बालकाण्डम् — सप्तविंशः सर्गः
బాలకాండ — 27వ సర్గ
பால காண்டம் — சர்க்கம் 27
ಬಾಲಕಾಂಡ — 27ನೇ ಸರ್ಗ
ബാലകാണ്ഡം — 27-ാം സർഗ്ഗം
Bāla Kāṇḍa — Sarga 27
विश्वामित्रस्य प्रसादः, चक्रशूलपाशशक्त्यादीनाम् अस्त्राणां नामतः दानम्, मन्त्रग्रामार्पणम्, मूर्तिमताम् अस्त्राणाम् उपस्थानं च
విశ్వామిత్రుని ప్రసాదం, చక్రాలు, శూలాలు, పాశాలు, శక్తులు మొదలైన అస్త్రాలను పేరుపేరునా ఇవ్వడం, మంత్రసముదాయ సమర్పణం, మూర్తిమంతమైన అస్త్రాలు సేవకు నిలవడం
விசுவாமித்திரரின் அருள், சக்கரம், சூலம், பாசம், சக்தி முதலிய அஸ்திரங்களைப் பெயர் சொல்லி அளித்தல், மந்திரத் தொகுதியை ஒப்படைத்தல், உருவெடுத்த அஸ்திரங்கள் வந்து பணிதல்
ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ಪ್ರಸಾದ, ಚಕ್ರ, ಶೂಲ, ಪಾಶ, ಶಕ್ತಿ ಮೊದಲಾದ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹೆಸರಿಸಿ ದಾನ ಮಾಡುವುದು, ಮಂತ್ರಸಮೂಹದ ಅರ್ಪಣೆ ಮತ್ತು ಮೂರ್ತಿವೆತ್ತ ಅಸ್ತ್ರಗಳ ಉಪಸ್ಥಾನ
വിശ്വാമിത്രന്റെ പ്രസാദം, ചക്രം, ശൂലം, പാശം, ശക്തി തുടങ്ങിയ അസ്ത്രങ്ങൾ പേരെടുത്തു നൽകൽ, മന്ത്രഗ്രാമസമർപ്പണം, മൂർത്തിമത്തായ അസ്ത്രങ്ങളുടെ ഉപസ്ഥാനം
अस्मिन् सर्गे विश्वामित्रः रामाय सर्वाणि दिव्यास्त्राणि ददाति। ताटकावने रात्रिम् उषित्वा प्रभाते महायशाः मुनिः प्रहस्य मधुरस्वरेण वदति — ‘हे राजपुत्र, अहं परितुष्टः; परमया प्रीत्या ते सर्वशः अस्त्राणि ददामि, यैः त्वं देवासुरगन्धर्वोरगान् अपि आजौ वशीकृत्य जयिष्यसि।’ ततः सः नामतः एव अस्त्राणि गणयति — दण्डचक्रं धर्मचक्रं कालचक्रं विष्णुचक्रम् ऐन्द्रं चक्रं च; वज्रं शैवं शूलवरं ब्रह्मशिरः ऐषीकं ब्राह्मं च; मोदकीशिखरी इति द्वे प्रदीप्ते गदे; धर्मपाशं कालपाशं वारुणं पाशास्त्रं च; शुष्कार्द्रे द्वे अशनी; पैनाकं नारायणम् आग्नेयं (शिखरम्) वायव्यं (प्रथमम्) हयशिरः क्रौञ्चं च; शक्तिद्वयं कङ्कालं मुसलं कापालं किङ्किणीं च, यानि रक्षसां वधार्थानि; वैद्याधरं नन्दनम्, असिरत्नम्; गान्धर्वं मोहनं, प्रस्वापनं प्रशमनं सौम्यं वर्षणं शोषणं संतापनविलापने मादनं गान्धर्वं मानवं पैशाचं मोहनं च; तामसं सौमनं संवर्तं मौसलं सत्यं मायामयं सौरं तेजःप्रभं सोमास्त्रं शिशिरं त्वाष्ट्रं भागं मानवं शीतेषुं च। ‘एतानि कामरूपाणि महाबलानि क्षिप्रं गृहाण’ इति उक्त्वा शुचिः प्राङ्मुखः मुनिः रामाय अनुत्तमं मन्त्रग्रामं ददौ। तस्य जपतः सर्वाणि अस्त्राणि मूर्तिमन्ति भूत्वा राघवम् उपतस्थुः, प्राञ्जलयः च ‘वयं तव किंकराः’ इति ऊचुः। रामः तानि प्रतिगृह्य पाणिना संस्पृश्य ‘मम मनसि निवसत’ इति आदिश्य, प्रीतमनाः मुनिम् अभिवाद्य गमनाय उपचक्रमे।
पुस्तकरूपेण पठतुపుస్తకంగా చదవండిநூலாகப் படிக்கಪುಸ್ತಕವಾಗಿ ಓದಿപുസ്തകമായി വായിക്കുകRead as a book
१अथ तां रजनीमुष्य विश्वामित्रो महायशाः।
प्रहस्य राघवं वाक्यमुवाच मधुरस्वरम्॥
२परितुष्टोऽस्मि भद्रं ते राजपुत्र महायशः।
प्रीत्या परमया युक्तो ददाम्यस्त्राणि सर्वशः॥
३देवासुरगणान्वापि सगन्धर्वोरगान्भुवि।
यैरमित्रान्प्रसह्याजौ वशीकृत्य जयिष्यसि॥
तां रजनीं ताटकावने उषित्वा महायशाः विश्वामित्रः प्रहस्य मधुरस्वरेण राघवम् उवाच — ‘हे महायशः राजपुत्र, अहं परितुष्टः अस्मि, ते भद्रं भवतु। परमया प्रीत्या युक्तः अहं ते सर्वशः अस्त्राणि ददामि। यैः त्वं भुवि देवासुरगणान् सगन्धर्वोरगान् अपि आजौ प्रसह्य वशीकृत्य जयिष्यसि।’ अत्र द्रष्टव्यम् — गुरुः शिष्यस्य कर्मणा तुष्टः सन् एव विद्यां ददाति; ताटकावधः एव अस्य महतः दानस्य मूल्यम्। अपि च ‘प्रहस्य’ इति पदं स्नेहं सूचयति, ‘सर्वशः’ इति च अकार्पण्यम्। अस्त्राणि न स्वार्थाय, अपि तु शत्रुजयाय लोकरक्षायै च दीयन्ते; अतः एव सिद्धाश्रमगमनात् पूर्वम् एव इदं शस्त्रसंस्कारपर्व सम्पाद्यते।
ఆ రాత్రి తాటకావనంలో గడిపిన తరువాత మహాయశస్వి అయిన విశ్వామిత్రుడు నవ్వుతూ మధురమైన స్వరంతో రాఘవునితో అన్నాడు — ‘మహాయశస్వివైన రాజకుమారా, నేను సంతుష్టుడనయ్యాను, నీకు శుభం కలుగుగాక. పరమ ప్రీతితో నేను నీకు సమస్త అస్త్రాలనూ ఇస్తున్నాను. వాటితో నీవు భూమిపై దేవాసురగణాలనూ, గంధర్వులనూ నాగులనూ కూడా యుద్ధంలో బలవంతంగా వశపరచుకొని జయిస్తావు.’ ఇక్కడ గమనించాలి — గురువు శిష్యుని కర్మకు సంతుష్టుడైనప్పుడే విద్యను ఇస్తాడు; ఈ గొప్ప దానానికి వెల తాటకావధయే. అంతేకాక ‘ప్రహస్య’ (నవ్వుతూ) అనే మాట స్నేహాన్ని సూచిస్తుంది, ‘సర్వశః’ (సమస్తం) అనే మాట లోభం లేకపోవడాన్ని. అస్త్రాలు స్వార్థం కోసం కాదు, శత్రుజయం కోసం, లోకరక్షణ కోసం ఇవ్వబడతాయి; అందుకే సిద్ధాశ్రమానికి వెళ్ళడానికి ముందే ఈ శస్త్రసంస్కార ఘట్టం జరుగుతుంది.
அன்றிரவு தாடகை வனத்தில் தங்கிய பின், பெரும்புகழுடைய விசுவாமித்திரர் புன்னகைத்து இனிய குரலில் ராகவனிடம் சொன்னார்: ‘பெரும்புகழுடைய ராஜகுமாரனே, நான் மிகவும் மனம் நிறைந்திருக்கிறேன்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். மிகுந்த அன்போடு உனக்கு எல்லா அஸ்திரங்களையும் முழுமையாக அளிக்கிறேன். அவற்றைக் கொண்டு நீ இவ்வுலகில் தேவர், அசுரர், கந்தர்வர், நாகர் ஆகிய கூட்டங்களையும் போர்க்களத்தில் வலிந்து அடக்கி வெல்வாய்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — சீடனின் செயலால் மனம் நிறைந்த பிறகே குரு வித்தையை அளிக்கிறார்; தாடகை வதமே இந்தப் பெருங்கொடையின் விலை. மேலும், ‘புன்னகைத்து’ என்ற சொல் அன்பைக் குறிக்கிறது; ‘முழுமையாக’ என்பது கஞ்சத்தனமின்மையைக் குறிக்கிறது. அஸ்திரங்கள் தன்னலத்துக்காக அல்ல, பகைவரை வெல்லவும் உலகைக் காக்கவுமே அளிக்கப்படுகின்றன; ஆகவேதான் சித்தாசிரமத்துக்குச் செல்வதற்கு முன்பே இந்த ஆயுதச் சடங்குப் பகுதி நிறைவேற்றப்படுகிறது.
ಆ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ತಾಟಕಾವನದಲ್ಲಿ ಕಳೆದು, ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಗಳಾದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ನಗುತ್ತಾ ಮಧುರ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ರಾಘವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು — ‘ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯಾದ ರಾಜಕುಮಾರನೇ, ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಾನು ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಅವುಗಳಿಂದ ನೀನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದೇವಾಸುರ ಗಣಗಳನ್ನೂ ಗಂಧರ್ವ-ಉರಗರನ್ನೂ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಲವಂತವಾಗಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಗೆಲ್ಲುವೆ.’ ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕು — ಗುರು ಶಿಷ್ಯನ ಕರ್ಮದಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿಯೇ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ; ತಾಟಕಾವಧೆಯೇ ಈ ಮಹಾದಾನದ ಬೆಲೆ. ಅಲ್ಲದೆ ‘ಪ್ರಹಸ್ಯ’ (ನಗುತ್ತಾ) ಎಂಬ ಪದ ಸ್ನೇಹವನ್ನೂ, ‘ಸರ್ವಶಃ’ (ಎಲ್ಲವನ್ನೂ) ಎಂಬುದು ಉದಾರತೆಯನ್ನೂ ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಶತ್ರುಜಯಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಲೋಕರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿಯೂ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಸಿದ್ಧಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮೊದಲೇ ಈ ಶಸ್ತ್ರಸಂಸ್ಕಾರದ ಪರ್ವ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ.
