॥वाल्मीकिरामायणम् ಬಾಲಕಾಂಡ · 53ನೇ ಸರ್ಗ

ಬಾಲಕಾಂಡ

ಸರ್ಗ

ಶಬಲೆಯ ಯಾಚನೆ

ಕಾಮಧೇನುವಿನಿಂದ ಅನ್ನಪಾನಗಳ ವರ್ಷ, ಸೈನ್ಯಸಹಿತ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನ ತೃಪ್ತಿ, ಗೋರತ್ನದ ಯಾಚನೆ, ವಸಿಷ್ಠನ ದೃಢ ನಿರಾಕರಣೆ

ಹಿಂದಿನ ಸರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಸಿಷ್ಠನು ಶಬಲೆಯನ್ನು ಕರೆದು ‘ಸೈನ್ಯಸಹಿತನಾದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನ ಸತ್ಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಷಡ್ರಸಗಳ ಅನ್ನಪಾನಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸು’ ಎಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು. ಈ ಸರ್ಗ ಆ ಆಜ್ಞೆಯ ಫಲವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಶತ್ರುಸೂದನನೇ, ವಸಿಷ್ಠನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಕಾಮಧೇನು ಶಬಲೆ ಯಾರು ಯಾರು ಏನೇನು ಬಯಸಿದರೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ಒದಗಿಸಿದಳು — ಯಾರ ಬಯಕೆಯೂ ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಕಬ್ಬು, ಜೇನು, ಅರಳು, ಮೈರೇಯ ಮದ್ಯ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಸವಗಳು, ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಪಾನೀಯಗಳು, ಬಗೆಬಗೆಯ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು — ಇವೆಲ್ಲ ಅವಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವು. ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕು — ಕಾಮಧೇನು ಕೇವಲ ಹಾಲನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ, ಯಜ್ಞಕ್ಕೂ ಅತಿಥಿಸತ್ಕಾರಕ್ಕೂ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನೂ ಒದಗಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅವಳನ್ನು ‘ಕಾಮಧುಕ್’ (ಬಯಸಿದ್ದನ್ನು ಕರೆಯುವವಳು) ಎಂದು ನಿರ್ದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಅಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಬಿಸಿಯಾದ ಅನ್ನದ ಪರ್ವತದಂತಹ ರಾಶಿಗಳು ಉಂಟಾದವು; ರುಚಿಯಾದ ಅನ್ನಗಳು, ಸಾರುಗಳು, ಮೊಸರಿನ ಕಾಲುವೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ನಾನಾ ಸ್ವಾದುರಸಗಳ ಖಾಂಡವ ಎಂಬ ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳಿಂದಲೂ ಬೆಲ್ಲದ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳಿಂದಲೂ ತುಂಬಿದ ಸಾವಿರಾರು ಊಟದ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಸಿದ್ಧವಾದವು. ಕವಿ ಇಲ್ಲಿ ಆತಿಥ್ಯದ ಔದಾರ್ಯವನ್ನು ಅತಿಶಯ ವರ್ಣನೆಯಿಂದ ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ — ಅನ್ನರಾಶಿಗಳು ಪರ್ವತಗಳಂತೆ ಎತ್ತರ, ಮೊಸರು ಕಾಲುವೆಯಂತೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಶಬಲೆ ಮಾನುಷ ಸಂಪತ್ತನ್ನಲ್ಲ, ದೈವೀ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಸೂಚಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ಈ ದೈವೀ ಸಂಪತ್ತೇ ಅನಂತರ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನ ಲೋಭಕ್ಕೆ ಬೀಜವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅದೆಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಂತುಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು, ಹರ್ಷಿತರೂ ಪುಷ್ಟರೂ ಆದ ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ರಾಮ, ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನ ಇಡೀ ಸೈನ್ಯ ವಸಿಷ್ಠನಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಇಲ್ಲಿ ‘ಸುತರ್ಪಿತಮ್’ (ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ) ಎಂಬ ಪದ ಸಾರಭೂತ — ಕೇವಲ ಊಟ ಮಾಡಿಸಿದ್ದಲ್ಲ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲಾಯಿತು. ಎಷ್ಟು ಸೈನ್ಯವಿತ್ತೋ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಹಸುವಿನಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟರಾದರು — ಇದೇ ಅವಳ ಮಹಿಮೆ; ಆದರೆ ಕಥೆಯ ತಿರುವು ಇಲ್ಲೇ ಅಡಗಿದೆ.

