बालकाण्डम् — द्वात्रिंशः सर्गः
బాలకాండ — 32వ సర్గ
பால காண்டம் — சர்க்கம் 32
ಬಾಲಕಾಂಡ — 32ನೇ ಸರ್ಗ
ബാലകാണ്ഡം — 32-ാം സർഗ്ഗം
Bāla Kāṇḍa — Sarga 32
ब्रह्मयोनेः कुशस्य चत्वारः पुत्राः, तेषां पुराणि, वसुमती पञ्चशैलाः मागधी च, कुशनाभस्य कन्याशतम्, वायोः प्रार्थना, कन्यानां प्रत्याख्यानं गात्रभङ्गश्च
బ్రహ్మపుత్రుడైన కుశుని నలుగురు కుమారులు, వారి నగరాలు, వసుమతి, ఐదు పర్వతాలు, మాగధి నది, కుశనాభుని నూరుగురు కన్యలు, వాయువు ప్రార్థన, కన్యల తిరస్కారం, అవయవభంగం
பிரம்மாவின் மைந்தனான குசனின் நான்கு புதல்வர்கள், அவர்களுடைய நகரங்கள், வசுமதி, ஐந்து மலைகள், மாகதி நதி, குசநாபனின் நூறு புதல்வியர், வாயுவின் வேண்டுகோள், கன்னியரின் மறுப்பும் உடல் முறிவும்
ಬ್ರಹ್ಮಯೋನಿಯಾದ ಕುಶನ ನಾಲ್ವರು ಪುತ್ರರು, ಅವರ ನಗರಗಳು, ವಸುಮತಿ, ಐದು ಪರ್ವತಗಳು ಮತ್ತು ಮಾಗಧೀ ನದಿ, ಕುಶನಾಭನ ನೂರು ಕನ್ಯೆಯರು, ವಾಯುವಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಕನ್ಯೆಯರ ನಿರಾಕರಣೆ ಮತ್ತು ಅಂಗಭಂಗ
ബ്രഹ്മപുത്രനായ കുശന്റെ നാലു പുത്രന്മാർ, അവരുടെ നഗരങ്ങൾ, വസുമതിയും അഞ്ചു പർവതങ്ങളും മാഗധിയും, കുശനാഭന്റെ നൂറു പുത്രിമാർ, വായുവിന്റെ അഭ്യർഥന, കന്യകമാരുടെ നിരാകരണവും അംഗഭംഗവും
अस्मिन् सर्गे विश्वामित्रः शोणभद्रतीरे निविष्टः सन् रामाय तस्य देशस्य इतिहासं कथयति। पुरा ब्रह्मयोनिः कुशः नाम महातपाः आसीत्; सः वैदर्भ्यां चतुरः आत्मसदृशान् पुत्रान् अजनयत् — कुशाम्बं कुशनाभम् असूर्तरजसं वसुं च। पितुः ‘प्रजापालनं क्रियताम्’ इति आज्ञया ते पृथक् पृथक् पुराणि निवेशयामासुः — कौशाम्बीं, महोदयं, धर्मारण्यं, गिरिव्रजं च। वसोः एव इयं वसुमती भूमिः, पञ्चभिः शैलवरैः परिवृता, सुमागध्या नद्या च माला इव अलंकृता। कुशनाभस्य घृताच्याम् अप्सरसि कन्याशतम् अजायत। ताः उद्यानभूमौ क्रीडन्तीः दृष्ट्वा सर्वात्मकः वायुः स्वभार्यात्वे ताः प्रार्थयते, अमरत्वम् अक्षययौवनं च प्रलोभनं ददाति। कन्याः तं प्रत्याचक्षाणाः वदन्ति — ‘त्वं भूतानाम् अन्तश्चरसि, वयं च ते प्रभावज्ञाः; त्वां स्थानात् च्यावयितुम् अपि शक्ताः, तथापि तपः रक्षामः। पिता एव अस्माकं प्रभुः परमं दैवतं च; यस्मै सः दास्यति, सः एव भर्ता भविष्यति।’ क्रुद्धः वायुः तासां सर्वगात्राणि प्रविश्य बभञ्ज; ताः अरत्निमात्राकृतयः कुब्जाः भूत्वा सलज्जाः साश्रुनेत्राः पितुः गृहं विविशुः। भग्नाः दीनाश्च ताः दृष्ट्वा राजा सम्भ्रान्तः पृच्छति — ‘केन कुब्जाः कृताः?’ इति; उत्तरं श्रोतुं च विनिःश्वस्य समाहितः तिष्ठति।
पुस्तकरूपेण पठतुపుస్తకంగా చదవండిநூலாகப் படிக்கಪುಸ್ತಕವಾಗಿ ಓದಿപുസ്തകമായി വായിക്കുകRead as a book
१ब्रह्मयोनिर्महानासीत्कुशो नाम महातपाः।
अक्लिष्टव्रतधर्मज्ञः सज्जनप्रतिपूजकः॥
२स महात्मा कुलीनायां युक्तायां सुमहाबलान्।
वैदर्भ्यां जनयामास चतुरः सदृशान्सुतान्॥
पुरा ब्रह्मयोनिः कुशः नाम महातपाः आसीत्। ‘ब्रह्मयोनिः’ इति ब्रह्मा एव यस्य जन्महेतुः। तस्य व्रतानि अक्लिष्टानि, सः च धर्मज्ञः सज्जनप्रतिपूजकश्च। सः महात्मा कुलीनायां युक्तायां वैदर्भ्यां भार्यायां चतुरः सुमहाबलान् आत्मसदृशान् सुतान् जनयामास। कथायाः आरम्भे एव पितुः तपः, मातुः कुलम्, पुत्राणां च साम्यम् — त्रीणि अपि निर्दिष्टानि; ‘युक्तायाम्’ इति योग्यायाम्, गुणैः अनुरूपायाम्; ‘सदृशान्’ इति पितुः तेजसा तुल्यान्। एतेन अग्रिमस्य वंशवृत्तान्तस्य भूमिः रचिता।
పూర్వం బ్రహ్మయోని అయిన కుశుడు అనే మహాతపస్వి ఉండేవాడు. ‘బ్రహ్మయోనిః’ అంటే బ్రహ్మయే తన జన్మకు కారణమైనవాడు. అతని వ్రతాలు నిరాటంకమైనవి, అతడు ధర్మజ్ఞుడు, సజ్జనులను పూజించేవాడు. ఆ మహాత్ముడు కులీనురాలు, తగినది అయిన విదర్భ రాజకుమారి భార్యయందు తనకు సమానులైన, మహాబలులైన నలుగురు కుమారులను కన్నాడు. కథ ప్రారంభంలోనే తండ్రి తపస్సు, తల్లి కులం, కుమారుల సామ్యం — మూడూ నిర్దేశించబడ్డాయి; ‘యుక్తాయాం’ అంటే యోగ్యురాలు, గుణాలకు అనురూపమైనది; ‘సదృశాన్’ అంటే తండ్రి తేజస్సుతో సమానులు. దీనితో రాబోయే వంశవృత్తాంతానికి భూమిక రచించబడింది.
முன்பு பிரம்மாவிடமிருந்து தோன்றிய குசன் என்னும் மாபெரும் தவசி இருந்தார். ‘பிரம்மயோனி’ என்றால் பிரம்மாவே பிறப்புக்குக் காரணமாக உடையவர். அவருடைய விரதங்கள் தளர்வற்றவை; அவர் தர்மம் அறிந்தவர், நல்லோரைப் போற்றுபவர். அந்த மகாத்மா நற்குலத்தில் பிறந்த, தகுதி வாய்ந்த, விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசியான தம் மனைவியிடம், தம்மைப் போன்ற, மிகப் பெருவலிமையுடைய நான்கு புதல்வர்களைப் பெற்றார். கதையின் தொடக்கத்திலேயே தந்தையின் தவம், தாயின் குலம், புதல்வர்கள் தந்தையை ஒத்திருத்தல் — மூன்றும் சுட்டப்படுகின்றன; ‘யுக்தா’ என்றால் தகுதியானவள், குணங்களால் பொருத்தமானவள்; ‘சத்ருசர்’ என்றால் தந்தையின் தேஜஸுக்கு நிகரானவர்கள். இதனால் பின்வரும் வம்ச வரலாற்றுக்குக் களம் அமைக்கப்படுகிறது.
ಹಿಂದೆ ಬ್ರಹ್ಮಯೋನಿಯಾದ ಕುಶನೆಂಬ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಇದ್ದನು. ‘ಬ್ರಹ್ಮಯೋನಿ’ ಎಂದರೆ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಯಾರ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣನೋ ಅವನು. ಅವನ ವ್ರತಗಳು ಎಂದೂ ಭಂಗವಾಗದವು; ಅವನು ಧರ್ಮಜ್ಞನೂ ಸಜ್ಜನರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವವನೂ ಆಗಿದ್ದನು. ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಕುಲೀನಳೂ ಯೋಗ್ಯಳೂ ಆದ ವಿದರ್ಭರಾಜಕುಮಾರಿಯಾದ ಹೆಂಡತಿಯಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಸದೃಶರಾದ, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಗಳಾದ ನಾಲ್ವರು ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆದನು. ಕಥೆಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ತಂದೆಯ ತಪಸ್ಸು, ತಾಯಿಯ ಕುಲ, ಪುತ್ರರ ಸಾಮ್ಯ — ಈ ಮೂರನ್ನೂ ಸೂಚಿಸಲಾಗಿದೆ; ‘ಯುಕ್ತಾಯಾಮ್’ ಎಂದರೆ ಯೋಗ್ಯಳಾದ, ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಅನುರೂಪಳಾದ; ‘ಸದೃಶಾನ್’ ಎಂದರೆ ತಂದೆಯ ತೇಜಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾನರಾದವರು. ಇದರಿಂದ ಮುಂದಿನ ವಂಶವೃತ್ತಾಂತಕ್ಕೆ ನೆಲೆ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.
പണ്ട് ബ്രഹ്മയോനിയായ കുശൻ എന്നൊരു മഹാതപസ്വി ഉണ്ടായിരുന്നു. ‘ബ്രഹ്മയോനി’ എന്നാൽ ബ്രഹ്മാവുതന്നെ ജന്മകാരണമായവൻ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്രതങ്ങൾ മുടക്കമില്ലാത്തവയായിരുന്നു; അദ്ദേഹം ധർമജ്ഞനും സജ്ജനങ്ങളെ ആദരിക്കുന്നവനുമായിരുന്നു. ആ മഹാത്മാവ് കുലീനയും യോഗ്യയുമായ വൈദർഭിയെന്ന ഭാര്യയിൽ തനിക്കുതുല്യരും അതിമഹാബലരുമായ നാലു പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു. കഥയുടെ ആരംഭത്തിൽത്തന്നെ പിതാവിന്റെ തപസ്സ്, മാതാവിന്റെ കുലം, പുത്രന്മാരുടെ സാമ്യം — മൂന്നും നിർദേശിക്കപ്പെട്ടു; ‘യുക്താ’ എന്നാൽ യോഗ്യ, ഗുണങ്ങളാൽ അനുരൂപ; ‘സദൃശർ’ എന്നാൽ പിതാവിന്റെ തേജസ്സിനു തുല്യർ. ഇതിലൂടെ വരാനിരിക്കുന്ന വംശവൃത്താന്തത്തിനുള്ള ഭൂമിക ഒരുക്കപ്പെട്ടു.