ആ രാത്രി താടകാവനത്തിൽ പാർത്തശേഷം മഹായശസ്വിയായ വിശ്വാമിത്രൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മധുരസ്വരത്തിൽ രാഘവനോടു പറഞ്ഞു: ‘മഹായശസ്വിയായ രാജകുമാരാ, ഞാൻ പരിതുഷ്ടനാണ്; നിനക്കു മംഗളം ഭവിക്കട്ടെ. പരമമായ പ്രീതിയോടെ ഞാൻ നിനക്ക് എല്ലാ അസ്ത്രങ്ങളും നൽകുന്നു. അവയാൽ നീ ഭൂമിയിൽ ദേവാസുരഗണങ്ങളെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും നാഗങ്ങളെയുംപോലും യുദ്ധത്തിൽ ബലമായി കീഴടക്കി ജയിക്കും.’ ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് — ശിഷ്യന്റെ കർമത്തിൽ തൃപ്തനായിട്ടാണ് ഗുരു വിദ്യ നൽകുന്നത്; താടകാവധംതന്നെയാണ് ഈ മഹാദാനത്തിന്റെ വില. മാത്രമല്ല, ‘പ്രഹസ്യ’ (പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) എന്ന പദം സ്നേഹത്തെയും ‘സർവശഃ’ (എല്ലാം) എന്നത് ലുബ്ധതയില്ലായ്മയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അസ്ത്രങ്ങൾ സ്വാർഥത്തിനല്ല, ശത്രുജയത്തിനും ലോകരക്ഷയ്ക്കുമായാണ് നൽകപ്പെടുന്നത്; അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് സിദ്ധാശ്രമത്തിലേക്കു പോകുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ ഈ ശസ്ത്രസംസ്കാരപർവം നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നത്.
When they had spent that night in Tāṭakā's forest, the renowned Viśvāmitra smiled and said to Rāghava in a sweet voice: "I am wholly pleased with you, prince of great renown; bless you. Out of the deepest affection I am giving you the weapons, every one of them. With them you will overpower in battle the hosts of gods and asuras, and even the gandharvas and serpents, bring them under your control and conquer them." The teacher gives his knowledge because he is pleased with his pupil's deed; the killing of Tāṭakā was the price of this great gift. The smile speaks of affection, and "every one of them" of a teacher who holds nothing back. The weapons are given not for Rāma's own ends but to defeat enemies and protect the world, which is why this consecration with weapons takes place before they reach the Siddhāśrama.
४तानि दिव्यानि भद्रं ते ददाम्यस्त्राणि सर्वशः।
दण्डचक्रं महद्दिव्यं तव दास्यामि राघव॥
५धर्मचक्रं ततो वीर कालचक्रं तथैव च।
विष्णुचक्रं तथात्युग्रमैन्द्रं चक्रं तथैव च॥
मुनिः वदति — ‘तानि दिव्यानि अस्त्राणि सर्वशः ते ददामि; ते भद्रं भवतु। हे राघव, महत् दिव्यं दण्डचक्रं तव दास्यामि; ततः हे वीर, धर्मचक्रं कालचक्रं विष्णुचक्रं तथा अत्युग्रम् ऐन्द्रं चक्रं च।’ प्रथमं चक्राणि एव गणितानि, यतः चक्रम् आयुधेषु श्रेष्ठं मन्यते। दण्डः शासनस्य, धर्मः न्यायस्य, कालः अनिवार्यतायाः, विष्णुः पालनस्य, इन्द्रः च ऐश्वर्यस्य प्रतीकम्। एतेन सूच्यते यत् राजपुत्रस्य हस्ते बलं धर्मेण सह एव स्थाप्यते, न च केवलं संहारशक्तिः अर्प्यते।
ముని అంటున్నాడు — ‘ఆ దివ్యాస్త్రాలన్నింటినీ నీకు ఇస్తున్నాను; నీకు శుభం కలుగుగాక. రాఘవా, గొప్పదైన దివ్యమైన దండచక్రాన్ని నీకు ఇస్తాను; తరువాత వీరా, ధర్మచక్రం, కాలచక్రం, విష్ణుచక్రం, అతి ఉగ్రమైన ఐంద్రచక్రం కూడా.’ మొదట చక్రాలే లెక్కించబడ్డాయి, ఎందుకంటే ఆయుధాలలో చక్రం శ్రేష్ఠమైనదిగా భావించబడుతుంది. దండం శాసనానికి, ధర్మం న్యాయానికి, కాలం అనివార్యతకు, విష్ణువు పాలనకు, ఇంద్రుడు ఐశ్వర్యానికి ప్రతీకలు. దీనితో సూచించబడేదేమిటంటే రాజకుమారుని చేతిలో బలం ధర్మంతో కలిసే ఉంచబడుతుంది, కేవలం సంహారశక్తి మాత్రమే అప్పగించబడదు.
முனிவர் சொல்கிறார்: ‘அந்தத் தெய்வீக அஸ்திரங்களை எல்லாம் முழுமையாக உனக்கு அளிக்கிறேன்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். ராகவா, பெரிய தெய்வீகமான தண்டசக்கரத்தை உனக்குக் கொடுப்பேன்; பிறகு, வீரனே, தர்மசக்கரம், காலசக்கரம், விஷ்ணுசக்கரம், மிகக் கொடிய ஐந்திர சக்கரம் ஆகியவற்றையும்.’ முதலில் சக்கரங்களே எண்ணப்படுகின்றன; ஏனெனில் ஆயுதங்களில் சக்கரம் சிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. தண்டம் ஆட்சியின் சின்னம், தர்மம் நீதியின் சின்னம், காலம் தவிர்க்க முடியாமையின் சின்னம், விஷ்ணு காத்தலின் சின்னம், இந்திரன் ஐசுவரியத்தின் சின்னம். இதனால், ராஜகுமாரனின் கையில் வலிமை தர்மத்தோடு சேர்ந்தே வைக்கப்படுகிறது, வெறும் அழிக்கும் சக்தி மட்டும் ஒப்படைக்கப்படுவதில்லை என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது.
ಮುನಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ — ‘ಆ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ರಾಘವ, ಮಹತ್ತಾದ ದಿವ್ಯ ದಂಡಚಕ್ರವನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುವೆನು; ಆಮೇಲೆ ವೀರನೇ, ಧರ್ಮಚಕ್ರ, ಕಾಲಚಕ್ರ, ವಿಷ್ಣುಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಅತ್ಯುಗ್ರವಾದ ಐಂದ್ರಚಕ್ರ.’ ಮೊದಲು ಚಕ್ರಗಳನ್ನೇ ಎಣಿಸಲಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಆಯುಧಗಳಲ್ಲಿ ಚಕ್ರವನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ದಂಡ ಶಾಸನದ, ಧರ್ಮ ನ್ಯಾಯದ, ಕಾಲ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯ, ವಿಷ್ಣು ಪಾಲನೆಯ, ಇಂದ್ರ ಐಶ್ವರ್ಯದ ಪ್ರತೀಕ. ಇದರಿಂದ ರಾಜಕುಮಾರನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಲವನ್ನು ಧರ್ಮದೊಂದಿಗೇ ಇರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಕೇವಲ ಸಂಹಾರಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸೂಚಿತವಾಗುತ್ತದೆ.
മുനി പറയുന്നു: ‘ആ ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം ഞാൻ നിനക്കു നൽകുന്നു; നിനക്കു മംഗളം. രാഘവാ, മഹത്തായ ദിവ്യമായ ദണ്ഡചക്രം നിനക്കു നൽകും; പിന്നെ വീരാ, ധർമചക്രം, കാലചക്രം, വിഷ്ണുചക്രം, അത്യുഗ്രമായ ഐന്ദ്രചക്രം എന്നിവയും.’ ആദ്യം ചക്രങ്ങളാണ് എണ്ണിപ്പറയുന്നത്, കാരണം ആയുധങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠം ചക്രമെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. ദണ്ഡം ശാസനത്തിന്റെയും ധർമം ന്യായത്തിന്റെയും കാലം അനിവാര്യതയുടെയും വിഷ്ണു പാലനത്തിന്റെയും ഇന്ദ്രൻ ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്. രാജകുമാരന്റെ കൈയിൽ ബലം ധർമത്തോടൊപ്പം മാത്രമേ ഏൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നുള്ളൂ, വെറും സംഹാരശക്തി മാത്രമല്ല നൽകപ്പെടുന്നത് എന്ന് ഇതിലൂടെ സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
"I give you all those celestial weapons, and may it go well with you. I shall give you, Rāghava, the great divine disc of the rod of punishment; and then, hero, the disc of law, the disc of time, the disc of Viṣṇu and the fierce disc of Indra." The discs come first because the disc is thought the finest of weapons. The rod stands for rule, law for justice, time for what cannot be escaped, Viṣṇu for protection and Indra for sovereignty. So the prince is given strength joined to dharma, not a mere power to destroy.
६वज्रमस्त्रं नरश्रेष्ठ शैवं शूलवरं तथा।
अस्त्रं ब्रह्मशिरश्चैव ऐषीकमपि राघव॥
७ददामि ते महाबाहो ब्राह्ममस्त्रमनुत्तमम्।
गदे द्वे चैव काकुत्स्थ मोदकीशिखरी शुभे॥
अनन्तरं मुनिः वदति — ‘हे नरश्रेष्ठ, वज्रम् अस्त्रं शैवं शूलवरं च; हे राघव, ब्रह्मशिरः नाम अस्त्रम् ऐषीकम् अपि। हे महाबाहो, अनुत्तमं ब्राह्मम् अस्त्रं ते ददामि। हे काकुत्स्थ, मोदकी शिखरी इति नामभ्यां प्रसिद्धे द्वे शुभे गदे च।’ अत्र त्रयाणां देवानां प्रधानायुधानि एव रामाय अर्प्यन्ते — इन्द्रस्य वज्रम्, शिवस्य शूलम्, ब्रह्मणः शिरोऽस्त्रम्। ब्रह्मशिरः ऐषीकं च अग्रे युद्धकाण्डे पुनः आगमिष्यतः; अतः अस्य सर्गस्य दानं दूरं फलिष्यति इति कविः सूचयति।
తరువాత ముని అంటున్నాడు — ‘నరశ్రేష్ఠా, వజ్రాస్త్రాన్నీ, శివునికి చెందిన శ్రేష్ఠమైన శూలాన్నీ; రాఘవా, బ్రహ్మశిరస్సు అనే అస్త్రాన్నీ, ఐషీకాస్త్రాన్నీ కూడా. మహాబాహూ, సాటిలేని బ్రాహ్మాస్త్రాన్ని నీకు ఇస్తున్నాను. కాకుత్స్థా, మోదకి, శిఖరి అనే పేర్లతో ప్రసిద్ధమైన రెండు శుభమైన గదలను కూడా.’ ఇక్కడ ముగ్గురు దేవతల ప్రధాన ఆయుధాలే రామునికి అర్పించబడుతున్నాయి — ఇంద్రుని వజ్రం, శివుని శూలం, బ్రహ్మ శిరోస్త్రం. బ్రహ్మశిరస్సు, ఐషీకం ముందు యుద్ధకాండలో మళ్ళీ వస్తాయి; కాబట్టి ఈ సర్గలోని దానం దూరం వరకు ఫలిస్తుందని కవి సూచిస్తున్నాడు.
அடுத்து முனிவர் சொல்கிறார்: ‘மனிதருள் சிறந்தவனே, வஜ்ராஸ்திரம், சிவனுடைய சிறந்த சூலம்; ராகவா, பிரம்மசிரஸ் என்னும் அஸ்திரம், ஐஷீகமும் கூட. பெருந்தோளனே, ஒப்பற்ற பிராம்ம அஸ்திரத்தை உனக்கு அளிக்கிறேன். காகுத்ஸ்தா, மோதகீ, சிகரீ என்னும் பெயர்களால் புகழ்பெற்ற இரு மங்கலமான கதைகளையும்.’ இங்கே மூன்று தேவர்களின் முதன்மை ஆயுதங்களே ராமனுக்கு ஒப்படைக்கப்படுகின்றன — இந்திரனின் வஜ்ரம், சிவனின் சூலம், பிரம்மாவின் சிரஸ் அஸ்திரம். பிரம்மசிரஸும் ஐஷீகமும் பின்னால் யுத்த காண்டத்தில் மீண்டும் வரும்; ஆகவே இந்தச் சர்க்கத்தின் கொடை நெடுந்தூரம் சென்று பலன் தரும் என்று கவி குறிப்பிடுகிறார்.
