॥वाल्मीकिरामायणम् ബാലകാണ്ഡം · 9-ാം സർഗ്ഗം

ബാലകാണ്ഡം

സർഗ്ഗം

സനത്കുമാരന്റെ ഭാവിപ്രവചനം

സുമന്ത്രൻ പറഞ്ഞ ഋഷ്യശൃംഗന്റെ പുരാവൃത്തം

അശ്വമേധത്തിന്റെ തീരുമാനം കേട്ട് സൂതനായ സുമന്ത്രൻ രാജാവിനോട് സ്വകാര്യമായി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു — രാജാവേ, ഒരു പുരാവൃത്തം കേട്ടാലും; പുരാണത്തിൽ ഞാനും അതു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഋത്വിക്കുകൾ ഉപദേശിച്ച ഉപായം ഇതുതന്നെയാണ്; എങ്കിലും ഇതിഹാസരൂപത്തിൽ ഞാൻ ഒരു വിശേഷം കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പണ്ട് ഭഗവാൻ സനത്കുമാരൻ ഒരു കഥ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്: ഈ സർഗത്തിൽ കഥയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു കഥ ആരംഭിക്കുന്നു. പറയുന്നത് സുമന്ത്രൻ, മൂലവക്താവ് സനത്കുമാരൻ, കേൾക്കുന്നത് ദശരഥൻ. 'രഹഃ' (സ്വകാര്യമായി) എന്ന പദവും ഓർമ്മിക്കേണ്ടതാണ് — ആലോചന ഏകാന്തത്തിൽ വേണം എന്ന മുൻസർഗത്തിലെ പാഠം ഇവിടെ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ കാണിക്കപ്പെടുന്നു.

ആ കഥ ഋഷിമാരുടെ സന്നിധിയിൽ പറയപ്പെട്ടതാണ്, അങ്ങേക്കു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടാകുന്നതിനെക്കുറിച്ചുതന്നെ. കശ്യപന് വിഭാണ്ഡകൻ എന്നു പേരുള്ള ഒരു മുനിപുത്രനുണ്ട്; അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രൻ ഋഷ്യശൃംഗൻ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനാകും. അദ്ദേഹം വനത്തിൽത്തന്നെ എന്നും വളർത്തപ്പെട്ട്, എപ്പോഴും വനചാരിയായ മുനിയായിരിക്കും. ഇവിടെ ചിന്തിക്കേണ്ടത്: സനത്കുമാരൻ എല്ലാം ഭാവികാലത്തിലാണ് പറയുന്നത്. ഇതൊരു ഭാവിപ്രവചനമാണ്, വെറുമൊരു പുരാകഥയല്ല; അതിനാൽ കേൾക്കുന്ന ദശരഥന്റെ ഉത്കണ്ഠ വർദ്ധിക്കുന്നു. പുത്രനുവേണ്ടി ദുഃഖിക്കുന്നവന് പുത്രലാഭത്തിന്റെ മാർഗ്ഗം പണ്ടേ ഋഷി നിർദ്ദേശിച്ചിരുന്നു എന്നു ധ്വനിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

പിതാവിനെ അനുസരിച്ചു ജീവിക്കുന്നതിനാൽ ആ വിപ്രേന്ദ്രൻ മറ്റൊന്നും അറിയുന്നില്ല — സ്ത്രീയെയോ നഗരത്തെയോ വിഷയസുഖത്തെയോ. ആ മഹാത്മാവിന്റെ ബ്രഹ്മചര്യം രണ്ടു വിധത്തിലുള്ളതായിരിക്കും; അതു ലോകങ്ങളിൽ പ്രസിദ്ധവും വിപ്രന്മാർ എപ്പോഴും പറഞ്ഞുപോരുന്നതുമാണ്. ഇങ്ങനെ കഴിയുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലം കടന്നുപോകും. ഇവിടെ കവി മുനിയുടെ ശുദ്ധിയെ തപസ്സുകൊണ്ടല്ല, അജ്ഞാനംകൊണ്ടാണ് വർണ്ണിക്കുന്നത് — കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതിൽ രാഗംതന്നെ ഉദിക്കുന്നില്ല. ഇതിലൂടെ മുന്നോട്ടുള്ള ഗണികമാരുടെ സാമർത്ഥ്യവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയും — രണ്ടും സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