"Long ago," the sage began, "there was a man of great austerity named Kuśa, sprung from Brahmā himself. He kept his vows without strain, knew dharma and honoured good men. On his well-born and worthy wife, a princess of Vidarbha, that great man fathered four sons of immense strength, each like himself." At the very start the story names three things: the father's austerity, the mother's noble family, and sons who matched their father in splendour. "Worthy" means that she was his equal in virtue. On this the family history that follows is built.
३कुशाम्बं कुशनाभं च असूर्तरजसं वसुम्।
दीप्तियुक्तान्महोत्साहान्क्षत्रधर्मचिकीर्षया॥
४तानुवाच कुशः पुत्रान्धर्मिष्ठान्सत्यवादिनः।
क्रियतां पालनं पुत्रा धर्मं प्राप्स्यथ पुष्कलम्॥
तेषां नामानि — कुशाम्बः, कुशनाभः, असूर्तरजाः, वसुः इति। सर्वे दीप्तियुक्ताः महोत्साहाश्च। क्षत्रधर्मं कर्तुम् इच्छया कुशः तान् धर्मिष्ठान् सत्यवादिनः पुत्रान् उवाच — ‘हे पुत्राः, पालनं क्रियताम्; एतेन पुष्कलं धर्मं प्राप्स्यथ।’ ‘पालनम्’ इति प्रजारक्षणम्, यत् एव क्षत्रियस्य मुख्यं कर्म। पिता पुत्रेभ्यः न राज्यं विभजति, अपि तु कर्तव्यम् एव उपदिशति; फलं च धर्मरूपम् एव दर्शयति। ‘धर्मिष्ठान् सत्यवादिनः’ इति विशेषणाभ्यां सूच्यते — आज्ञा तेषां योग्यतां दृष्ट्वा एव दत्ता, न यादृच्छिकी।
వారి పేర్లు — కుశాంబుడు, కుశనాభుడు, అసూర్తరజసుడు, వసువు. అందరూ తేజస్సుతో కూడినవారు, గొప్ప ఉత్సాహం గలవారు. క్షత్రధర్మాన్ని నిర్వర్తించాలనే కోరికతో కుశుడు ధర్మిష్ఠులు, సత్యవాదులు అయిన ఆ కుమారులతో అన్నాడు — ‘కుమారులారా, పాలన చేయండి; దీనితో మీరు సమృద్ధమైన ధర్మాన్ని పొందుతారు.’ ‘పాలనం’ అంటే ప్రజారక్షణ, అదే క్షత్రియుని ముఖ్య కర్మ. తండ్రి కుమారులకు రాజ్యాన్ని పంచడు, కర్తవ్యాన్నే ఉపదేశిస్తాడు; ఫలాన్ని కూడా ధర్మరూపంలోనే చూపుతాడు. ‘ధర్మిష్ఠాన్ సత్యవాదినః’ అనే విశేషణాలతో సూచించబడేదేమిటంటే — ఆజ్ఞ వారి యోగ్యతను చూసే ఇవ్వబడింది, యాదృచ్ఛికంగా కాదు.
அவர்களுடைய பெயர்கள் — குசாம்பன், குசநாபன், அஸூர்த்தரஜஸ், வசு என்பவை. அனைவரும் ஒளிமிக்கவர்கள், பேருற்சாகம் உடையவர்கள். க்ஷத்திரிய தர்மத்தைச் செய்விக்கும் விருப்பத்தோடு குசர் தர்மநிஷ்டர்களும் சத்தியம் பேசுபவர்களுமான தம் புதல்வர்களிடம் சொன்னார்: ‘மக்களே, காத்தலைச் செய்யுங்கள்; இதனால் நிறைந்த தர்மத்தை அடைவீர்கள்.’ ‘பாலனம்’ (காத்தல்) என்பது மக்களைக் காப்பது; அதுவே க்ஷத்திரியனின் முதன்மைக் கடமை. தந்தை புதல்வர்களுக்கு ராஜ்யத்தைப் பங்கிடவில்லை, கடமையையே உபதேசிக்கிறார்; பலனையும் தர்ம வடிவிலேயே காட்டுகிறார். ‘தர்மநிஷ்டர்கள், சத்தியம் பேசுபவர்கள்’ என்ற அடைமொழிகளால் குறிப்பிடப்படுவது — அவர்களுடைய தகுதியைக் கண்டே ஆணை கொடுக்கப்பட்டது, தற்செயலாக அல்ல.
ಅವರ ಹೆಸರುಗಳು — ಕುಶಾಂಬ, ಕುಶನಾಭ, ಅಸೂರ್ತರಜಸ್ ಮತ್ತು ವಸು. ಎಲ್ಲರೂ ತೇಜಸ್ವಿಗಳೂ ಮಹೋತ್ಸಾಹಿಗಳೂ ಆಗಿದ್ದರು. ಕ್ಷತ್ರಧರ್ಮವನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಕುಶನು ಧರ್ಮಿಷ್ಠರೂ ಸತ್ಯವಾದಿಗಳೂ ಆದ ಆ ಪುತ್ರರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು — ‘ಮಕ್ಕಳೇ, ಪಾಲನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿರಿ; ಇದರಿಂದ ನೀವು ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ.’ ‘ಪಾಲನ’ ಎಂದರೆ ಪ್ರಜಾರಕ್ಷಣೆ, ಅದೇ ಕ್ಷತ್ರಿಯನ ಮುಖ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯ. ತಂದೆ ಪುತ್ರರಿಗೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಹಂಚುವುದಿಲ್ಲ, ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನೇ ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ಫಲವನ್ನೂ ಧರ್ಮರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ. ‘ಧರ್ಮಿಷ್ಠಾನ್ ಸತ್ಯವಾದಿನಃ’ ಎಂಬ ವಿಶೇಷಣಗಳಿಂದ ಸೂಚಿತವಾಗುವುದೇನೆಂದರೆ — ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅವರ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಂಡೇ ಕೊಡಲಾಯಿತು, ಸುಮ್ಮನೆ ಅಲ್ಲ.
അവരുടെ പേരുകൾ — കുശാംബൻ, കുശനാഭൻ, അസൂർതരജസ്സ്, വസു. എല്ലാവരും തേജസ്വികളും മഹോത്സാഹികളുമായിരുന്നു. ക്ഷത്രധർമം അനുഷ്ഠിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്താൽ കുശൻ ധർമിഷ്ഠരും സത്യവാദികളുമായ ആ പുത്രന്മാരോടു പറഞ്ഞു: ‘പുത്രന്മാരേ, പാലനം ചെയ്യുവിൻ; ഇതിലൂടെ നിങ്ങൾ സമൃദ്ധമായ ധർമം നേടും.’ ‘പാലനം’ എന്നാൽ പ്രജാരക്ഷണം; അതുതന്നെയാണ് ക്ഷത്രിയന്റെ മുഖ്യകർമം. പിതാവ് പുത്രന്മാർക്കു രാജ്യം വിഭജിച്ചുകൊടുക്കുകയല്ല, കർത്തവ്യം ഉപദേശിക്കുകയാണ്; ഫലവും ധർമരൂപത്തിൽത്തന്നെ കാണിക്കുന്നു. ‘ധർമിഷ്ഠരും സത്യവാദികളും’ എന്ന വിശേഷണങ്ങളാൽ സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് — ആജ്ഞ അവരുടെ യോഗ്യത കണ്ടിട്ടാണ് നൽകിയത്, യാദൃച്ഛികമായല്ല.
"Their names were Kuśāmba, Kuśanābha, Asūrtarajas and Vasu, all of them radiant and full of energy. Wishing them to take up the duty of warriors, Kuśa said to his sons, who were firm in dharma and truthful: 'My sons, protect the people, and you will win dharma in full measure.'" Protecting the people is a warrior's chief work. The father does not divide a kingdom among his sons but teaches them their duty, and shows that its reward is dharma itself. Calling them "firm in dharma and truthful" tells us the command was given because he saw they were fit for it, not at random.
५कुशस्य वचनं श्रुत्वा चत्वारो लोकसत्तमाः।
निवेशं चक्रिरे सर्वे पुराणां नृवरास्तदा॥
६कुशाम्बस्तु महातेजाः कौशाम्बीमकरोत्पुरीम्।
कुशनाभस्तु धर्मात्मा पुरं चक्रे महोदयम्॥
७असूर्तरजसो नाम धर्मारण्यं महामतिः।
चक्रे पुरवरं राजा वसुनाम गिरिव्रजम्॥
कुशस्य वचनं श्रुत्वा ते चत्वारः लोकसत्तमाः नृवराः तदा पुराणां निवेशं चक्रिरे। ‘निवेशः’ इति नगरस्य संस्थापनम्। महातेजाः कुशाम्बः कौशाम्बीं पुरीम् अकरोत्; धर्मात्मा कुशनाभः महोदयं नाम पुरं चक्रे; महामतिः असूर्तरजाः धर्मारण्यं पुरवरं चक्रे; राजा वसुः च गिरिव्रजम्। कौशाम्बी यमुनातीरे स्थिता, महोदयं च कान्यकुब्जम् इति अपरनाम्ना प्रसिद्धम्; धर्मारण्यं गयासमीपे, गिरिव्रजं च मगधानां राजधानी। एवं पितुः आज्ञा प्रथमं नगरनिर्माणेन एव अनुष्ठिता, यतः प्रजापालनस्य आधारः जनपदः एव। ‘निवेशं चक्रिरे’ इति बहुवचनेन ज्ञायते — प्रत्येकः स्वकीयां पुरीं निवेशितवान्, न तु सर्वे एकत्र। चत्वारः पुत्राः चतस्रः पुर्यः — वंशस्य विस्तारः अत्र भूगोले एव अङ्कितः।
కుశుని మాట విని లోకశ్రేష్ఠులైన ఆ నలుగురు నరశ్రేష్ఠులు అప్పుడు నగరాలను నిర్మించారు. ‘నివేశః’ అంటే నగర స్థాపన. మహాతేజస్వి అయిన కుశాంబుడు కౌశాంబీ నగరాన్ని నిర్మించాడు; ధర్మాత్ముడైన కుశనాభుడు మహోదయం అనే నగరాన్ని నిర్మించాడు; మహాబుద్ధిమంతుడైన అసూర్తరజసుడు ధర్మారణ్యం అనే శ్రేష్ఠమైన నగరాన్ని నిర్మించాడు; రాజైన వసువు గిరివ్రజాన్ని నిర్మించాడు. కౌశాంబి యమునా తీరాన ఉంది, మహోదయం కాన్యకుబ్జం అనే మరోపేరుతో ప్రసిద్ధం; ధర్మారణ్యం గయ సమీపంలో ఉంది, గిరివ్రజం మగధుల రాజధాని. ఈ విధంగా తండ్రి ఆజ్ఞ మొదట నగరనిర్మాణంతోనే అమలు చేయబడింది, ఎందుకంటే ప్రజాపాలనకు ఆధారం జనపదమే. ‘నివేశం చక్రిరే’ అనే బహువచనంతో తెలిసేదేమిటంటే — ప్రతి ఒక్కరూ తమ తమ నగరాన్ని స్థాపించారు, అందరూ ఒకేచోట కాదు. నలుగురు కుమారులు, నాలుగు నగరాలు — వంశ విస్తారం ఇక్కడ భూగోళంలోనే ముద్రించబడింది.