ಅನಂತರ ಮುನಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ — ‘ನರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ವಜ್ರಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಶಿವನ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಶೂಲ; ರಾಘವ, ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಸ್ಸೆಂಬ ಅಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಐಷೀಕಾಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಅನುತ್ತಮವಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಕಾಕುತ್ಸ್ಥ, ಮೋದಕೀ ಮತ್ತು ಶಿಖರೀ ಎಂಬ ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಎರಡು ಶುಭ ಗದೆಗಳನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.’ ಇಲ್ಲಿ ಮೂರು ದೇವತೆಗಳ ಪ್ರಧಾನ ಆಯುಧಗಳನ್ನೇ ರಾಮನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ — ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರ, ಶಿವನ ಶೂಲ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಶಿರೋಸ್ತ್ರ. ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಸ್ಸು ಮತ್ತು ಐಷೀಕ ಮುಂದೆ ಯುದ್ಧಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬರಲಿವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಸರ್ಗದ ದಾನ ಬಹಳ ಮುಂದೆ ಫಲ ನೀಡುವುದೆಂದು ಕವಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ.
പിന്നെ മുനി പറയുന്നു: ‘നരശ്രേഷ്ഠാ, വജ്രാസ്ത്രവും ശൈവമായ ശ്രേഷ്ഠശൂലവും; രാഘവാ, ബ്രഹ്മശിരസ്സ് എന്ന അസ്ത്രവും ഐഷീകവും. മഹാബാഹോ, അനുപമമായ ബ്രാഹ്മാസ്ത്രം നിനക്കു നൽകുന്നു. കാകുത്സ്ഥാ, മോദകി, ശിഖരി എന്നീ പേരുകളിൽ പ്രസിദ്ധമായ ശുഭമായ രണ്ടു ഗദകളും.’ ഇവിടെ മൂന്നു ദേവന്മാരുടെയും പ്രധാനായുധങ്ങൾതന്നെ രാമനു സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു — ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം, ശിവന്റെ ശൂലം, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശിരോസ്ത്രം. ബ്രഹ്മശിരസ്സും ഐഷീകവും പിന്നീട് യുദ്ധകാണ്ഡത്തിൽ വീണ്ടും വരും; അതിനാൽ ഈ സർഗത്തിലെ ദാനം ഏറെ ദൂരെ ഫലം നൽകും എന്ന് കവി സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
Then the sage went on: "The thunderbolt, best of men, and Śiva's excellent trident; the weapon called brahmaśiras, the head of Brahmā, and the aiṣīka too, Rāghava. To you, mighty-armed one, I give the unsurpassed weapon of Brahmā, and two fine maces, Kākutstha, called Modakī and Śikharī." Here the chief weapons of three gods are handed to Rāma: Indra's thunderbolt, Śiva's trident and Brahmā's head-weapon. The brahmaśiras and the aiṣīka will appear again in the Yuddha Kāṇḍa, and the poet hints that what is given in this sarga will bear fruit far ahead.
८प्रदीप्ते नरशार्दूल प्रयच्छामि नृपात्मज।
धर्मपाशमहं राम कालपाशं तथैव च॥
९वारुणं पाशमस्त्रं च ददाम्यहमनुत्तमम्।
अशनी द्वे प्रयच्छामि शुष्कार्द्रे रघुनन्दन॥
‘हे नरशार्दूल नृपात्मज, ते प्रदीप्ते गदे प्रयच्छामि। हे राम, धर्मपाशं कालपाशं तथैव च वारुणं पाशास्त्रम् अनुत्तमम् अहं ददामि। हे रघुनन्दन, शुष्कार्द्रे इति द्वे अशनी अपि प्रयच्छामि।’ पाशत्रयं बन्धनस्य एव आयुधम् — धर्मेण, कालेन, वरुणेन च शत्रुः बध्यते, न तु हन्यते। अशन्योः शुष्का आर्द्रा च इति भेदः विद्युतः द्वैविध्यं सूचयति। एतेन ज्ञायते यत् वधः एव न सर्वदा प्रयोजनम्; निग्रहः अपि क्षत्रियस्य समुचितं साधनम्।
‘నరశార్దూలా, రాజకుమారా, ప్రకాశించే ఆ రెండు గదలను నీకు ఇస్తున్నాను. రామా, ధర్మపాశాన్నీ, కాలపాశాన్నీ, అలాగే సాటిలేని వారుణ పాశాస్త్రాన్నీ నేను ఇస్తున్నాను. రఘునందనా, శుష్కం, ఆర్ద్రం అనే రెండు అశనులను (పిడుగులను) కూడా ఇస్తున్నాను.’ మూడు పాశాలూ బంధించే ఆయుధాలే — ధర్మంతో, కాలంతో, వరుణునితో శత్రువు బంధించబడతాడు, చంపబడడు. అశనులలో శుష్కం (ఎండినది), ఆర్ద్రం (తడిసినది) అనే భేదం మెరుపు యొక్క రెండు విధాలను సూచిస్తుంది. దీనివల్ల తెలిసేదేమిటంటే వధయే ఎల్లప్పుడూ ప్రయోజనం కాదు; నిగ్రహం కూడా క్షత్రియునికి తగిన సాధనమే.
‘மனிதருள் புலியே, அரசன் மைந்தனே, ஒளிவீசும் இரு கதைகளை உனக்கு அளிக்கிறேன். ராமா, தர்மபாசம், காலபாசம், அவ்வாறே ஒப்பற்ற வாருண பாசாஸ்திரம் ஆகியவற்றை நான் அளிக்கிறேன். ரகுநந்தனா, உலர்ந்தது, ஈரமானது என்ற இரு இடிகளையும் (அசனிகளையும்) அளிக்கிறேன்.’ மூன்று பாசங்களும் கட்டுவதற்கான ஆயுதங்களே — தர்மத்தாலும், காலத்தாலும், வருணனாலும் பகைவன் கட்டப்படுகிறான், கொல்லப்படுவதில்லை. இடிகளில் உலர்ந்தது, ஈரமானது என்ற வேறுபாடு மின்னலின் இருவகைத் தன்மையைக் குறிக்கிறது. இதனால் அறியப்படுவது — வதம் மட்டுமே எப்போதும் நோக்கமல்ல; அடக்குவதும் க்ஷத்திரியனுக்கு உரிய ஒரு கருவியே.
‘ನರಶಾರ್ದೂಲನಾದ ರಾಜಕುಮಾರನೇ, ಉಜ್ವಲವಾದ ಆ ಎರಡು ಗದೆಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ರಾಮ, ಧರ್ಮಪಾಶ, ಕಾಲಪಾಶ ಮತ್ತು ಅನುತ್ತಮವಾದ ವಾರುಣ ಪಾಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ನಾನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ರಘುನಂದನ, ಶುಷ್ಕ ಮತ್ತು ಆರ್ದ್ರ ಎಂಬ ಎರಡು ಅಶನಿಗಳನ್ನೂ (ಸಿಡಿಲುಗಳನ್ನೂ) ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.’ ಮೂರು ಪಾಶಗಳೂ ಬಂಧನದ ಆಯುಧಗಳೇ — ಧರ್ಮದಿಂದ, ಕಾಲದಿಂದ ಮತ್ತು ವರುಣನಿಂದ ಶತ್ರುವನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಕೊಲ್ಲಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಶನಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಣಗಿದ್ದು ಮತ್ತು ಒದ್ದೆಯಾದದ್ದು ಎಂಬ ಭೇದ ಮಿಂಚಿನ ದ್ವಿವಿಧತೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ವಧೆಯೊಂದೇ ಯಾವಾಗಲೂ ಉದ್ದೇಶವಲ್ಲ; ನಿಗ್ರಹವೂ ಕ್ಷತ್ರಿಯನಿಗೆ ಸಮುಚಿತವಾದ ಸಾಧನ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.
‘നരശാർദൂലാ, രാജകുമാരാ, ജ്വലിക്കുന്ന ആ രണ്ടു ഗദകളും നിനക്കു നൽകുന്നു. രാമാ, ധർമപാശം, കാലപാശം, അനുപമമായ വാരുണപാശാസ്ത്രം എന്നിവയും ഞാൻ നൽകുന്നു. രഘുനന്ദനാ, ശുഷ്കം, ആർദ്രം എന്നീ രണ്ട് അശനികളും (ഇടിവാളുകൾ) നൽകുന്നു.’ മൂന്നു പാശങ്ങളും ബന്ധനത്തിനുള്ള ആയുധങ്ങളാണ് — ധർമത്താലും കാലത്താലും വരുണനാലും ശത്രു ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു, കൊല്ലപ്പെടുന്നില്ല. അശനികളിലെ ശുഷ്കം (ഉണങ്ങിയത്), ആർദ്രം (നനഞ്ഞത്) എന്ന ഭേദം മിന്നലിന്റെ ദ്വൈവിധ്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വധം മാത്രമല്ല എപ്പോഴും ലക്ഷ്യം; നിഗ്രഹവും ക്ഷത്രിയന് ഉചിതമായ സാധനമാണ് എന്ന് ഇതിൽനിന്ന് അറിയാം.
"These two blazing maces I give you, tiger among men, prince. And I give you, Rāma, the noose of law, the noose of time and Varuṇa's unsurpassed noose; and two thunderbolts, the dry and the moist, I bestow on you, joy of the Raghus." The three nooses are weapons for binding: by law, by time and by Varuṇa an enemy is bound, not killed. The dry and moist thunderbolts point to two kinds of lightning. So we learn that killing is not always the aim; restraining an enemy is also a proper means for a warrior.
१०ददामि चास्त्रं पैनाकमस्त्रं नारायणं तथा।
आग्नेयमस्त्रं दयितं शिखरं नाम नामतः॥
११वायव्यं प्रथमं नाम ददामि तव चानघ।
अस्त्रं हयशिरो नाम क्रौञ्चमस्त्रं तथैव च॥
‘ददामि च पैनाकम् अस्त्रं नारायणम् अस्त्रं तथा; आग्नेयम् अस्त्रं दयितं शिखरम् इति नामतः प्रसिद्धम्। हे अनघ, वायव्यं प्रथमं नाम अस्त्रं तव ददामि; अस्त्रं हयशिरः नाम, क्रौञ्चम् अस्त्रं तथैव च।’ पिनाकिनः नारायणस्य च अस्त्रे एकत्र एव दीयेते — शिवविष्ण्वोः समत्वं कविः सूचयति। वायव्यं ‘प्रथमम्’ इति विशेष्यते, यतः तत् अस्त्रेषु प्रधानभूतम् इति भाष्यकाराः वदन्ति। एवम् अग्निः वायुः च — भूतशक्तयः अपि अत्र शस्त्ररूपेण गृह्यन्ते।
‘పైనాకాస్త్రాన్నీ, అలాగే నారాయణాస్త్రాన్నీ ఇస్తున్నాను; శిఖరం అనే పేరుతో ప్రసిద్ధమైన, ప్రియమైన ఆగ్నేయాస్త్రాన్ని కూడా. అనఘా, ‘ప్రథమం’ అనే పేరుగల వాయవ్యాస్త్రాన్ని నీకు ఇస్తున్నాను; హయశిరస్సు అనే అస్త్రాన్నీ, అలాగే క్రౌంచాస్త్రాన్నీ.’ పినాకధారి అస్త్రమూ నారాయణుని అస్త్రమూ ఒకే చోట ఇవ్వబడుతున్నాయి — శివవిష్ణువుల సమత్వాన్ని కవి సూచిస్తున్నాడు. వాయవ్యాస్త్రం ‘ప్రథమం’ అని విశేషించబడింది, ఎందుకంటే అది అస్త్రాలలో ప్రధానమైనదని వ్యాఖ్యాతలు చెబుతారు. ఈ విధంగా అగ్ని, వాయువు — భూతశక్తులు కూడా ఇక్కడ శస్త్రరూపంలో స్వీకరించబడుతున్నాయి.
