശിഷ്യന്റെ ഉത്സാഹവും വർധിപ്പിക്കുന്നു.
പണ്ട് സുകേതു എന്ന ഒരു മഹായക്ഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു — വീര്യവാനും ശുഭാചാരനും, എന്നാൽ സന്താനമില്ലാത്തവൻ. അവൻ മഹത്തായ തപസ്സു ചെയ്തു. ആ യക്ഷപതിയുടെ തപസ്സിൽ ഏറെ പ്രസന്നനായ പിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് അവന് താടക എന്നു പേരുള്ള ഒരു കന്യാരത്നത്തെ നൽകി; അവൾക്ക് ആയിരം ആനകളുടെ ബലവും നൽകി. എന്നാൽ മഹായശസ്വിയായ അവൻ പുത്രനെ നൽകിയതേയില്ല. ഇതു ചിന്തിക്കേണ്ടതാണ് — അത്തരം ബലമുള്ള ഒരു പുത്രൻ ലോകത്തെ പീഡിപ്പിക്കുമെന്ന് ബ്രഹ്മാവ് അറിഞ്ഞിരുന്നു; അതിനാൽ വരവും പരിധിക്കുള്ളിൽ മാത്രമാണ് നൽകിയത്. മാത്രമല്ല, കന്യയെ കുറഞ്ഞവളായി കണക്കാക്കിയില്ല — ആ മഹാബലം അവൾക്കുതന്നെയാണ് നൽകിയത്. എന്നാൽ ധർമത്താൽ കാക്കപ്പെടാത്ത ബലം അനർഥത്തിലേക്കുതന്നെ പരിണമിക്കുന്നു. സുകേതു ശുഭാചാരൻ, അവന്റെ മകളോ നരഭോജിനി — ഇതിലൂടെ കവി സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ശീലം വംശപരമ്പരയായി ലഭിക്കുന്നതല്ല എന്നാണ്.
വളർന്നുവരുന്ന, രൂപയൗവനങ്ങളാൽ ശോഭിക്കുന്ന, യശസ്വിനിയായ ആ ബാലികയെ സുകേതു ജംഭപുത്രനായ സുന്ദനു ഭാര്യയായി നൽകി. കുറെക്കാലം കഴിഞ്ഞ് ആ യക്ഷി ഒരു പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു — ദുർധർഷനായ മാരീചനെ; ശാപത്താൽ അവൻ രാക്ഷസനായിത്തീർന്നു. ഇങ്ങനെ യക്ഷകുലത്തിൽ ജനിച്ചിട്ടും അവൻ രാക്ഷസത്വം പ്രാപിച്ചു; ജാതി ജന്മംകൊണ്ടു നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടതല്ല, കർമത്താലും ശാപത്താലും മാറുന്നു. ഈ മാരീചൻതന്നെയാണ് പിന്നീട് സീതാപഹരണത്തിൽ രാവണന്റെ സഹായിയാകുന്നത്; അതിനാൽ ഇവിടെ കവി ദൂരേക്കു നീളുന്ന ഒരു കഥാസൂത്രം ഇട്ടുവെക്കുന്നു.
സുന്ദൻ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ താടക പുത്രനോടൊപ്പം ഋഷിശ്രേഷ്ഠനായ അഗസ്ത്യനെ ആക്രമിക്കാൻ ഇച്ഛിച്ചു. ഭക്ഷിക്കാനുള്ള ആവേശത്തോടെ ഗർജിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അദ്ദേഹത്തിനു നേരെ പാഞ്ഞു. പാഞ്ഞുവരുന്ന അവളെ കണ്ട് ഭഗവാനായ അഗസ്ത്യമഹർഷി മാരീചനോട് ‘രാക്ഷസത്വം പ്രാപിക്കുക’ എന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നെ അത്യന്തം കോപിച്ച് അദ്ദേഹം താടകയെയും ശപിച്ചു. ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് — ഋഷി സ്വയം യുദ്ധം ചെയ്യുന്നില്ല; അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുതന്നെയാണ് ആയുധം. തപസ്വിയെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവർ തപസ്സിനാൽത്തന്നെ നശിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, ശാപം യാദൃച്ഛികമായി നൽകിയതല്ല — അവൾ മുനിയെ ഭക്ഷിക്കാൻ പാഞ്ഞു; അതിനാൽത്തന്നെ അവൾക്കു ഭക്ഷകരൂപംതന്നെ നൽകപ്പെട്ടു. എങ്ങനെയുള്ള കർമമോ, അങ്ങനെയുള്ള ഫലം — ഇതാണ് ശാപത്തിന്റെ ന്യായസംഗതി.