குசரின் சொல்லைக் கேட்டு, உலகில் சிறந்தவர்களும் மனிதருள் உயர்ந்தவர்களுமான அந்த நால்வரும் அப்போது நகரங்களை நிறுவினர். ‘நிவேசம்’ என்பது நகரத்தை அமைத்தல். மிக்க தேஜஸ் உடைய குசாம்பன் கௌசாம்பி நகரை அமைத்தான்; தர்மாத்மாவான குசநாபன் மஹோதயம் என்னும் நகரை அமைத்தான்; பேரறிவுடைய அஸூர்த்தரஜஸ் தர்மாரண்யம் என்னும் சிறந்த நகரை அமைத்தான்; அரசன் வசு கிரிவ்ரஜத்தை அமைத்தான். கௌசாம்பி யமுனைக் கரையில் உள்ளது; மஹோதயம் கான்யகுப்ஜம் என்ற மற்றொரு பெயராலும் புகழ்பெற்றது; தர்மாரண்யம் கயைக்கு அருகே உள்ளது; கிரிவ்ரஜம் மகதர்களின் தலைநகரம். இவ்வாறு தந்தையின் ஆணை முதலில் நகர நிர்மாணத்தாலேயே நிறைவேற்றப்பட்டது; ஏனெனில் மக்களைக் காப்பதற்கு அடிப்படை நாடே. ‘நிறுவினர்’ என்ற பன்மைச் சொல்லால் அறியப்படுவது — ஒவ்வொருவரும் தத்தம் நகரை நிறுவினர், அனைவரும் ஒரே இடத்தில் அல்ல. நான்கு புதல்வர்கள், நான்கு நகரங்கள் — வம்சத்தின் விரிவு இங்கே நிலவியலிலேயே பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.
ಕುಶನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಲೋಕಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ಆ ನಾಲ್ವರು ನರಶ್ರೇಷ್ಠರು ಆಗ ನಗರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ‘ನಿವೇಶ’ ಎಂದರೆ ನಗರದ ಸ್ಥಾಪನೆ. ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಕುಶಾಂಬನು ಕೌಶಾಂಬೀ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಕುಶನಾಭನು ಮಹೋದಯವೆಂಬ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಮಹಾಮತಿಯಾದ ಅಸೂರ್ತರಜಸ್ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯವೆಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ರಾಜಾ ವಸು ಗಿರಿವ್ರಜವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಕೌಶಾಂಬೀ ಯಮುನಾತೀರದಲ್ಲಿದೆ; ಮಹೋದಯ ಕಾನ್ಯಕುಬ್ಜ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ; ಧರ್ಮಾರಣ್ಯ ಗಯೆಯ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದೆ; ಗಿರಿವ್ರಜ ಮಗಧರ ರಾಜಧಾನಿ. ಹೀಗೆ ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ನಗರನಿರ್ಮಾಣದಿಂದಲೇ ಪಾಲಿಸಲಾಯಿತು, ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರಜಾಪಾಲನೆಯ ಆಧಾರ ಜನಪದವೇ. ‘ನಿವೇಶಂ ಚಕ್ರಿರೇ’ ಎಂಬ ಬಹುವಚನದಿಂದ ತಿಳಿಯುವುದೇನೆಂದರೆ — ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ತನ್ನದೇ ನಗರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು, ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೆಡೆ ಅಲ್ಲ. ನಾಲ್ವರು ಪುತ್ರರು, ನಾಲ್ಕು ನಗರಗಳು — ವಂಶದ ವಿಸ್ತಾರ ಇಲ್ಲಿ ಭೂಗೋಳದಲ್ಲಿಯೇ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
കുശന്റെ വാക്കു കേട്ട് ലോകശ്രേഷ്ഠരും നരശ്രേഷ്ഠരുമായ ആ നാലുപേരും അപ്പോൾ നഗരങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു. ‘നിവേശം’ എന്നാൽ നഗരസ്ഥാപനം. മഹാതേജസ്വിയായ കുശാംബൻ കൗശാംബി എന്ന പുരി നിർമിച്ചു; ധർമാത്മാവായ കുശനാഭൻ മഹോദയം എന്ന പുരം നിർമിച്ചു; മഹാമതിയായ അസൂർതരജസ്സ് ധർമാരണ്യം എന്ന ശ്രേഷ്ഠനഗരം നിർമിച്ചു; വസു രാജാവ് ഗിരിവ്രജവും. കൗശാംബി യമുനാതീരത്താണ്; മഹോദയം കാന്യകുബ്ജം എന്ന മറുപേരിലും പ്രസിദ്ധം; ധർമാരണ്യം ഗയയ്ക്കടുത്ത്; ഗിരിവ്രജം മഗധരുടെ രാജധാനി. ഇങ്ങനെ പിതാവിന്റെ ആജ്ഞ ആദ്യം നഗരനിർമാണത്തിലൂടെത്തന്നെ അനുഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടു; കാരണം പ്രജാപാലനത്തിന്റെ ആധാരം ജനപദംതന്നെ. ‘നിവേശം ചക്രിരേ’ എന്ന ബഹുവചനത്താൽ അറിയാം — ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം നഗരം സ്ഥാപിച്ചു, എല്ലാവരും ഒരിടത്തല്ല. നാലു പുത്രന്മാർ, നാലു നഗരങ്ങൾ — വംശത്തിന്റെ വിസ്തൃതി ഇവിടെ ഭൂമിശാസ്ത്രത്തിൽത്തന്നെ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
"Hearing their father's words, those four, best of men and foremost of rulers, each founded a city. Kuśāmba of great splendour made the city of Kauśāmbī; righteous Kuśanābha built Mahodaya; Asūrtarajas of great wisdom built the fine city of Dharmāraṇya; and King Vasu built Girivraja." Kauśāmbī stands on the bank of the Yamunā, Mahodaya is better known by its other name, Kānyakubja, Dharmāraṇya lies near Gayā, and Girivraja was the capital of the Magadhas. So the father's command was first carried out by building cities, since a settled land is the foundation of protecting the people. Each brother founded his own city; four sons, four cities, and the spread of the family is drawn on the map itself.
८एषा वसुमती नाम वसोस्तस्य महात्मनः।
एते शैलवराः पञ्च प्रकाशन्ते समन्ततः॥
९सुमागधी नदी रम्या मागधान्विश्रुताऽऽययौ।
पञ्चानां शैलमुख्यानां मध्ये मालेव शोभते॥
१०सैषा हि मागधी राम वसोस्तस्य महात्मनः।
पूर्वाभिचरिता राम सुक्षेत्रा सस्यमालिनी॥
‘हे राम, एषा वसुमती नाम भूमिः तस्य महात्मनः वसोः; एते पञ्च शैलवराः समन्ततः प्रकाशन्ते। सुमागधी नाम रम्या नदी विश्रुता सती मागधान् देशान् आययौ; सा पञ्चानां शैलमुख्यानां मध्ये माला इव शोभते। हे राम, सा एषा मागधी वसोः महात्मनः पूर्वाभिचरिता, सुक्षेत्रा सस्यमालिनी च।’ रामस्य प्रश्नः आसीत् — ‘कः अयं देशः?’ इति; विश्वामित्रः तस्य उत्तरं वंशकथया सह वदति। ‘सुमागधी’ इति शोणभद्रस्य अपरं नाम; तस्याः एव कूले ते मुनयः निविष्टाः, अतः प्रत्यक्षदर्शनेन एव कथा प्रवर्तते। देशस्य नाम, पर्वताः, नदी च — त्रिभिः अपि स्मृतिः जागर्ति।
‘రామా, ఈ వసుమతి అనే భూమి మహాత్ముడైన ఆ వసువుది; ఈ ఐదు శ్రేష్ఠమైన పర్వతాలు చుట్టూ ప్రకాశిస్తున్నాయి. సుమాగధి అనే రమ్యమైన, ప్రసిద్ధమైన నది మగధదేశాలకు ప్రవహించి వచ్చింది; ఐదు ముఖ్య పర్వతాల మధ్య అది మాలలా శోభిల్లుతోంది. రామా, ఈ మాగధి మహాత్ముడైన వసువు పూర్వం సంచరించిన ప్రదేశం, మంచి పొలాలతో, పంటల వరుసలతో కూడినది.’ రాముని ప్రశ్న ‘ఈ దేశం ఏది?’ అని; విశ్వామిత్రుడు దానికి జవాబును వంశకథతో కలిపి చెబుతున్నాడు. ‘సుమాగధి’ శోణభద్ర నదికి మరోపేరు; దాని తీరాననే ఆ మునులు బస చేశారు, కాబట్టి ప్రత్యక్ష దర్శనంతోనే కథ సాగుతుంది. దేశం పేరు, పర్వతాలు, నది — మూడింటితోనూ స్మృతి మేల్కొంటుంది.
‘ராமா, இது மகாத்மாவான அந்த வசுவின் வசுமதி என்னும் நிலம்; இந்த ஐந்து சிறந்த மலைகளும் நாற்புறமும் ஒளிர்கின்றன. சுமாகதி என்னும் எழில்மிகு நதி புகழ்பெற்றவளாய் மகத நாடுகளை வந்தடைந்தாள்; அவள் ஐந்து முதன்மையான மலைகளின் நடுவே ஒரு மாலையைப் போல அழகுடன் விளங்குகிறாள். ராமா, இந்த மாகதி மகாத்மாவான வசுவுக்கு உரியவளாக முன்பு ஓடியவள்; நல்ல வயல்கள் உடையவள், பயிர்களை மாலையாக அணிந்தவள்.’ ‘இந்த நாடு எது?’ என்பது ராமனின் கேள்வி; விசுவாமித்திரர் அதற்கான விடையை வம்சக் கதையோடு சேர்த்துச் சொல்கிறார். ‘சுமாகதி’ என்பது சோணபத்திரையின் மற்றொரு பெயர்; அதன் கரையிலேயே அந்த முனிவர்கள் தங்கியிருக்கிறார்கள்; ஆகவே கண்முன்னே காண்பதைக் கொண்டே கதை நடக்கிறது. நாட்டின் பெயர், மலைகள், நதி — இம்மூன்றாலும் நினைவு விழித்தெழுகிறது.