അഗ്നിയെ ശുശ്രൂഷിച്ചും യശസ്വിയായ പിതാവിനെ സേവിച്ചും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകും. ഇതേ കാലത്ത് അംഗദേശത്ത് രോമപാദൻ എന്നു പേരുള്ള പ്രതാപവാനും മഹാബലവാനുമായ ഒരു രാജാവ് ഉണ്ടാകും. ആ രാജാവിന്റെ വ്യതിക്രമത്താൽ, അതായത് ധർമ്മമര്യാദ ലംഘിച്ചതിനാൽ, അതിദാരുണമായ ഒരു ആപത്ത് ഉണ്ടാകും. ഇവിടെ രാമായണത്തിന്റെ മൂലനീതി വീണ്ടും പറയപ്പെടുന്നു — രാജാവിന്റെ ദോഷം അവന്റേതു മാത്രമായി നിൽക്കുന്നില്ല, അതു പ്രജകളെ മുഴുവൻ ബാധിക്കുന്നു. ഒരുവന്റെ പ്രമാദത്താൽ ദേശം ക്ലേശിക്കുന്നു; അതിനാൽ രാജധർമ്മമാണ് എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളുടെയും മൂലം.

ആ ആപത്ത് അനാവൃഷ്ടിയാണ് (മഴയില്ലായ്മ); അതു അതിഭയങ്കരവും എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും ഭീതിജനകവുമായിരിക്കും. അനാവൃഷ്ടി ഉണ്ടായപ്പോൾ ദുഃഖിതനായ ആ രാജാവ് ശ്രുതിജ്ഞാനത്താൽ വളർന്ന ബ്രാഹ്മണരെ വിളിച്ചുകൂട്ടി പറയും — നിങ്ങൾ ശ്രുതിയും കർമ്മവും അറിയുന്നവരും ലോകാചാരം അറിയുന്നവരുമാണല്ലോ. മഴയില്ലാതായപ്പോൾ രാജാവ് ആയുധമെടുക്കുന്നില്ല, പ്രജകളെ ശപിക്കുന്നുമില്ല; മറിച്ച് വിദ്വാന്മാരെ വിളിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രജ്ഞരും ലോകാചാരജ്ഞരും എന്ന രണ്ടു ഗുണങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു — ശാസ്ത്രം മാത്രം പോരാ, ലോകവ്യവഹാരത്തിന്റെ ജ്ഞാനവും ആവശ്യമാണ്.

എന്റെ പാപത്തിന് പ്രായശ്ചിത്തമാകുന്ന വിധത്തിലുള്ള ഒരു നിയമം നിർദ്ദേശിച്ചാലും — എന്ന് അദ്ദേഹം പ്രാർത്ഥിക്കും. ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ട ആ വേദപാരംഗതരായ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരെല്ലാം രാജാവിനു മറുപടി പറയും. ഇവിടെ രാജാവിന്റെ വിനയം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ് — അനാവൃഷ്ടിയുടെ കാരണം അദ്ദേഹം ദൈവത്തിൽ ചുമത്തുന്നില്ല, സ്വന്തം ദോഷത്തിലാണ് കാണുന്നത്. 'മമ പാപം' (എന്റെ പാപം) എന്ന വാക്കുതന്നെയാണ് ഒന്നാമത്തെ പ്രായശ്ചിത്തം; ആത്മനിന്ദയിലൂടെയാണ് ശുദ്ധിയുടെ വാതിൽ തുറക്കപ്പെടുന്നത്. വിപ്രന്മാരും ശാപം നൽകുന്നില്ല, ഉപായം മാത്രമാണ് പറയുന്നത്.

അവരുടെ വാക്ക് ഇതാണ് — രാജാവേ, വിഭാണ്ഡകന്റെ പുത്രനും വേദപാരംഗതനുമായ ബ്രാഹ്മണനെ എല്ലാ ഉപായങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക; കൊണ്ടുവന്ന് നന്നായി സത്കരിച്ച് ശ്രദ്ധയോടെ വിധിപ്രകാരം ശാന്ത എന്ന കന്യകയെ അദ്ദേഹത്തിനു നൽകുക. രണ്ടു കർമ്മങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടത് — കൊണ്ടുവരലും വിവാഹവും; ക്രൂരമായ ഒരു നിയമവുമില്ല.