ശാപവചനം ഇതാണ്: ‘നീ നരഭോജിനിയായ, വികൃതയായ, വികൃതമുഖിയായ മഹായക്ഷിയാകുക; ഈ രൂപം വേഗം വെടിഞ്ഞ് നിനക്കു ദാരുണമായ രൂപം ഉണ്ടാകട്ടെ.’ ശാപത്താൽ കോപം ജ്വലിച്ച, ക്രോധംകൊണ്ടു മതിമറന്ന ആ താടക അഗസ്ത്യൻ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന ആ ശുഭദേശത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നു. ശാപത്തിനു മുമ്പും അവൾ ദുഷ്ടയായിരുന്നു; ശാപത്താലോ അവൾ നരഭോജിനിയായി, അവളുടെ ക്രോധം ജനപദനാശത്തിൽ പരിണമിച്ചു. ഇങ്ങനെ മലദ-കരൂഷങ്ങളുടെ വിനാശത്തിന്റെ കാരണം മുഴുവൻ പറയപ്പെട്ടു; മുൻസർഗത്തിൽ വർണിച്ച ആ ഘോരമായ നിർജനവനം ഇവളുടെ കോപത്തിന്റെതന്നെ ഫലമാണ്.
അതിനാൽ വിശ്വാമിത്രൻ ആജ്ഞാപിക്കുന്നു: ‘രാഘവാ, പശുക്കളുടെയും ബ്രാഹ്മണരുടെയും ഹിതത്തിനായി ദുർവൃത്തയും അത്യന്തം ദാരുണയും ദുഷ്ടപരാക്രമിയുമായ ഈ യക്ഷിയെ കൊല്ലുക. ശാപബാധിതയായ ഇവളെ കൊല്ലാൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നീയല്ലാതെ മറ്റൊരു പുരുഷനും ധൈര്യപ്പെടുന്നില്ല.’ ‘ഗോബ്രാഹ്മണഹിതാർഥായ’ (പശുക്കളുടെയും ബ്രാഹ്മണരുടെയും ഹിതത്തിനായി) എന്ന പദത്താൽ വധത്തിന്റെ പ്രയോജനം വ്യക്തമാക്കപ്പെട്ടു — വൈരമല്ല, പ്രതികാരമല്ല, ലോകരക്ഷ മാത്രം. ‘ത്വാമൃതേ’ (നീയല്ലാതെ) എന്ന പദത്താൽ രാമന്റെ വിശിഷ്ടത സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; മറ്റുള്ളവർക്ക് അസാധ്യമായതുതന്നെയാണ് ഇവന്റെ നിയോഗം.