‘ರಾಮ, ಇದು ಆ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ವಸುವಿನ ವಸುಮತೀ ಎಂಬ ಭೂಮಿ; ಈ ಐದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತಗಳು ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿವೆ. ಸುಮಾಗಧೀ ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ರಮ್ಯ ನದಿ ಮಗಧ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹರಿದು ಬಂದಿದೆ; ಅದು ಐದು ಮುಖ್ಯ ಪರ್ವತಗಳ ನಡುವೆ ಹಾರದಂತೆ ಶೋಭಿಸುತ್ತದೆ. ರಾಮ, ಈ ಮಾಗಧೀ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ವಸುವಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದು, ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹರಿಯುವಂತಹುದು, ಒಳ್ಳೆಯ ಹೊಲಗಳುಳ್ಳದ್ದು, ಬೆಳೆಗಳ ಸಾಲುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದುದು.’ ರಾಮನ ಪ್ರಶ್ನೆ ‘ಈ ದೇಶ ಯಾವುದು?’ ಎಂದಿತ್ತು; ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಅದಕ್ಕೆ ವಂಶಕಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ. ‘ಸುಮಾಗಧೀ’ ಎಂಬುದು ಶೋಣಭದ್ರದ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರು; ಅದರ ತೀರದಲ್ಲೇ ಆ ಮುನಿಗಳು ತಂಗಿದ್ದರು, ಆದ್ದರಿಂದ ಕಣ್ಣೆದುರಿನ ದೃಶ್ಯದಿಂದಲೇ ಕಥೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ದೇಶದ ಹೆಸರು, ಪರ್ವತಗಳು, ನದಿ — ಈ ಮೂರರಿಂದಲೂ ಸ್ಮೃತಿ ಜಾಗೃತವಾಗುತ್ತದೆ.
‘രാമാ, ഈ വസുമതി എന്ന ഭൂമി ആ മഹാത്മാവായ വസുവിന്റേതാണ്; ഈ അഞ്ചു ശ്രേഷ്ഠപർവതങ്ങൾ ചുറ്റും പ്രകാശിക്കുന്നു. സുമാഗധി എന്ന പ്രസിദ്ധമായ രമ്യനദി മഗധദേശങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി; അഞ്ചു പ്രധാനപർവതങ്ങളുടെ നടുവിൽ അവൾ ഒരു മാലപോലെ ശോഭിക്കുന്നു. രാമാ, ഈ മാഗധി മഹാത്മാവായ വസുവിന്റെ പൂർവപ്രദേശത്തുകൂടി ഒഴുകുന്നവളാണ്; നല്ല വയലുകളുള്ളവളും വിളകളുടെ മാലയണിഞ്ഞവളുമാണ്.’ ‘ഈ ദേശം ഏത്?’ എന്നായിരുന്നു രാമന്റെ ചോദ്യം; വിശ്വാമിത്രൻ അതിന്റെ ഉത്തരം വംശകഥയോടൊപ്പം പറയുന്നു. ‘സുമാഗധി’ എന്നത് ശോണഭദ്രയുടെ മറുപേരാണ്; അതിന്റെ തീരത്താണ് ആ മുനിമാർ താവളമടിച്ചിരിക്കുന്നത്; അതിനാൽ പ്രത്യക്ഷദർശനത്തിലൂടെത്തന്നെ കഥ മുന്നോട്ടു പോകുന്നു. ദേശത്തിന്റെ പേര്, പർവതങ്ങൾ, നദി — മൂന്നിലൂടെയും ഓർമ ഉണരുന്നു.
"This land, Rāma, called Vasumatī, belongs to the great Vasu, and these five fine hills shine all around it. The lovely and famous river Sumāgadhī flows into the country of the Magadhas and gleams like a garland among the five chief hills. This is the Māgadhī, Rāma, belonging to the great Vasu, flowing here from of old, with good fields along her and garlanded with crops." Rāma had asked what country this was, and Viśvāmitra answers with the story of a family. The Sumāgadhī is another name of the Śoṇa, on whose bank the sages were camped, so the story grows out of what lies before their eyes. The name of the land, its hills and its river all wake the memory.
११कुशनाभस्तु राजर्षिः कन्याशतमनुत्तमम्।
जनयामास धर्मात्मा घृताच्यां रघुनन्दन॥
१२तास्तु यौवनशालिन्यो रूपवत्यः स्वलंकृताः।
उद्यानभूमिमागम्य प्रावृषीव शतह्रदाः॥
१३गायन्त्यो नृत्यमानाश्च वादयन्त्यस्तु राघव।
आमोदं परमं जग्मुर्वराभरणभूषिताः॥
‘हे रघुनन्दन, धर्मात्मा राजर्षिः कुशनाभः घृताच्याम् अप्सरसि अनुत्तमं कन्याशतं जनयामास। ताः यौवनशालिन्यः रूपवत्यः स्वलंकृताश्च उद्यानभूमिम् आगत्य प्रावृषि शतह्रदाः इव बभूवुः। हे राघव, गायन्त्यः नृत्यमानाः वादयन्त्यश्च ताः वराभरणभूषिताः परमम् आमोदं जग्मुः।’ ‘शतह्रदा’ इति विद्युतः नाम; वर्षाकाले दृश्यमाना विद्युन्माला इव ताः उद्याने प्रकाशन्ते। ‘घृताची’ नाम प्रसिद्धा अप्सराः; तस्याम् उत्पन्नानां कन्यानां दिव्यं रूपम् एतेन सूच्यते। ‘अनुत्तमम्’ इति यस्मात् उत्तरं नास्ति, तादृशम्; शतसंख्या च स्वयम् एव माहात्म्यसूचिका। गानं नृत्यं वादनं च — त्रिविधा कला अत्र एकत्र मिलिता। कन्यानां निर्दोषा क्रीडा एव वर्णिता, यतः तस्याः पृष्ठतः एव आगामी उपद्रवः स्थापनीयः।
‘రఘునందనా, ధర్మాత్ముడైన రాజర్షి కుశనాభుడు ఘృతాచి అనే అప్సరసయందు సాటిలేని నూరుగురు కన్యలను కన్నాడు. యౌవనంతో శోభిల్లుతున్న, రూపవతులైన, చక్కగా అలంకరించుకొన్న వారు ఉద్యానవనానికి వచ్చి వర్షాకాలపు మెరుపుల వలె ప్రకాశించారు. రాఘవా, పాడుతూ, నాట్యం చేస్తూ, వాద్యాలు వాయిస్తూ శ్రేష్ఠమైన ఆభరణాలతో అలంకరించుకొన్న వారు పరమానందాన్ని పొందారు.’ ‘శతహ్రద’ అనేది మెరుపుకు పేరు; వర్షాకాలంలో కనిపించే మెరుపుల వరుసలా వారు ఉద్యానంలో ప్రకాశిస్తున్నారు. ‘ఘృతాచి’ ప్రసిద్ధమైన అప్సరస; ఆమెకు పుట్టిన కన్యల దివ్యరూపం దీనితో సూచించబడుతోంది. ‘అనుత్తమం’ అంటే దానికంటే ఉత్తమమైనది లేనిది; నూరు అనే సంఖ్య కూడా స్వయంగా మాహాత్మ్యాన్ని సూచిస్తుంది. గానం, నృత్యం, వాదనం — మూడు విధాల కళలు ఇక్కడ ఒకచోట కలిశాయి. కన్యల నిర్దోషమైన క్రీడ మాత్రమే వర్ణించబడింది, ఎందుకంటే దాని వెనుకనే రాబోయే ఉపద్రవాన్ని ఉంచాలి.
‘ரகுநந்தனா, தர்மாத்மாவான ராஜரிஷி குசநாபன் கிருதாசி என்னும் அப்சரஸிடம் ஒப்பற்ற நூறு புதல்வியரைப் பெற்றான். இளமையும் அழகும் உடைய, நன்கு அணிசெய்யப்பட்ட அவர்கள் உத்தியான பூமிக்கு வந்து, மழைக்காலத்தின் மின்னல்களைப் போல ஒளிர்ந்தனர். ராகவா, சிறந்த அணிகலன்களை அணிந்த அவர்கள் பாடியும் ஆடியும் இசைக்கருவிகளை இசைத்தும் மிகுந்த களிப்பை அடைந்தனர்.’ ‘சதஹ்ரதா’ என்பது மின்னலின் பெயர்; மழைக்காலத்தில் காணப்படும் மின்னல் வரிசை போல அவர்கள் உத்தியானத்தில் ஒளிர்கிறார்கள். ‘கிருதாசி’ ஒரு புகழ்பெற்ற அப்சரஸ்; அவளிடம் பிறந்த கன்னியரின் தெய்வீக அழகு இதனால் குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘அனுத்தமம்’ (ஒப்பற்றது) என்றால் அதற்கு மேலானது இல்லாதது; நூறு என்ற எண்ணிக்கையே மகிமையைக் குறிக்கிறது. பாட்டு, ஆட்டம், இசை — மூவகைக் கலைகளும் இங்கே ஒருசேரக் கலந்துள்ளன. கன்னியரின் குற்றமற்ற விளையாட்டு மட்டுமே வர்ணிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் அதன் பின்னணியிலேயே வரவிருக்கும் இடர் வைக்கப்பட வேண்டும்.
‘ರಘುನಂದನ, ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ರಾಜರ್ಷಿ ಕುಶನಾಭನು ಘೃತಾಚೀ ಎಂಬ ಅಪ್ಸರೆಯಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತಮರಾದ ನೂರು ಕನ್ಯೆಯರನ್ನು ಪಡೆದನು. ಯೌವನದಿಂದ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ರೂಪವತಿಯರಾದ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡ ಅವರು ಉದ್ಯಾನಭೂಮಿಗೆ ಬಂದು ಮಳೆಗಾಲದ ಮಿಂಚುಗಳಂತೆ ಹೊಳೆದರು. ರಾಘವ, ಹಾಡುತ್ತಾ, ನರ್ತಿಸುತ್ತಾ, ವಾದ್ಯ ನುಡಿಸುತ್ತಾ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತರಾದ ಅವರು ಪರಮ ಆನಂದವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು.’ ‘ಶತಹ್ರದಾ’ ಎಂಬುದು ಮಿಂಚಿನ ಹೆಸರು; ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಮಿಂಚಿನ ಸಾಲಿನಂತೆ ಅವರು ಉದ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ‘ಘೃತಾಚೀ’ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದ ಅಪ್ಸರೆ; ಅವಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಕನ್ಯೆಯರ ದಿವ್ಯರೂಪ ಇದರಿಂದ ಸೂಚಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ‘ಅನುತ್ತಮ’ ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಿನದು ಇಲ್ಲದಂತಹುದು; ನೂರು ಎಂಬ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಗಾನ, ನೃತ್ಯ, ವಾದನ — ಮೂರು ಬಗೆಯ ಕಲೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿದೆ. ಕನ್ಯೆಯರ ನಿರ್ದೋಷವಾದ ಆಟವನ್ನೇ ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬರಲಿರುವ ಉಪದ್ರವವನ್ನು ಇರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.