അവരുടെ ആ വാക്കുകേട്ട് രാജാവ് ചിന്തയിലാകും — ഏത് ഉപായംകൊണ്ട് വീര്യവാനായ ആ മുനിയെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയും എന്ന്. പിന്നീട് ആത്മസംയമിയായ ആ രാജാവ് മന്ത്രിമാരോടൊപ്പം തീരുമാനിച്ച് സത്കരിക്കപ്പെട്ട പുരോഹിതനെയും അമാത്യന്മാരെയും അയയ്ക്കും. ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്: തപസ്വിയെ കൊണ്ടുവരാൻ ഉപായമാണ് ആലോചിക്കേണ്ടത്, ബലമല്ല. ശക്തനായിരുന്നിട്ടും രാജാവ് ഋഷിയുടെമേൽ ആജ്ഞ പ്രയോഗിക്കുന്നില്ല; മന്ത്രിമാരോടൊപ്പം ആലോചിച്ചശേഷം മാത്രമേ കാൽവെയ്പ്പു നടത്തുന്നുള്ളൂ. ഇതാണ് ദശരഥന്റെ വംശത്തിന്റെ നീതി.

എന്നാൽ രാജാവിന്റെ വാക്കുകേട്ട് അവർ വ്യഥിതരും തലകുനിച്ചവരുമാകും — ഋഷിയെ ഭയന്ന് ഞങ്ങൾ പോകില്ല എന്ന് അവർ രാജാവിനോട് അപേക്ഷിക്കും. പിന്നീട് ആലോചിച്ച് അവർ അദ്ദേഹത്തോട് യോഗ്യമായ ഉപായങ്ങൾ പറയും — ഞങ്ങൾ ആ വിപ്രനെ കൊണ്ടുവരാം, ദോഷവും ഉണ്ടാകില്ല. അവർ തങ്ങളുടെ ഭയം മറച്ചുവെക്കുന്നില്ല, തുറന്നുതന്നെ അറിയിക്കുന്നു; എന്നിട്ടും രാജകാര്യം ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. 'ക്ഷമാൻ ഉപായാൻ' (യോഗ്യമായ ഉപായങ്ങൾ) എന്ന പദദ്വയം ഇവിടെ പ്രധാനമാണ് — ദോഷം ഉളവാക്കുന്ന ഉപായം ഉപായമേ അല്ല.

ഇങ്ങനെ അംഗാധിപൻതന്നെ ഗണികമാരെക്കൊണ്ട് ഋഷിപുത്രനെ കൊണ്ടുവരും; കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ ദേവൻ മഴ പെയ്യിച്ചു, ശാന്തയെ അദ്ദേഹത്തിനു നൽകുകയും ചെയ്യും. ജാമാതാവായിത്തീരുന്ന ഋഷ്യശൃംഗൻ അങ്ങേക്കു പുത്രന്മാരെ ഉണ്ടാക്കിത്തരും. സനത്കുമാരൻ എത്രത്തോളം പറഞ്ഞുവോ അത്രയും ഞാൻ പറഞ്ഞു എന്നു പറഞ്ഞ് സുമന്ത്രൻ കഥ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്: ഭാവിപ്രവചനത്തിലും 'അവർഷയത്' (മഴ പെയ്യിച്ചു) എന്ന ഭൂതകാലം പ്രയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. ഋഷിയുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ ഭാവിയിൽ സംഭവിക്കാനുള്ളത് സംഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞതുപോലെതന്നെ തോന്നുന്നു; അതിനാൽ അവിടെ കാലഭേദം ഇല്ലാതാകുന്നു.

ഇതുകേട്ട് സന്തുഷ്ടനായ ദശരഥൻ സുമന്ത്രനോടു പറഞ്ഞു — ഋഷ്യശൃംഗൻ എങ്ങനെ കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടു, ഏത് ഉപായത്താൽ എന്ന് പറഞ്ഞാലും. ഭാവിപ്രവചനം കേട്ടു, ഇനി വൃത്താന്തം കേൾക്കണം. ഈ ചോദ്യത്തോടെയാണ് അടുത്ത സർഗം ആരംഭിക്കുന്നത്; സുമന്ത്രന്റെ കഥ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല, അതു വിസ്താരം ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे नवमः सर्गः॥ ९॥

തെറ്റ് അറിയിക്കുക

മൂലശ്ലോകങ്ങളോടും പദവിവരണത്തോടും കൂടി വായിക്കുക