சர்க்கம்
சூடாமணியைக் கண்டு ராமன் புலம்புதல்
மணியை நெஞ்சோடு அணைத்து ராமன் அழுதல், மணியின் வரலாறு, சீதையின் சொற்களை மீண்டும் மீண்டும் கேட்கும் ஆவல், சீதையிடம் செல்லும் விருப்பம்
அனுமனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தசரதன் மைந்தன் ராமன் அந்த மணியை நெஞ்சோடு அணைத்து லக்ஷ்மணனோடு சேர்ந்து அழுதான். சிறந்த அந்த மணியைக் கண்டு சோகத்தால் மெலிந்த ராகவன் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் சுக்ரீவனிடம் இதைச் சொன்னான் — அன்புடைய பசு கன்றின்மீது கொண்ட பாசத்தால் மடியிலிருந்து பாலைச் சுரப்பதுபோல, சிறந்த இந்த மணியைக் கண்டதால் என் இதயமும் உருகுகிறது. இந்த மணிரத்தினம் என் மாமனார் ஜனகனால் வைதேகிக்கு அளிக்கப்பட்டது; மணமகளாக இருந்தபோது அவளுடைய தலையில் அணியப்பட்ட அது மிகுந்த அழகுடன் ஒளிர்ந்தது. நீரில் பிறந்த, சிறந்தோரால் போற்றப்படும் இந்த மணி, வேள்வியில் மிகவும் மகிழ்ந்த அறிவுடைய இந்திரனால் ஜனகனுக்கு அளிக்கப்பட்டது. சாந்தமானவனே, சிறந்த இந்த மணியைக் கண்டு இன்று நான் என் தந்தை தசரதனைக் கண்டதுபோலவும், அவ்வாறே பிரபுவான விதேக மன்னன் ஜனகனைக் கண்டதுபோலவும் உணர்கிறேன். இந்த மணி என் அன்புக்குரியவளின் தலையில் ஒளிர்ந்தது; இன்று இதைக் கண்டதால் அவளையே அடைந்ததுபோல எண்ணுகிறேன். சாந்தமானவனே, வைதேகியான சீதை என்ன சொன்னாள்? மீண்டும் மீண்டும் சொல்; உயிர் பிரிந்தவனை நீரால் நனைப்பதுபோல, சொல்லாகிய நீரால் என்னை நனைத்தவாறு அவள் என்ன சொன்னாள்? இங்கே ராமனின் சோகம் மணியின் வரலாற்றோடு பெருகுகிறது — திருமணம், மாமனார், தந்தை, இந்திரன் — எல்லா நினைவுகளும் ஒரே மணியில் சங்கமிக்கின்றன. பசுவின் உவமை ராமனின் பாசத்தின் இயல்புத்தன்மையைக் காட்டுகிறது — பசு கன்றைக் கண்டு தன்னை அறியாமலேயே பாலைச் சுரப்பதுபோல, ராமனின் இதயம் மணியைக் கண்டு உருகுகிறது. மணி சீதையின் உடலின் ஒரு பகுதிபோன்றது; ஆகவே அதன் தொடுதல் அவளுடைய தொடுதல்போன்றது. ‘மீண்டும் மீண்டும்’ என்ற வேண்டுகோள் பிரிவுற்றவனின் இயல்பைக் காட்டுகிறது — அன்புக்குரியவளைப் பற்றிய செய்தியை மீண்டும் மீண்டும் கேட்கும் விருப்பம். ‘உயிர் பிரிந்தவனை நீரால் நனைப்பதுபோல’ என்ற உவமையால் ராமன் தன்னை மயங்கியவனாக வருணிக்கிறான்; சீதையின் சொல் உயிர்தரும் நீர். லக்ஷ்மணனும் அழுகிறான் — அச்சுப் பதிப்பில் ‘லக்ஷ்மணனோடு அழுதான்’ (ருரோத ஸஹலக்ஷ்மண:), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘லக்ஷ்மணனோடு பெரிதும் அழுதான்’ (ப்ரருரோத ஸலக்ஷ்மண:) என்ற பாடவேறுபாடு உள்ளது. ராமன் சுக்ரீவனிடம் பேசுகிறான், ஏனெனில் அவனே அவனுடைய நண்பன்; அவன் முன்னிலையில்தான் சீதையின் செய்தியும் தெரிவிக்கப்பட்டது.