‘രഘുനന്ദനാ, ധർമാത്മാവായ രാജർഷി കുശനാഭൻ ഘൃതാചി എന്ന അപ്സരസ്സിൽ അനുപമരായ നൂറു കന്യകമാരെ ജനിപ്പിച്ചു. യൗവനശാലിനികളും രൂപവതികളും നന്നായി അലങ്കരിച്ചവരുമായ അവർ ഉദ്യാനഭൂമിയിൽ വന്ന് വർഷകാലത്തെ മിന്നൽപ്പിണരുകൾപോലെ ശോഭിച്ചു. രാഘവാ, ശ്രേഷ്ഠാഭരണങ്ങളണിഞ്ഞ അവർ പാടിയും നൃത്തം ചെയ്തും വാദ്യം വായിച്ചും അത്യന്തം ആഹ്ലാദിച്ചു.’ ‘ശതഹ്രദ’ എന്നത് മിന്നലിന്റെ പേരാണ്; മഴക്കാലത്തു കാണുന്ന മിന്നൽമാലപോലെ അവർ ഉദ്യാനത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു. ‘ഘൃതാചി’ പ്രസിദ്ധയായ ഒരു അപ്സരസ്സാണ്; അവളിൽ ജനിച്ച കന്യകമാരുടെ ദിവ്യരൂപം ഇതിലൂടെ സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ‘അനുത്തമം’ എന്നാൽ അതിനപ്പുറം ഉത്തമമായതില്ലാത്തത്; നൂറ് എന്ന സംഖ്യതന്നെ മാഹാത്മ്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഗാനം, നൃത്തം, വാദനം — മൂന്നുവിധം കലകൾ ഇവിടെ ഒന്നുചേർന്നിരിക്കുന്നു. കന്യകമാരുടെ നിർദോഷമായ ക്രീഡ മാത്രമാണ് വർണിക്കുന്നത്; കാരണം അതിന്റെ പിന്നിലാണ് വരാനിരിക്കുന്ന ഉപദ്രവം സ്ഥാപിക്കേണ്ടത്.
"Kuśanābha, the righteous royal sage, joy of the Raghus, fathered on the apsaras Ghṛtācī a hundred daughters beyond compare. In the bloom of youth, beautiful and finely adorned, they came into the garden like flashes of lightning in the rains. Singing, dancing and playing music, Rāghava, decked in the finest ornaments, they gave themselves up to delight." Like strings of lightning seen in the rainy season, they lit up the garden. Ghṛtācī is a famous apsaras, and so the girls' beauty is hinted to be divine; a hundred of them, unsurpassed, is itself a sign of greatness. Song, dance and music, three arts together; the poet describes the girls' innocent play because the trouble to come must be set behind it.
१४अथ ताश्चारुसर्वाङ्ग्यो रूपेणाप्रतिमा भुवि।
उद्यानभूमिमागम्य तारा इव घनान्तरे॥
१५ताः सर्वा गुणसम्पन्ना रूपयौवनसंयुताः।
दृष्ट्वा सर्वात्मको वायुरिदं वचनमब्रवीत्॥
अथ ताः चारुसर्वाङ्ग्यः भुवि रूपेण अप्रतिमाः उद्यानभूमिम् आगत्य घनान्तरे तारा इव अशोभन्त। ‘घनान्तरे’ इति मेघानाम् अवकाशे; किञ्चित् आवृताः किञ्चिच्च प्रकाशिताः इति भावः। ताः सर्वगुणसम्पन्नाः रूपयौवनसंयुताश्च दृष्ट्वा सर्वात्मकः वायुः इदं वचनम् अब्रवीत्। ‘सर्वात्मकः’ इति सर्वेषां भूतानाम् अन्तरात्मभूतः, प्राणरूपेण सर्वत्र स्थितः; तस्य एव इयं दृष्टिः अनुचिते विषये प्रवृत्ता। उपमा च सूक्ष्मा — तारकाः मेघैः आवृताः अपि न नश्यन्ति; एवं कन्यानां शोभा आगामिना उपद्रवेण अपि न नंक्ष्यति।
తరువాత అన్ని అవయవాలూ అందంగా ఉన్న, భూమిపై రూపంలో సాటిలేని ఆ కన్యలు ఉద్యానవనానికి వచ్చి మేఘాల మధ్య తారలలా శోభిల్లారు. ‘ఘనాంతరే’ అంటే మేఘాల మధ్య ఖాళీలో; కొంత కప్పబడి, కొంత ప్రకాశిస్తూ అని భావం. సర్వగుణసంపన్నులు, రూపయౌవనాలతో కూడినవారు అయిన వారిని చూసి సర్వాత్మకుడైన వాయువు ఈ మాట అన్నాడు. ‘సర్వాత్మకః’ అంటే సమస్త భూతాలకు అంతరాత్మ అయినవాడు, ప్రాణరూపంలో సర్వత్ర ఉన్నవాడు; అతని దృష్టియే అనుచితమైన విషయంలో ప్రవర్తించింది. ఉపమ కూడా సూక్ష్మమైనది — తారలు మేఘాలతో కప్పబడినా నశించవు; అలాగే కన్యల శోభ రాబోయే ఉపద్రవంతో కూడా నశించదు.
பின்னர் எல்லா உறுப்புகளும் அழகுடையவர்களும், உலகில் அழகால் இணையற்றவர்களுமான அவர்கள் உத்தியான பூமிக்கு வந்து, மேகங்களின் இடையே நட்சத்திரங்களைப் போல ஒளிர்ந்தனர். ‘கனாந்தரே’ என்றால் மேகங்களின் இடைவெளியில்; சற்றே மறைந்தும் சற்றே ஒளிர்ந்தும் என்பது கருத்து. எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த, அழகும் இளமையும் கொண்ட அவர்களைக் கண்டு, அனைத்திலும் உறையும் வாயு இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான். ‘சர்வாத்மகன்’ என்றால் எல்லா உயிர்களுக்கும் உள்ளுறையும் ஆன்மா போன்றவன், பிராண வடிவில் எங்கும் நிலைத்தவன்; அவனுடைய பார்வையே இங்கே முறையற்ற விஷயத்தில் ஈடுபட்டது. உவமையும் நுட்பமானது — நட்சத்திரங்கள் மேகங்களால் மூடப்பட்டாலும் அழிவதில்லை; அவ்வாறே கன்னியரின் அழகும் வரவிருக்கும் இடரால் அழியப்போவதில்லை.
ಆಮೇಲೆ ಸರ್ವಾಂಗ ಸುಂದರಿಯರಾದ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲದ ಅವರು ಉದ್ಯಾನಭೂಮಿಗೆ ಬಂದು ಮೋಡಗಳ ನಡುವಿನ ತಾರೆಗಳಂತೆ ಶೋಭಿಸಿದರು. ‘ಘನಾಂತರೇ’ ಎಂದರೆ ಮೋಡಗಳ ನಡುವಿನ ಬಿಡುವಿನಲ್ಲಿ; ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಚ್ಚಿದ, ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿರುವ ಎಂಬ ಭಾವ. ಸರ್ವಗುಣಸಂಪನ್ನರೂ ರೂಪಯೌವನಸಂಪನ್ನರೂ ಆದ ಅವರನ್ನು ಕಂಡು ಸರ್ವಾತ್ಮಕನಾದ ವಾಯು ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು. ‘ಸರ್ವಾತ್ಮಕ’ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಅಂತರಾತ್ಮನಾಗಿರುವವನು, ಪ್ರಾಣರೂಪದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನು; ಅವನದೇ ಈ ದೃಷ್ಟಿ ಅನುಚಿತ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿತು. ಉಪಮೆಯೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದುದು — ತಾರೆಗಳು ಮೋಡಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟರೂ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಕನ್ಯೆಯರ ಶೋಭೆ ಬರಲಿರುವ ಉಪದ್ರವದಿಂದಲೂ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
പിന്നെ സർവാംഗസുന്ദരികളും ഭൂമിയിൽ രൂപത്തിൽ അതുല്യരുമായ അവർ ഉദ്യാനഭൂമിയിൽ വന്ന് മേഘങ്ങൾക്കിടയിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾപോലെ ശോഭിച്ചു. ‘ഘനാന്തരേ’ എന്നാൽ മേഘങ്ങൾക്കിടയിലെ ഇടവിൽ; അല്പം മറഞ്ഞും അല്പം തെളിഞ്ഞും എന്നു ഭാവം. സർവഗുണസമ്പന്നരും രൂപയൗവനങ്ങളുള്ളവരുമായ അവരെ കണ്ട് സർവാത്മകനായ വായു ഈ വാക്കു പറഞ്ഞു. ‘സർവാത്മകൻ’ എന്നാൽ എല്ലാ ഭൂതങ്ങളുടെയും അന്തരാത്മാവായി, പ്രാണരൂപത്തിൽ എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നവൻ; അവന്റെതന്നെ ദൃഷ്ടിയാണ് അനുചിതമായ വിഷയത്തിൽ പതിഞ്ഞത്. ഉപമയും സൂക്ഷ്മമാണ് — മേഘങ്ങളാൽ മറയ്ക്കപ്പെട്ടാലും നക്ഷത്രങ്ങൾ നശിക്കുന്നില്ല; അതുപോലെ വരാനിരിക്കുന്ന ഉപദ്രവത്താലും കന്യകമാരുടെ ശോഭ നശിക്കില്ല.
"Lovely in every limb and unmatched on earth for beauty, the girls in the garden looked like stars glimpsed between clouds. And seeing them so gifted in every way, so young and beautiful, Vāyu, the wind god, who is the self of all beings, spoke to them." Stars between clouds are half hidden and half shining. Vāyu is called the self of all because as breath he dwells within every creature, and yet here his gaze turned to what was not fitting. The image has a further hint: stars hidden by clouds are not destroyed, and the girls' beauty would not be destroyed by the trouble to come.
१६अहं वः कामये सर्वा भार्या मम भविष्यथ।
मानुषस्त्यज्यतां भावो दीर्घमायुरवाप्स्यथ॥
१७चलं हि यौवनं नित्यं मानुषेषु विशेषतः।
अक्षयं यौवनं प्राप्ता अमर्यश्च भविष्यथ॥
वायोः वचनम् — ‘अहं वः सर्वाः कामये; यूयं मम भार्याः भविष्यथ। मानुषः भावः त्यज्यताम्; दीर्घम् आयुः अवाप्स्यथ। मानुषेषु विशेषतः यौवनं नित्यं चलम्; अक्षयं तु यौवनं प्राप्ताः अमर्यश्च भविष्यथ।’ प्रस्तावः बलेन न आरब्धः, अपि तु प्रलोभनेन — अमरत्वम् अक्षययौवनं च दीयते। किन्तु ‘मानुषः भावः त्यज्यताम्’ इति एव अस्य मूलदोषः; तेन हि पितृवशता मर्यादा च एकदा एव त्याज्ये स्याताम्।
వాయువు మాట — ‘నేను మీ అందరినీ కోరుతున్నాను; మీరు నా భార్యలవుతారు. మానుషభావాన్ని విడిచిపెట్టండి; దీర్ఘాయువును పొందుతారు. మనుష్యులలో ముఖ్యంగా యౌవనం ఎల్లప్పుడూ చంచలమైనది; మీరు మాత్రం క్షయం లేని యౌవనాన్ని పొంది అమరులవుతారు.’ ప్రతిపాదన బలంతో మొదలుకాలేదు, ప్రలోభంతో మొదలైంది — అమరత్వమూ, క్షయం లేని యౌవనమూ ఇవ్వజూపబడుతున్నాయి. కానీ ‘మానుషభావాన్ని విడిచిపెట్టండి’ అనేదే దీని మూలదోషం; దానితో పితృవశత్వమూ మర్యాదా ఒక్కసారిగా విడిచిపెట్టవలసి వస్తుంది.