ഇവിടെ രാമന്റെ ശങ്ക പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നു. മുനി പറയുന്നു: ‘നരോത്തമാ, സ്ത്രീവധം എന്നോർത്ത് നിനക്ക് അറപ്പു തോന്നേണ്ടതില്ല; നാലു വർണങ്ങളുടെയും ഹിതത്തിനായി രാജകുമാരൻ ഇതു ചെയ്യുകതന്നെ വേണം. പ്രജാരക്ഷണം കാരണമായി, ക്രൂരമായാലും ക്രൂരമല്ലാത്തതായാലും, പാതകമായാലും ദോഷമുള്ളതായാലും, ഒരു കർമം രക്ഷകൻ എപ്പോഴും ചെയ്യണം. രാജ്യഭാരം ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടവരുടെ സനാതനധർമം ഇതുതന്നെ. കാകുത്സ്ഥാ, അധർമിണിയായ ഇവളെ കൊല്ലുക; ഇവളിൽ ധർമം ഒട്ടുമില്ല.’ ഈ തർക്കത്തിന്റെ ക്രമം വ്യക്തമാണ്. ആദ്യം സാമാന്യനിയമം — രക്ഷകന്റെ ധർമം കൊല്ലപ്പെടേണ്ടവളുടെ സ്ത്രീത്വം കണക്കാക്കുന്നില്ല, രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടവരുടെ ഹിതമാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. പിന്നെ വിശേഷം — ഇവൾ അധർമിണിയാണ്, ഇവളിൽ ധർമത്തിന്റെ ലേശംപോലുമില്ല; അതിനാൽ സ്ത്രീത്വംകൊണ്ടു സാധാരണ ലഭിക്കാവുന്ന സംരക്ഷണവും ഇവിടെ നിലനിൽക്കുന്നില്ല. അധർമംതന്നെ മൂർത്തിമത്തായിരിക്കുന്നിടത്ത് ദയതന്നെ അധർമമാകുന്നു. മുനി ‘പാപമാകുന്നില്ല’ എന്നല്ല പറയുന്നത്, ‘പാതകംപോലും രക്ഷകൻ ഏറ്റെടുക്കണം’ എന്നാണ് — ഇതാണ് രാജധർമത്തിന്റെ ഭാരം എന്നതും ശ്രദ്ധിക്കണം.
മുനി ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളും പറയുന്നു — പണ്ട് ഭൂമിയെ നശിപ്പിക്കാൻ ഇച്ഛിച്ച വിരോചനപുത്രിയായ മന്ഥരയെ ശക്രൻ കൊന്നു; പണ്ട് ലോകത്തെ ഇന്ദ്രനില്ലാത്തതാക്കാൻ ഇച്ഛിച്ച, ഭൃഗുപത്നിയും പതിവ്രതയും കാവ്യന്റെ (ശുക്രന്റെ) മാതാവുമായവളെ വിഷ്ണു വധിച്ചു. ഇവരും മറ്റനേകം മഹാത്മാക്കളായ രാജകുമാരന്മാരും പുരുഷശ്രേഷ്ഠരും അധർമമുള്ള സ്ത്രീകളെ വധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ‘അതിനാൽ അറപ്പു വെടിഞ്ഞ് എന്റെ ആജ്ഞയാൽ ഇവളെ കൊല്ലുക’ എന്ന് അദ്ദേഹം ഉപസംഹരിക്കുന്നു. രണ്ടു ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളുടെയും ചേർച്ച സൂക്ഷ്മമാണ് — ഒന്ന് അസുരകന്യ, മറ്റേത് പതിവ്രതയായ ബ്രാഹ്മണി; രണ്ടുപേരും വധിക്കപ്പെട്ടു, കാരണം രണ്ടുപേരും ലോകനാശം ഇച്ഛിച്ചു. അതിനാൽ ജാതിയോ വ്രതമോ സ്ത്രീത്വമോ രക്ഷിക്കുന്നില്ല; ലോകഹിംസ മാത്രമാണ് വധ്യതയുടെ കാരണം. ധർമശാസ്ത്രത്തിൽ ദൃഷ്ടാന്തം പ്രമാണമാണ്; അതിനാൽ മുനി ആജ്ഞാപിക്കുക മാത്രമല്ല, പൂർവവൃത്താന്തത്താൽ തന്റെ വചനം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ ഈ സർഗം രാമന്റെ സമ്മതം കാത്തുകൊണ്ട് സമാപിക്കുന്നു.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे पञ्चविंशः सर्गः॥ २५॥