‘பைநாக அஸ்திரத்தையும், அவ்வாறே நாராயண அஸ்திரத்தையும் அளிக்கிறேன்; சிகரம் என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற, அன்புக்குரிய ஆக்னேய அஸ்திரத்தையும். பாவமற்றவனே, ‘பிரதமம்’ என்னும் வாயவ்ய அஸ்திரத்தை உனக்கு அளிக்கிறேன்; ஹயசிரஸ் என்னும் அஸ்திரத்தையும், அவ்வாறே கிரௌஞ்ச அஸ்திரத்தையும்.’ பினாகம் ஏந்திய சிவனின் அஸ்திரமும் நாராயணனின் அஸ்திரமும் ஒருசேர அளிக்கப்படுகின்றன — சிவனும் விஷ்ணுவும் சமம் என்பதைக் கவி குறிப்பிடுகிறார். வாயவ்யம் ‘பிரதமம்’ (முதன்மையானது) என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் அது அஸ்திரங்களில் முதன்மையானது என்று உரையாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர். இவ்வாறு அக்கினியும் வாயுவும் — பூதங்களின் சக்திகளும் இங்கே ஆயுத வடிவில் ஏற்கப்படுகின்றன.
‘ಪೈನಾಕಾಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ನಾರಾಯಣಾಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಶಿಖರ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ, ಪ್ರಿಯವಾದ ಆಗ್ನೇಯಾಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಅನಘನೇ, ವಾಯವ್ಯವೆಂಬ ಪ್ರಥಮ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಹಯಶಿರಸ್ಸೆಂಬ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಕ್ರೌಂಚಾಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.’ ಪಿನಾಕಿಯ (ಶಿವನ) ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣನ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೇ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ — ಶಿವ-ವಿಷ್ಣುಗಳ ಸಮತ್ವವನ್ನು ಕವಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಾಯವ್ಯವನ್ನು ‘ಪ್ರಥಮ’ ಎಂದು ವಿಶೇಷಿಸಲಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನವಾದುದು ಎಂದು ಭಾಷ್ಯಕಾರರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ವಾಯು — ಭೂತಶಕ್ತಿಗಳನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಶಸ್ತ್ರರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
‘പൈനാകാസ്ത്രവും നാരായണാസ്ത്രവും ഞാൻ നൽകുന്നു; ശിഖരം എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമായ പ്രിയപ്പെട്ട ആഗ്നേയാസ്ത്രവും. അനഘാ, പ്രഥമം എന്നു പേരുള്ള വായവ്യാസ്ത്രം നിനക്കു നൽകുന്നു; ഹയശിരസ്സ് എന്ന അസ്ത്രവും അതുപോലെ ക്രൗഞ്ചാസ്ത്രവും.’ പിനാകധാരിയുടെയും നാരായണന്റെയും അസ്ത്രങ്ങൾ ഒരുമിച്ചുതന്നെ നൽകപ്പെടുന്നു — ശിവവിഷ്ണുക്കളുടെ സമത്വം കവി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വായവ്യാസ്ത്രം ‘പ്രഥമം’ എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; അസ്ത്രങ്ങളിൽ അതു പ്രധാനമാണെന്ന് വ്യാഖ്യാതാക്കൾ പറയുന്നു. ഇങ്ങനെ അഗ്നിയും വായുവും — ഭൂതശക്തികളും — ഇവിടെ ആയുധരൂപത്തിൽ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു.
"I give you too the weapon of Śiva, wielder of the Pināka bow, and the weapon of Nārāyaṇa; and Agni's cherished weapon called Śikhara. To you, blameless one, I give the weapon of Vāyu called Prathama, the First, and the weapon called hayaśiras, horse-head, and the krauñca weapon as well." The weapons of Śiva and Nārāyaṇa are given side by side, and the poet suggests that the two gods are equal. Vāyu's weapon is called "the First" because it is held to be foremost among weapons. Fire and wind, the powers of the elements, are taken up here as weapons too.
१२शक्तिद्वयं च काकुत्स्थ ददामि तव राघव।
कङ्कालं मुसलं घोरं कापालमथ किङ्किणीम्॥
१३वधार्थं रक्षसां यानि ददाम्येतानि सर्वशः।
वैद्याधरं महास्त्रं च नन्दनं नाम नामतः॥
‘हे काकुत्स्थ राघव, शक्तिद्वयं च तव ददामि; कङ्कालं घोरं मुसलं कापालम् अथ किङ्किणीं च। यानि रक्षसां वधार्थं भवन्ति, तानि एतानि सर्वशः ददामि। वैद्याधरं महास्त्रं च नन्दनं नाम नामतः।’ अत्र मुनिः प्रयोजनम् एव स्पष्टं कथयति — एतानि राक्षसानां वधाय उपयुज्यन्ते। कङ्कालकापालकिङ्किणीनि घोरनामकानि अस्त्राणि राक्षसानाम् एव भीषणं रूपं प्रतिबिम्बयन्ति। सिद्धाश्रमे यज्ञविघ्नकारिणः राक्षसाः प्रतीक्ष्यन्ते; तेषाम् एव प्रतीकारः अत्र सज्जीक्रियते। ‘नन्दनम्’ इति च विद्याधराणाम् आनन्दजनकं नाम, घोरनामभिः सह मधुरं नाम मिलितम्।
‘కాకుత్స్థా, రాఘవా, రెండు శక్తులను కూడా నీకు ఇస్తున్నాను; కంకాలం, ఘోరమైన ముసలం, కాపాలం, కింకిణి కూడా. రాక్షసుల వధకు ఉపయోగపడే వీటన్నింటినీ ఇస్తున్నాను. వైద్యాధరం అనే మహాస్త్రాన్నీ, నందనం అనే పేరుగల అస్త్రాన్నీ కూడా.’ ఇక్కడ ముని ప్రయోజనాన్ని స్పష్టంగా చెబుతున్నాడు — ఇవి రాక్షసుల వధకు ఉపయోగపడతాయి. కంకాలం, కాపాలం, కింకిణి అనే ఘోరమైన పేర్లు గల అస్త్రాలు రాక్షసుల భీషణ రూపాన్నే ప్రతిబింబిస్తాయి. సిద్ధాశ్రమంలో యజ్ఞానికి విఘ్నం కలిగించే రాక్షసులు రాబోతున్నారు; వారికి ప్రతీకారమే ఇక్కడ సిద్ధం చేయబడుతోంది. ‘నందనం’ విద్యాధరులకు ఆనందం కలిగించే పేరు; ఘోరమైన పేర్లతో పాటు ఒక మధురమైన పేరు కలిసింది.
‘காகுத்ஸ்தா, ராகவா, இரு சக்திகளையும் உனக்கு அளிக்கிறேன்; கங்காலம், கொடிய முசலம், காபாலம், கிங்கிணி ஆகியவற்றையும். ராட்சசர்களை வதைப்பதற்கு உதவும் இவை அனைத்தையும் முழுமையாக அளிக்கிறேன். வைத்யாதரம் என்னும் மகா அஸ்திரத்தையும், நந்தனம் என்ற பெயருடையதையும்.’ இங்கே முனிவர் நோக்கத்தையே தெளிவாகச் சொல்கிறார் — இவை ராட்சசர்களை வதைப்பதற்குப் பயன்படுகின்றன. கங்காலம், காபாலம், கிங்கிணி என்ற கொடிய பெயருடைய அஸ்திரங்கள் ராட்சசர்களின் பயங்கர உருவத்தையே பிரதிபலிக்கின்றன. சித்தாசிரமத்தில் யாகத்துக்கு இடையூறு செய்யும் ராட்சசர்கள் எதிர்பார்க்கப்படுகிறார்கள்; அவர்களுக்கான எதிர்நடவடிக்கையே இங்கே ஆயத்தம் செய்யப்படுகிறது. ‘நந்தனம்’ என்பது வித்யாதரர்களுக்கு ஆனந்தம் தரும் பெயர்; கொடிய பெயர்களோடு ஓர் இனிய பெயரும் கலந்திருக்கிறது.
‘ಕಾಕುತ್ಸ್ಥ ರಾಘವ, ಎರಡು ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನೂ ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಕಂಕಾಲ, ಘೋರವಾದ ಮುಸಲ, ಕಾಪಾಲ ಮತ್ತು ಕಿಂಕಿಣೀಯನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ರಾಕ್ಷಸರ ವಧೆಗಾಗಿ ಇರುವ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ವೈದ್ಯಾಧರವೆಂಬ ಮಹಾಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ನಂದನವೆಂಬ ಹೆಸರಿನದನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.’ ಇಲ್ಲಿ ಮುನಿ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ — ಇವು ರಾಕ್ಷಸರ ವಧೆಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತವೆ. ಕಂಕಾಲ, ಕಾಪಾಲ, ಕಿಂಕಿಣೀ ಎಂಬ ಘೋರ ಹೆಸರಿನ ಅಸ್ತ್ರಗಳು ರಾಕ್ಷಸರ ಭೀಷಣ ರೂಪವನ್ನೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತವೆ. ಸಿದ್ಧಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ವಿಘ್ನ ತರುವ ರಾಕ್ಷಸರು ನಿರೀಕ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಅವರಿಗೇ ಪ್ರತೀಕಾರವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ‘ನಂದನ’ ಎಂಬುದು ವಿದ್ಯಾಧರರಿಗೆ ಆನಂದ ತರುವ ಹೆಸರು; ಘೋರ ಹೆಸರುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಮಧುರವಾದ ಹೆಸರೊಂದು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ.
‘കാകുത്സ്ഥാ, രാഘവാ, രണ്ടു ശക്തികളും നിനക്കു നൽകുന്നു; കങ്കാളം, ഘോരമായ മുസലം, കാപാലം, കിങ്കിണി എന്നിവയും. രാക്ഷസരുടെ വധത്തിനുള്ളവയായ ഇവയെല്ലാം ഞാൻ നൽകുന്നു. വൈദ്യാധരം എന്ന മഹാസ്ത്രവും നന്ദനം എന്നു പേരുള്ളതും.’ ഇവിടെ മുനി പ്രയോജനംതന്നെ വ്യക്തമായി പറയുന്നു — ഇവ രാക്ഷസവധത്തിന് ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. കങ്കാളം, കാപാലം, കിങ്കിണി എന്നീ ഘോരനാമങ്ങളുള്ള അസ്ത്രങ്ങൾ രാക്ഷസരുടെതന്നെ ഭീഷണരൂപത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. സിദ്ധാശ്രമത്തിൽ യജ്ഞവിഘ്നകാരികളായ രാക്ഷസരെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു; അവർക്കുള്ള പ്രതിവിധിയാണ് ഇവിടെ ഒരുക്കുന്നത്. ‘നന്ദനം’ എന്നത് വിദ്യാധരർക്ക് ആനന്ദമേകുന്ന പേരാണ്; ഘോരനാമങ്ങളോടൊപ്പം ഒരു മധുരനാമവും ചേർന്നിരിക്കുന്നു.
"And I give you two spears, Kākutstha Rāghava, and the kaṅkāla, the dreadful club, the kāpāla and the kiṅkiṇī. All these, which serve for killing rākṣasas, I give you entire; and the great weapon of the vidyādharas called Nandana." Here the sage states plainly what they are for: killing rākṣasas. The grim names, skeleton, skull and jangling bells, mirror the fearsome form of the rākṣasas themselves. At the Siddhāśrama rākṣasas who wreck sacrifices are expected, and their answer is being prepared here. Among the grim names is a sweet one, Nandana, "joy", the delight of the vidyādharas.