ರಾಜರ್ಷಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನೂ ಆಗ ಹರ್ಷಿತನೂ ಪುಷ್ಟನೂ ಆದನು — ಆ ರಾಜನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಂತಃಪುರದೊಡನೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಡನೆ, ಪುರೋಹಿತರೊಡನೆ, ಅಮಾತ್ಯರೊಡನೆ, ಮಂತ್ರಿಗಳೊಡನೆ, ಸೇವಕರೊಡನೆ ಪೂಜಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಪರಮ ಹರ್ಷದಿಂದ ಕೂಡಿ ಅವನು ವಸಿಷ್ಠನಿಗೆ ಈ ಮಾತು ಹೇಳಿದನು. ಕವಿ ಇಲ್ಲಿ ಪೂಜಿತರಾದವರ ಸಾಲನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾನೆ — ಅಂತಃಪುರ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಪುರೋಹಿತ, ಅಮಾತ್ಯರು, ಮಂತ್ರಿಗಳು, ಸೇವಕರು — ಅದರಿಂದ ವಸಿಷ್ಠನ ಆತಿಥ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸೂಚಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪೂಜಿತನಾದರೂ ರಾಜನಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ಹಸುವಿನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ.

ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ‘ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಯೇ, ಪೂಜಾರ್ಹನಾದ ನಿನ್ನಿಂದ ನಾನು ಪೂಜಿತನಾದೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸತ್ಕೃತನಾದೆ. ವಾಕ್ಚತುರನೇ, ಕೇಳು; ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.’ ವಸಿಷ್ಠನೇ ಪೂಜೆಗೆ ಪಾತ್ರನಾದವನು, ಆದರೂ ಅವನಿಂದಲೇ ತಾನು ಪೂಜಿತನಾದೆ ಎಂದು ಇಲ್ಲಿ ರಾಜನು ತಾನೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಈ ಮಾತು ಮುಂದೆ ಬರುವ ಯಾಚನೆಯ ಪೀಠಿಕೆಯೂ ಹೌದು — ಮೊದಲು ಪ್ರಶಂಸೆ, ಆಮೇಲೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಎಂಬುದು ಲೌಕಿಕ ರೀತಿ.

‘ಲಕ್ಷ ಹಸುಗಳಿಗೆ ಬದಲಾಗಿ ಶಬಲೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು. ಭಗವನ್, ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ರತ್ನ; ರತ್ನಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವವನು ರಾಜನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಶಬಲೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು; ದ್ವಿಜನೇ, ಧರ್ಮಪ್ರಕಾರ ಇವಳು ನನ್ನವಳೇ.’ ಇಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನ ತರ್ಕವನ್ನು ನೆನಪಿಡಬೇಕು — ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಯಾವುದೇ ರತ್ನ ರಾಜನದು ಎಂಬುದು ರಾಜನೀತಿಯ ವಿಧಿ; ಆ ವಿಧಿಯನ್ನು ಅವನು ಆಶ್ರಮದ ಹಸುವಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಆಶ್ರಮ ರಾಜ್ಯವಲ್ಲ, ಹಸು ಭಂಡಾರದ ರತ್ನವಲ್ಲ — ಅವನ ಭ್ರಮೆ ಇಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಪೂಜ್ಯ ಮುನಿಪುಂಗವ ವಸಿಷ್ಠನು ಉತ್ತರ ಕೊಡಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು.

ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ವಸಿಷ್ಠನು ರಾಜನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ‘ರಾಜನೇ, ಲಕ್ಷಕ್ಕಾಗಲೀ, ನೂರು ಕೋಟಿ ಹಸುಗಳಿಗಾಗಲೀ, ಬೆಳ್ಳಿಯ ರಾಶಿಗಳಿಗಾಗಲೀ ನಾನು ಶಬಲೆಯನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅರಿಂದಮನೇ, ಇವಳನ್ನು ನನ್ನ ಬಳಿಯಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.’ ಮುನಿಯ ಉತ್ತರ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವೂ ದೃಢವೂ ಆಗಿದೆ. ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದುದು ವಸ್ತು; ಧರ್ಮದ ಅಂಗವಾಗಿರುವವಳು ವಸ್ತುವಲ್ಲ. ಇದೇ ಎರಡು ದೃಷ್ಟಿಗಳ ಮೂಲಭೇದ — ರಾಜನು ಬೆಲೆಯನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮುನಿ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

‘ಆತ್ಮಸಂಯಮಿಯಾದ ಪುರುಷನ ಕೀರ್ತಿ ಹೇಗೆ ಶಾಶ್ವತವೋ ಹಾಗೆ ಶಬಲೆ ನನಗೆ ಶಾಶ್ವತ. ಹವ್ಯ, ಕವ್ಯ, ಜೀವನನಿರ್ವಹಣೆ — ಇವು ಇವಳನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿವೆ. ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ, ಬಲಿ, ಹೋಮ, ಸ್ವಾಹಾಕಾರ-ವಷಟ್ಕಾರಗಳು, ವಿವಿಧ ವಿದ್ಯೆಗಳು — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇವಳನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿವೆ. ರಾಜರ್ಷಿಯೇ, ಇದೆಲ್ಲವೂ ಇವಳನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯವಾಗಿ ಇವಳೇ ನನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವ, ಇವಳೇ ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಕೊಡುವವಳು.’ ಇಲ್ಲಿ ಮುನಿ ಹಸುವಿನ ಬೆಲೆಯನ್ನು ದ್ರವ್ಯದಿಂದ ಅಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ಕರ್ಮದಿಂದ ಅಳೆಯುತ್ತಾನೆ. ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹವ್ಯ, ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಕವ್ಯ, ತನಗೆ ಜೀವನನಿರ್ವಹಣೆ — ಮೂರೂ ಇವಳಲ್ಲೇ ಬಂಧಿತವಾಗಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶಬಲೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು ವಸಿಷ್ಠನ ಇಡೀ ಧರ್ಮಜೀವನವನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

‘ರಾಜನೇ, ಅನೇಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ನಾನು ಶಬಲೆಯನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ.’ ವಸಿಷ್ಠನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ವಾಕ್ಚತುರನಾದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಆಗ ಇನ್ನಷ್ಟು ಉದ್ರೇಕದಿಂದ ಹೇಳಿದನು: ‘ಚಿನ್ನದ ನಡುಪಟ್ಟಿ, ಚಿನ್ನದ ಕಂಠಾಭರಣಗಳುಳ್ಳ, ಚಿನ್ನದ ಅಂಕುಶಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಆನೆಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಚಿನ್ನದಿಂದ ಮಾಡಿದ, ನಾಲ್ಕು ಬಿಳಿಯ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಹೂಡಿದ ರಥಗಳನ್ನೂ…’ ‘ಸಂರಬ್ಧತರಮ್’ (ಇನ್ನಷ್ಟು ಉದ್ರೇಕದಿಂದ) ಎಂಬ ಪದದಿಂದ ಮೈತ್ರಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ವಿವಾದದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಕವಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ದಾನದ ಪಟ್ಟಿಯೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ — ಆನೆಗಳು, ರಥಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಹಸುಗಳು, ರತ್ನಗಳು — ಆದರೆ ಸಂಖ್ಯೆ ಬೆಳೆದಂತೆ ಬೇಡುವವನ ದೈನ್ಯವೂ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ.