வாயுவின் சொல்: ‘நான் உங்கள் அனைவரையும் விரும்புகிறேன்; நீங்கள் என் மனைவியராவீர்கள். மனிதத் தன்மையைத் துறந்துவிடுங்கள்; நீண்ட ஆயுளை அடைவீர்கள். மனிதர்களிடம் இளமை எப்போதும் நிலையற்றது; நீங்களோ அழியாத இளமையை அடைந்து அமரர்களாவீர்கள்.’ இந்த முன்மொழிவு வலிமையால் தொடங்கப்படவில்லை, ஆசைகாட்டலால் தொடங்கப்படுகிறது — அமரத்துவமும் அழியாத இளமையும் அளிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் ‘மனிதத் தன்மையைத் துறந்துவிடுங்கள்’ என்பதுதான் இதன் அடிப்படைக் குற்றம்; அதனால் தந்தைக்குக் கட்டுப்படுதலும் மரியாதையும் ஒரேயடியாகத் துறக்கப்பட வேண்டியிருக்கும்.
ವಾಯುವಿನ ಮಾತು — ‘ನಾನು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ನೀವು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯರಾಗುವಿರಿ. ಮಾನುಷಭಾವವನ್ನು ತೊರೆಯಿರಿ; ದೀರ್ಘಾಯುಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ. ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಯೌವನ ಯಾವಾಗಲೂ ಚಂಚಲ; ಆದರೆ ಅಕ್ಷಯವಾದ ಯೌವನವನ್ನು ಪಡೆದು ನೀವು ಅಮರರಾಗುವಿರಿ.’ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನು ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಲಿಲ್ಲ, ಪ್ರಲೋಭನೆಯಿಂದ — ಅಮರತ್ವ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷಯ ಯೌವನವನ್ನು ಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ‘ಮಾನುಷಭಾವವನ್ನು ತೊರೆಯಿರಿ’ ಎಂಬುದೇ ಇದರ ಮೂಲದೋಷ; ಅದರಿಂದ ತಂದೆಗೆ ಅಧೀನರಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ಮರ್ಯಾದೆ ಎರಡನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆಗೇ ತೊರೆಯಬೇಕಾದೀತು.
വായുവിന്റെ വചനം: ‘ഞാൻ നിങ്ങളെയെല്ലാം കാമിക്കുന്നു; നിങ്ങൾ എന്റെ ഭാര്യമാരാകും. മാനുഷഭാവം ഉപേക്ഷിക്കുവിൻ; ദീർഘായുസ്സു നേടും. മനുഷ്യരിൽ വിശേഷിച്ചും യൗവനം എപ്പോഴും ചഞ്ചലമാണ്; അക്ഷയമായ യൗവനം നേടി നിങ്ങൾ അമരകളാകും.’ നിർദേശം ബലംകൊണ്ടല്ല, പ്രലോഭനംകൊണ്ടാണ് ആരംഭിക്കുന്നത് — അമരത്വവും അക്ഷയയൗവനവും വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ‘മാനുഷഭാവം ഉപേക്ഷിക്കുവിൻ’ എന്നതുതന്നെയാണ് ഇതിന്റെ മൂലദോഷം; അതിലൂടെ പിതൃവശതയും മര്യാദയും ഒറ്റയടിക്ക് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവരും.
Vāyu said: "I desire you all; you shall be my wives. Give up this human state and you will have long life. Youth is always fleeting, among men most of all; but you will gain a youth that never fades, and you will be immortal." His proposal began not with force but with temptation, the offer of immortality and unending youth. But its root fault lay in "give up this human state", for with it they would at one stroke have cast off both their father's authority and the bounds of propriety.
१८तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वायोरक्लिष्टकर्मणः।
अपहास्य ततो वाक्यं कन्याशतमथाब्रवीत्॥
१९अन्तश्चरसि भूतानां सर्वेषां सुरसत्तम।
प्रभावज्ञाश्च ते सर्वाः किमर्थमवमन्यसे॥
२०कुशनाभसुता देव समस्ताः सुरसत्तम।
स्थानाच्च्यावयितुं देवं रक्षामस्तु तपो वयम्॥
अक्लिष्टकर्मणः वायोः तत् वचनं श्रुत्वा कन्याशतं तत् वाक्यम् अपहास्य अब्रवीत्। ‘अपहास्य’ इति अवज्ञया हसित्वा; न भयेन, न क्रोधेन। प्रथमः हेतुः — ‘हे सुरसत्तम, त्वं सर्वेषां भूतानाम् अन्तः चरसि; वयं सर्वाः ते प्रभावज्ञाः; तर्हि किमर्थम् अस्मान् अवमन्यसे?’ यः अन्तर्यामी, सः अस्माकम् अभिप्रायम् अपि जानाति एव; ज्ञात्वा अपि प्रार्थना अवमाननम् एव। द्वितीयः — ‘वयं कुशनाभस्य सुताः समस्ताः; देवम् अपि त्वां स्थानात् च्यावयितुं समर्थाः; तथापि तपः रक्षामः।’ शक्तिः अस्ति, किन्तु सा शापे न व्यययितव्या — एषः तपस्विनां नियमः। ‘रक्षामः’ इति पदं द्व्यर्थम् — तपः रक्षामः, तेन च आत्मानम्; शापदानं तु तपसः क्षयः एव।
అప్రయాసంగా కర్మలు చేసే వాయువు ఆ మాట విని ఆ నూరుగురు కన్యలు ఆ మాటను పరిహసించి అన్నారు. ‘అపహాస్య’ అంటే అవజ్ఞతో నవ్వి; భయంతో కాదు, కోపంతో కాదు. మొదటి కారణం — ‘సురశ్రేష్ఠా, నీవు సమస్త భూతాలలో లోపల సంచరిస్తావు; మేమందరం నీ ప్రభావం తెలిసినవారం; అలాంటప్పుడు మమ్మల్ని ఎందుకు అవమానిస్తున్నావు?’ అంతర్యామి అయినవానికి మా అభిప్రాయం కూడా తెలుసు; తెలిసి కూడా ప్రార్థించడం అవమానమే. రెండవది — ‘మేమందరం కుశనాభుని కుమార్తెలం; దేవుడవైన నిన్ను కూడా నీ స్థానం నుండి పడగొట్టగల సమర్థులం; అయినా తపస్సును కాపాడుకుంటున్నాం.’ శక్తి ఉంది, కానీ దానిని శాపంలో వ్యయం చేయకూడదు — ఇది తపస్వుల నియమం. ‘రక్షామః’ (కాపాడుకుంటున్నాం) అనే మాటకు రెండు అర్థాలు — తపస్సును కాపాడుకుంటున్నాం, దానితో మమ్మల్ని మేము కూడా; శాపం ఇవ్వడం తపస్సుకు క్షయమే.
தளர்வற்ற செயலுடைய வாயுவின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அந்த நூறு கன்னியரும் அந்தச் சொல்லை எள்ளி நகைத்துச் சொன்னார்கள். ‘அபஹாஸ்ய’ என்றால் அலட்சியமாகச் சிரித்து; அச்சத்தாலும் அல்ல, கோபத்தாலும் அல்ல. முதல் காரணம் — ‘தேவர்களில் சிறந்தவனே, நீ எல்லா உயிர்களுக்குள்ளும் உலவுகிறாய்; நாங்கள் அனைவரும் உன் ஆற்றலை அறிந்தவர்கள்; அப்படியிருக்க எதற்காக எங்களை அவமதிக்கிறாய்?’ உள்ளுறைபவனான அவன் எங்கள் உள்ளக் கருத்தையும் அறிந்தே இருக்கிறான்; அறிந்தும் வேண்டுவது அவமதிப்பே. இரண்டாவது — ‘நாங்கள் அனைவரும் குசநாபனின் புதல்வியர்; தேவனான உன்னையும் உன் இடத்திலிருந்து வீழ்த்த வல்லவர்கள்; ஆயினும் தவத்தைக் காக்கிறோம்.’ சக்தி இருக்கிறது, ஆனால் அதைச் சாபத்தில் செலவழிக்கலாகாது — இதுவே தவசிகளின் நியமம். ‘காக்கிறோம்’ என்ற சொல் இருபொருள் உடையது — தவத்தைக் காக்கிறோம், அதனால் எங்களையும் காக்கிறோம்; சாபமிடுவதோ தவத்தின் இழப்பே.
ಅಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ್ಮನಾದ (ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ಸಾಧಿಸುವ) ವಾಯುವಿನ ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ನೂರು ಕನ್ಯೆಯರು ಆ ಮಾತನ್ನು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದರು. ‘ಅಪಹಾಸ್ಯ’ ಎಂದರೆ ಅವಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಕ್ಕು; ಭಯದಿಂದಲ್ಲ, ಕೋಪದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಕಾರಣ — ‘ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನೀನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಒಳಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೀಯೆ; ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬಲ್ಲೆವು; ಹಾಗಿರುವಾಗ ನಮ್ಮನ್ನೇಕೆ ಅವಮಾನಿಸುತ್ತೀಯೆ?’ ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯಾದವನಿಗೆ ನಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೂ ತಿಳಿದೇ ಇದೆ; ತಿಳಿದೂ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವುದು ಅವಮಾನವೇ. ಎರಡನೆಯದು — ‘ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕುಶನಾಭನ ಮಕ್ಕಳು; ದೇವನಾದ ನಿನ್ನನ್ನೂ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಉರುಳಿಸಲು ಸಮರ್ಥರು; ಆದರೂ ತಪಸ್ಸನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ.’ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಶಾಪದಲ್ಲಿ ವ್ಯಯಿಸಬಾರದು — ಇದು ತಪಸ್ವಿಗಳ ನಿಯಮ. ‘ರಕ್ಷಾಮಃ’ (ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ) ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಎರಡು ಅರ್ಥ — ತಪಸ್ಸನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ, ಅದರಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನೂ; ಶಾಪ ಕೊಡುವುದಾದರೋ ತಪಸ್ಸಿನ ಕ್ಷಯವೇ.