१४असिरत्नं महाबाहो ददामि नृवरात्मज।
गान्धर्वमस्त्रं दयितं मोहनं नाम नामतः॥
१५प्रस्वापनं प्रशमनं दद्मि सौम्यं च राघव।
वर्षणं शोषणं चैव संतापनविलापने॥
१६मादनं चैव दुर्धर्षं कन्दर्पदयितं तथा।
गान्धर्वमस्त्रं दयितं मानवं नाम नामतः॥
१७पैशाचमस्त्रं दयितं मोहनं नाम नामतः।
प्रतीच्छ नरशार्दूल राजपुत्र महायशः॥
‘हे महाबाहो नृवरात्मज, असिरत्नं ददामि। गान्धर्वम् अस्त्रं दयितं मोहनं नाम नामतः; हे राघव, प्रस्वापनं प्रशमनं सौम्यं च ददामि; वर्षणं शोषणं संतापनविलापने च। मादनं दुर्धर्षं कन्दर्पदयितम्; गान्धर्वम् अस्त्रं मानवं नाम; पैशाचम् अस्त्रं दयितं मोहनं नाम। हे नरशार्दूल महायशः राजपुत्र, एतानि प्रतीच्छ।’ एषा सूचिः पूर्वाभ्यः विलक्षणा — एतानि अस्त्राणि प्रायः देहं न घ्नन्ति, अपि तु मनः मोहयन्ति, स्वापयन्ति, शमयन्ति, तापयन्ति, विलापयन्ति च। गन्धर्वाणां पिशाचानां कन्दर्पस्य च नामभिः एतानि अङ्कितानि, यतः ते मायया मोहेन च कर्म साधयन्ति। एतेन ज्ञायते यत् अस्त्रविद्या केवलं संहारार्था न, अपि तु शत्रोः निग्रहाय अपि उपयुज्यते; यः मनसः विजये समर्थः, सः एव वस्तुतः विजयी भवति। अपि च ‘दयितम्’ इति पदं पुनः पुनः प्रयुक्तम् — एतानि अस्त्राणि तेषां देवानां प्रियाणि, अतः यः तानि लभते सः तेषां प्रसादम् अपि लभते।
‘మహాబాహూ, నరశ్రేష్ఠుని కుమారా, ఖడ్గరత్నాన్ని ఇస్తున్నాను. మోహనం అనే పేరుగల ప్రియమైన గాంధర్వాస్త్రాన్నీ; రాఘవా, ప్రస్వాపనం, ప్రశమనం, సౌమ్యం అనే అస్త్రాలనూ ఇస్తున్నాను; వర్షణం, శోషణం, సంతాపనం, విలాపనం కూడా. ఎదిరింపరాని, మన్మథునికి ప్రియమైన మాదనాన్నీ; మానవం అనే గాంధర్వాస్త్రాన్నీ; మోహనం అనే ప్రియమైన పైశాచాస్త్రాన్నీ. నరశార్దూలా, మహాయశస్వివైన రాజకుమారా, వీటిని స్వీకరించు.’ ఈ జాబితా మునుపటి వాటికంటే విలక్షణమైనది — ఈ అస్త్రాలు సాధారణంగా శరీరాన్ని చంపవు, మనస్సును మోహపెడతాయి, నిద్రపుచ్చుతాయి, శమింపజేస్తాయి, తపింపజేస్తాయి, ఏడిపిస్తాయి. గంధర్వులు, పిశాచాలు, మన్మథుడు — వీరి పేర్లతో ఇవి గుర్తించబడ్డాయి, ఎందుకంటే వారు మాయతో, మోహంతో కార్యం సాధిస్తారు. దీనివల్ల తెలిసేదేమిటంటే అస్త్రవిద్య కేవలం సంహారం కోసమే కాదు, శత్రువును నిగ్రహించడానికి కూడా ఉపయోగపడుతుంది; మనస్సును జయించగలవాడే నిజమైన విజేత. అంతేకాక ‘దయితం’ (ప్రియమైనది) అనే మాట మళ్ళీ మళ్ళీ ప్రయోగించబడింది — ఈ అస్త్రాలు ఆయా దేవతలకు ప్రియమైనవి, కాబట్టి వాటిని పొందినవాడు ఆ దేవతల అనుగ్రహాన్ని కూడా పొందుతాడు.
‘பெருந்தோளனே, மனிதருள் சிறந்தவரின் மைந்தனே, வாள்களில் ரத்தினம் போன்ற ஒரு வாளை அளிக்கிறேன். மோகனம் என்னும் பெயருடைய, அன்புக்குரிய காந்தர்வ அஸ்திரத்தையும்; ராகவா, பிரஸ்வாபனம், பிரசமனம், சௌம்யம் ஆகியவற்றையும் அளிக்கிறேன்; வர்ஷணம், சோஷணம், சந்தாபனம், விலாபனம் ஆகியவற்றையும். வெல்ல அரிய, காமதேவனுக்கு அன்புக்குரிய மாதனத்தையும்; மானவம் என்னும் காந்தர்வ அஸ்திரத்தையும்; மோகனம் என்னும் அன்புக்குரிய பைசாச அஸ்திரத்தையும். மனிதருள் புலியே, பெரும்புகழுடைய ராஜகுமாரனே, இவற்றை ஏற்றுக்கொள்.’ இந்தப் பட்டியல் முந்தையவற்றிலிருந்து வேறுபட்டது — இந்த அஸ்திரங்கள் பெரும்பாலும் உடலைக் கொல்வதில்லை; மனத்தை மயக்குகின்றன (மோகனம்), உறங்கச் செய்கின்றன (பிரஸ்வாபனம்), அடக்குகின்றன (பிரசமனம்), தகிக்கச் செய்கின்றன (சந்தாபனம்), புலம்பச் செய்கின்றன (விலாபனம்). கந்தர்வர், பிசாசர், காமதேவன் ஆகியோரின் பெயர்களால் இவை குறிக்கப்படுகின்றன; ஏனெனில் அவர்கள் மாயையாலும் மயக்கத்தாலும் காரியம் சாதிப்பவர்கள். இதனால் அறியப்படுவது — அஸ்திர வித்தை அழிப்பதற்கு மட்டுமல்ல, பகைவனை அடக்குவதற்கும் பயன்படுகிறது; மனத்தை வெல்ல வல்லவனே உண்மையில் வெற்றியாளன் ஆகிறான். மேலும், ‘தயிதம்’ (அன்புக்குரியது) என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படுகிறது — இந்த அஸ்திரங்கள் அந்தந்தத் தேவர்களுக்கு அன்புக்குரியவை; ஆகவே இவற்றைப் பெறுபவன் அவர்களுடைய அருளையும் பெறுகிறான்.
‘ಮಹಾಬಾಹುವಾದ ನರಶ್ರೇಷ್ಠನ ಮಗನೇ, ಖಡ್ಗರತ್ನವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಮೋಹನವೆಂಬ ಹೆಸರಿನ ಪ್ರಿಯವಾದ ಗಾಂಧರ್ವಾಸ್ತ್ರ; ರಾಘವ, ಪ್ರಸ್ವಾಪನ (ನಿದ್ರೆ ತರಿಸುವುದು), ಪ್ರಶಮನ (ಶಮನಗೊಳಿಸುವುದು) ಮತ್ತು ಸೌಮ್ಯವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ವರ್ಷಣ, ಶೋಷಣ, ಸಂತಾಪನ ಮತ್ತು ವಿಲಾಪನಗಳನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಕಂದರ್ಪನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ದುರ್ಧರ್ಷವಾದ ಮಾದನ; ಮಾನವವೆಂಬ ಗಾಂಧರ್ವಾಸ್ತ್ರ; ಮೋಹನವೆಂಬ ಪ್ರಿಯವಾದ ಪೈಶಾಚಾಸ್ತ್ರ. ನರಶಾರ್ದೂಲನಾದ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ರಾಜಕುಮಾರನೇ, ಇವುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು.’ ಈ ಪಟ್ಟಿ ಹಿಂದಿನವುಗಳಿಗಿಂತ ವಿಲಕ್ಷಣವಾದುದು — ಈ ಅಸ್ತ್ರಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದೇಹವನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ, ನಿದ್ರೆಗೆ ದೂಡುತ್ತವೆ, ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ, ಸಂತಾಪಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ, ಅಳಿಸುತ್ತವೆ. ಗಂಧರ್ವರ, ಪಿಶಾಚರ ಮತ್ತು ಕಂದರ್ಪನ ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ಇವು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಮಾಯೆ ಮತ್ತು ಮೋಹದಿಂದ ಕಾರ್ಯ ಸಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ಅಸ್ತ್ರವಿದ್ಯೆ ಕೇವಲ ಸಂಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಶತ್ರುವಿನ ನಿಗ್ರಹಕ್ಕೂ ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ; ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಸಮರ್ಥನಾದವನೇ ನಿಜವಾದ ವಿಜಯಿ. ಅಲ್ಲದೆ ‘ದಯಿತಮ್’ (ಪ್ರಿಯವಾದ) ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ — ಈ ಅಸ್ತ್ರಗಳು ಆಯಾ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದವು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವವನು ಆ ದೇವತೆಗಳ ಪ್ರಸಾದವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
‘മഹാബാഹോ, നരശ്രേഷ്ഠന്റെ പുത്രാ, ഖഡ്ഗരത്നം നൽകുന്നു. മോഹനം എന്നു പേരുള്ള പ്രിയപ്പെട്ട ഗാന്ധർവാസ്ത്രം; രാഘവാ, പ്രസ്വാപനം, പ്രശമനം, സൗമ്യം എന്നിവ നൽകുന്നു; വർഷണം, ശോഷണം, സന്താപനം, വിലാപനം എന്നിവയും. ദുർധർഷവും കന്ദർപ്പനു പ്രിയപ്പെട്ടതുമായ മാദനം; മാനവം എന്നു പേരുള്ള ഗാന്ധർവാസ്ത്രം; മോഹനം എന്നു പേരുള്ള പ്രിയപ്പെട്ട പൈശാചാസ്ത്രം. നരശാർദൂലാ, മഹായശസ്വിയായ രാജകുമാരാ, ഇവ സ്വീകരിക്കുക.’ ഈ പട്ടിക മുമ്പത്തേവയിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമാണ് — ഈ അസ്ത്രങ്ങൾ മിക്കവാറും ശരീരത്തെ കൊല്ലുന്നില്ല; മനസ്സിനെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു, ഉറക്കുന്നു, ശമിപ്പിക്കുന്നു, തപിപ്പിക്കുന്നു, കരയിക്കുന്നു. ഗന്ധർവന്മാരുടെയും പിശാചുക്കളുടെയും കന്ദർപ്പന്റെയും പേരുകളാൽ ഇവ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, കാരണം അവർ മായയാലും മോഹത്താലുമാണ് കർമം സാധിക്കുന്നത്. അസ്ത്രവിദ്യ സംഹാരത്തിനു മാത്രമല്ല, ശത്രുവിനെ നിഗ്രഹിക്കാനും ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്ന് ഇതിൽനിന്ന് അറിയാം; മനസ്സിനെ ജയിക്കാൻ കഴിവുള്ളവനാണ് യഥാർഥത്തിൽ വിജയി. മാത്രമല്ല, ‘ദയിതം’ (പ്രിയപ്പെട്ടത്) എന്ന പദം വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു — ഈ അസ്ത്രങ്ങൾ ആ ദേവന്മാർക്കു പ്രിയപ്പെട്ടവയാണ്; അതിനാൽ അവ നേടുന്നവൻ അവരുടെ പ്രസാദവും നേടുന്നു.