பிறகு ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான் — சௌமித்ரியே, வைதேகி வராமலேயே நீரில் பிறந்த இந்த மணியைக் காண்கிறேன் என்பதைவிட மேலான துன்பம் வேறு என்ன? பிறகு அனுமனிடம் சொன்னான் — வீரனே, வைதேகி ஒரு மாதம் உயிரைத் தாங்குவாள் என்றால், அவள் நெடுங்காலம் வாழ்கிறாள் எனலாம்; நானோ கருவிழியுடைய அவளின்றி ஒரு கணமும் உயிர்வாழமாட்டேன். என் அன்புக்குரியவள் காணப்பட்ட அந்த இடத்துக்கு என்னையும் அழைத்துச் செல்; அவளைப் பற்றிய செய்தியை அறிந்தபின் நான் ஒரு கணமும் இங்கே தங்கமாட்டேன். அழகிய இடையுடையவளும், மிகவும் அஞ்சும் இயல்புடையவளுமான என் கற்புடையாள், அச்சமூட்டும் கொடிய ராக்ஷசர்களின் நடுவே எப்படி இருக்கிறாள்? இருளிலிருந்து விடுபட்ட கூதிர்காலச் சந்திரன் மேகங்களால் மறைக்கப்பட்டதுபோல, அவளுடைய முகம் இப்போது நிச்சயமாக ஒளிர்வதில்லை. அனுமனே, சீதை என்ன சொன்னாள், உள்ளபடியே எனக்குச் சொல்; மருந்தால் நோயாளி பிழைப்பதுபோல இந்தச் சொல்லால் நான் உயிர்வாழ்வேன். இனியவளும், இனிமையாகப் பேசுபவளும், அழகிய இடையுடையவளுமான என் அன்புக்குரியவள் நானில்லாமல் என்ன சொன்னாள்? அனுமனே, சொல் — துன்பத்திலிருந்து மேலும் கொடிய துன்பத்தை அடைந்தும் ஜானகி எப்படி உயிர்வாழ்கிறாள்? இந்தப் பகுதியில் ராமனின் புலம்பல் படிப்படியாகக் கடுமையாகிறது — முதலில் மணியைக் காண்பதே துன்பம், பிறகு ஒரு மாதக் காலவரம்பும் நீண்டதாகத் தோன்றுகிறது, பிறகு அங்கே செல்லும் துடிப்பு. ‘பீருபீரு:’ (மிகவும் அஞ்சுபவள்) என்ற இரட்டிப்புச் சொல்லால் சீதையின் மிகுந்த அச்ச இயல்பு சுட்டப்படுகிறது; அது ராக்ஷசர்களின் நடுவே அவளுடைய நிலையை மேலும் இரக்கத்துக்குரியதாக்குகிறது. சந்திரனின் உவமை சீதையின் முகத்தின் அழகையும் சோகத்தின் மறைப்பையும் ஒருசேர வருணிக்கிறது. இறுதிச் சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது; அச்சுப் பதிப்பிலும் திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் மூன்று அரைச்சுலோகங்கள் ஒரே எண்ணின் கீழ் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. சர்க்கம் கேள்வியோடேயே முடிகிறது; அதற்கான விடையை அனுமன் அடுத்த சர்க்கத்தில் தருவான். ‘என்னையும் அழைத்துச் செல்’ என்ற ராமனின் வேண்டுகோள் அவனுடைய பொறுமையின்மையைக் காட்டுகிறது — அணைகட்டுதல், போர் ஆகியவற்றைப் பற்றிய சிந்தனையின்றி அவன் உடனே செல்ல விரும்புகிறான். சீதையின் அடைமொழிகள் — இனியவள், இனிமையாகப் பேசுபவள், அழகிய இடையுடையவள், அன்புக்குரியவள் — அன்போடு மீண்டும் மீண்டும் உச்சரிக்கப்படுகின்றன.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे षट्षष्टितमः सर्गः॥ ६६॥