അക്ലിഷ്ടകർമാവായ വായുവിന്റെ ആ വാക്കു കേട്ട് ആ നൂറു കന്യകമാർ അതിനെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു. ‘അപഹാസ്യ’ എന്നാൽ അവജ്ഞയോടെ ചിരിച്ച്; ഭയത്തോടെയല്ല, ക്രോധത്തോടെയുമല്ല. ആദ്യത്തെ ഹേതു: ‘ദേവശ്രേഷ്ഠാ, അങ്ങ് എല്ലാ ഭൂതങ്ങളുടെയും ഉള്ളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; ഞങ്ങളെല്ലാം അങ്ങയുടെ പ്രഭാവം അറിയുന്നവരാണ്; പിന്നെ എന്തിന് ഞങ്ങളെ അപമാനിക്കുന്നു?’ അന്തര്യാമിയായവൻ ഞങ്ങളുടെ അഭിപ്രായവും അറിയുന്നുണ്ടല്ലോ; അറിഞ്ഞിട്ടും ഇങ്ങനെ അഭ്യർഥിക്കുന്നത് അപമാനംതന്നെ. രണ്ടാമത്തേത്: ‘ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും കുശനാഭന്റെ പുത്രിമാരാണ്; ദേവനായ അങ്ങയെപ്പോലും സ്ഥാനഭ്രഷ്ടനാക്കാൻ കഴിവുള്ളവർ; എന്നിട്ടും ഞങ്ങൾ തപസ്സു കാക്കുന്നു.’ ശക്തിയുണ്ട്, എന്നാൽ അതു ശാപത്തിൽ ചെലവഴിക്കേണ്ടതല്ല — ഇതാണ് തപസ്വികളുടെ നിയമം. ‘രക്ഷാമഃ’ (കാക്കുന്നു) എന്ന പദത്തിനു രണ്ടർഥം — തപസ്സു കാക്കുന്നു, അതിലൂടെ തങ്ങളെത്തന്നെയും; ശാപം നൽകുന്നത് തപസ്സിന്റെ ക്ഷയംതന്നെ.
Hearing these words of Vāyu, whose deeds cost him no effort, the hundred girls laughed his speech aside, not in fear nor in anger but with scorn, and answered. Their first reason: "You move within all beings, best of the gods, and we all know your power. Why then do you insult us?" He who dwells within knows their minds already, and to press his suit knowing them was an insult. Their second: "We are all daughters of Kuśanābha, best of the gods; we could cast you, a god, down from your place, but we guard our austerity." They had the power, but it was not to be spent on a curse; that is the rule of ascetics. Guarding their austerity, they guarded themselves as well, for to pronounce a curse is to waste one's austerity.
२१मा भूत्स कालो दुर्मेधः पितरं सत्यवादिनम्।
अवमन्य स्वधर्मेण स्वयंवरमुपास्महे॥
२२पिता हि प्रभुरस्माकं दैवतं परमं च सः।
यस्य नो दास्यति पिता स नो भर्ता भविष्यति॥
तृतीयः हेतुः — ‘हे दुर्मेधः, सः कालः मा भूत्, यत्र वयं सत्यवादिनं पितरम् अवमन्य स्वधर्मेण स्वयंवरम् उपास्महे। पिता हि अस्माकं प्रभुः; सः एव परमं दैवतम्। यस्मै नः पिता दास्यति, सः एव नः भर्ता भविष्यति।’ उत्तरस्य क्रमः स्पष्टः — प्रथमं वायोः सर्वज्ञत्वस्मारणम्, ततः स्वसामर्थ्यकथनम्, अन्ते च धर्मनिर्णयः। ताः न अशक्ताः, अपि तु पितृवशाः; प्रत्याख्यानं च द्वेषात् न, धर्मात् एव प्रवृत्तम्।
మూడవ కారణం — ‘దుర్బుద్ధీ, సత్యవాది అయిన తండ్రిని అవమానించి మా ఇష్టంతో స్వయంవరం చేసుకొనే ఆ కాలం ఎన్నటికీ రాకుండుగాక. తండ్రియే మాకు ప్రభువు; ఆయనే పరమ దైవం. మా తండ్రి మమ్మల్ని ఎవరికి ఇస్తాడో, అతడే మాకు భర్త అవుతాడు.’ జవాబు క్రమం స్పష్టం — మొదట వాయువుకు అతని సర్వజ్ఞత్వాన్ని గుర్తుచేయడం, తరువాత తమ సామర్థ్యాన్ని చెప్పడం, చివరకు ధర్మనిర్ణయం. వారు అశక్తులు కారు, పితృవశలు; తిరస్కారం ద్వేషం వల్ల కాదు, ధర్మం వల్లనే వచ్చింది.
மூன்றாவது காரணம் — ‘அறிவிலியே, சத்தியம் பேசும் தந்தையை அவமதித்து, நாங்களே எங்கள் விருப்பப்படி கணவனைத் தேர்ந்தெடுக்கும் காலம் ஒருபோதும் வராதிருக்கட்டும். தந்தையே எங்கள் தலைவர்; அவரே மேலான தெய்வம். எங்கள் தந்தை யாருக்கு எங்களைக் கொடுப்பாரோ அவனே எங்கள் கணவனாவான்.’ விடையின் வரிசை தெளிவானது — முதலில் வாயு எல்லாம் அறிந்தவன் என்பதை நினைவூட்டுதல், பிறகு தம் ஆற்றலைச் சொல்லுதல், இறுதியில் தர்ம நிர்ணயம். அவர்கள் வலிமையற்றவர்கள் அல்ல, தந்தைக்குக் கட்டுப்பட்டவர்கள்; மறுப்பும் வெறுப்பால் அல்ல, தர்மத்தாலேயே எழுந்தது.
ಮೂರನೆಯ ಕಾರಣ — ‘ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯೇ, ಸತ್ಯವಾದಿಯಾದ ತಂದೆಯನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ ನಾವು ನಮ್ಮಿಷ್ಟದಂತೆ ಸ್ವಯಂವರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುವ ಆ ಕಾಲ ಎಂದೂ ಬಾರದಿರಲಿ. ತಂದೆಯೇ ನಮಗೆ ಪ್ರಭು; ಅವನೇ ಪರಮ ದೈವ. ತಂದೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ಕೊಡುವನೋ ಅವನೇ ನಮಗೆ ಪತಿಯಾಗುವನು.’ ಉತ್ತರದ ಕ್ರಮ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ — ಮೊದಲು ವಾಯುವಿಗೆ ಅವನ ಸರ್ವಜ್ಞತ್ವದ ನೆನಪು, ಆಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಕಥನ, ಕೊನೆಗೆ ಧರ್ಮನಿರ್ಣಯ. ಅವರು ಅಶಕ್ತರಲ್ಲ, ತಂದೆಗೆ ಅಧೀನರು; ನಿರಾಕರಣೆಯೂ ದ್ವೇಷದಿಂದಲ್ಲ, ಧರ್ಮದಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದುದು.
മൂന്നാമത്തെ ഹേതു: ‘ദുർബുദ്ധേ, സത്യവാദിയായ പിതാവിനെ അവഗണിച്ച് ഞങ്ങൾ സ്വേച്ഛപ്രകാരം സ്വയംവരം തേടുന്ന ആ കാലം ഒരിക്കലും വരാതിരിക്കട്ടെ. പിതാവാണ് ഞങ്ങളുടെ പ്രഭു; അദ്ദേഹംതന്നെ പരമദൈവം. ഞങ്ങളെ പിതാവ് ആർക്കു നൽകുന്നുവോ, അവനായിരിക്കും ഞങ്ങളുടെ ഭർത്താവ്.’ ഉത്തരത്തിന്റെ ക്രമം വ്യക്തമാണ് — ആദ്യം വായുവിനെ അവന്റെ സർവജ്ഞത്വം ഓർമിപ്പിക്കൽ, പിന്നെ സ്വന്തം സാമർഥ്യം പറയൽ, ഒടുവിൽ ധർമനിർണയം. അവർ അശക്തരല്ല, പിതൃവശരാണ്; നിരാകരണം ദ്വേഷത്തിൽനിന്നല്ല, ധർമത്തിൽനിന്നുതന്നെയാണ് പുറപ്പെട്ടത്.
Their third reason: "May the time never come, fool, when we slight our truthful father and choose husbands for ourselves on our own authority. Our father is our master and our highest deity. Whomever our father gives us to will be our husband." The order of their answer is clear: first they remind Vāyu that he knows all, then state their own power, and last give the ruling of dharma. They were not powerless but under their father's authority, and their refusal came not from hatred but from dharma.
२३तासां तु वचनं श्रुत्वा हरिः परमकोपनः।
प्रविश्य सर्वगात्राणि बभञ्ज भगवान्प्रभुः॥
२४अरत्निमात्राकृतयो भग्नगात्रा भयार्दिताः।
ताः कन्या वायुना भग्ना विविशुर्नृपतेर्गृहम्।
प्रविश्य च सुसम्भ्रान्ताः सलज्जाः सास्रलोचनाः॥
तासां वचनं श्रुत्वा भगवान् प्रभुः वायुः परमकोपनः सन् तासां सर्वगात्राणि प्रविश्य बभञ्ज। ताः अरत्निमात्राकृतयः भग्नगात्राः भयार्दिताश्च अभवन्। ‘अरत्निः’ इति कूर्परात् मुष्टिपर्यन्तं हस्तपरिमाणम्; तावन्मात्रम् एव तासां शरीरं संकुचितम्। वायुना भग्नाः ताः कन्याः नृपतेः गृहं विविशुः; प्रविश्य च सुसम्भ्रान्ताः सलज्जाः सास्रलोचनाश्च आसन्। यः अन्तर्यामी, सः एव गात्राणि प्रविश्य बभञ्ज — अन्तःप्रवेशस्य सामर्थ्यम् अत्र हिंसायाम् एव विनियुक्तम्। प्रत्याख्यानस्य उत्तरं वचनं न, बलम् एव अभूत्।
వారి మాట విని భగవంతుడు, ప్రభువు అయిన వాయువు మిక్కిలి కోపించి వారి అవయవాలన్నింటిలోకి ప్రవేశించి వాటిని విరిచివేశాడు. వారు మూర ప్రమాణపు ఆకారం గలవారై, విరిగిన అవయవాలతో, భయంతో బాధపడ్డారు. ‘అరత్ని’ అంటే మోచేతి నుండి పిడికిలి వరకు ఉండే చేతి కొలత; వారి శరీరం అంతమాత్రానికే ముడుచుకుపోయింది. వాయువుచే విరవబడిన ఆ కన్యలు రాజభవనంలోకి ప్రవేశించారు; ప్రవేశించి మిక్కిలి కలవరపడుతూ, సిగ్గుతో, కన్నీళ్ళు నిండిన కళ్ళతో ఉన్నారు. అంతర్యామి అయినవాడే అవయవాలలోకి ప్రవేశించి విరిచాడు — లోపలికి ప్రవేశించే సామర్థ్యం ఇక్కడ హింసలోనే వినియోగించబడింది. తిరస్కారానికి జవాబు మాట కాదు, బలమే అయింది.
அவர்களுடைய சொல்லைக் கேட்டு, பகவானும் பிரபுவுமான வாயு கடுங்கோபம் கொண்டு, அவர்களுடைய உடல்கள் அனைத்திலும் புகுந்து அவற்றை முறித்தான். அவர்கள் ‘அரத்னி’ அளவே உருவமுடையவர்களாய், உடல் முறிந்து, அச்சத்தால் வாடினர். ‘அரத்னி’ என்பது முழங்கையிலிருந்து மூடிய கைமுட்டி வரையிலான அளவு; அவ்வளவுக்கே அவர்களுடைய உடல் சுருங்கியது. வாயுவால் முறிக்கப்பட்ட அந்தக் கன்னியர் அரசனின் மாளிகையில் நுழைந்தனர்; நுழைந்து மிகவும் கலங்கியவர்களாய், நாணமுற்று, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் இருந்தனர். உள்ளுறைபவனே உடல்களுக்குள் புகுந்து அவற்றை முறித்தான் — உள்ளே புகும் ஆற்றல் இங்கே வன்முறைக்கே பயன்படுத்தப்பட்டது. மறுப்புக்கு விடை சொல்லால் அல்ல, வலிமையாலேயே வந்தது.
ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಪೂಜ್ಯನೂ ಪ್ರಭುವೂ ಆದ ವಾಯು ಅತ್ಯಂತ ಕುಪಿತನಾಗಿ, ಅವರ ಎಲ್ಲ ಅಂಗಗಳನ್ನೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಮುರಿದನು. ಅವರು ಮೊಳದಷ್ಟು ಗಾತ್ರದವರಾಗಿ, ಅಂಗಗಳು ಮುರಿದು, ಭಯಪೀಡಿತರಾದರು. ‘ಅರತ್ನಿ’ ಎಂದರೆ ಮೊಣಕೈಯಿಂದ ಮುಷ್ಟಿಯವರೆಗಿನ ಕೈಯ ಅಳತೆ; ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವರ ದೇಹ ಕುಗ್ಗಿಹೋಯಿತು. ವಾಯುವಿನಿಂದ ಮುರಿಯಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಕನ್ಯೆಯರು ರಾಜನ ಅರಮನೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅತ್ಯಂತ ಗಾಬರಿಗೊಂಡು, ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ, ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಡನೆ ನಿಂತರು. ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯಾದವನೇ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಮುರಿದನು — ಒಳಹೊಗುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹಿಂಸೆಗೇ ಬಳಸಲಾಯಿತು. ನಿರಾಕರಣೆಗೆ ಉತ್ತರ ಮಾತಾಗಲಿಲ್ಲ, ಬಲವೇ ಆಯಿತು.
അവരുടെ വാക്കു കേട്ട് ഭഗവാനും പ്രഭുവുമായ വായു അത്യന്തം കുപിതനായി അവരുടെ എല്ലാ അവയവങ്ങളിലും പ്രവേശിച്ച് അവയെ ഒടിച്ചു. അവർ ഒരു അരത്നിയോളം മാത്രം വലിപ്പമുള്ളവരും അവയവങ്ങൾ ഒടിഞ്ഞവരും ഭയപീഡിതരുമായിത്തീർന്നു. ‘അരത്നി’ എന്നാൽ കൈമുട്ടുമുതൽ മുഷ്ടിവരെയുള്ള കൈയളവ്; അത്രമാത്രമായി അവരുടെ ശരീരം ചുരുങ്ങി. വായുവിനാൽ ഒടിക്കപ്പെട്ട ആ കന്യകമാർ രാജാവിന്റെ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; പ്രവേശിച്ച് അത്യന്തം പരിഭ്രമിച്ചും ലജ്ജിച്ചും കണ്ണുനീരോടെയും നിന്നു. അന്തര്യാമിയായവൻതന്നെ അവയവങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ച് ഒടിച്ചു — ഉള്ളിൽ കടക്കാനുള്ള സാമർഥ്യം ഇവിടെ ഹിംസയിൽത്തന്നെ വിനിയോഗിക്കപ്പെട്ടു. നിരാകരണത്തിനുള്ള മറുപടി വാക്കായിരുന്നില്ല, ബലമായിരുന്നു.
Hearing what they said, the lord Vāyu fell into a towering rage, entered all their limbs and broke them. Their bodies shrank to the length of a forearm, from elbow to fist; limbs broken and stricken with fear, the girls went into the king's palace, where they stood utterly bewildered, ashamed, their eyes full of tears. The one who dwells within all beings entered their limbs and broke them, so that his power to enter within was used only for harm. The answer to their refusal was not words but force.
२५स च ता दयिता भग्नाः कन्याः परमशोभनाः।
दृष्ट्वा दीनास्तदा राजा सम्भ्रान्त इदमब्रवीत्॥
२६किमिदं कथ्यतां पुत्र्यः को धर्ममवमन्यते।
कुब्जाः केन कृताः सर्वाश्चेष्टन्त्यो नाभिभाषथ।
एवं राजा विनिःश्वस्य समाधिं संदधे ततः॥
सः राजा ताः दयिताः परमशोभनाः कन्याः भग्नाः दीनाश्च दृष्ट्वा सम्भ्रान्तः सन् इदम् अब्रवीत् — ‘किम् इदम्? कथ्यताम्, हे पुत्र्यः। कः धर्मम् अवमन्यते? केन यूयं सर्वाः कुब्जाः कृताः, याः चेष्टन्त्यः अपि न अभिभाषथ?’ एवम् उक्त्वा राजा विनिःश्वस्य समाधिं संदधे — उत्तरं श्रोतुं समाहितः अभवत्। प्रश्नः त्रिविधः — किम् इदम्, कः धर्मम् अवमन्यते, केन कृताः इति। सर्गः प्रश्ने एव अवसितः; उत्तरं तासां क्षमायाः प्रशंसा च त्रयस्त्रिंशे सर्गे वक्ष्यते।
ఆ రాజు ప్రియమైన, పరమ సుందరమైన ఆ కన్యలు విరిగిపోయి దీనంగా ఉండడం చూసి కలవరపడుతూ ఇలా అన్నాడు — ‘ఇదేమిటి? చెప్పండి, కుమార్తెలారా. ధర్మాన్ని అవమానించినవాడెవడు? మిమ్మల్నందరినీ గూనివారిగా చేసినవాడెవడు? కదులుతున్నారు కానీ మాట్లాడడం లేదేమి?’ ఇలా చెప్పి రాజు నిట్టూర్చి ఏకాగ్రుడయ్యాడు — జవాబు వినడానికి సిద్ధమయ్యాడు. ప్రశ్న మూడు విధాలు — ఇదేమిటి, ధర్మాన్ని అవమానించినవాడెవడు, ఎవరు చేశారు అని. సర్గ ప్రశ్నతోనే ముగిసింది; జవాబూ, వారి క్షమకు ప్రశంసా ముప్పై మూడవ సర్గలో చెప్పబడతాయి.
அன்புக்குரியவர்களும் மிக அழகியவர்களுமான அந்தக் கன்னியர் முறிந்தும் வாடியும் இருப்பதைக் கண்டு அந்த அரசன் பதறி இவ்வாறு சொன்னான்: ‘இது என்ன? சொல்லுங்கள், மகள்களே. தர்மத்தை அவமதிப்பவன் யார்? உங்கள் அனைவரையும் கூனிகளாக்கியவன் யார்? துடித்துக்கொண்டிருந்தும் நீங்கள் பேசாதிருக்கிறீர்களே?’ இவ்வாறு கூறி அரசன் பெருமூச்சுவிட்டு மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தினான் — விடையைக் கேட்கக் கவனம் கொண்டான். கேள்வி மூவகையானது — இது என்ன, தர்மத்தை அவமதிப்பவன் யார், யாரால் இப்படிச் செய்யப்பட்டீர்கள் என்று. சர்க்கம் கேள்வியிலேயே முடிகிறது; விடையும் அவர்களுடைய பொறுமைக்கான புகழுரையும் முப்பத்து மூன்றாம் சர்க்கத்தில் சொல்லப்படும்.
ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ, ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರಿಯರಾದ ಆ ಕನ್ಯೆಯರು ಮುರಿದು ದೀನರಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಆ ರಾಜನು ಗಾಬರಿಗೊಂಡು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು — ‘ಇದೇನು? ಹೇಳಿರಿ, ಮಕ್ಕಳೇ. ಯಾರು ಧರ್ಮವನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಯಾರಿಂದ ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಗೂನರಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿರಿ? ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನೀವು ಏಕೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ?’ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ರಾಜನು ನಿಟ್ಟುಸಿರುಬಿಟ್ಟು ಏಕಾಗ್ರನಾದನು — ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೇಳಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು. ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂರು ಬಗೆಯದು — ಇದೇನು, ಯಾರು ಧರ್ಮವನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಯಾರಿಂದ ಹೀಗಾಯಿತು. ಸರ್ಗ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲೇ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ; ಉತ್ತರವನ್ನೂ ಅವರ ಕ್ಷಮೆಯ ಪ್ರಶಂಸೆಯನ್ನೂ ಮೂವತ್ತಮೂರನೆಯ ಸರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗುವುದು.
പ്രിയപ്പെട്ടവരും അതിസുന്ദരികളുമായ ആ കന്യകമാർ ഒടിഞ്ഞും ദീനരായും നിൽക്കുന്നതു കണ്ട് ആ രാജാവ് പരിഭ്രമിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ‘ഇതെന്ത്? പുത്രിമാരേ, പറയുവിൻ. ആരാണ് ധർമത്തെ അവഗണിക്കുന്നത്? ആരാണ് നിങ്ങളെയെല്ലാം കൂനികളാക്കിയത്? ചേഷ്ടകൾ കാണിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും നിങ്ങൾ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ലല്ലോ?’ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് രാജാവ് നെടുവീർപ്പിട്ട് ഏകാഗ്രനായി — ഉത്തരം കേൾക്കാൻ മനസ്സൊരുക്കി. ചോദ്യം മൂന്നുവിധമാണ് — ഇതെന്ത്, ആരാണ് ധർമത്തെ അവഗണിക്കുന്നത്, ആരാൽ ഇങ്ങനെയാക്കപ്പെട്ടു. സർഗം ചോദ്യത്തിൽത്തന്നെ അവസാനിക്കുന്നു; ഉത്തരവും അവരുടെ ക്ഷമയുടെ പ്രശംസയും മുപ്പത്തിമൂന്നാം സർഗത്തിൽ പറയപ്പെടും.
When the king saw his beloved and beautiful daughters broken and miserable, he was dismayed and said: "What is this? Tell me, daughters. Who has trampled on dharma? Who has made you all crooked, so that you writhe and do not speak?" With these words the king sighed deeply and composed himself to hear the answer. His question has three parts: what is this, who has trampled on dharma, who has done it. The sarga ends with the question; the answer, and his praise of their forbearance, will come in the thirty-third.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे द्वात्रिंशः सर्गः॥ ३२॥
कठिनपदानां सन्धिः, समासः, विभक्तिः, अर्थश्च।
కఠిన పదాల సంధి, సమాసం, విభక్తి, అర్థం.
கடினச் சொற்களின் சந்தி, சமாசம், வேற்றுமை, பொருள்.
ಕಠಿಣ ಪದಗಳ ಸಂಧಿ, ಸಮಾಸ, ವಿಭಕ್ತಿ, ಅರ್ಥ.
കഠിനപദങ്ങളുടെ സന്ധി, സമാസം, വിഭക്തി, അർഥം.
Sandhi, compound, case and meaning of the harder words.