"I give you, mighty-armed son of the best of kings, the jewel of swords, and the gandharvas' cherished weapon called Mohana, the Bewilderer. I give you, Rāghava, the weapons that put to sleep, that calm, and the gentle saumya; those that bring rain and drought, that scorch and that make men wail; the irresistible mādana, the Intoxicator, dear to Kandarpa, god of love; the gandharva weapon called Mānava, and the piśācas' cherished weapon, also called Mohana. Receive them, tiger among men, prince of great renown." This list is unlike the ones before: these weapons mostly do not kill the body but bewilder the mind, lull it to sleep, calm it, torment it or make it weep. They bear the names of the gandharvas, the piśācas and the god of love because these beings work through illusion and delusion. So the science of weapons is not only for destruction but also for subduing an enemy, and the one who can conquer the mind is the true victor. The word "cherished" recurs again and again: these weapons are dear to their gods, and whoever receives them receives those gods' favour too.
१८तामसं नरशार्दूल सौमनं च महाबलम्।
संवर्तं चैव दुर्धर्षं मौसलं च नृपात्मज॥
१९सत्यमस्त्रं महाबाहो तथा मायामयं परम्।
सौरं तेजःप्रभं नाम परतेजोऽपकर्षणम्॥
२०सोमास्त्रं शिशिरं नाम त्वाष्ट्रमस्त्रं सुदारुणम्।
दारुणं च भगस्यापि शीतेषुमथ मानवम्॥
‘हे नरशार्दूल नृपात्मज, तामसं सौमनं च महाबलं, संवर्तं दुर्धर्षं मौसलं च; हे महाबाहो, सत्यम् अस्त्रं तथा परं मायामयम्; सौरं तेजःप्रभं नाम, यत् परस्य तेजः अपकर्षति। सोमास्त्रं शिशिरं नाम, त्वाष्ट्रम् अस्त्रं सुदारुणम्, भगस्य अपि दारुणम् अस्त्रम्, अथ मानवं शीतेषुं च।’ अत्र सत्यमस्त्रं मायामयं च साक्षात् प्रतिद्वन्द्विनी शक्ती एकत्र दीयेते — सत्येन माया भिद्यते, मायया च मूढः प्रतारितः भवति। सौरं शत्रोः तेजः अपकर्षति, सौम्यं च शीतेन तं पीडयति। एवं सूर्यसोमत्वष्टृभगमनूनाम् अस्त्राणि अपि गणितानि; प्रायः सर्वः देवगणः रामं स्वकीयैः शस्त्रैः पूरयति, येन सः लोकरक्षायै समर्थः भवेत्।
‘నరశార్దూలా, రాజకుమారా, తామసాన్నీ, మహాబలమైన సౌమనాన్నీ, సంవర్తాన్నీ, ఎదిరింపరాని మౌసలాన్నీ; మహాబాహూ, సత్యాస్త్రాన్నీ, అలాగే శ్రేష్ఠమైన మాయామయాన్నీ; ఎదుటివాని తేజస్సును హరించే తేజఃప్రభం అనే సౌరాస్త్రాన్నీ; శిశిరం అనే సోమాస్త్రాన్నీ, అతి దారుణమైన త్వాష్ట్రాస్త్రాన్నీ, భగుని దారుణాస్త్రాన్నీ, ఇంకా మానవమైన శీతేషువునూ.’ ఇక్కడ సత్యాస్త్రమూ మాయామయమూ — సాక్షాత్తు పరస్పర విరుద్ధమైన రెండు శక్తులు — ఒకేచోట ఇవ్వబడుతున్నాయి; సత్యంతో మాయ ఛేదించబడుతుంది, మాయతో మూఢుడు మోసపోతాడు. సౌరాస్త్రం శత్రువు తేజస్సును హరిస్తుంది, సౌమ్యాస్త్రం చల్లదనంతో అతనిని బాధిస్తుంది. ఈ విధంగా సూర్యుడు, సోముడు, త్వష్ట, భగుడు, మనువు — వీరి అస్త్రాలు కూడా లెక్కించబడ్డాయి; దాదాపు దేవగణమంతా తమ శస్త్రాలతో రాముని నింపుతోంది, అతడు లోకరక్షణకు సమర్థుడయ్యేలా.
‘மனிதருள் புலியே, அரசன் மைந்தனே, தாமசம், மிகு வலிமையுடைய சௌமனம், வெல்ல அரிய சம்வர்த்தம், மௌசலம்; பெருந்தோளனே, சத்திய அஸ்திரம், அவ்வாறே மேலான மாயாமயம்; பகைவனின் தேஜஸைக் கவர்ந்துவிடும் தேஜப்பிரபம் என்னும் சௌர அஸ்திரம்; சிசிரம் என்னும் சோமாஸ்திரம், மிகக் கொடிய த்வாஷ்ட்ர அஸ்திரம், பகனுடைய கொடிய அஸ்திரம், மேலும் சீதேஷு என்னும் மானவ அஸ்திரம்.’ இங்கே சத்திய அஸ்திரமும் மாயாமயமும் — நேரடியாக எதிரெதிரான இரு சக்திகள் — ஒருசேர அளிக்கப்படுகின்றன; சத்தியத்தால் மாயை பிளக்கப்படுகிறது, மாயையால் மூடன் ஏமாற்றப்படுகிறான். சௌரம் பகைவனின் தேஜஸைக் கவர்கிறது, சௌம்யம் குளிரால் அவனை வருத்துகிறது. இவ்வாறு சூரியன், சோமன், த்வஷ்டா, பகன், மனு ஆகியோரின் அஸ்திரங்களும் எண்ணப்படுகின்றன; ஏறக்குறைய எல்லாத் தேவர்களுமே தத்தம் ஆயுதங்களால் ராமனை நிரப்புகின்றனர், அவன் உலகைக் காக்க வல்லவனாகும் பொருட்டு.
‘ನರಶಾರ್ದೂಲನಾದ ರಾಜಕುಮಾರನೇ, ತಾಮಸ ಮತ್ತು ಮಹಾಬಲವುಳ್ಳ ಸೌಮನ, ದುರ್ಧರ್ಷವಾದ ಸಂವರ್ತ ಮತ್ತು ಮೌಸಲ; ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಸತ್ಯಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಮಾಯಾಮಯಾಸ್ತ್ರ; ಶತ್ರುವಿನ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ತೇಜಃಪ್ರಭವೆಂಬ ಸೌರಾಸ್ತ್ರ. ಶಿಶಿರವೆಂಬ ಸೋಮಾಸ್ತ್ರ, ಅತಿ ದಾರುಣವಾದ ತ್ವಾಷ್ಟ್ರಾಸ್ತ್ರ, ಭಗನ ದಾರುಣವಾದ ಅಸ್ತ್ರ, ಮತ್ತು ಮಾನವವಾದ ಶೀತೇಷು.’ ಇಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಮಾಯಾಮಯಾಸ್ತ್ರ ಎಂಬ ನೇರವಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಎರಡು ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ — ಸತ್ಯದಿಂದ ಮಾಯೆ ಭೇದಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೂಢನು ವಂಚಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸೌರಾಸ್ತ್ರ ಶತ್ರುವಿನ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ, ಸೌಮ್ಯಾಸ್ತ್ರ ಶೀತದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೀಡಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಸೂರ್ಯ, ಸೋಮ, ತ್ವಷ್ಟೃ, ಭಗ, ಮನು ಇವರ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಎಣಿಸಲಾಗಿದೆ; ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಇಡೀ ದೇವಗಣ ರಾಮನನ್ನು ತನ್ನ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬುತ್ತದೆ, ಅವನು ಲೋಕರಕ್ಷಣೆಗೆ ಸಮರ್ಥನಾಗಲೆಂದು.
‘നരശാർദൂലാ, രാജകുമാരാ, മഹാബലമുള്ള താമസവും സൗമനവും, ദുർധർഷമായ സംവർത്തവും മൗസലവും; മഹാബാഹോ, സത്യാസ്ത്രവും അതുപോലെ ശ്രേഷ്ഠമായ മായാമയവും; ശത്രുവിന്റെ തേജസ്സിനെ അപകർഷിക്കുന്ന, തേജഃപ്രഭം എന്നു പേരുള്ള സൗരാസ്ത്രം. ശിശിരം എന്നു പേരുള്ള സോമാസ്ത്രം, അതിദാരുണമായ ത്വാഷ്ട്രാസ്ത്രം, ഭഗന്റെ ദാരുണാസ്ത്രം, പിന്നെ മാനവമായ ശീതേഷുവും.’ ഇവിടെ നേർക്കുനേർ എതിരായ രണ്ടു ശക്തികൾ — സത്യാസ്ത്രവും മായാമയവും — ഒരുമിച്ചു നൽകപ്പെടുന്നു; സത്യത്താൽ മായ ഭേദിക്കപ്പെടുന്നു, മായയാൽ മൂഢൻ വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നു. സൗരാസ്ത്രം ശത്രുവിന്റെ തേജസ്സ് അപകർഷിക്കുന്നു, സൗമ്യാസ്ത്രം തണുപ്പാൽ അവനെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ സൂര്യൻ, സോമൻ, ത്വഷ്ടാവ്, ഭഗൻ, മനു എന്നിവരുടെ അസ്ത്രങ്ങളും എണ്ണിപ്പറയുന്നു; ലോകരക്ഷയ്ക്കു സമർഥനാകാൻ മിക്കവാറും എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും തങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങളാൽ രാമനെ നിറയ്ക്കുന്നു.
"The weapon of darkness, tiger among men, and the mighty saumana; the irresistible saṃvarta and the mausala, prince; the weapon of truth, mighty-armed one, and the supreme weapon of illusion; the sun's weapon called Tejaḥprabha, which draws away an enemy's fiery strength; the moon's weapon called Śiśira, Tvaṣṭṛ's terrible weapon, the dreadful weapon of Bhaga, and Manu's weapon called Śīteṣu." Here the weapon of truth and the weapon of illusion, two opposed powers, are given together: truth pierces illusion, and illusion deceives the deluded. The sun's weapon drains the enemy's energy and the moon's torments him with cold. The weapons of Sūrya, Soma, Tvaṣṭṛ, Bhaga and Manu are named too; almost the whole company of the gods fills Rāma's hands with their own arms, so that he may be able to protect the world.
२१एतान्राम महाबाहो कामरूपान्महाबलान्।
गृहाण परमोदारान्क्षिप्रमेव नृपात्मज॥
२२स्थितस्तु प्राङ्मुखो भूत्वा शुचिर्मुनिवरस्तदा।
ददौ रामाय सुप्रीतो मन्त्रग्राममनुत्तमम्॥
२३सर्वसंग्रहणं येषां दैवतैरपि दुर्लभम्।
तान्यस्त्राणि तदा विप्रो राघवाय न्यवेदयत्॥
‘हे महाबाहो राम, एतानि कामरूपाणि महाबलानि परमोदाराणि अस्त्राणि, हे नृपात्मज, क्षिप्रम् एव गृहाण।’ इति उक्त्वा सः मुनिवरः शुचिः प्राङ्मुखः स्थित्वा सुप्रीतः रामाय अनुत्तमं मन्त्रग्रामं ददौ। येषाम् अस्त्राणां सर्वसंग्रहणं देवतैः अपि दुर्लभम्, तानि अस्त्राणि तदा विप्रः राघवाय न्यवेदयत्। ‘कामरूपाणि’ इति विशेषणं द्रष्टव्यम् — अस्त्राणि जडानि न, अपि तु इच्छानुसारं रूपं धारयन्ति। ‘मन्त्रग्रामः’ इति पदं च मननीयम् — अस्त्रं न वस्तुमात्रम्, अपि तु मन्त्रः; अतः इदं दानं दीक्षारूपम् एव, न भाण्डागारस्य विभजनम्। शुचित्वं प्राङ्मुखत्वं च दानस्य यज्ञसदृशं गाम्भीर्यं सूचयतः। यत् देवानाम् अपि दुर्लभम्, तत् एकस्मै मानवाय दत्तम् — एतेन रामस्य अलौकिकत्वं सूच्यते।
‘మహాబాహూ రామా, కోరిన రూపం ధరించే, మహాబలమైన, పరమ ఉదారమైన ఈ అస్త్రాలను, రాజకుమారా, వెంటనే గ్రహించు.’ అని చెప్పి ఆ మునిశ్రేష్ఠుడు శుచిగా తూర్పుముఖంగా నిలిచి, ఎంతో ప్రీతితో రామునికి సాటిలేని మంత్రసముదాయాన్ని ఇచ్చాడు. దేవతలకు కూడా అన్నింటినీ సంగ్రహించడం దుర్లభమైన ఆ అస్త్రాలను అప్పుడు ఆ విప్రుడు రాఘవునికి సమర్పించాడు. ‘కామరూపాణి’ అనే విశేషణం గమనించదగినది — అస్త్రాలు జడమైనవి కావు, ఇచ్ఛానుసారంగా రూపం ధరిస్తాయి. ‘మంత్రగ్రామః’ (మంత్రసముదాయం) అనే మాట కూడా మననం చేయదగినది — అస్త్రం కేవలం వస్తువు కాదు, మంత్రం; కాబట్టి ఈ దానం దీక్షారూపమైనదే, ఆయుధాగారాన్ని పంచిపెట్టడం కాదు. శుచిత్వమూ, తూర్పుముఖంగా ఉండడమూ ఈ దానానికి యజ్ఞం వంటి గాంభీర్యాన్ని సూచిస్తాయి. దేవతలకు కూడా దుర్లభమైనది ఒక మానవునికి ఇవ్వబడింది — దీనితో రాముని అలౌకికత్వం సూచించబడుతోంది.
‘பெருந்தோள் ராமா, விரும்பிய உருவம் எடுப்பவையும் பெருவலிமை உடையவையும் மிக உதாரமானவையுமான இந்த அஸ்திரங்களை, அரசன் மைந்தனே, விரைவிலேயே பெற்றுக்கொள்.’ என்று கூறி, அந்த முனிசிரேஷ்டர் தூய்மையுடன் கிழக்கு முகமாக நின்று, மிக மகிழ்ந்து, ஒப்பற்ற மந்திரத் தொகுதியை ராமனுக்கு அளித்தார். தேவர்களுக்கும் முழுமையாகப் பெறுவது அரிதான அந்த அஸ்திரங்களை அப்போது அந்த அந்தணர் ராகவனுக்கு ஒப்படைத்தார். ‘காமரூபாணி’ (விரும்பிய உருவம் எடுப்பவை) என்ற அடைமொழியைக் கவனிக்க வேண்டும் — அஸ்திரங்கள் உயிரற்ற பொருள்களல்ல, விருப்பப்படி உருவம் கொள்பவை. ‘மந்திரக்ராமம்’ (மந்திரத் தொகுதி) என்ற சொல்லும் சிந்திக்கத் தக்கது — அஸ்திரம் வெறும் பொருள் அல்ல, மந்திரம்; ஆகவே இந்தக் கொடை ஒரு தீட்சையே, ஆயுதக் கிடங்கைப் பங்கிடுவதல்ல. தூய்மையும் கிழக்கு நோக்கி நிற்பதும் இந்தக் கொடைக்கு யாகம் போன்ற கம்பீரத்தைக் குறிக்கின்றன. தேவர்களுக்கும் அரிதானது ஒரு மனிதனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது — இதனால் ராமனின் அமானுஷ்யத் தன்மை குறிப்பிடப்படுகிறது.
‘ಮಹಾಬಾಹುವಾದ ರಾಮ, ಬೇಕಾದ ರೂಪ ತಾಳಬಲ್ಲ, ಮಹಾಬಲವುಳ್ಳ, ಪರಮ ಉದಾರವಾದ ಈ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು, ರಾಜಕುಮಾರನೇ, ಬೇಗನೆ ಸ್ವೀಕರಿಸು.’ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರು ಶುಚಿಯಾಗಿ ಪೂರ್ವಾಭಿಮುಖವಾಗಿ ನಿಂತು, ಬಹಳ ಪ್ರೀತರಾಗಿ ರಾಮನಿಗೆ ಅನುತ್ತಮವಾದ ಮಂತ್ರಸಮೂಹವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು. ಯಾವ ಅಸ್ತ್ರಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಗ್ರಹ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವೋ, ಆ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಆಗ ಆ ವಿಪ್ರರು ರಾಘವನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದರು. ‘ಕಾಮರೂಪಾಣಿ’ (ಬೇಕಾದ ರೂಪ ತಾಳಬಲ್ಲವು) ಎಂಬ ವಿಶೇಷಣವನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು — ಅಸ್ತ್ರಗಳು ಜಡವಲ್ಲ, ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ರೂಪ ತಾಳುತ್ತವೆ. ‘ಮಂತ್ರಗ್ರಾಮ’ (ಮಂತ್ರಸಮೂಹ) ಎಂಬ ಪದವನ್ನೂ ಮನನ ಮಾಡಬೇಕು — ಅಸ್ತ್ರ ಕೇವಲ ವಸ್ತುವಲ್ಲ, ಮಂತ್ರ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ದಾನ ದೀಕ್ಷೆಯ ರೂಪದ್ದೇ ಹೊರತು ಉಗ್ರಾಣದ ಹಂಚಿಕೆಯಲ್ಲ. ಶುಚಿತ್ವ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಾಭಿಮುಖತೆ ದಾನಕ್ಕೆ ಯಜ್ಞದಂತಹ ಗಾಂಭೀರ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದುದನ್ನು ಒಬ್ಬ ಮಾನವನಿಗೆ ಕೊಡಲಾಯಿತು — ಇದರಿಂದ ರಾಮನ ಅಲೌಕಿಕತೆ ಸೂಚಿತವಾಗುತ್ತದೆ.
‘മഹാബാഹോ രാമാ, ഇഷ്ടരൂപം ധരിക്കുന്നവയും മഹാബലമുള്ളവയും പരമോദാരങ്ങളുമായ ഈ അസ്ത്രങ്ങൾ, രാജകുമാരാ, വേഗംതന്നെ സ്വീകരിക്കുക.’ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ മുനിശ്രേഷ്ഠൻ ശുചിയായി കിഴക്കോട്ടു തിരിഞ്ഞുനിന്ന്, ഏറെ പ്രസന്നനായി, അനുപമമായ മന്ത്രഗ്രാമം രാമനു നൽകി. ദേവന്മാർക്കുപോലും മുഴുവനായി സംഗ്രഹിക്കാൻ ദുർലഭമായ അസ്ത്രങ്ങൾ അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ രാഘവനു സമർപ്പിച്ചു. ‘കാമരൂപാണി’ (ഇഷ്ടരൂപം ധരിക്കുന്നവ) എന്ന വിശേഷണം ശ്രദ്ധിക്കണം — അസ്ത്രങ്ങൾ ജഡങ്ങളല്ല, ഇച്ഛയനുസരിച്ചു രൂപം ധരിക്കുന്നവയാണ്. ‘മന്ത്രഗ്രാമം’ (മന്ത്രസമൂഹം) എന്ന പദവും ചിന്തിക്കേണ്ടതാണ് — അസ്ത്രം വെറുമൊരു വസ്തുവല്ല, മന്ത്രമാണ്; അതിനാൽ ഈ ദാനം ദീക്ഷാരൂപംതന്നെയാണ്, ആയുധപ്പുരയുടെ വിഭജനമല്ല. ശുചിത്വവും കിഴക്കോട്ടുള്ള മുഖവും ദാനത്തിന് യജ്ഞസമാനമായ ഗാംഭീര്യം നൽകുന്നു. ദേവന്മാർക്കുപോലും ദുർലഭമായത് ഒരു മനുഷ്യനു നൽകപ്പെട്ടു — ഇതിലൂടെ രാമന്റെ അലൗകികത സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
"Take these quickly, mighty-armed Rāma, prince: they change their shape at will, they are mighty and most generous." With these words the best of sages, purified, stood facing east and, well pleased, gave Rāma the unsurpassed body of mantras. The weapons, so hard to gather all together that even the gods can scarcely do it, the brahmin then made over to Rāghava. Notice "they change shape at will": the weapons are not lifeless things but take whatever form is wished. And the phrase "body of mantras" matters: a weapon is not an object but a mantra, so this gift is an initiation, not the sharing-out of an armoury. Purity and facing east give the gift the solemnity of a sacrifice. What even the gods can hardly have was given to one man, and this hints at Rāma's more than human nature.
२४जपतस्तु मुनेस्तस्य विश्वामित्रस्य धीमतः।
उपतस्थुर्महार्हाणि सर्वाण्यस्त्राणि राघवम्॥
२५ऊचुश्च मुदिता रामं सर्वे प्राञ्जलयस्तदा।
इमे च परमोदार किंकरास्तव राघव॥
२६यद्यदिच्छसि भद्रं ते तत्सर्वं करवाम वै।
ततो रामः प्रसन्नात्मा तैरित्युक्तो महाबलैः॥
तस्य धीमतः मुनेः विश्वामित्रस्य जपतः सर्वाणि महार्हाणि अस्त्राणि मूर्तिमन्ति भूत्वा राघवम् उपतस्थुः। मुदिताः सर्वे प्राञ्जलयः सन्तः तदा रामम् ऊचुः — ‘हे परमोदार राघव, इमे वयं तव किंकराः। यत् यत् इच्छसि, ते भद्रं भवतु, तत् सर्वं वयं करवाम।’ ततः तैः महाबलैः एवम् उक्तः रामः प्रसन्नात्मा अभवत्। अस्त्राणि मूर्तिमन्ति सन्ति इति कल्पना गभीरा — शक्तिः स्वामिनं स्वयम् एव वृणोति, न च बलात् गृह्यते। ‘किंकराः’ इति पदं च स्पष्टयति यत् एतानि रामस्य आज्ञाम् एव प्रतीक्षन्ते; अस्त्रस्य धर्मः स्वातन्त्र्यं न, अपि तु विनयः। जपमात्रेण तेषाम् आगमनं च दर्शयति यत् मन्त्रः एव अस्त्राणां जीवितम्।
బుద్ధిమంతుడైన ఆ ముని విశ్వామిత్రుడు జపిస్తుండగా అమూల్యమైన అస్త్రాలన్నీ మూర్తి ధరించి రాఘవుని ముందు నిలిచాయి. సంతోషంతో అవన్నీ చేతులు జోడించి అప్పుడు రామునితో అన్నాయి — ‘పరమోదారుడవైన రాఘవా, మేము నీ కింకరులం. నీవు ఏది ఏది కోరితే, నీకు శుభం కలుగుగాక, అదంతా మేము చేస్తాం.’ మహాబలులైన వాటిచే ఇలా చెప్పబడిన రాముడు ప్రసన్నమైన మనస్సు కలవాడయ్యాడు. అస్త్రాలు మూర్తిమంతమై ఉంటాయనే కల్పన లోతైనది — శక్తి తన స్వామిని తానే వరిస్తుంది, బలవంతంగా గ్రహించబడదు. ‘కింకరాః’ (సేవకులు) అనే మాట స్పష్టం చేసేదేమిటంటే ఇవి రాముని ఆజ్ఞకోసమే ఎదురుచూస్తాయి; అస్త్రపు ధర్మం స్వాతంత్ర్యం కాదు, వినయం. కేవలం జపంతోనే అవి రావడం మంత్రమే అస్త్రాలకు ప్రాణమని చూపుతుంది.
அறிவுமிக்க அந்த விசுவாமித்திர முனிவர் ஜபம் செய்துகொண்டிருக்கையில், மிக மதிப்புடைய அஸ்திரங்கள் அனைத்தும் உருவெடுத்து ராகவன் முன் வந்து நின்றன. மகிழ்ந்த அவை அனைத்தும் கைகூப்பியவாறு அப்போது ராமனிடம் சொன்னன: ‘மிக உதாரனே, ராகவா, இதோ நாங்கள் உன் பணியாளர்கள். நீ எதையெதை விரும்புகிறாயோ — உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும் — அவை அனைத்தையும் நாங்கள் செய்வோம்.’ பெருவலிமையுடைய அவற்றால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட ராமன் மனம் மகிழ்ந்தான். அஸ்திரங்கள் உருவெடுத்தவை என்ற கற்பனை ஆழமானது — சக்தி தானே தன் தலைவனைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது, வலிந்து கைப்பற்றப்படுவதில்லை. ‘கிங்கரர்கள்’ (பணியாளர்கள்) என்ற சொல், இவை ராமனின் ஆணையையே எதிர்நோக்குகின்றன என்று தெளிவாக்குகிறது; அஸ்திரத்தின் தர்மம் சுதந்திரம் அல்ல, பணிவு. ஜபம் செய்த மாத்திரத்தில் அவை வந்ததும், மந்திரமே அஸ்திரங்களின் உயிர் என்று காட்டுகிறது.
ಧೀಮಂತರಾದ ಆ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಮುನಿ ಜಪಿಸುತ್ತಿರಲು, ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲ ಅಸ್ತ್ರಗಳೂ ಮೂರ್ತಿವೆತ್ತು ರಾಘವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತವು. ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಕೈಮುಗಿದು ಆಗ ರಾಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದವು — ‘ಪರಮೋದಾರನಾದ ರಾಘವ, ನಾವು ನಿನ್ನ ಕಿಂಕರರು. ನೀನು ಏನೇನು ಬಯಸುವೆಯೋ — ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ — ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾವು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.’ ಆ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ರಾಮನು ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತನಾದನು. ಅಸ್ತ್ರಗಳು ಮೂರ್ತಿವೆತ್ತಿವೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಗಂಭೀರವಾದುದು — ಶಕ್ತಿ ತನ್ನ ಒಡೆಯನನ್ನು ತಾನೇ ವರಿಸುತ್ತದೆ, ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದ ಸ್ವಾಧೀನಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ‘ಕಿಂಕರಾಃ’ ಎಂಬ ಪದ ಇವು ರಾಮನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ; ಅಸ್ತ್ರದ ಧರ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಲ್ಲ, ವಿನಯ. ಜಪಮಾತ್ರದಿಂದ ಅವು ಬಂದದ್ದು ಮಂತ್ರವೇ ಅಸ್ತ್ರಗಳ ಜೀವ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ധീമാനായ ആ മുനി വിശ്വാമിത്രൻ ജപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, മഹാമൂല്യമുള്ള എല്ലാ അസ്ത്രങ്ങളും മൂർത്തിമത്തായി രാഘവന്റെ മുന്നിൽ വന്നുനിന്നു. സന്തുഷ്ടരായ അവരെല്ലാം കൈകൂപ്പി അപ്പോൾ രാമനോടു പറഞ്ഞു: ‘പരമോദാരനായ രാഘവാ, ഞങ്ങൾ അങ്ങയുടെ കിങ്കരന്മാരാണ്. അങ്ങ് എന്തെല്ലാം ഇച്ഛിക്കുന്നുവോ — അങ്ങേക്കു മംഗളം — അതെല്ലാം ഞങ്ങൾ ചെയ്യാം.’ മഹാബലമുള്ള അവരാൽ ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ രാമൻ പ്രസന്നചിത്തനായി. അസ്ത്രങ്ങൾ മൂർത്തിമത്തുകളാണെന്ന സങ്കല്പം ഗഹനമാണ് — ശക്തി സ്വയം സ്വാമിയെ വരിക്കുന്നു, ബലമായി പിടിച്ചെടുക്കപ്പെടുന്നില്ല. ‘കിങ്കരന്മാർ’ എന്ന പദം ഇവ രാമന്റെ ആജ്ഞ മാത്രം കാത്തുനിൽക്കുന്നു എന്നു വ്യക്തമാക്കുന്നു; അസ്ത്രത്തിന്റെ ധർമം സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല, വിനയമാണ്. ജപംകൊണ്ടു മാത്രം അവ വന്നെത്തുന്നത് മന്ത്രമാണ് അസ്ത്രങ്ങളുടെ ജീവൻ എന്നു കാണിക്കുന്നു.
As the wise sage Viśvāmitra recited, all those precious weapons took bodily form and presented themselves before Rāghava. Joyfully they all stood with folded hands and said to Rāma: "Most generous Rāghava, here we are, your servants. Whatever you wish, bless you, we will do it all." Hearing these mighty beings speak so, Rāma was glad at heart. The idea that the weapons have bodies is a deep one: power chooses its master of its own accord and is not seized by force. "Servants" makes clear that they wait only for Rāma's command; the dharma of a weapon is not independence but obedience. And their coming at the mere recitation shows that the mantra is the very life of the weapons.
२७प्रतिगृह्य च काकुत्स्थः समालभ्य च पाणिना।
मानसा मे भविष्यध्वमिति तान्यभ्यचोदयत्॥
२८ततः प्रीतमना रामो विश्वामित्रं महामुनिम्।
अभिवाद्य महातेजा गमनायोपचक्रमे॥
काकुत्स्थः तानि अस्त्राणि प्रतिगृह्य पाणिना समालभ्य च ‘यूयं मम मनसि भवत’ इति तानि अभ्यचोदयत्। ततः प्रीतमनाः महातेजाः रामः महामुनिं विश्वामित्रम् अभिवाद्य गमनाय उपचक्रमे। ‘मानसाः भवत’ इति वचनं गम्भीरम् — यस्य मनः संयतम्, तस्य एव हस्ते एतादृशं बलं क्षेमकरं भवति; अस्त्राणि बहिः न वहनीयानि, अपि तु स्मृत्या एव आह्वातव्यानि। एवम् अयं सर्गः शस्त्रगर्वेण न, अपि तु शिष्यस्य अभिवादनेन विनयेन च समाप्यते।
కాకుత్స్థుడు ఆ అస్త్రాలను స్వీకరించి, చేతితో స్పృశించి, ‘మీరు నా మనస్సులో ఉండండి’ అని వాటిని ఆదేశించాడు. తరువాత ప్రీతిపూర్ణమైన మనస్సుతో మహాతేజస్వి అయిన రాముడు మహాముని విశ్వామిత్రునికి అభివాదం చేసి ప్రయాణానికి ఉపక్రమించాడు. ‘మానసాః భవత’ (మనస్సులో ఉండండి) అనే మాట గంభీరమైనది — మనస్సు సంయమంతో ఉన్నవాని చేతిలోనే ఇటువంటి బలం క్షేమకరమవుతుంది; అస్త్రాలను బయట మోయనక్కరలేదు, స్మృతితోనే ఆవాహన చేయాలి. ఈ విధంగా ఈ సర్గ శస్త్రగర్వంతో కాక, శిష్యుని అభివాదంతో, వినయంతో ముగుస్తుంది.
காகுத்ஸ்தன் அந்த அஸ்திரங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, கையால் தொட்டு, ‘நீங்கள் என் மனத்தில் இருப்பீர்களாக’ என்று அவற்றுக்குக் கட்டளையிட்டான். பின்னர் மனம் மகிழ்ந்த, மிக்க தேஜஸ் உடைய ராமன் மகா முனிவரான விசுவாமித்திரரை வணங்கிப் புறப்படத் தொடங்கினான். ‘மனத்தில் இருப்பீர்களாக’ என்ற சொல் ஆழமானது — மனம் அடங்கியவனின் கையிலேயே இத்தகைய வலிமை நன்மை பயக்கிறது; அஸ்திரங்களை வெளியே சுமந்து செல்ல வேண்டியதில்லை, நினைவாலேயே அவற்றை அழைக்க வேண்டும். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் ஆயுதச் செருக்கோடு அல்ல, சீடனின் வணக்கத்தோடும் பணிவோடும் நிறைவடைகிறது.
ಕಾಕುತ್ಸ್ಥನು ಆ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಕೈಯಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ‘ನೀವು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರಿ’ ಎಂದು ಅವುಗಳಿಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು. ಆಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಮನಸ್ಕನಾದ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ರಾಮನು ಮಹಾಮುನಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೊರಡಲು ಉಪಕ್ರಮಿಸಿದನು. ‘ಮಾನಸಾಃ ಭವತ’ (ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರಿ) ಎಂಬ ಮಾತು ಗಂಭೀರವಾದುದು — ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಸಂಯಮಿತವೋ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇಂತಹ ಬಲ ಕ್ಷೇಮಕರವಾಗುತ್ತದೆ; ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊರಗೆ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗಬೇಕಿಲ್ಲ, ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದಲೇ ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಈ ಸರ್ಗ ಶಸ್ತ್ರಗರ್ವದಿಂದಲ್ಲ, ಶಿಷ್ಯನ ನಮಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ವಿನಯದಿಂದ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ.
കാകുത്സ്ഥൻ ആ അസ്ത്രങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, കൈകൊണ്ടു സ്പർശിച്ച്, ‘നിങ്ങൾ എന്റെ മനസ്സിൽ വസിക്കുവിൻ’ എന്ന് അവയോടു നിർദേശിച്ചു. പിന്നെ പ്രസന്നചിത്തനായ മഹാതേജസ്വിയായ രാമൻ മഹാമുനിയായ വിശ്വാമിത്രനെ അഭിവാദ്യം ചെയ്ത് യാത്ര തുടങ്ങി. ‘മാനസാഃ ഭവത’ (മനസ്സിൽ വസിക്കുവിൻ) എന്ന വചനം ഗഹനമാണ് — മനസ്സടക്കിയവന്റെ കൈയിൽ മാത്രമേ ഇത്തരം ബലം ക്ഷേമകരമാകൂ; അസ്ത്രങ്ങൾ പുറത്തു ചുമക്കേണ്ടവയല്ല, ഓർമയാൽത്തന്നെ വിളിച്ചുവരുത്തേണ്ടവയാണ്. ഇങ്ങനെ ഈ സർഗം ആയുധഗർവത്താലല്ല, ശിഷ്യന്റെ അഭിവാദനത്താലും വിനയത്താലുമാണ് സമാപിക്കുന്നത്.
Kākutstha received them, touched them with his hand and told them, "Dwell in my mind." Then Rāma, of great splendour and glad at heart, saluted the great sage Viśvāmitra and made ready to go on. "Dwell in my mind" is a profound command: such power is safe only in the hands of one whose mind is disciplined, and the weapons are not to be carried about but summoned by memory alone. So the sarga ends not in pride of arms but in a pupil's salute and humility.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे सप्तविंशः सर्गः॥ २७॥
कठिनपदानां सन्धिः, समासः, विभक्तिः, अर्थश्च।
కఠిన పదాల సంధి, సమాసం, విభక్తి, అర్థం.
கடினச் சொற்களின் சந்தி, சமாசம், வேற்றுமை, பொருள்.
ಕಠಿಣ ಪದಗಳ ಸಂಧಿ, ಸಮಾಸ, ವಿಭಕ್ತಿ, ಅರ್ಥ.
കഠിനപദങ്ങളുടെ സന്ധി, സമാസം, വിഭക്തി, അർഥം.
Sandhi, compound, case and meaning of the harder words.