‘ಕಿರುಗೆಜ್ಜೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಎಂಟು ನೂರು ರಥಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಉತ್ತಮ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ, ಉತ್ತಮ ತಳಿಯ, ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳಾದ ಹನ್ನೊಂದು ಸಾವಿರ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು, ಸುವ್ರತನೇ, ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ನಾನಾ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ಬೇರೆಬೇರೆಯಾದ, ಪ್ರಾಯದ ಒಂದು ಕೋಟಿ ಹಸುಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ — ಶಬಲೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು. ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನೇ, ಎಷ್ಟು ರತ್ನಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಚಿನ್ನವನ್ನಾಗಲೀ ನೀನು ಬಯಸುವೆಯೋ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಶಬಲೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು.’ ಇಲ್ಲಿ ‘ದೀಯತಾಂ ಶಬಲಾ ಮಮ’ (ಶಬಲೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು) ಎಂಬ ಮಾತು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತದೆ; ಈ ಪುನರಾವೃತ್ತಿಯೇ ರಾಜನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದ ಹಠವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಇಡೀ ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ಕೊಡಲು ಅವನು ಸಿದ್ಧ, ಕೇವಲ ಹಸುವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ.

ಧೀಮಂತನಾದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಪೂಜ್ಯ ವಸಿಷ್ಠನು ಹೇಳಿದನು: ‘ರಾಜನೇ, ಯಾವ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಶಬಲೆಯನ್ನು ನಾನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇವಳೇ ನನ್ನ ರತ್ನ, ಇವಳೇ ನನ್ನ ಧನ, ಇವಳೇ ನನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವ, ಇವಳೇ ನನ್ನ ಜೀವನ.’ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ‘ಏತದೇವ’ (ಇವಳೇ) ಎಂಬ ಪದದಿಂದ ಮುನಿ ತನ್ನ ನಿಲುವನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ರಾಜನು ರತ್ನಗಳ ಆಮಿಷ ಒಡ್ಡುತ್ತಾನೆ, ಮುನಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ನನ್ನ ರತ್ನ ಇವಳೇ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ರತ್ನಗಳಿಂದ ನನಗೇನು? ‘ಜೀವಿತಮ್’ (ಜೀವನ) ಎಂಬ ಕೊನೆಯ ಪದ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಭಾರವಾದುದು — ಹಸುವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಮರಣಕ್ಕೆ ಸಮಾನ ಎಂಬುದು ಮುನಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

‘ದರ್ಶ, ಪೌರ್ಣಮಾಸ, ಸಮೃದ್ಧ ದಕ್ಷಿಣೆಯುಳ್ಳ ಯಜ್ಞಗಳು, ವಿವಿಧ ಕ್ರಿಯೆಗಳು — ರಾಜನೇ, ಇದೇ ನನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವ. ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೂ ಇವಳೇ ಮೂಲ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಿನಿಂದೇನು? ಕಾಮಧೇನುವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ.’ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಮುನಿ ಸಂವಾದವನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸರ್ಗ ಇಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ — ಜಗಳವಿಲ್ಲ, ಶಾಪವಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ದೃಢ ನಿರಾಕರಣೆ. ಆದರೆ ಈ ನಿರಾಕರಣೆಯೇ ಮುಂದಿನ ಸರ್ಗದ ಬಲಾತ್ಕಾರಕ್ಕೂ, ಅನಂತರ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ-ವಸಿಷ್ಠರ ದೀರ್ಘ ವೈರಕ್ಕೂ ಮೂಲ. ಕವಿ ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾನೆ — ರಾಜನ ಅಧಿಕಾರಧರ್ಮ ಮತ್ತು ತಪಸ್ವಿಯ ಆಶ್ರಮಧರ್ಮ; ಇವುಗಳ ಸಂಘರ್ಷದಿಂದಲೇ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿತ್ವದ ಯಾತ್ರೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे त्रिपञ्चाशः सर्गः॥ ५३॥

ತಪ್ಪನ್ನು ತಿಳಿಸಿ

ಮೂಲ ಶ್ಲೋಕಗಳು ಮತ್ತು ಪದವಿವರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಓದಿ